Postanowienie II Kop 11/13

--- STRONA 1 --- Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2013 r. II AKz 87/13 Niedopuszczalność zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie wystąpienia o wykonanie w innym państwie członkowskim UE orzeczenia o karze pozbawienia wolności. TEZA aktualna Zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie wystąpienia o wykonanie w innym państwie członkowskim UE orzeczenia o karze pozbawienia wolności nie jest dopuszczalne. Wprawdzie art. 611tb § 1 k.p.k. nie precyzuje wprost o jakie postanowienie chodzi, jednak przyjąć należy, iż dotyczy to zarówno postanowienia o wystąpieniu, jak i postanowienia o odmowie wystąpienia czy umorzeniu wystąpienia. I jest to analogiczne uregulowanie, jak w przypadku art. 611fe i art. 611fs k.p.k. 1 2 UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia SA Andrzej Olszewski. Sędziowie SA: Stanisław Stankiewicz, Andrzej Wiśniewski (sprawozdawca). Protokolant: st. sekr. sądowy Anita Jagielska. Sentencja Sąd Apelacyjny, przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej (...), po rozpoznaniu w sprawie Stanisława S. zażalenia skazanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II Kop 11/13, w przedmiocie przekazania orzeczenia do wykonania w innym państwie, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k., postanawia: wniesione zażalenia pozostawić bez rozpoznania, na podstawie § 15 pkt 7 i § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Piotra B. kwotę 295,20 zł z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie faktyczne Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r., Sąd Okręgowy w K. nie uwzględnił wniosku skazanego Stanisława S. o przekazanie do wykonania w Holandii kary roku pozbawienia wolności z wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 października 2012 r., w sprawie X K 997/12. Uzasadniając powyższe wskazał, iż wniosek skazanego nie mógł zostać uwzględniony, albowiem jak wynika z danych zawartych w aktach II Kop 37/11, skazany odbywa do dnia 10 grudnia 2015 r. kary pozbawienia wolności z wyroków objętych wydanym przez Sąd Okręgowy w K. Europejskim nakazem aresztowania. Wcześniej ukrywał się przed polskim sądem, co było podstawą wydania Nakazu, zatrzymania go na terenie Holandii i przekazania go z tego kraju do Polski. Nie po to więc zostały zaangażowane siły i środki obu tych państw, aby teraz ponownie przekazywać skazanego do Holandii. Tym bardziej, że II AKz 87/13, Niedopuszczalność zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie wystąpienia o wykonanie w innym państwie członkowskim UE orzeczenia o karze pozbawienia wolności. - Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie --- STRONA 2 --- 1 2 3 1 2 nie ma podstaw prawnych, pozwalających na przekazanie do wykonania za granicą aktualnie wykonywanych orzeczeń objętych ENA, jako wydanych przez sąd polski wobec obywatela polskiego, przed datą 4 grudnia 2011 r. (vide: treść art. 611b § 2 pkt 3 w zw. z art. 610 § 1 k.p.k.). Ponadto orzeczenie objęte wnioskiem skazanego dotyczy przestępstwa popełnionego w Polsce przez obywatela polskiego, który uprzednio przez wiele lat ukrywał się przed organami wymiaru sprawiedliwości. Co więcej, jest to przestępstwo tożsame pod względem rodzajowym z tymi, które zostały objęte ENA, tj. niestosowanie się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w K. w wyroku z dnia 31 maja 2007 r. w sprawie VI K 364/07 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W tych okolicznościach cele wychowawcze i zapobiegawcze kary, powaga i dobro polskiego wymiaru sprawiedliwości, zdecydowanie przemawiają za tym, aby była ona odbywana w Polsce. Dalej wskazał, iż skazany co prawda stwierdził, że nie jest obywatelem polskim, gdyż od 2006 r. zamieszkuje w Holandii, ale przez fakt stałego zamieszkiwania w innym państwie nie traci się obywatelstwa polskiego. Utraty takiej nie powoduje nawet nabycie obywatelstwa innego państwa. Po drugie, argument ten nie został nawet uwzględniony przez stronę holenderską, która mogła na tej podstawie odmówić wydania skazanego, przejmując do wykonania kary orzeczone w Polsce (art. 4 ust. 6 decyzji ramowej Rady w sprawie ENA). Widać zatem, że strona holenderska nie była zainteresowana takim rozwiązaniem i nie nadawała okoliczności miejsca zamieszkiwania skazanego na jej terytorium istotnego znaczenia. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany i jego obrońca. Skazany w swoim zażaleniu wskazał, iż nigdy się nie ukrywał, a kurator znał jego miejsce pobytu. Dalej podał, iż karę mógł odbywać w Holandii, ale strona Polska chciała aby odbywał ją w Polsce. Nadto wskazał, iż nie jest Polakiem, gdyż zrzekł się obywatelstwa. Na koniec podniósł, iż w związku z deportacją został pozbawiony kontaktu z rodziną i możliwości obrony swoich racji. Tak podnosząc, wniósł o umożliwienie mu odbywania kary w Holandii. Obrońca skazanego wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił: obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 611t § 1, § 2 i § 3 k.p.k. poprzez przyjęcie, że wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie i pominięcie faktu, że przekazanie kary do wykonania w Holandii pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary; obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie dowolnej oceny materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że cele wychowawcze i zapobiegawcze, powaga i dobro polskiego wymiaru sprawiedliwości zdecydowanie przemawiają za tym, aby skazany odbywał karę w Polsce; obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k. poprzez poczynienie dowolnej oceny materiału dowodowego i przedwczesne przyjęcie, że Holandia nie jest zainteresowana przejęciem kary skazanego do wykonania. Tak podnosząc, skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku skazanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Uzasadnienie prawne Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 611tb § 1 k.p.k., zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie wystąpienia o wykonanie w innym państwie członkowskim UE orzeczenia o karze pozbawienia wolności nie jest dopuszczalne. Wprawdzie art. 611tb § 1 k.p.k. nie precyzuje wprost o jakie postanowienie chodzi, jednak przyjąć należy, iż dotyczy to zarówno postanowienia o wystąpieniu, jak i postanowienia o odmowie wystąpienia, czy umorzeniu wystąpienia. I jest to analogiczne uregulowanie, jak w przypadku art. 611fe i art. 611fs k.p.k. Na podstawie art. 430 k.p.k., sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 k.p.k. albo jeżeli przyjęcie środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu. Do okoliczności wymienionych w art. 429 § 1 k.p.k., skutkujących odmową przyjęcia środka odwoławczego, zalicza się wniesienie środka po terminie, przez osobę nieuprawnioną lub jego niedopuszczalność z mocy ustawy. Skoro zatem, jak wskazano powyżej, na postanowienie wydane w trybie art. 611tb § 1 k.p.k. w przedmiocie odmowy uwzględniania wniosku skazanego o odbywanie kary w kraju UE zażalenie nie przysługuje, to zasadnym stało się pozostawienie wniesionych zażaleń bez rozpoznania. Dlatego też orzeczono, jak na wstępie.