Wyrok II KKN 91/97

--- STRONA 1 --- WYROK Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1998 II KKN 91/97 Dowód z opinii biegłych psychiatrów winien być przeprowadzony jedynie wtedy, gdy istnieją „uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego” , uzasadnione zaś wątpliwości to wątpliwości wynikające z rzeczywistych, obiektywnych przesłanek wskazujących na to, że stan zdrowia psychicznego odbiega od normy. Fakt, że motywem działania oskarżonego była chęć zdobycia pieniędzy na alkohol, nie daje podstaw do stawiania tezy o uzasadnionych wątpliwościach co do poczytalności oskarżonego, a tym samym nie uzasadnia potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów. LEX nr 512119 512119 Dz.U.1969.13.96; art 183 Skład orzekający: Przewodniczący: Sędzia SN Elżbieta Sadzik Sędziowie SN: Andrzej Deptuła (spr) Stanisław Kosmal Prokurator Prokuratury Krajowej: Zdzisław Śliwiński Sentencja: Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 1998r sprawy Sławomira Z. Skazanego z art 210 § 1 i 208 kk z 1969 r z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 27 listopada 1996r zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 19 września 1996r I. oddala kasację II. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Sławomira Z. Uzasadnienie faktyczne I. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 19 września 1996r Sławomir Z. Skazany został: 1. z art 210 § 1 kk z 1969r, 36 § 2 i 3 kk i 40 § 1 kk na 4 lata pozbawienia wolności 600 zł grzywny oraz pozbawienie praw publicznych na 3 lata za to, że 27 lutego 1995r, używając gwałtu na osobie Agnieszki K, poprzez bicie po twarzy, zabrał w celu przywłaszczenia torebkę skórzaną z zawartością dokumentów, portfela i innych przedmiotów, w tym gotówki w kwocie 200 zl 2. z art 208 kk z 1969r, art 36 § 2 i 3 kk i 58 kk na 2 lata pozbawienia wolności i 600 zł grzywny za dokonanie w dniach 19 i 20 lutego 1995r dwóch szczególnie zuchwałych kradzieży polegających na wyrwaniu torebekm.in z zawartością pieniędzy Bogusławie R i Jadwidze P Jako karę łączną Sąd Rejonowy orzekł 5 lat pozbawienia wolności i 1000 zł grzywny Wyrok ten zaskarżył obrońca Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 27 listopada 1996r zaskarżony wyrok utrzymał w mocy II W kasacji obrońca sformułował następujące zarzuty: a) obrazy prawa materialnego- art 210 § 1 kk przez błędne jego zastosowanie do czynu zarzuconego w pkt 1 aktu oskarżenia b) obrazy przepisów postępowania – art 155 § 1 kpk w związku z art 176 § 1 kpk W oparciu o takie zarzuty skarżący domagał się uchylenia wyroku Sądu Wojewódzkiego --- STRONA 2 --- oraz wyroku Sądu Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Wojewódzkiej w Warszawie wniósł o jej oddalenie. Podobny wniosek złożył na rozprawie kasacyjnej Prokurator Prokuratury Krajowej Uzasadnienie prawne: Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja w najmniejszym stopniu nie kwalifikuje się do uwzględnienia i podlegać musiała oddaleniu jako całkowicie bezzasadna. W pierwszym zarzucie kasacyjnym skarżący kwestionuje kwalifikację prawną czynu Sławomira Z., wywodząc, że „ustalony stan faktyczny nie daje podstaw do przypisania skazanemu popełnienia czynu z art 210 § 1 kk” (cytat z uzasadnienia kasacji) bowiem zachowanie skazanego nie przybrało – wbrew stanowisku sądów orzekających- postaci „gwałtu na osobie” w rozumieniu art 210 § 1 kk z 1969 r i polegało jedynie na wyszarpnięciu torebki z ręki pokrzywdzonej. W związku z tak sformułowaną przez autora kasacji tezą należy stwierdzić, że podstawą wyroku jest stan faktyczny ustalony przez sąd orzekający, a wynikający z materiału dowodowego, nie zaś wykreowany przez którąkolwiek ze stron procesowych, w tym wypadku przez obrońcę. W sprawie niniejszej sądy ustaliły, że wyszarpnięcie torebki z rąk Agnieszki K poprzedzone było biciem pokrzywdzonej po twarzy, spowodowaniem upadku pokrzywdzonej, w następstwie czego doznała onaq „silnego stłuczenia głowy, stłuczenia stawów żuchwowych, z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu” (V. zaświadczenie lekarskie Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej) W takim stanie faktycznym podjęta przez obrońcę próba anegowania, iż działanie Sławomira Z. Nie miało cech „gwałtu na osobie” jest zupełnie chybiona i dowodzi niezrozumienia sensu nawet tych wypowiedzi Sądu Najwyższego które obrońca cytuje w skardze kasacyjnej. Równie bezzasadnym jest zarzut obrazy przepisów postępowania przez oddalenie przez Sądy wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów. Dowód taki winien być przeprowadzony jedynie wtedy, gdy istnieją „uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego”, uzasadnione zaś wątpliwości to wątpliwości wynikające z rzeczywistych, obiektywnych przesłanek wskazujących na to, że stan zdrowia psychicznego odbiega od normy. Sąd Wojewódzki, a wcześniej Rejonowy zasadnie uznały, iż to, że motywem działania Sławomira Z. Była chęć zdobycia pieniędzy na alkohol, nie daje podstaw do stawiania tezy o uzasadnionych wątpliwościach co do poczytalności oskarżonego, a tym samym nie uzasadnia potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów. Z przytoczonych wyżej względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.