Postanowienie II Kow 1236/20 POSTANOWIENIE Dnia 11.03.2021 r. Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja Penitencjarna i Nadz

--- STRONA 1 --- | Sygn. akt II Kow 1236/20 POSTANOWIENIE Dnia 11.03.2021 r. Sąd Okręgowy we Włocławku Sekcja Penitencjarna i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący- SSO Dariusz Kudelski po rozpoznaniu skargi skazanego .........eeseevesevsevve na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku w przedmiocie odmowy wypłaty środków zgromadzonych na koncie skazanego na podstawie art. 7 par.5 kk postanawia skargi nie uwzględnić, utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie. 'W dniu 19.10.2020 r. .........eeeeeeeeeeeee Wniósł do Dyrektora Zakładu Karnego we Włocławku prosbę o wyrażenie zgody na pobranie wszystkich środków finansowych zgromadzonych na jego koncie. W uzasadnieniu wniosku powołał się na fakt oprocentowania zgromadzonych środków na poziomie 0,0 %, podczas, gdy mógłby je ulokować na koncie oprocentowanym na poziomie 2,5%- 3 %. Skazany podnosił, że Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że Polska naruszyła art. 1 protokołu 1 EKPCZ, zaś Rzecznik Praw Konsumenta uznał art. 126 k.k.w. za krzywdzący. Dyrektor Zakładu Karnego rozpatrzył prośbę skazanego odmownie powołując się na treść art. 126 k.k.w. i brak możliwości wypłaty środków w trakcie pobytu w zakładzie karnym. seessessssneem. Zaskarżył powyższą decyzję Dyrektora wskazując, że zgodnie z Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, przetrzymywanie środków finansowych osoby pozbawionej wolności wbrew jej woli jest naruszeniem prawa własności, a Europejski Trybunał Praw Człowieka podkreślał to wielokrotnie w swoich orzeczeniach, Skazany wniósł o zmianę decyzji. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd pragnie wskazać, iż nie jest uprawniony do orzekania o zgodności- bądź też nie — przepisów polskiego prawa z prawem międzynarodowym, w tym Konwencją Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, niemniej poddał analizie orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydane w sprawach, w których skarżący podnosili naruszenie ich praw poprzez stosowanie art. 126 k.k.w. : Zgodnie z art. 126 k.k.w., ze środków pieniężnych otrzymywanych przez skazanego, z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 113 $ 6 pkt 1-3, środki do wysokości jednego przeciętnego --- STRONA 2 --- miesięcznego wynagrodzenia pracowników gromadzi się i zachowuje do przekazania skazanemu w chwili jego zwolnienia z zakładu karnego, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie; ze środków tych nie prowadzi się egzekucji. W istocie w jednej ze spraw uznano częściowo skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, niemniej sprawa dotyczyła stanu prawnego, który obowiązywał do 01.01.2012 r. (Wyrok Trybunału z 16.09.2017 r. . przeciwko Polsce), a zatem tego stanu, który w momencie osadzenia skazanego już nie obowiązywał. W ówczesnym stanie prawnym, jaki miał zastosowanie w przypadku skarżących "i _ » skazani mieli możliwość przekazania środków pieniężnych jedynie na książeczkę oszczędnościową, natomiast od 01.01.2012 r. możliwe było przekazanie ich również na wybrany rachunek bankowy. Na tę (pozytywną) zmianę wskazuje wprost treść wspomnianego wyroku, w którym w istocie podkreślono, że przed nowelizacją skazani -byli pozbawieni możliwości wyboru instrumentów bankowych. Skarga wymienionych dotyczyła jednak tylko i wyłącznie sposobu gromadzenia ich środków pieniężnych, a nie samego faktu ich gromadzenia. W innych sprawach, a mianowicie w Decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 12.12.2017 r. nr 10034/09 (Flis przeciwko Polsce) oraz w Wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 21.03.2017 r. nr 36140/11 ( przeciwko Polsce), których przedmiotem był sam obowiązek odprowadzania środków finansowych więźnia do funduszu akumulacyjnego, wskazano na możliwość korzystania przez Państwa z szerokiego marginesu uznania z art. 1 protokołu 1, a także, że „(...) nie można krytykować władz krajowych za zapewnienie, że określona suma pieniędzy jest odkładana w funduszu oszczędnościowym celem przekazania jej skarżącemu w chwili zwolnienia z zakładu karnego”. Z wyżej wskazanych powodów obie skargi (................ OTAZ ....sveseeueeeeee.) Zostały odrzucone jako nieuzasadnione. Obecne regulacje prawne nie pozwalają na przekazanie środków gromadzonych na tzw. „żelaznej kasie” na książeczkę oszczędnościową ani na rachunek bankowy- możliwość tę wyłączyła nowelizacja k.k.w. z 20.02.2015 r. Warto jednak podkreślić w tym miejscu, że Trybunał w sprawach 10034/09 (......) i 36140/11 (c....eeesceeeeee) Konsekwentnie wskazywał, że „trzeba przypomnieć, iż Państwa korzystają z szerokiego marginesu uznania art. 1 protokołu nr 1, jeśli chodzi o ogólne środki z zakresu strategii gospodarczych lub społecznych”. W dalszej części uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „(...) Państwo ma prawo do stosowania takich systemów, jakie uznaje za najbardziej odpowiednie dla reintegracji więźniów ze społeczeństwem w chwili zwolnienia, w tym poprzez zapewnienie, iż mają oni do dyspozycji pewną sumę pieniędzy”. Trybunał podkreślił także, że sposób korzystania z własności „(...) miał na celu zabezpieczenie oszczędności skarżących w sposób pozwalający im poniesienie kosztów związanych z nadchodzącym zwolnieniem z zakładu karnego. Środek ten miał nadto zagwarantować, by państwo i podatnicy nie ponosili nieuzasadnionych kosztów finansowych, które mogłyby powstać w związku z żądaniem udzielenia pomocy finansowej że strony osadzonych na podstawie art. 166 $ 3 k.k.w.” Trybunał stwierdził, „(...) iż przedmiotowa ingerencja realizowała uprawniony cel i była zgodna z interesem ogólnym, a mianowicie ochroną praw skarżących oraz praw innych osób”. Podobne stanowisko zajął ................. w Komentarzu do kodeksu karnego wykonawczego, w którym wskazał, że „(...) pozbawienie skazanego możliwości wyboru dowolnego banku, w którym --- STRONA 3 --- - przechowywane byłyby środki pieniężne gromadzone w tzw. żelaznej kasie, nie godzi w istotę przysługującego mu prawa własności. Skazany nie jest bowiem pozbawiony tego prawa, lecz jedynie | dochodzi do czasowego ograniczenia w sposobie dysponowania należącymi do niego środkami pieniężnymi. Ograniczenie to stanowi jednak immanentny element kary pozbawienia wolności i jest proporcjonalne w stosunku do założonego celu ustawowego, jakim jest minimalne chociażby zabezpieczenie materialne skazanego w pierwszym okresie po zwolnieniu zakładu karnego”. Sąd w pełni podzieła przytoczone wyżej stanowiska, w świetle których argumenty skazanego nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać przy tym należy, że skarga skazanego z art. 7 k.k.w. stanowi swoisty i właściwy postępowaniu wykonawczemu środek zaskarżenia, który opiera się na jednej tylko przyczynie odwoławczej - niezgodności z prawem decyzji organów postępowania wykonawczego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., I KZP 56/05, OSNKW 2006, nr 2, poz. 14). 'W tym stanie rzeczy, w szczególności w świetle przytoczonych wyżej argumentów, nie sposób uznać by odmowa wypłacenia środków zgromadzonych na akumulacji była decyzją niezgodną z obowiązującymi przepisami, albowiem ma ona, jak słusznie wskazywał Dyrektor Zakładu Karnego we Włocławku, podstawę w treści art. 126 k.k.w. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji. Pouczenie. Na postanowienie nie przysługuje środek odwoławczy.