Postanowienie II KK 149/11

--- STRONA 1 --- v { ‘H > .;5} '=; .3! 1. n "| x F \ .9 3 _; ‘ In 2 y | r 1 If §.'.$' .i' : I 11$§,.:;.»» =1‘ .;+f:?j'jI 1|; §_;:!.'§§' : I K e =1 u ul .50. I I‘‘Ir .'_>.=';  .. tr . _ ..__.l_ ____.___.__J, —   ~ _ —, U _ ~JW rJ ——'— taki jést ‘ bdopuszczaluyw postagpowaniu kasacyjnym. Wprawdzie prze s ten zastrz a,2e kasacja nie moie byé Wniesiona ,,w'yiqc2mie Z p0 oduv niewspéimie oéci kary”, ale nie oznacza to bynajmniej, m0' ' a takj zarzut stawiaé » zy okazji Wysuwania W kasacji innych zarzutéw. > oina g0 bowiemjedynie u stawié,jeie1iowaraiqcaniewspéhnicmoéé . wynjka z podniesioncgo ej skardzc zarzutu obrazy prawa, ktérej » ikiem jest 0Wa niewspélmicrnnéé. Takiego Z8I“Z111I1l jednak skariq ’ '9. stawia. Nie moina bowiem z_a ta 'n zarzut potraktowaélwierdzeni ,2e Oskarionego skazano niesiusznie za ~ z art. 13 § 1 W zw. z art. 1 ' § 1 k.k., gdyi autor skargi uwaia, ii doszio d tego W Wyniku przckro nia swobodncj oceny d0W0d6WW oparciu 0 nicW' . godne — jego zd 'em —Wyja§11ienia Wsp6i oskarionego W tej sprawie, c byio jui nota b e przedmiotem zarzutéw apelacyjnych i oznacza defacr odwaianie1 stalcfi faktycznych, a tego w kasacji czynié nie Wolno. Powyiszc Wskazuje,is obic Wnic ion tej sprawie kasacjc sq W sposéb Oczywisty bezzasadne. Oddalajqc jc .  go p0W0du, Sqd Najwyiszy z uwagi na sposéb formuiowania zarzutéw ' c skarg zdecydowai jedlloczeénic 0 sporzqdzenju z urzgdu uzasaclni  n 'a tag postanowienia. Sa,d Najwyiszy zasqdzfl taki 11a 1'zecz_ n roflcy z urzcpdu, stosownie do art. 618_§ 1 pkt 11 k.p.k. W zw z § 14 ust. 3 p 2i § 2 ust. 3 rozporzqdzcnia Ministra Sprawiedliwoéci dnia 28 Wrzcénia 02r. W sprawie opiat za czymloéci adwokackie ( . , Dz.U. N1‘ 163, poz. 348ze 2111., kwotr; 738 Z1 t"ymIe'I1iwy11agr0dzcn' za sporzqdzcnie kasacji, .. ra to kwota obejmujc jui 23% podatlcu V . Wprawdzie W s rawietej, p0 ustanowieniu skazane uIla jego Zqdanie obroficy z urzq . , kiedy dowiedzial six; 011, is jest nirn 0 w ofica broniqcy go dotqd W t sprawie, zaiqdai Wyznaczenia mu innego 0 w rofmcy, wska zujgc takie 0z imienia i nazwiska, a gdy otrzyrnal odpowie Przew0d niczzgceg Wydziaiu 0 braku podstaw do takiego postqpienia, » stanowii tq: 050 r jako obroficq z wyboru dla Wniesienia kasacji, a obro caten Wnié W jego irnicniu kasacjg. Jcdnakie W tej samej dacie (W d '11 21 ma a 2011 I.) kasacjq; sporzqdzii takie wyznaczony Wczeéniej obro ca 2 zqzdu, zawierajqc W niej réwniei Wniosek 0 zasqdzenie mu Wynagr u enia za dziaiauic W tym charakterze. Poniewai dziaial on, nie. Wiadzqc 58 Vk1Agm;c;1N\Lm0 Slmnv \\m><*a\~M%$1&?e0 \2l5{1x xcmuvih \2?>P< \4Vdg\t/0\4P(“ P~.10'\/\ ’TW'\9. L._. U . . , 1. —v : l‘J'\ L4.zu.l)‘.lJ_l_ ¢.1uz.LLlIl1E1I6, " U “"1" urzfédll Ina prawo d0 wyna IQ skazanego, a ~ ziclonqmu przez mic g maza nieopiaom1;; przez Wnie " " '  . . g° ‘ "100P1'aWI1%bP0I¢gaJ'=i°¥i ma SI€I11I1 srodk k _ _ as arzema 0b]§c 0tzw przymusem ad k takie wtedy, gdy beg 1,.  d _   _ W0 ackim, Obmficze podejmujg t 1:) b,fica famyn? czasle, podobne dziafania oskarione 0, DI _, . an0W_1°ny H3316 Z W}’_b01'Ll przez g atego Sad ' " WYZSZY Zfififidzfl temu obrofi d Pafistwa stosowng Wyna :.1en CY 0 Skarbu Jednoczeénie stos ie do an 6 Na. . .. ' ' _ , _1kP.k.W2w.'zart.518k.p.k.Sd JW}’ZSZy0bc1gzy ggztaml Sac10 1 _ . _ Q Skazanego’ jak Z6 kas . , '_"9m P ‘OV_VE1I1l&k£1S&Cy]11cgQ5filnego W}'ch okaza si nie acje Wmeblone przefzje mdstawicieli1306650 Osk _ I? skuteczne. WpIHWdZl6 Szgdy 6 uinstancji zwal . I 3T20 800d kosztéw  . ma Y iedna onieéékoszty 0brIg§l)c‘;(6:u;‘ryfll1)<:.]1i<0€"0t:JaJ<. s1Q c azaio ~ 11102:: On zelk '_go kosztami p0st@p0wania' kasacyj;]e*;O.rak Jest p = zkéd W 0bciq_ ajqc to wszystko na wzglq,dz1e orzeczono jak na wst . . ’ fgple. WYROK Z DNIA 30 LISTOPADA 2011 R. ' II KK 149/11 1'?W sytuacii Ed)’ wubec tej Same‘ 6 b Wyroki Lqczne, wkté ch J so 3' Fapifdly dwa Pfflwomocne zania, ktére objgte bgy Jfifizgefilg lflczgllg 0£J§to tylko te same ska WCZ€§llie.i9 dfllgi Z d0tku .eSt’ tory “P1'3Wf:IIl0£f1il Sig nalruszeniem prawa, Zaliczanym do tzw begm Ygym zakresle razqcym 1ema orzeczenia, przewidzianym W an 39§ 18 12 nych PPZYCZYII uchy. Jalgogaruszenie pflwagi l‘Zeczy osadzoilej (an [;l;t§8 $1egilfznynl  rawomocne   _ ' 11 . . braku warunkéw <$}::yag:1';?:n;;.';ll;?frzen1u postgpowania z pgwodu duje powagg rzeczy osqdzonej i stanowigicZnego (am 572 kPk) Pawn przewidzianq w Inzepisie art. 17 § I pkt.l;*En#kPI'geslankg pnfcesowq, nego orzeczenia w tym przedmiocie.'w p gik, 0 Wydawaula kolej. W.YdaWanYIl1 Péiniej miaio dnjéé do r0zstrrZy;>pgni¢;;;'£i$§1)y¢“z;':1m;:;cz(‘;ni“ 1 0 H [lie '59 3 1 1 2 / \. 1 2 I ._,I . |< e. in .3, J’ :'b$*;';.SC9 5 *2 .~.. =_=: d ..j§_\i ' =  '¢<=.; . 1 ..;__ .;\.'1.11 1;; '2 ...- .". _ , ._._ '-._ _››Ź-ze '\¬.' .| 'Ĺ".'-:¦_-Hai**He ¬_ 1: -.¿" ='I' ¬| ..-"'-"|'|-.|-.'_ ¬"'|-1|- Ł Ę 1-. 5' | _-'_. _.`!._ . .:-. 1. .'-.' ';I"-:_ ____.s . ¦' ._, Ĺ_Ĺ1-iii. ii; ¬-i. - J'. 'Po Ł 'I T. 'il E1. .n.. l '\'|| -¦:3._'| =-'-:~ ¦: 31;. 1' I' .- ¦- E_f1'1 .- .' 1. ¦. .:_- i-- ..¦. -¿-.- '\- .' If :- _ T_ *==.;_-: _ .' '¬".= - '|'- i _. -._ ..±r ____-,.¬..,._¬±_ż.J:| ¬.¿___ _-_¬,. _. .|.._.__-. ___ í__¬_'_`|, cl _ ¿,__|`ł._¿-"_, _-_-_"I,-_._,_' _,_„'.'.-¿í`.-_ taki jest ' edopuszczaliiyw postępowaniu kasacyjnyin. Wprawdzie prze s ten zastrz ;_ a, że kasacja nie może być wniesiona ,Wyłącznie z po odu niewspołmie ości kary”, ale nie oznacza to bynajmniej, mo' ' a taki zarzut stawiać 1 zy okazji wysuwania w kasacji innych zarzi1tow_ i- ożna go bowiemjedynie 1 stawić, jeżeli owa rażąca niewspołinicniosc -- . wynika z podniesionego ej skardze zarzutu obrazy prawa, ktorej - ikiem jest owa niewspołmierni-sc. Takiego zarzlitu jednak skarżą ' 'e stawia. Nie możiia bowiem za ta '-1 zarzut potra.ktowa'źÍ._twierdzeni ,że "oskarżonego skazano niesłusznie za 1 z art. 13 § 1 w zw. z art. 1 ' § 1 k_k., gdyż autor skargi uważa, iż doszło d tego w wyniku przekro nia swobodnej oceny dowodoww oparciu o niew` . godne -jego zd 'em -wyjaśnienia wspoł- oskarżonego w tej sprawie, e było juz nota b e przedmiotem zarzutow apelacyjnych i oznacza deƒaet odważanie1 staleń faktycznych, a tego w kasacji czynić nie wolno. Powyższe wskazuje,'że obie wnic ion tej sprawie kasacje są w sposob oczywisty bezzasadne_ Oddalając je . - go powodu, Sąd Najwyższy z uwagi na sposob formułowania zarzutów ' c skarg zdecydował jednoczesnie o sporządzeiiin z _urzędu uzasadni ' 1`a teg postanowienia. Sąd Najwyższy zasądził takż na rzecz _ 1 roficy z urzędu, stosownie do art. 618_§ 1 pkt 11 k.p.k. w zw z § 14 ust. 3 p 2i '§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 28 wrzesnia O2r. w sprawie opłat za czynnosci adwokackie ( _ , Dz_U. Nr 163, poz- 348ze zm., kwotę T38 zł tyti1łeniwynagrodzen` za sporządzenie kasacji, ._ ra to kwota obejmuje już 23% podatku V _ Wprawdzie w s rawietej, po ustanowieniu skazane una jego żądanie obrońcy z urzę 'i , kiedy dowiedział się on, że jest nim o i oiica broniacy go dotad w t sprawie, zażądał wyznaczenia mu innego o i roiicy, wska- zujac takie oz imienia i nazwiska, a gdy otrzymał odpowie Przewod- nicząceg Wydziału o' braku podstaw do takiego postąpienie, ~= stanüwfl tę oso 1 jako obrońcę z wyboru dla wniesienia kasacji, a obro eaten wnio w jego imieniu kasację_ Jednakże w tej samej dacie (w d `u 21 ma a 2011 1*.) kasaeję sporzadził także wyznaczony wcześniej obro ca z zędu, zawierając w niej również wniosek o zasądzenie mu wynagr 1 enia za działanie w tym charakterze. Ponieważ działał on, nie wiedząc 58 gęjíyvtiçctwitłiiāā Sanu i\ii='‹'3\~M%Si,'ā<;0 izba \LaRi\/Pfi \2i>a \4Q@.&\Ł×0u¦=~.“'~ i.2.0'\fi 'WĄŁ r.- ' ¬-' 2' -4*.-. I-14.-I:-1'.1.l.J'-lJ_I'. Ć11. “ryflfigrü I ' Bla za H' 1' skazanego a . . zięiün . WUP fißüflą przez . _ _ -* ą 11111 rz . _ _ wniesieniu środk askarżeriia Ŝājgjg tmtåş prawną. polegającą 11,-,1 także wtedy, gdy bez ,__ Ü _ d "- - Zymusem adwokackim obrońeze podejmujd t Izbą» I samym Czfislfii Podobne działania Üskarżünegüł mam S d 1"! neaustanowiony nagle z wybqm P1-Egg Państwa SÊÜSÜWHE “žlllitla I Üeszy zasądził temu obrońcy od Skarbu Jednoczesnie stos . ig dü _,M Najwyższy Übciąży ÜsztamíSądüf 1. k.p.k_ w zie' Z ai-i. 513 k_p_k. Sąd - .f o ' f ' _ skazanego, jak ze ].›¿ggg,-_._'g mi › P ' Wania kdżflcfiflfigü samego _ _ J csione przez 'ę 1. d ‹ - . “ifmh Üküfi Sie nieskuteczne WIJIawdzieJS d -1 itam-ÜĘII PIÜÜÊSÜ' oskarżo = go od kosztow i ą. Y _Ü IHSÍĘHCÍÍ Zwfilniały jedna. onieśćkoszty Übåääßíuåyflåāiçoíā się i azałoƒ- może on ze 1 go kosztami postępowania kaSHCýji'1egU_ Jest P ~ zkod w obcią_ Mając to wszystko na względzie orzeczono jak na wgt _ _ ” ępie. WY Rok z DNIA 30 LISTOPADA 2011 ii. ' H KK 149/11 1...W Sytllflßji wübec te. _ " Hårroki łączne, wíflülireh wgzł`L;fil?łeJ 'gsobf zalladły dwa prawoniocne zania, które objęte byly tym węzłemfš ącznlājl objęto tylko te same ska- Wüfiāflifliz drugi 2 ach wyroiiaw aaikuäiie à kim "pm“"ł'““'”“ü *ft naruszeniem prawa, zaliezanym do tzwębél S w Um zakresie rażąqym ienia orzeczenia, przeirídzíimym W art zßgßwzględnreh P1`Z.'fc2}*n uehy. Jalåołnaruszenie pflwagi męczy Üsądzüłœj (Š; pllātšä iĹki'e¿śIśiin}'n1 - rawomocne ' - _ ' P. . . braku warunków łijtiwiiyadlż-jr1iii:n,:,¿fiT'Ê'l':l':1;łrzeniu postępowania Z püwüdu f'“«Í*”= Püwfisę rzeczy nsądzmiej i szannwiilc-z"°g“ (311 572 'LP-lf-) rowu- Pmfidfiafla W przepisie art. ir § 1 pkiiifinąapmsłankç p”*f°“S“W==1' nego orzeczenia w tym przedmiocie.-"Ê P- . do Wydawanie kolej. Wffdawainífll Pozniej miało dojść do rozşfffzžymgítiādiaādyby W lijrzeczeniu egfli' czy Ükłfldllífl .., ..„1-- = | '1 1 Ę ."' '1. + i .,.__ ""r --.-¬. _ -__i_=,; ii '1 --.II f ': ;F -1 1. -I Ę. I.. - .'- s :i ..J_' -. dł- . ew Í 'Í I.:-' .- __.. fi ` Ê ,-. rc. .. F I ,1 "\.rl '-7 ..' -.- | Ê: -ii .-D'.-. ___z.__i , . _. .-:r H' '.-' : _ . _f.¦ '1 'fr- .- _ :__r1.. .. _|. "._' :-' . . li :'-:'Z' 5 9 i_. .'ʦL;:¦-E - - |'_|:_;-' :._1-I1 _ -.-io.: = _:gl . '..-1 .. ¬'¦ - .af iäłiz-si .J ¬. _gg --- STRONA 2 --- te same skazania za czyny jednostkowe speiniajq Warunki do objgcia ich Wgzlem kary iqcznej W Wyroku iacznym.  3. Wydanie nowego wyroku lacznego wbrew przestance powagi 1zeczy osadzonej nie powoduje utraty mocy przez poprzedui wyrok iqczlly, albowiem skutek, 0 ktérym mowa W art. 575 § 1 in fine k.p.k., moie nastqpié tylko Wéwczas, gdy speinione sq przeslanki okreélone w tym przepisie, a zatem gdy zachodzi realna potrzeba wydania nowego Wy roku lacznego. W wypadku uchylenia wyroku wydanego 2 naruszemem art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Wykonaniu podlega poprzedni wyrok laczny, gdyi nie utracii on mocy na podstawie art. S75 § 1 k.p.k. Pr2ew0dnic.zrgcy.' sgdzia SN S. Zabfocki fsprawozdawca). Sgdziowie SN: D. §wiecki, W Wrribel. Prokurator Prokuramry Generalnej: M. Tabor: Sgd Ngjwyiszy W sprawie Scbastiana U., W przedmiocie Wyroku1acz~ nego, po l'0ZpOZi'l3I‘J.1Ll W Izbie Karnej na rozprawie W dniu 30 listopada 2011 r. kasacji, Wniesioncj przez Prokuratora Generalnego na nickorzyéé od Wyroka Saclu Rejonowego W O. z dnia 22 kwietnja 2011 1:, u c h y I i 1 zaskariony Wyrok W punktach 1—3 i u n1 o r z y 1 postopowanie W tym zalcresio na pocistawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Uzasadnienie: W dniu 28 kwictnia 2010 r. do Sadu Rejonowego W O. wp1ynaIWni0S6k skazanego Sebastiana U. o ,,Wydanje wyroku iacznego z caiej jego dotyCh czasowej karalnoéci”. I Rozpoznajqc powyiszy Wnjosek, Sad Rejonowy W O. ustalii, ie Seba stian U. zostal skazany nastopujacymi prawornocnymi Wyrokami Sadu Rcjonowego w 0.: ’ I. z dnia 30 czerwca 2005 r., za przestqpstwo z art. 2'78 § 1 k.k., p0pei niune W dniu 3 kwictnia 2005 r., na kart; 4 micsirgcy pozbawicnia W01110§C1 z Warunkowym zawieszenjern jej wykonania na okres 3 lat proby, a ktore] Wykonanie zarzadzono nastopnie postanowieniem Sada Rejonowcgo W O. z dnia 20 rnarca 2006 r.; II. z dnia 1.7 sierpnia 2005 r., za przestegpstwaz z art. 278 § 1 k.k. popoi: 1110116 W dniu 25 lutego 2005 r. na kart; 3 n1icsi§¢y pozbawienia Wolnoém 1 60 z art. 279 § 1 k.k., popelnione W dniu 29 maja 2005 r., na kart; 6 nlicsirgcy pozbawienia W01l10§Ci, ktére to kary sprowadzono do kary Iaczncj 6 mie sicpcy pozbawienia Wolnoéci z Warurlkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat préby, a ktérej wykonanic zarzadzono nastopnie postan0 Wieniem Sadu Rejonowego W O. z clnia 26 kwietnia 2006 r.; HI. z drria 5 rnaja 2006 r., za pl'Z6St§1pSEWO z art. 62 ust. 1 ustawy 2 dnia 29 Lipca 2005 r. 0 przeciwdziaiarliu narkomanii (Dz.U. Nr 179, poz. 1485), popetnione W dniu 3 lutego 2006 r., ktérej Wykonanie zawieszono na okres 5 lat préby, a ktorej wykonanie zarzadzonot nastrgpnie postanowienicm Saclu Rejonowego W O. z dnia 13 sicrpnia 2009 r.; II/. z dnia 17 wrzeénia 2008 1., za przestopstwo 2 art. 288 §.1 k.k. W zW. z art. 64 § 1 k.k., popeinione W dniu 1 stycznia 2008 1., na kart; 8 nuiesiocy pozbawienia wolnoéci z Warunkowym zawieszcniem jej Wykonania 11a okrcs 4 lat préby, a ktérej Wykonanie zarzqdzono nastcgpnie posta11oWie nicm Sadu Rcjonowego W O. z dnia 15 grudnia 2009 r.; V. 2 dnia 21 maja 2009 r., za przestopstwa: 2 art. 228 § 1 k.k. W zw. z art. 64 § 1 k.k. i z art. 286 § 1 k.k. W zw. z art. 64 § 1 k.k., popeinione W dniu 8 paidziernika 2008 r., na kart; Iaczna 5 micsigcy pozbawienia WO1Il0§Ci; VI. z dnia 12 lutego 2010 r., za przestegpsnvo z art. 297 § 1 k.k. i art. 13 §1k.k. WZW. z art. 286 § 1 k.k. W zW. z art. 11 §2k.k. WZW. z art. 12 k.k. W zw. z art. 64 § 1 k.k., popeinione W dniu 10 sierpnia 2009 r., na kart; roku pozbawierria Wolrroéci z Warullkowym zawieszoniem jej Wykonariia 11a okres 4 lat proby; VII. z dnia 1? Wrzoénia 2010 r., za przestopstwo z art‘. 278 § 1 k.k. W zw. z art. 12 k.k. W zw. z art. 64 § 1 k.k., popeinione W okresie od poiowy Lipca 2009 r. do poiowy Wrzcénia 2009 r., na kart; 6 micsiapcy pozbawicnia Wolnoéci. Wyrokiem Iacznyru z dnia 22 kwietnia 2011 1'. Sad Rejonowy W 0.: 1. Rozwiazai kart; Iqcznzg pozbawienia Wolnoéci orzeczoua wobec skazanego Sebastiana U. Wyroldem Sadu Rejonowego W O. opisanym W punkcie II. 2. Na zasadzie art. 85 k.k. i art 86 § 1 k.k. w miejscc kar pozbawienia wolnoéci orieczonych wobec skazanego Sebastiana U. wyrokarni Sadu Rejonowego w O. opisanyrni W punktach I i II orzcki woboc skazanego karc; laczna 7 miesigcy pozbawienia Wolnoéci, uznajqc to kart; za jut Wy konana W caloéci. 3. Stwierdzii, is W zakresio nicobjotym rozstrzygnitgciom z pkt 2 poszcze gélnc wyroki podlegaja ocirqbnému Wykonaniu. 61» te same skazania za czyny jednostkowe spełniają warunki do objęcia ich węzłem kary łącznej w wyroku łąeznym. - 3. Wydanie nowego wyroku łącznego wbrew przesłance powagi rzeczy osądzonej nie powoduje utraty mocy przez poprzedni wyrok łączny, albowiem skutek, o ktorym mowa w art. 575 § 1 in _fine k.p.k., może nastąpić tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w tym przepisie., a zatem gdy zachodzi realna potrzeba wydania nowego wy- roku łącznego. W wypadku uchylenia wyroku wydanego z naruszeniem art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. wykonaniu podlega poprzedni wyrok łączny, gdyż nie utracił on mocy na podstawie art. 575 § 1 k.p.łr. Pi'zewodriiczęcy.' sędzia SN S. Zabłocki (sprowozdawce). Sędziowie SN' D. Świecid, W Wrrioei. Prokurator Prokuronoy Geriei'oInej'_' M. Tabor Sąd Najwyższy w sprawie Sebastiana U., w przedmiocie wyrokii łącz- nego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. kasacji, wriiesionej przez Prokuratura Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 kwietnia 2011 r., u c h y l i ł zaskarżony wyrok w punktach 1¬3 i u m o r z y ł postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Uzasadnienie: W dniu 28 lnyiemia 2010 r. do Sądu Rejonowego w Ü. wpłynął zmiosciš skazanego Sebastiana U. o ,,wydanie wyroku łącznego z całej jego dotych- czasowej karalności”. _ Rozpoznająe powyższy wniosek, Sąd Rejonowy w O. ustalił, że Seba- stian Li- został skazany następującymi prawomocnyini wwokaini Sądu Rejonowego w 0.: ' I. z dnia 30 czerwca 2005 r., za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k_, popeł- nione w dniu 3 kwietnia 2005 r., na karę 4 miesięcy pozbawienia wolnoścr z waruiikowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat proby, a ktorej wykonanie zarządzorio następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w 0. z dnia 20 marca 2006 r.; Il. z dnia 1"? sierpnia 2005 r., za przestępstswaz z art. 278 § 1 k.k. popeł: nione w dniu 25 lutego 2005 r. na karę 3 niiesięęy pozbawienia wolności 1 60 z art. 279 § 1 kk., popełnione w dniu 29 maja 2005 r., na karę o miesięcy pozbawienia wolności, ktore to kary sprowadzone do kary łącznej 6 niie- sięcy pozbawienia wolności z wariuikowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat proby, a której wykonanie zarządzono następnie postano- wieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 kwietnia 2006 r.; HI. z dnia 5 maja 2006 r., za przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 179, poz. 1485), popełnione w dniu 3 lutego 2006 r., ktorej wykonanie zawieszono na okres S lat proby, a ktorej wykonanie zarządzono" następnie postaiiowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 13 sierpnia 2009 r.; IKE z dnia 1? września 2008 r., za przestępstwo z art. 288 §_1 kk. w zw. z art. 64 § 1 kk., popełnione w dniu 1 stycznia 2008 r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z wariinkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat proby, a ktorej wykonanie zarządzono następnie postanowie- niem Sądu Rejonowego w 0. z dnia 15 grudnia 2009 r.; V. z dnia 21 maja 2009 r., za przestępstwa: z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 kk. iz art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 kk., popełnione w dniu 8 października 2008 r., na karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności; VI. z dnia 12 lutego 2010 r., za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. i art. 13 §1k_k. wzw. z art. 286 § 1 k.k.wzw- z art. 11 §2k.k. wzw. z art. 12 k.k_ w zw. z art. 64 § 1 kk., popełnione w dniu 10 sierpnia 2009 r., na karę roku pozbawienia wolności z warimkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat proby; VII. z dnia 17" września 2010 r., za przestępstwo z art`Ĺ 228 § 1 k.k_ w zw. z art. 12 kk. w zw. z art. 64 § 1 kk., popełnione w okresie od połowy lipca 2009 r. do połowy września 2009 r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem łącznym z dnia 22 kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy w Ü.: 1. Rozwiązał karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wobec skazanego Sebastiana U. wyrokiem Sądu Rejonowego w O. opisanym w punkcie H. I 2. Na zasadzie art. 85 kk i art- 86 § 1 kk. w miejsce kar pozbawienia wolności orżeczonych wobec skazanego Sebastiana U. wyrokami Sądu Rejonowego w O. opisanymi w punktach I i II orzekł wobec skazanego karę łączną T miesięcy pozbawienia wolności, uznając tę karę za już wy- konaną w całości. 3. Stwierdził, że w zakresie nieobjętym rozstrzygiięciem z pkt 2 poszcze- golne wyroki podlegają odrębnemn wykonaniu. 6l› --- STRONA 3 --- I E 1 \ _.<.; .'_':|..\em‘ .wa»='W.;.......=.1.._. 1 41 *1 E ..;,i,,;,,,;.3;,;g__Q11,.... 5A4,.1»“.'.¢_: »;»....~;.=1. ., n>r'¢~:.»<.~"* 4.“ 11a zasadzie art. 572 k.pk. W pozostaiym zakresie postfgpowanio umorzyi. _ _ H  _ Od powyiszego Wyroku kasacy; na mokorzysc skazanego Scbast1a11a wywiodi przod upiywem 6 miesiocy od daty jego Up1"Z:1WOlT10Cl"L1Cl1I& su; (Warunki art. 524 § 3 k.p.k. zachowane) Prokurator Gcneralny, zarzuca jac raiace i majaco istotny Wpiw na trcéé Wyroku naruszenie prz_ep1soW prawa procosowego, a mianowu:1e_a1't. 17 §’1_pkt 7_ k.p.k., Polegajace na orzeczeniu kary Iaczncj poabawuama Wo]11osc1, obegrnujacej skazama Se bastiana U. prawomocnynn Wyrokami Sadu Rejonowego O. z dnla 30 czerwca 2005 r. oraz z dnia 17 sierprria 2005 r. pomrmo rstniema _u] 6111116] przeslanki procesowcj W postaci powagi rzeczy osadzonfij. E1l_b0WI@I11 Ski1* zania to zostaiy jui Wczeéniej objsgte prawomocnym wyrolqem iacznym Sadu Rejonowego W O. z dnia 8 kwietnia 2011 r. — co stanowi bezwzglodna przyczyno odwoiawcza okreélona W art. 439 § 1 pitt 8 k.p.k. ‘ A A W konkluzji kasacji Prokurator Generalny Wnrosi 0 uchylenie pkt 1—3 zaskarioncgo Wyroku i urnorzenio postopowarua W tym zakresic na pod staWie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. _ _ _ Rozpoznajac kasacjo Prokuratora Goncratucgo, Sad N&]W}’Z$ZY ZWHZYL co nastopuje.  ‘ _ _ _ Por6Wna11ie treéci Wyroku Sadu Rqooowego W OI. z drna 22.kW1etn1a 2011 r. z treécia wyroku Sadu Rejonowogo W O. z dn_1a 8 kwretr_11a 2011 r. Wskazuje, is poza sporem pozostaje to, ii W orzeczeniu zasltarzonym ka sacj Q, to jest W Wyroku Sada Rejonowego W O. z dma 22 kwretnia 2011 r. oraz We Wczesniojszym Wyroku Sadu Rolonowego O. z dma 8 kwietma 2011 1., dokonano poiaczenia Woziem kary Laczne] tych samyth kar Jed: nostkowych, wymiorzonych 8ebasfianoW1 U. praWo111ocny1111 Wyrokarru Sadu Rcjonowego W O. z d111a 30 czerwca 2005 r. oraz z d111a 17 smrpnra 2005 r. Bezspornc jest takie 1' to, ie W post<=;p0Wam11 zakonczonym Wyro kiern z dnia 8 kwietnia 2011 r. przedmlotcm rozwazan Sadu W aspckcre ewentualnego poiaczenia Woziem karydaczncj pozostawaiy naclto taltze karyjednostkowe Wymierzone za czyny 3eclnostkow_e przyp1sane’Sebast1a nowi U. W cztercch irmych prawomocnych orzeczemach Saclu Rejonowego W O. (a to W Wyrokach 2 dai: 5 maja 2006 r., 1'7 Wrzesnia 2008 r., 21 I1'lEl_|2i 2009 r. i 12 lutego 2010 1.) i is W tym zakresie Sad umorzyi post<;poWa nie na podstawic art. 572 k.p.k., natomiast W post§poWan1u, W Wynlku ktorego Wydane zostaio orzeczenio zaskarzone Itasacja, przedmioteni rozwaiafr Sadu W aspekcio ewontualnego poiaczema W§Z1C1T1 kary iaczne] pozostawaiy rowrtici karyjcdnostkowo Wymiorzono za czyny Jednostkowo 62 if _. przypisano Scbastianowi U. W Wymionionych jui cztcrech innych prawn mocnych wyrokach Sadu Rejonowego W O. (a to W wyrokach Z dni: 5 rnaja 2006 r., 17 Wrzesnia 2008 r., 21 maja 2009 1'. i 12 lutogo 2010 r.), a nadto takze i kary jednostkowe wymicrzone W jeszcze jednyrn prawomocnym orzeczeniu tego Sadu (a to W Wyroku z dnia 1?’ Wrzesnia 2010 1".) oraz to, is W odniesieniu do wszystkich wyiej vvymienionych piociu orzeczefi Sad umorzyi [email protected] na poclstawie art. 5'72 k.p.k. Na tle takiej konfiguracji naleiy udzielié odpowiedzi na trzy pytania. Po picrwsze, czy w postgpowaniu w przedmiocie wydania wyroku Iacznego W ogole obowiazuja regulacjo procesowe okrcélone W art. 1'7 § 1 pkt 7 k.p.k., to jest dotyczacc barier orzekania zwiazanych 2 ~ jak W sprawio niniejszej — tzw. rzecza osadzona oraz, jui abstrahujac od ukiadu procesowego Wy stopujacego W rozpatrywanej sprawie, ewentualnie z zawisfoécia sprawy. Po drugic, W Wypadku pozytywnej odpowiodzi na to pierwszo pytanio, W jakich sytuacjach zwiazanych z wydawaniem wyroku Iacznego mamy do czynicnia z idem, uniornoiliwiajacym wydanie ponownego orzeczenia W tym samym przedmiocic, a W jakim 2 toisamoscia prowadzoncgo posto powania skutkujaca koniecznosé przyjocia tzW. litispendencji. Po trzecie Wreszcic, czy i jakie konsekwencje dla orzckania W takiej konfiguracji procesowej, jaka miaia miejsce W ninicjszcj sprawie, W tym W szczegolnoéci dla modelu orzeczenia nastgpczego, naleiaioby wywodzié z treéci przepisu art. 575 § .1 k.p.k. Odnosnie do pierwszcj z podniesionych kwestii, Wskazaé naleiy, ac co do zasady zakaz ponowncgo postgpowania oduosi sig; do tego samego ,,czyr1u tej samej osoby”, a zatem nio moina bez ograrriczcfi rozciagaé go na Wszystkie moiliwo inns postegpoviania, W tym majace charaktor incy~ dentalny. Niektore 2 nich wywoiuja, co prawda, skutek W postaci zakazu ponownego procedowania. W Wielu jednak orzcczcniach incyderltalnych Sad rozstrzyga W formula rebus sic sramfibus, co powoduje, is W nowych okolicznoéciach ponowne orzekanie W tcj samej okwestii, nawet W bez poéredairn nastegpstwie czasowym, jest nie tylko dopuszczalne ale nawet niezbodne (por. np. P. Hofmafiski, E. Sadzik, K Zgryzekz Kodeks posto powania karnego. Korncntarz, Warszawa 2011, t. I, s. 189). Postopowanie i Wydawanc W jego nastqpstwic orzeczenie W przedrniocio Wyroku iacznego nie ma jcdnak charakteru incydentalnego i dlatcgo W judykaturze (do orze czefi tych czynione boda nawiazarria W dalszoj czoéci uzasadnionia) oraz w piémieimictwie (zob. M. Rogalski: P1'Z6SiHJ11(&'p0WE1gI rzeczy osadzonej W procesie karnym, Krakow 2005, s. 519—524 i przytoczona tam dalsza 63 _-»__ ł 1 1 1 .- -E i¬-¬¬.J:'| .-_|-"" .'.¦~.|.¬-5--n-¦-'M ".¬_-.-|'_._':._ .¬_.. '| |: | ¦'| -. _'-|'¦.-in.- |'_':||.'\.- -ni; "-fi"i--'\||\.|'|:""\.-'\.-.¦;..-.¬.-\:|E.-.›c_| u . -r .,,'g¦ę"|-Ê.-m'¦,",',-',5.fi.,'|-|,' |¦i'¬'|ŁĘ._,¦|:|'"' -':I\fl.-|'ñ|Q\-LĽń\-.-:I ' ""'\u-In.'-l:¦å¦å¬- -Ł-|.A|-|¦¬'..-|L'|-i...-.....L;\1¬. .. |- -.-'« 4." na zasadzie art. 572 k.p-k. w pozostałym zakresie postępowanie nmorzył. _ " Od powyższego wyroku kasację na niekorzyść skazanego Sebastiana U. wywićdł przed upływem 6 miesięcy od daty jego uprawoinocnienia się (warunki art. 524 § 3 k.p.k. zachowane) Prokurator Generalny, zarzuca- jąc rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisow prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 1' k.p.k., polegające na orzeczeniu kary łącznej pozbawienia wohiości, obejmującej skazania Se- bastiana U. prawomoenynii wyrokanii Sądu Rejonowego w 0. z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz z dnia 17 sierpnia 2005 r. pomimo istnienia ujemnej przesłanki procesowcj w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem ska- zania te zostały już wcześniej objęte prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Ü. z dnia 8 kwietnia 2011 r. - co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt S k.p.k. W konkluzji kasacji Prokurator Generalny wnińsl o uchylenie pkt 1'-3 zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w tym zakresie na pod- stawie art. 1? § 1 pkt 7 k.p.l-1. Rozpoznając kasację Prokuratura Generalnego, Sąd Najwyższy zważył, co następuje. - Porownanie treści wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 kwietnia 2011 r. z treścią wyroku Sądu Rejonowego w 0. z dnia 8 kwietnia 2011 r. wskazuje, że poza sporem pozostaje to, iż w orzeczeniu zaskarżonyni ka- sacj ą, to jest w wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 kwietnia 2011 r. oraz we wcześniejszym wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia S kwietnia 2011 r., dokonano połączenia węzłem kary łącznej tych samych kar jed- nostkowych, wymierzonych Sebastianowi U. prawomocnymi wyrokanii Sądu Rejonowego w Ü. z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz z diiia Il? sierpnia 2005 r. Bezsporne jest także i to, że w postępowaniu zakończonym wyro- kiem z dnia S kwietnia 2011 r. przedmiotem rozważań Sądu _w aspekcie ewentualnego połączenia węzłem kary łącznej pozostawały nadto także karyjednostkowe wyniierzone za czyny jednostkowe przypisane Sebastia- nowi U. w czterech iimych prawomocnych orzeczeniach Sądu Rejonowego w Ü. (a to w wyrokach z dni: 5 maja 2006 r., 1? września 2008 r., 21 maja 2009 r. i 12 lutego 2010 r.) i że w tym zakresie Sąd nmorzył postępowa- nie na podstawie art. S72 k.p.k, natomiast w postępowaniu, w wyniku ktorego wydane zostało orzeczenie zaskarżone kasacją, przedmiotem rozważań Sądu w aspekcie ewentualnego połączenia węzłem kary łącznej pozostawały rownież karyjednostkowe wyniierzone za czyny jednostkowe 62 ¬..,.. -- przypisane Sebastianowi U. w wymienionych już czterech innych prawo- mocnych wyrokach Sądu Rejonowego w O. (a to w wyrokacli z dni: 5 maja 2006 r., 17 września 2008 r., 21 maja 2009 r. i 12 lutego 2010 r.), a nadto takze i kary jednostkowe wyniicrzone w jeszcze jednym prawomocnym orzeczeniu tego Sądu (a to w wyroku z dnia 1? września 2010 r.) oraz to ze w odniesieniu do wszystkich wyżej wymienionych pięciu orzeczeń Sąd umorzył postępowanie napodstawie art. 572 k.p.k. _ Na tle takiej konfiguracji nalezy udzielić odpowiedzi na trzy pytania. Po P19ł1`WSE'f"= W postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego w ogole obowiązują regulacje procesowe określone w art. 1? § 1 pkt 7 k.p.k., to jest dotyczące barier orzekania związanych z e jak w sprawie niniejszej ` T399-Êłl üfiądzoną oraz, *juz abstraliując od układu procesowego wy- stępującego w rozpatrywanej sprawie, ewentualnie z zawisłością sprawy. j?Ü_Ű1`l1S1Ê= W_W_YpElEĹkl1 pozytywnej odpowiedzi na to pierwsze pytanie, w jakich sytuacjach związanych z wydawaniem wyroku łącznego mamy do czynienia z idem, unieniożliwiającym wydanie ponownego orzeczenia w ÍYH1 SHÊHYDI przedmiocie, a w jakim z tożsamością prowadzonego postę- powania skutkująeą konieczność przfięcia tmy. litispendencji. Po trzecie WTBSZÜIB, 1 Jäkżjc konsekwencje dla orzekania w takiej konfiguracji procesowej, jaka miała nuejsee w niniejszej sprawie, w tym w szczegolności dla modelu orzeczenia następezego, należałoby wywodzić z treści przepisu art. 575 § 1 k.p.l‹.. Odnośnie do pierwszej z podniesionych kwestii, wskazać należy że co do zasady zakaz ponowiiego postępowania odnosi się do tego samego ,,czynu tej samej osoby ", a zatem nie można bez ograniczeń rozciągać go 113' Wjizýfifific mtjzliwe inne postępowania, w tym mające charakter incy- 9991331113'- Nlfikfüffi 2 111'1`Ił_1\'~'_yyvołują, co prawda, skutek w postaci zakazu ponownego procedowania. W wielu jednak orzcczeniach iucydentalnych Sąd rozstrzyga w formule re-'bus sie stanribus, co powoduje, że w nowych okolicznościach ponowne orzekanie w tej samej kwestii nawet w bez- pośrednim następstwie czasowyin, jest nie tylko dopuszczalne ale nawet niezbędne (por. np. P. Hofmański, E. Sadzik, K Zgryzek: Kodękg pÜ5j¿ę_ powania karnego. Komentarz, Warszawa 2011, t. I, s. 189). Postępowanie i wydawane w jego następstwie orzeczenie w przedmiocie wyroku łącziiego U19 P13 lüüflalš charakteru incydentalnego i dlatego w judykaturze (do orze- ÜEÊÊ fyfifih üzynione będą nawiązania w dalszej części uzasadnienia) oraz w pisimennictwie (zob. M. Rogalski: Przesłanka' powagi rzeczy osądzonej w procesie karnym, Krakow 2005, s. 519-524 i przytoczoną tani dalszą 63 --- STRONA 4 --- 1 1 \ § '1 5 3 1 i literature zagadnienia; tak tei We Wszystkieh komentarzach do Kodeksu postepowania karnego) jednolicie i zasadnie przyjmuje sie, Ze W okreslo nych Warunkach W odniesieniu do procedowania W przedmiocie Wydania Wyroku iacznego stosowaé naleiy zarowno bariere zwiazana z zasada ne bis in idem, jak i zwiqzana z zakazern orzekania W sytuacji zawisiosci Wczesniej Wszczetej sprawy. Bardziej skomplikowany jest drugi z przedstawionych wyiej problemow. W Wypadku gdy zostana, wszczete odrebne postepowania W przcdmiocie wydartia Wyroku lacznego (czy to zc Wzgledu na zioienie dwoch wnioskow W tym przedmiocie, czy po Wszczeciu, na skutek braku oalciytej kon1uni kacji, przez roine sady dW6c]1 postepowafi z urzedu) i konfiguracj a skazafi za czyny jednostkowe riie jest’ identyczna W obu postepowaniach, brak jest podstaW do stwierdzenia stanu zawisiosci sprawy (2 konsekwencjami okreélonymi W art. 17 § 1 inprinc. k.p.k.). W tym ukiadzie procesowym nawet pokrywanie sie W duz'ym zalcresie Wyrokow jednostkowych, ktorych poiaczenie Wezlem iacznoéci jest rozwaiane, nie upowainia do stWierdze 11ia sta1111 zawisioéci sprawy iumorzenia postepowania poiniej Wszczetego. Jeieli W kt6ryn1kolWiek z tyeh postepowafi rozwaiane jest objecie Wezlem kary Iacznej choébyjednego ,,r1odatkoWego” skazania za czyn j ednostkowy, przedmiot rozpoznawania nie jest W takiej sytuaoji W obu sprawach ten sam iW aspekcie litispendencji nie moirta stwierdzie istnienia idem. Dlatego tea stuszna jest teza Wyroku Sadu Najwyiszego 2 dnia 3 paidziernika 2005 r., V KK 151/05, LEX nr 157208, W ktorej slwierdzono, zée ,,ukonstytuoWany W art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. bezwzgledny zakaz rownolegiego prowadzenia postepowafi karnych dotyczacych tego satnego przedmiotu procesu, W stosunku do tej samej osoby; ma peine odniesienie do postepowafi W przedmiocie wydania wyroku iacznego. Wamnkiem zachowania Wyma ganej W takim wypadku toisa111os"ci podmiotowoprzcdmiotowej, poza ta sama osoba skazanego, jest to, aby rownolcgle prowadzone postepowania odnosiiy sie do tych samych Wyrokow jednostkowych, a Wiec orzeczefi obejmujacych te same czyny tej samej osoby”. Podobne zaioienie, ale tylko do etapu orzekania, naleiy przyj aé W konfigaracji procesowcj, gdy jui po Wydaniu prawomocnego Wyroku Iacznego na Wokande sadu trafia kolejna sprawa W przedmiocie wydania Wyroku iacznego (takie i W tym wypadku: czy to z uwagi na zioienie nowego Wniosku, czy tei 2 tej przyczyny, Ze sad z urzedu dostrzegi potrzebe zbadania Warunkow do Wydania nowego wyroku iacznego z tego powodu, ii W poprzedniej sprawie przedmiotem rozWa fzafl nie byiy Wszystkie jednostkowe, prawornocne skazania tego samego oskarionego). Jeéli W tej noWej sprawie przedmiotem rozpoznawania aspekcie istnienia lub nieistniertia nie tylko Warunkow fonnainoprawn ch ale takie i rnaterialnoprawnych, do Wydania kary {acznej W W Yacfi Wyroku Iacznego — jest choéby jedno dodatkowe orzeczenie skazujaee, Z3 CZY11 1@d1195tk°“’Y, bfflk jest Warunkow do stwierdzenia idem z med miotam Poprzednicgo 1"°Z$TIZyg11i@0ia, skoro 11a tym etapie postgpggtiania nie jest jeszcze Wiadome to, czy sad rtie stwierdzi zasadnosci poiaczenia Weziem kary iacznej nie tylko orzeczefi jednostkowych objetycl1 p()pfz@d_ 111111 Wyroloem, ale takze 1 skazama za 6W, choéby jeden, dodatkowy czyn jednostkowy. Bez watpiema zatem przedmiotenl rozpoznawania jest 113 tym etapie cos ,,wiecej” nii to, 00 stanowi przedmiot rozstrzygniecia We Wczesniej wydanyrn prawomocnym wyroku Iacznyzn. Sytuacja ta mgge jednalsulec ZI'El_lfiI11B W flnalnej fazie procesu, to jest na tym etapie poste powarua, jakl stanowi orzekanie. Sad moie bowiern dojéf: do WI‘Li0Si€L1, is Era}; jest Warunk6W dO,pOiaCZ611i3 Weztem Wyroku iacznego owego (10 at Owego skaza111a(an) za ezyn(y) jednostkoWy(e) z czynami objetyrni poprzednim prawomocnyrn Wyrokiem Iacznym i 2e Wartmki flkfgfilgng W art. 85 k.k. (zarowrro te111poraLne,jak izWiaza11e z rodzajern kary) spetniaja tylko te z czynow jednostkowych, co do ktotych ceche to stwierdzono jui W praWon1ocnyn1 orzeczeniu i co do ktorych zastosowano zatem reguly iaczema kar przewidziane W art. 86 kk. Jesli na tym etapie postopowanig P1‘ZYS1§p1iby zatern do ponownego 01zekania o poiaczeniu kar wyn:|ierzo n§’°h Z3 CZYHY Z“’iE!Za"9 1113 Wlélifim kary iaczznej W poprzednim Wyroku, 91° illaifific H3110, Z6 Co do tej sarnej kwestii jprawomocnie orzeczono, °T_Z° F1 _Y 90 0 atogo samego , to jest co do tej same} kwestii dotyczqccj to] Same] osoby, a W1§C z 11arusze_1_1iem idem, kt6re oceniaé naleiy na tym etapie postepowaniaw relacjijui nie do przedmiotu rozpoznawania ale do przeclmiotu. orzekania. Przenoszac powyisze rozwaiania na grunt realiow sprawy, W ktérej Wniesiona zostaia skarga kasacyjna, zauwaiyé naleizy, fie W punktac11 13 zaskarionego Wyroku Iacznego Sadu Rejonowego W O, }'°F5t1'ZY€f1l@t9 d0k1ad111@ 0 11111 Sflmym, 0 czym prawomocnie orzeczono Juz W wyro1_<u tego samego Sadu z dnia 8 kwietnia 2011 r., a Wiec o tym as zachodza waruttki okreslone w art. 85 k.k. do potaczenia Weziem wyrdku iacznego tych samych kar jednostkowych, Wymierzonych Sebastiar1oWiU, P1'aW9m0CHYmi Wfokflmi Sadu Rejonowego W O. z d11ia 30 czerwca 2005_r. oraz 2 dnia 17 sierpnia 2005 r. oraz o sposobie poiaczenia, kal wymierzonycli tynzu wy1"0ka]I|j_ _ Ujmujac zagadnienie od nieco innej strony, Wskazaé trzeba, ie z punktu 64 65 'I 1 'i literaturę zagadnienia; tak też we wszystkich komentarzach do Kodeksu postępowariia karnego) jednolicie i zasadnie przyjmuje się, że w określo- nych warunkach w odniesieniu do proeedowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego stosować należy zarowno barierę związaną z zasadą ne bis in idem, jak i związaną z zakazem orzekania w sytuacji zawisłośei wcześniej wszezętej sprawy. Bardziej skomplikowany jest drugi z przedstawionych wyżej problemow. W wypadku gdy zostaną wszczęte odrębne postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego (czy to ze względu na złożenie dwoch wnioskow w tym przedmiocie, czy po wszczęciu, na skutek braku należytej komuni- kacji, przez rożne sądy dwoch postępowań z urzędu) i konfiguracj a skazań za czyny jednostkowe nie jest' identyczna w obu postępowaniach, brak jest podstaw do stwierdzenia staiiu zawisłośei sprawy (z konsekwencjami określonymi w art. 17 § 1 in-price. k.p.k.). W tym układzie proccsowyin nawet pokrywanie się w dużym zakresie wyrokow jednostkowych, ktorych połączenie węzłem łączności jest rozważane, nie upoważnia do stwierdze- nia stanu zawisłośei sprawy iiimorzenia postępowania pożnicj wszczętego. Jeżeli w ktorymkolwiek z tych postępowań rozważane jest objęcie węzłem kary łącznej choćbyjednego ,,dodatkowego” skazania za czyn jednostkowy, przedmiot rozpoznawania nie jest w takiej sytuacji w obu sprawach ten sam iw aspekcie litispendencji nie można stwierdzić istnienia idem. Dlatego też słuszna jest teza wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 pażdziernika 2005 r., V KK 15lƒ05, LEX nr 157208, w ktorej stwierdzono, że ,,ukonstytuowany w art. 1? § 1 pkt 'F k.p.k. bezwzględny zakaz rownoległego prowadzenia postępowań karnych dotyczących 'tego samego przedmiotu procesu, w stosiuiku do tej samej osoby; ma pełne odniesienie do postępowań w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Warunkiem zachowania wyma- ganej w takim wypadku tożsainości podmiotowe-przedmiotowej, poza tą samą osobą skazanego, jest to, aby rownolcgle prowadzone postępowania odnosiły się do tych samych wyrokow jednostkowych, a więc orzeczeń obejmujących te same czyny tej samej osoby”. Podobne założenie, ale tylko do etapu orzekania, należy przyjąć w konfiguracji procesowcj, gdy już po wydaniu prawomocnego wyroku łącznego na wokandę sądu trafia kolejna sprawa w przedmiocie wydania wyroku łącznego (także i w tym wypadku: czy to z uwagi na złożenie nowego wniosku, czy też z tej przyczyny, że sąd z urzędu dostrzegł potrzebę zbadania warunków do wydania nowego wyroku łącznego z tego powodu, iż w poprzedniej sprawie przedmiotem rozwa- żań nie były wszystkie jednostkowe, prawomocne skazania tego samego oskarżonego). Jeśli w tej nowej sprawie przedmiotem rozpoznawania aspekcie istnienia lub nieistnienia nie tylko warunkow fonnałnoprawa ah ale także i materialnoprawnych, do wydania kary łącznej W W Yaüfl wyrol-fu łącznego - jest choćby jedno dodatkowe orzeczenie skazujące za 923711 lüdfiüfitküwšli brak jest warunkow do stwierdzenia .idem z- rana- Hllüłi-"m PÜPÍEÜŰHÍÜSÜ füłätüíygiiięcia, skoro na tym etapie pnaişpšjagnjg nie jest jeszcze wiadome to, czy sąd nie stwierdzi zasadności połączenia wosłom kary łącznej nie tylko orzeczeń jednostkowych objętych pnjga-nagi- nim wyrokiem, ale takze 1 skazania za ow, choćby jeden, dodatkiiwy czyn jednostkowy. Bez wątpienia zatem przedmiotem rozpoznawania jest na tym etapie coś „więcej” niż to, co stanowi przedmiot rozstrzygnięcia wc wczesniej wydanym prawomocnym wyroku łącznyin. Sytuacja ia innża jednakulec zimanie w finalnej fazie procesu, to jest na tym etapie postę- powama, jaki stanowi orzckanie. Sąd może bowiem dojść do wniosku, że gra: jest wąrunkow dol połączenia węzłem wyroku łącznego owegn aa- eli owego skazania(-an) za czyn(-y) jednostkowy(-e) z czynami objętymi poprzednim prawomocnym wyrokiem łącznym i że warunki nkng-,ainna W art. S5 k.k. (zarowno temporalue, jak izwiązane z rodzajem kary) spełniają tylko te z czynow jednostkowych, co do ktorych cechę tę stwierdzono już w prawomocnym orzeczeniu i co do ktorych zastosowano zatem reguły- łączema kar przewidziane w art. 86 kk. Jeśli na tym etapie postępowania Pfžyāłąplłby zatem do ponownego orzekania o połączeniu kar wymierze- Üłllh 33' ÜZŹFUY 2“'lÍł-1139911-'Ê Węfiffim kary łącznej w poprzednim wyroku, -919 ijjř'-Ęāřlß flřå llüs -To Co do tęj samej kwestii prawomocnie orzeczono, ÜÍÊ9 3 _Y 99 Ü „lego samego , to jest co do tej samej kwestii dotyczącej tej samej osoby, a więc z naruszeriiem ideni, ktore oceniać należy na tym etapie postępowaniaw relacjijuż iiie do przedmiotu rozpoznawania ale do przedmiotu. orzekania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt realiow sprawy, w ktorej wniesiona została skarga kasacyjna, zauważyć należy, że w punktach 1~3 zaskarżonego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w (1 ÊÜÊÊÍTZYSÍUÊÍÜ düklfidfllß Ü 131131 samym, 0 czym prawomocnie orzeczono Jos w wyroku tego samego Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r., a więc o tym że zachodzą warunki określone w art. S5 k.k. do połączenia węzłem wyroku łącznego tych samych kar jednostkowych, wymierzonych Sebastianowi U, P1'HWÜÊÜÜHYIHÍ Włjfükflmi Sądu Rejonowego w O. z dnia 30 czerwca 20051". _oraz z dnia 1? sierpnia 2005 r. oraz o sposobie połączenia kar wymierzonycli tylni wyrokagnji _ Ujmując zagadnienie od nieco innej strony, wskazać trzeba, że z punktu 64 65 --- STRONA 5 --- 1 ...=;..;...... ;\......a.......:,.__..t_._...>.'=.._.\_..,. 1 ¢. Ad v._ 11 _1—=211.4...‘ =""'_s5=<;...t'...1a1..=,_¢¢ ",_L '.....:.;s;.>.ta.u..a'.==.;.;.=.._.=..,; widzenia ocen zwiazanych z zasada ne bis in idem nie moina utoisamiaé przedmiotu rozpoznawania sprawy z przedmiotem rozstrzygniecia Wy danego W tej sprawie. O ile dla occny zaistnienia negatywnej przesianki procesowej W postaci stanu zawisiosei sprawy istotne jest jcdynie po16w nanie przedmiotow rozpoznawania W obu sprawach, o tyle dla oceny zaistnienia negatywnej przesianki proccsowej w postaci rzeczy osadzonej relewantne jest porownanie przedmiotow rozstrzygniecia Wydanego W odniesicniu do tej samej osobyw obu sprawach. W postepowaniu W p1zed miocie wydania Wyroku iacznego sadjrozstrzyga 0 dwoch nastepujacych kwestiach. Po pierwsze o tym, czy, a jesli tak, to W jakim zakresie skazania jednostkowe speiniaja Warunki okresione W art. 85 k.k. Po drugie — ale W tej materii orzeczenie Wydawane jest jui jedynie W Wypadku udzielenia, choéby W czesci, odpowiedzi pozytywnej na pierwsze z pytafi — o tyn1,jak naleiy poiaczyé Weziem kary iacznej skazania jednostkowe, czyli o tym, jak naleiy uksztaitowaé Wymiar kary iaeznej (jak ,,suroWa” powinna byé kara 1aczr1a,jak uksztaltowaé jej Wyimiar W ra1r1.ac.h. przewidzianych W art. 86 k.k.). Oczywiscie zasadne jest spostrzeienie, ie rozstrzygnieciu o tytn, W jakirn zakresie skazania jeduostkowe speiniajawarunld okreslone W art. 85 k.k., immanentnie towarzyszy rozstrzygniecie o ty111,WjakiIn zakresie skaza11iajednostkoWeWaru11k6W tych nie speiniaja. Znajduje ono Wyrazw umorzeniu postepowania na podstawie art. 572 k.p.k. W okreélonym zakre sie lub W caiosci. Rozstrzygniecie W tym ostatnim przedmiocie tci korzysta Z powagi rzeczy osadzonej. Przenoszao to ostatnie, z kolei, spostrzeienie 11a grunt ukladu prooesowego 11iniejszej sprawy, Wskazaé naieiy, it: gdyby Prokurator Generalny kierowai zarzut rzeczy osadzonej W odniesieniu do caiego Wyroku Sadu Rejonowego W O. z dnia 22 kwietnia 2011 1., nie byiby to zarzut W peini siuszny, albowiem bez Watpienia chybiony byiby W odniesieniu do czesci rozstrzygniecia figurujacej W jego punkcie 4. W tym zakresie nie moina mowié o toisamosci przedmiotu rozstrzygniecia zaWar tego W Wyroku zaskarionym kasacja W zcstawieniu z trcscia prawomocnego Wyroku tego Sadu 2 dnia 8 kwietnia 2011 r., albowiem W tyrn ostatnim Wyroku stwierdzono hrak Wanmkow poiaczenia Weziem kary iaccznej z pozostaiynii Wyrokami tylko czterech innych skazafi jednostkowych, zaé W wyroku z dnia 22 kwietnia 2011 1. nadto takie i skazania jednostkowego objetego piatym Wyrokiem (Z dnia 17 Wrzeénia 2010 1.). W tej jednak cze sci wyrok 2 dnia 22 kwietnia 2011 r. 11ie zostai objety polem zaskarienia kasacyjnego inie do tej jego ezesci odniesiony zostai zarzut sforrnuiowany W kasacji. Zarzut ten odniesiony zostai jedyrtie do tej czeéci Wyroku iacz 66 ' nego, ktora rozstrzyga dokiadnie o tym sarriym, 0 czyru rozstrzygnieto jug Pr"§W°r_n°°m° W Plillktélch 1~3 Wyroku Sadu Rejonowego W O. 2 dnia 8 kwietnia 2011 r. 1 dlatego tea kasacje naleiaio uznaé za zasadna. Wsaystklch przedstawionych wyiej uwarunkowafi, a W szczegolnosci tego, ze przy badaniu stanu zawisiosci sprawy idem oceniaé naleiy przez pryzmat tego, co stanowi przedmiot rozpoznawania W obu porownywanych Spfawach, Iliitoltliast przy badaniu stanu rzeczy osadzonej idem naleiy °°°1}1.a° Pod kétem tegoso czym rozstrzygnieto W okreslonych czesciach porownywanych orzeczen, nie uwzgledniaja ani motywy postanowjgnia Sadu Apeiacyjnego W Lublinie Z dnia 28 grudnia 2005 r., II AKZ 308105 Z. 6, ‘P02. 25 [W W3/Iaigno Zgipatfywanjgk Z6 npowaga rZe°ZY_O54 Z0119] (a1"T 17 § 1 pkt 7 k.p.k.) w postepowaniu W przedmiogie wydama Wyroku iacznego stanoWi przeszkode do wydania Wyroku iacznego tylko Wéwczasg Sdy ,PfZ9d1T1i0tB_I1ll takiego Wczesniejszego postepowzmia b3’tY 975115156 f0i$fl1J1B Wyroki, co do ktoryeh zapadio prawomocne orze €ZemB,TPZ5tTZY8a]Q°9 1<WBF£16 orzecaenia kary (kar) iacznej. Jeieli Wyroki e, W rozriynl uldadzte, byty p1zedm1oten1 dwoeh, lub Wiecej, postepowafi '3 WYd3I1_l6 W}'roku iacznego, ale W iadnyrn z tych p()5t§p()Waf1 Zak;esem °rzekFf'n1a_1119 9Y1Y_0bJ@t'1 WSZyStkie Wydane Wobec skazanego Wyroki, to 0CZyW1Ste jest, ze ru.e rnoz11a. 1116Wié o istnieniu przeszkody ujetej W trssoj art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.”]_, E1111 motywy postanowienia Sadu Najwyzggego Z dma 14 lutego 2007 r., 11 K.K381f06, OSNKW 2007, Z. 4 poz. 34 [W kto1ym Sf01m“I°Wi*f119 P981341 1198910131QC)’, Z6 aw llkiadzie procesowyrrt, W ktérym 51111 "P1'aWf1l011y do Wydanlawyroku Iaeznego rozwaiai rnoiiiwosé orzecze “E 1911'? 11193119] Z11 Pizestepstwa jaopeinione W Warunkach temporahiych, o es orrych W art. 85 k.k. (a Wiec pozwalajaoych na wymierzenie kary Igcznel) 1 POIQCZYT ‘ “’§>Z{@II1 K313’ 10911191 — kill? Wylllierzone za niektore z tych przestepstw, odmowii zas poiaczenia kar Wymierzonych za inrre prze stepstwa pozostajace W zbiegu realnym, co znalazlo WYTQZ W czesciowyn1 urnorizenia postepoWan_1a_11a podstavtie art. 572_1§.p.k., nic dgchgdzj do “‘m15‘e“‘a_ZaS‘_idY "6 bl§ m_ Idem taklfi W $Yl'IH1611, gdy Wymierzona kara I3¢°_Zn=1 09911111116 5113131113 jedynie za te przestepstwa, ktore zostaiy jui Obi‘??? WY1'0kj‘_?m 1091113/m 11PTZ6dl1i0 Wydallym. W takiej sytuacji proce SQWCJ Przfidmlotfim T0ZWflZ%}1’1, 8 Ilflstepnie przedmiotem rozstrzygniecia sadu me byla ta samakwestla, ktora zostaia jui uprzednio prawomocnie r0zstrzygnieta”]. . 32199913, W ktérej na etapie roapoznawania sprawy sad nie jest jeszcze w stanle przesadzic, czy ma do czyiiiertia 2 idem, i do Wniosku W tym przc(;l 67 ' -,_.-_.|.|..¬.._";-_._-_|-¬.-|..-.L-_| .|.i.|.|..|_ _|_¬.-|¬. l. _-„_,_._.. ,_.¿¬_.__.,_ |_.¬. ¿1.|_'_'-_'Ł_ ._|¬..¦'Ł..|._|¿|'-_¬.-'. |. _¬. `! | r I J I _'I :¬.-1'-'.'\'\.-'P-_ .Ł 'I.I'I_|-IL | ii _. -.›. _I -“Š . -:E . _ Ś? -_-e'_-Ĺ '=" ±2';4±':-'¿=|_;i-Í.-.lij -:- widzenia ocen związanych z zasadą na his' .in ideni nie mozna utozsarniać przediniotu rozpoznawania sprawy z przedmiotem rozstrzygnięcia wy- danego w tej sprawie. O ile dla oceny zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci stanu zawisłośei sprawy istotne jest jedynie porów- nanie przedmiotów rozpoznawania w obu sprawach, o tyle dla oceny zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci rzeczy osądzonej relewaiitne jest porównanie przedmiotów rozstrzygnięcia wydanego w odniesieniu do tej samej osobyw obu sprawach. W postępowaniu w przed- miocie wydania wyroku łącznego sądrozstrzyga o dwóch następujących kwestiach. Po pierwsze o tym, czy, a jeśli tak, to w jakim zakresie skazania jednostkowe spełniają warunki określone w art. 35 k.k. Po drugie - ale w tej materii orzeczenie wydawane 'jest juz jedynie w wypadku udzielenia, choćby w części, odpowiedzi pozytywnej na pierwsze z pytań - o tym, jak nalezy połączyć węzłem kary łącznej skazaiiia jednostkowe, czyli o tym, jak należy ukształtować wymiar kary łącznej (jak „surowa” powinna być kara łączna, jak ukształtować jej wymiar w ramach. przewidzianych w art. 86 k.k.). Oczywiście zasadne jest spostrzezenie, ze rozstrzygnięciu o tym, w jakim zakresie skazania jednostkowe spełniają warunki określone w art. 85 kk., immanentnie towarzyszy rozstrzygnięcie o tym, w jakim zakresie skazaniajednostkowe warunków tych nie spełniają. Znajduje ono wyrazw umorzeniu postępowania na podstawie art. 572 k.p.k. w określonym zakre- sie lub w całości. Rozstrzygnięcie w tym ostatnim przedmiocie tez korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Przenosząc to ostatnie, z kolei, spostrzezenie na grunt układu procesowego niniejszej sprawy, wskazać należy, ze gdyby Prokurator Generalny kierował zarzut rzeczy osądzonej w odniesieniu do całego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 kwietnia 2Ü11 r., nie bylby to zarzut w pełni słuszny, albowiem bez wątpienia chybiony byłby w odniesieniu do części rozstrzygnięcia figurującej w jego punkcie 4. W tym zakresie nie mozna mówić o tożsamości przedmiotu rozstrzymiięcia zawar- tego w wyroku zaskarzonyni kasacją w zestawieniu z treścią prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 8 .kwietnia 2011 r., albowiem w tym ostatnim wyroku stwierdzono brak warunków połączenia węzłem kary 'łącznej z pozostałymi wyrokaini tylko czterech innych skazań jednostkowych, zaś w wyroku z dnia 22 kwietnia 2011 r. nadto także i skazania jednostkowego objętego piątym wyrokiem (z dnia 17 września 2010 r.). W tej jednak czę- ści wyrok z dnia 22 kwietnia 2011 r. nie został objęty polem zaskarzenia kasacyjnego inie do tej jego części odniesiony został zarzut sformułowany w kasacji. Zarmit ten odniesiony został jedynie do tej części wyroku łącz- óó ` nego, która rozstrzyga dokładnie o tym samym, o czym rozstrzygniçin już P1”śWÜf_H'Ľ"C111c w punktach 1¬3 wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 3 kwietnia 2t}11 r. 1 dlatego też kasację należało uznać za zasadną. Wszystkich przedstawionych wyżej uwarunkowań, a w szczególności tego, ze przy badaniu stanu zawisłośei sprawy idem oceniać należy przez pryzmat tego, co stanowi przedmiot rozpoznawania w obu porównywanyeh SP1'fitfiflühi Hālomiast przy badaniu stanu rzeczy osądzonej iderri należy Ü"3Ü'1}1.fi"~7 PÜÜ kśfüm Í'Ÿ"§Ü=Jü czym rozstrzygnięto w określonych częściach porownywanych orzeezen, nie uwzględniają ani motywy pnatanewienia Sądu rfiipelacyjnego w Lublinie z dnia 28 grudnia 2005 r., II .śrłšz 3Ü3,f{J5 ÜSÅ 2ÜĹlŸà E. Ű, ÊPÜE. 25 [W l{lÍČ1[}ř]]1 ¬Wy1'3,ż[j11Ü ggpgtjywgnjęj ŻE npüwaga TEE-"'3Ü_Ü~"Ĺ"'<=l ÊÜÜÜJ (i1Í`Í- 17 § 1 pkt 'F' k.p.k.) w postępowaniu w przedrnieeie Wydania wyroku łącznego stanowi przeszkodę do wydania wyroku łącznego Wlkü Wüwfiřiiśzg śdi P1'ZÜĹÍITIÍÜÍGII1 takiego wcześniejszego postępowanja wir 'fwßrßtlüß tożsame wyreki, ze zie klei-ych zapadła pfaweaieeia ans- ji-i'"*7"Ÿ"1Í'1'3ř_1”f-Ÿ1'~'“55Í1`Zf?'B'7'1]ři'¿=f§ 1<WE=St1e orzeczenia kary (kar) łącznej. Jezeli wyroki e, w roztiym układzie, byly przedmiotem dwoch, lub więcej, postępowań Ü "VYd=-"1-I1_1ß wy1'oku łącznego, ale w żadnym z tych postępowań zakresem Üfz'-°*kÊf'1]1a_fl1Ü iíflliy _ÜÜJŸÊÍÊ Wszystkie wydane wobec skmanego wyroki, to oczywiste jest, ze nie mozna. mówić o istnieniu przeszkody ujętej w ireśej art. 1? § 1 pkt T k.p.k.”]., HTIÍ Illotywy postanowienia Sądu Najwyżezege Z dnia 14 lutego ZÜUT r., 11 KK381i'[]6, OSNKW 2007, z. 4 poz. 34 [w którym Sfüfiflflřüwfflü Püslafl 110s_ü1Hifii2i@i',żß„'w111dadzi=± preeaaawyn,wrts1yn Sijd UPÍHWHIUHY do wydania wyroku łącznego rozwazał mozliwość orzecze- uj-Ŝ'rkĘ1'3' Íąüfiflül EH Plfzestępstwa popełnione warunkach temporalnych, o es onych w art. 85 k.k. (a więc pozwalających na wymierzenie kary łąüßflfili 1 PÜÍEÊÜZYÍ ' Węzlfifil 1'¿'i11`3l ÍELÜ-“511'3J' _ 1<~=-`=l1'3fw*_1f*I11íerzone za niektóre z tych przestępstw, odmówił zaś połączenia kar wymierzonych za iime prze- stępstwa pozostające w zbiegu realnym, co znalazło wyraz w częściowym umorzeniu postępowan_ia_na_ podstawie art. 5'."2_k.p.k., nie deeheeej de naruszeniazasady na bis ni :dem takze w sytuacji, gdy wyn1i'e1'eeHe kara Íął-`›_í'1T1ü Übülmlljß Sliālfiula Jedynie za te przestępstwa, które zostały już übisty iwrüldęm łąßzflrm flpflßmiio wydanym. w ta1‹iej_ sytuacji preze- SÜWÊJ Pfzßdlfllütßm ÍÜZWfiZfjÍ`1, 21 Hflstępnie przedmiotem rozstrzygnięcia sądu nie była ta samakwestia, która została już uprzednio prawomocnie rozstrzymiiętafl. _ S}_"Ĺ113»Ül3= W której na etapie rozpoznawania sprawy sąd nie jest jeszcze w stanie przesądzic, czy ma do czynienia z idem, i do wniosku w tym przed- 67 I --- STRONA 6 --- i miocie clochodzi dopiero na f1'11ah1ym etapie orzekania, nie jest_zresztq charaktcrystycznajedynie dla postopowania W przedrniocie wydama Wyn?) ku Izgcznego. Moio ona WySlIE:}pi6 takic w klasycznym uldadzie, dotyczqcyoa postopcmwania. karnego ,,co do tego samego czynu tej samej osoloy”. No] czqéciej decyzjz; W tym przeclmiocie szgd bodzie mogl pod] :10 na pOS16dZ6l1lll> odbywanym W tlybie art. 339 § 3 Pkt 1 kPkw Edy 01715 CZYHU Z=1Wa"@$° W akcie oskarienia i osoba, przeciwko ktorej oskaricnie zostaio W‘ys‘L11'11<}i<>, W oczywisty sposob poklywaé six; bodzie z osobq i czynem, co do kt01:egO wydano jui orzeczcnie W innej spraWie. Cz)a’sem Jednak do Wn10S1<l1, Ze_W obu sprawach zachodzi nie tylko tozsamosc osoby oskarzono], ‘ale takzc i toisamoéé czynu obligujzgca do zastosowania rcguiy ne bzs an Idem, sod dochodzi dopicro po przeprowadzcniu r_ozpIaWy l16¢YZ.Ia Q 11m°_TZen1l{ postopowania na rozwatianej tu POdS|IElWlB prawns] zawarta Jcst WOWCZ35 W orzeczeniu wydawanym W tryb1c art. 414 § 1 k.p.1<. U _ _ Podsumowujqc dotychczasowc rozWaz'a11ia, stwmrdzlc nalozy, zc Sgd Najwyiszy W skladzie Wydajqcym njniojsze orzcczenie podzlela poglqd wyraiony poprzednio, W nieco odmiennych slowach, przez inny skiad tego Sqdu (por. wyrok z dnia 9 wrzeénia 2010 r., III KO 80109, LEX nr 843498), zgodnie z ktorym, W sytuacji gdy Wobec tej samej osooy zdpadiy dwa prawoh mocnc wyroki lzgczne, W ktorych WQZIEITIJ kary iqcznej o‘o]a=;to tylko te samf: skazania, ktore objote byly tym W€}Z{61'J1 W wyroku, ktoly 1.1p1'Z1WO11:10CIll{ sio WC2C§Il16j, drugi z tych Wyrokéw clotknioty jest W tym zakresle razqcyfn naruszeniem praWa, zaliczanym do tzW.bczWzg1e;dnych p1'ZyCZ}fI1 11ChYlfF1113 orzeczcnia, przewidzianynl W art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., okreslanym ]ak0 l"1HI'1JSZ6Il1C_]IJOWflgi rzeczy osqdzonej (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.} ' Aby dokonywane podsun1oWanie nie obejmowalo tylko ]6dIlC] strooy zagadnienia, naloiy tci, fidalizujqc to cz_¢;§é rozwazafi,_Wskazac nadto, ze prawornocnc postanowieme o umorzemu postegpowama z powodu braku Warunkow do Wydarlia wyroku 1a,cz;|1ego (art. 572 k.p.k.) powoduje PoWagQ rzeczy osqdzonej i stanowi ujcmna, przcslankr; procesowq pIZ6V1f1ClZ1ElI121 w przepisie art. 17 §, 1 pkt 7 k.p.k. do wydawama ]§oIe]nego orzsczc’11’1a_W tym przedmiocie W przypadku, gdyby w orzeczenuu wydawanym pogmej mialo dojéé do rozstrzygnigcia tego, czy dokiadnic to same skazama 2:1 czyny jednostkowe spelniajq Warunki do objocia ich wegzlem kaly igczne] W Wyroku iqcznynn. __ _ _ _ Podzielajqc zasadnoéé zarzutu sformulowzmego W kasf1c]1 W11lBS10I1C_| _przez Prokuratora Generalnego,.rozWaz'yé z koiex nalozaifi, CZ)’ flllmf skargi Wiaéciwtie sformulowai Wrnosck co do zakresu nlezbodnego roz \ I I \ strzygzdgcia kasatoryjncgo i co do tzw. orzeczenia_11astz=;pczego. Zgodnie z postulatcm Prokuratora Generalnego, po uchyleniu zaskarionego Wy roku W zakresie pkt 13 nastqpié miaioby umorzenie postopowazda W tym zakresie na podstawic art. 17 § .1 pkt 7 k.p.k. _ 1112': samemu zakrcsowi postulowancgo uchylenia poéwigcié naleiy pare; zdafi komentarza. Uchylenie zaskaréoncgo orzcczerda W jego punkcie 2 i umorzenie postgpowania W tym zakresie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. dezaktualizowaloby rozstrzygniocia zawarte W punktach l i 3 tego Wyroku, immancntnie zwiqzane z rozstrzygniqciem zawaxtym w punkcie 2. Sqd Najwyiszy doszedi jednak do wniosku, is klarownoéci Wyroku kasatoryjnego sprzyjaé bqdzie objocie zakrescm uchylenia takie punk tow 1 i 3 zaskarzonego orzeczeuia, zaproponowane przez Prokuratora Generalncgo. Jui zupeilnie na rnarginesie zauwaiyé tei wypada, is to W obu wyrokach, stanowiagrych W niniejszej sprawie punkt odnicsicnia do analizy, czy naruszono powagq; rzeczy osqdzonej, W punktach picnvszych tych orzeczefi doszio do wydania rozstrzygnioé stanowigcych swoisty ,,naddatek”, 21 to ze. Wzglodu na treéé art. 575 § 1 k.p.k. Jeéli bowiem sqdy orzekajayze stwiordzaiy Warunki do poiqczenia Woziem kary Iqcznej ska zafi jednostkowych objolych Wyrokiern Sqdu Rejonowego W O. z dnia 17 sierpnia 2005 r. iwarunki talcie istotnie, a tak byio W niniojszej sprawie, zachodziiy, to zbgdnobylo orzckanie o ,,rozWiqzaniu kary iadcznej” orze czoucj tym Wyrokjem, bowiem do rozwiqzania takicgo dochodzilo ex Zege 2 chwilq wydania nowego wyroku Iqczncgo. Znacznie szerszego omowienia Wymaga charakter zaproponowancgo W skardze i przyjgtego ostatccznie przez Sqd Najwyiszy tzw. orzeczenia nastq,pczego. O ilc W ldasycznym ukiadzie proccsowym stwierdzania stanu rzeczy osagdzonej, a Wioc W wypadku odnoszenia tego uchybicnia do orze czenia wydanego W przedmiocie odpowiedziamoéci kamej tej samej osoby za ten sam czy11,'wniosek 0 wydanie orzeczcnia nastegpczego polegajqcego na umorzeniu ~ W zakresie uchylonym — postcgpowania bylby caikowicie bezdyskusyjny, 0 tyle W szczegélnej konfiguracji procesowej, jaka poWsta je po wydani_u kolejnego wyroku lqcznego wobec tej samej osoby, w éWiet 1e poglqdow wyraianych dotqd w orzecznictwie i piémiennictwie Wniosek taki nasuwal pewnc wqtpliwoéci, a w kaidym bqdi razie Wyn1aga{pogi<; bionej analizy, uwzglgdniajqccj treéé art. 575 § 1 k.p.k. W kontekécie dalszych Arozwaiafi naleiry w tym miejscu przyponmieé, is zgodnie 2 art. 575 § 1 k.p.k., jeéeli po wydardu wyroku Iqcznego zachodzi potrzeba wy~ dania nowego Wyroku iqczncgii, 2 chwilq jcgo wydania poprzedni Wyrok 53 69 I. 1 I '¦ | miocie dochodzi dopiero na finahiyin etapie orzekania, nie jest zresztą charakterystycznajedynie dla postępowania w przedmiocie wydama wyro- ku łącznego. Może ona wystąpić także w klasycznym układzie, dotyczącym postępowania. karnego ,,co do tego samego czynu tej samej osoby”. Naj- częściej decyzję w tym przedmiocie sąd będzie mogł podj ąc na posiedzeniu, odbywanym w trybie art. 339 § 3 Pkt 1 k-P-k-i Ed? ÜP15' CZFHU Zawaftęgü W akcie oskarżenia i osoba, przeciwko której oskarżenie zostało wysfltllęfüi W oczywisty sposób pokrywać się będzie z osobą i czynem, co 'do ktorego wydano już orzeczenie w innej sprawie. Czgałsem jednak do wiuoalflli EE _W obu sprawach zachodzi nie tylko tozsamosc osoby oskarzonej, *ale takze i tożsamość czynu obligująca do zastosowania reguły ne his in idern, sąd dochodzi dopiero po przeprowadzeniu rozprawy d"i'}CYZIfl Ê' Ümfjfśeflllj postępowania na rozważanej tu podstawie prawnej zawarta jest wowczas w orzeczeniu wydawanyni w trybie art. 414 § 1 k.p.k. U _ _ Podsumowując dotychczasowe rozważania, stwierdzic nalezy, ze Sąd Najwyższy w składzie wydającyrn niniejsze orzeczenie podziela pogląd wyrażony poprzednio, w nieco odmiennych słowach, przez inny skład tego Sądu (por. wyrok z dnia 9 września 2010 r-., III KO 80ƒ09, LEX nr 843498), zgodnie z którym, w sytuacji gdy wobec tej samej osoby zapadły dwa prawo, mocne wyroki łącziie, w których węzłem kary łącznej objęto tylko te same skazania, które objęte byly tym węzłem w wyroku, ktory uprawoiiioculł się wcześniej, drugi z tych wyroków dotknięty jest w tym zakresie razącyni naruszeiiiem prawa, zaliczauyni do tzw. bezwzględnych przycżjffl llühilślilfi orzeczenia, przewidzianym w art. 439 § 1 pkt S k.p.k., okreslanym jako naruszenie_ powagi rzeczy osądzonej (art. 1? § 1 pkt T k.p.k.j. _ Aby dokonywane podsinnowanie nie obejmowało tylko jednej strony zagadnienia, należy też, finaliznjąc tę część rozwazań, _wskazac nadto, ze prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania z powodu braku warunków do wydania wyroku łącznego (art. 5'."`2 k.p.k.) powoduje powagę rzeczy osądzonej i stanowi ujemną pizcsłankę procesową przewidzianą w przepisie art. 1? §,1 pkt 7 k.p.k. do wydawania kolejnego orzeczcłiiłiaw tym przedmiocie w przypadku, gdyby w orzeczeniu wydawanym pozniej miało dojść do rozstrzygnięcia tego, czy dokładnie te same skazania za czyny jednostkowe spełniają warunki do objęcia ich węzłem kary łącznej w wyroku łącznyin. __ _ _ _ Podzielając zasadność zarzutu sformułowanego w kasacji wniesicnej _przez Prokuratura Generalnegogrozważyć z kolei należało, CZY 31-1101* skargi właściwie sformułował wmosek co do zakresu niezbędnego roz- '| ¦ '| strzygriięcia kasatoryjnego i co do tzw. orzcczenianastępczego. Zgodnie z postulatem Prokuratura Generalnego, po uchyleniu zaskarżonego wy- roku w zakresie pkt 1~3 nastąpić iniałoby umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 1? § .1 pkt Ê' k.p.k. , .Tuż samemu zakrcsowi postulowaiicgo uchylenia poświęcić należy parę zdań komentarza. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia w jego punkcie 2 i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 1? § 1 pkt 'I k.p.k. dezaktualizowaloby rozstrzygnięcia zawarte w punktach 1 i 3 tego wyroku, immanentnie .związane z rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 2. Sąd Najwyższy 'doszedł jednak do wniosku, że klarowności wyroku kasatoryjnego sprzyjać będzie objęcie zakresem uchylenia także punk- tów 1 i 3 zaskarżonego orzeczeiiia, zaproponowane przez Prokuratora Generalnego. Już zupełnie na marginesie zauważyć też wypada, że to w obu wyrokach, stanowiących w niniejszej sprawie punkt odniesienia do analizy, czy naruszono powagę rzeczy osądzonej, w punktach pierwszych tych orzeczeń doszło do wydania rozstrzygnięć stanowiących swoisty ,,naddatek”, a to ze względu na treść art. 515 § 1 k.p.k. Jeśli bowiem sądy orzekające st¬wierdzały warunki do połączenia węzłem kary łącznej ska- zań jednostkowych objętych wyrokiem Sądu Rejonowego w Ü. z dnia 17 sierpnia 2005 r. i warunki takie istotnie, a tak było w niniejszej sprawie, zachodziły, to zbędnebylo orzekanie o ,,rozwiązaniu kary łącznej” orze- czonej tym wyrokieni, bowiem do rozwiązania takiego dochodziło er lege z chwilą wydania nowego wyroku łącznego. Znacznie szerszego omówienia wymaga charakter zaproponowanego w skardze i przyjętego ostatecznie przez Sąd Najwyższy tzw. orzeczenia następczego. Ü ile w klasycznym układzie procesowym stwierdzania stanu rzeczy osądzonej, a więc w wypadku odnoszenia tego uchybienia do orze- czenia wydanego w przedmiocie odpowiedzialności karnej tej samej osoby za ten sam czyn; wniosek o wydanie orzeczenia następczego polegającego na uinorzeniu ¬- w zakresie uchylonym - postępowania byłby całkowicie bezdyskusyjny, o tyle w szczególnej konfiguracji procesowcj, jaka powsta- je po wydaniu kolejnego wyroku łącznego wobec tej samej osoby, w świet- le poglądów wyrażanych dotąd w orzecznictwie i piśmiennictwie wniosek taki nasuwał pewiie wątpliwości, a w każdym bądż razie wymagał pogłę- bionej analizy, uwzględniającej treść art. 575 § 1 k.p.k. W kontekście dalszych _rozważań należy w tym miejscu przyponmieć, że zgodnie z art. S75 § 1 k.p.k., jeżeli po wydaniu wyroku łącznego zachodzi potrzeba wy- dania nowego wyroku łącznegti, z chwilą jego wydania poprzedni wyrok (53 69 __fi_ "'--'-:'-:"'_= ='-'=:¬-...- -"..-'-.'-r.1.'.'======-.-„-_¬ ~ - --- STRONA 7 --- 1 i 5 1 { Iqcgny tract moc. Odwolujac sic; do treéci tego ostatniego przepisu, Sad Najwyiszy W Wyroku Z 'drLia 4 czerwca 2004 r., II KK 394/03, LEX 111‘ 126659, stwierdzil, is: ,,Wyrok laczny, ktory utracfl moc W Il21StQpS1IWl6 Wydania nowcgo, prawomocnegfl WYTOKU T='%°Z11@B"> WYPf1da 113 Sm? Z obrotu prawnego i nie odzyskuje jui mocy nawet WIIEIZIB uchylenla W p05|;(;pgwa]1j\1 karnyln tego nowcgo Wyroku iacznego 1 urrnorzonla posto powania W przedrniocie jego wydania” (por. W tej matent takze D. Kala: Postqpowanie W przcdmiocie Wydania wyroku Iacznego. Zagadallfillla karnomaterialne i procesowe, Torufi 2003, s. 266~268). W rezultacxc roz waienia wymagaio to, czy po uchyieniu zaskarioncgo wyroku Zaskarzlo ncj czoéci za prawidiowe orzeczeoie nastopcze nalezalo uznac me talofl, ktore zostaio zaproponowane przez Prokuratora Generalnogo  to Jest umorzenie postopowania ,,W tym zakresifi” — H16 iI111B, 1901653.] @196 Ila PR5‘ kazaniu gprawy do ponownego rozpoznania, W celu wydama na noWo Wyroku iacznego obcjrnujaccgo kaly jednostkowe zwyrokow Sadu R610 nowego W O. z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz z dnia 17 sierpnia 2005 1'. Koncepcja taka rysowaiaby sir; jako W’I‘€}CZ niezbcgdna, gdyby prlytqé, Z6 W wyniku wydania wyroku zaskarionego kasacja, nie baczac r1a to, ze zostai on Wydany z naruszordem zasady ne bis in idem, poprzednl Wyrok 1401113’, a to Wyrok Sadu Rojonowcgo W O. z dnia 8 kwictnia 2011 _r. utracfl moc. Przy podzieleniu takicgo zaioienia przyjaé bowiem z kolei naleialoby to, Z3kflfy Qbjgte wyrokami Sadu Rejonowego W O. z dnia‘30 czerwca 2005 1'. oraZ2 dnia 17 sierpnia 2005 r., portdmo tego, Sp6TI11i"113.¢ W.fl111n1<111"{at°" rialnoprawnc okreélone W art. 85 i art. 86 k.k., xfvykonywanamusza byrf, do czasu Wydania nowcgo Wyroku Iacznego W tym przed1:r11oc1e,’t)drobme, 2/1 to dlattzgo, Z6 objocie ich WQZIEITI lacznoéci We ,,Wczeén_1e]S2ym Z 0TZ@@Z@l1 (to jast W Wyroku Sadu Rejonowego W O. z dnia 8 kwrctma 2011 r.) utra ciio rnoc ex lege, W odniesieniu zaé do drugiego z orzeczefl (to_1_est wyroku Sadu Rcjonowcgo w O. z dnia 22 kwietnia 2011 r.) skutek spoW0d0 Wany zostai‘ jego uchyleniem przez Sad Najwyiszy (por. z k1e_ru_nk16m I0 zumowania zaprezentowanym W uzasadnicniu powoianego ]'llZ postmo Wienia Sadu Najwyiszego 2: dnia 14 lutego 2007 12, II 381106) Sfid Najwyiszy orzekajacy W njniejszej sprawie uznai jednak, zo — uWzg1@d111fl jacg uldad prooesowy W nicj WyStQp1.1j3ECy — wyrok Sadu Reqonowcgo W O. z clnia 8 kwietnia 2011 r. W zakrcsie jego punktow 13 me utracd tnocy prawnej z <ihWila Wydania przez Sad Rejonowy W O. Wyroku Z £11113 22 kwietnia 2011 r. Zdaniem Sadu Najwyiszego przopis art. 575 § 1 kP;k: powinicn byé Lnterprctowany z uWzglc;dJ:|icniem peinej Jcgo zawartosm 70 trcéciowej, a zatern cztgéci drugiej (to jest zdania po przecinku) nic moina odczytywaé w izolacji od czgéci pierwszcj (zdania pried przocinkicm). W konsekwencji nastc;pstwa, o jakich n1oWa W drugiej czgéci przepisu (utrata mocy przez poprzedni Wyrok iaczny z chwila Wydania kolejnego Wyroku Iaczncgo), zachodza tylko W Wypadku okreélonynl W czqéci WS1i@p11Cj prze pisu art. 575 § 1 k.p.k., a wizgc gdy istotuie istniaia potrzeba Wydania no» Wcgo Wyroku Iacznego. Watto W tym miejscu przypomnieé, ie na niebe.z pieczefistwa nazbyt Iiteralnego dekodowania treéci przepisu art. 575 § 1 k.p.k. zwracano jui uwageg, W roinych zreszta kontckstach, zarowno W doktrynie, jak i we Wczeénicjszym orzccznictwie Sadu Najwyiszego. "Pak np. poglad, ii ,,przepis art. 575 § 1 k.p.k. rozumic:6 naleiyw ten sposob, is w sytuacji, w ktércj zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku Iacznego, z chwila wydania takiego wyroku poprzeclni wyrok iaczny traci moc W caloéci, bez Wzgladu na zakres roinic W treéci obu Wyrokow i hez WZg1Q(I11 na to, ile kar lacznych wymierzono W poprzedrdrn Wyroku Iacznym” (Wy raiony. W posta11oWic11iu Sadu Najwyiszego z dnia 30 Wrzeénia 2010 r., I KZP 14/10, OSNKW 2010, z. 10, poz. 86) poddany zostai pryncypialnej krytyce nie tylko W piémicnnictwie (zob. glosy J. Matrasa, OSP 2011, z. 1, poz. 2 oraz M. Siwka, LEX;‘e1 2010), ale takie. i W poiniejszych judykatach Sadu Najwyiszego (zob. Wyrok Sadu Najwyiszego z drda 1 grudnia 2010 r., III KK 231/10, LEX nr 653511 oraz postanowicnie Sadu Najwyiszego 2 dnia 19 maja 2011 r., I KZP 4111, OSNKW 2011, z. 6, poz. 49). W 11aWia zaniu dozagadnienia 'stanoWiacego przedmiot analizy W niniejszym orzc czeniu Wskazaé nalciy zarowno na myél Wyraiona W tezie pierwszej przy Woianego wyiej Wyroku SN 2 dnia 1 grudnia 2010 r., zgodniez ktora ,,sam tannin uiyty W przepisic art. 575 §1 k.p.k., przewidujacy <<utrate; mocy» poprzcdniego Wyroku Iaczcncgo, nie moie byé interpretowany 11' tylko g;ramatyc?.nic, jako ex Zege przeiarnujacy prawomocnoéci wyrokow Iacznych W tych czegéciach, ktore ten przymiot posiadaja”. ,,Porzadkujacy” charakter wyroku iacznego nie 111026 byé tak dalece przeceniany, ie prowadzi do ,,p0dporzzgdk0Wania” mu regui wynikajzgcych 20 stanu res iudicata , jak i na tczc; postanowicnia SN z dnia 19 maja 2011 r., W ktorcj stwierdzono, is ,,utrata mocy wyroku {acznego ipso iure (art. 575 § 1 k.p.k.) nastrgpuje W odniesicniu do tych tylko jego rozstrzygnigé o poiaczcniu kar tego sarnego rodzaju (o umorzeniu postcgpowania na podstawic art. 572 k.p.k.), ktoro zostaly objqste nowym wyrokicrn lacznym, Wydanym W zwiazku z powstaia po Wydaniu tego Wyroku potrzefqa, Wynikajaca z przesianok praWnornate rialnych okreélonych W art. 85 k.k.”, a W szczogolnoéci na pkt 7 uzasadnic 71 _-LL-\__ ,¬_.___:._..i-_.+_.¬.¬.. -- I .- 'i .- 1 -1-' í'\±_|_'|.'.'L|'\. .-'\_±_-'u|¿'u|'\_-'\__l.l_'|.'|.'\¿_'_'\. i A -E '¦ |.__=_¿___„_._, ¦,¿,|Ü-_¿_._._-,¿.¦._,__-|_-|-..|-_.a¬.|.-|.-.-'_L'|. -c -| '| I łączny traci moc. Odwolíując się do treści tego ostatniego przepisu, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 czerwca 2004 r., II KK 394103, LEX nr 126659, stwierdził, że: „wyrok łączny, ktory utracił moc w następstwie wydania nowego, prawomocnego wyroku łącznego, wypada na stałe z obrotu prawnego i nie odzyskuje już mocy nawet' w razie uchylenia w postępowaniu karnym tego nowego wyroku łącznego i umorzenia postę- powania w przedmiocie jego wydania” (por. w tej materii także D. Kala: Postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Zagadnienia kanmmaterialne i procesowe, Toruń 2003, s. 266~26S). W rezultacie roz- ważenia wymagało to, czy po uchyleniu zaskarżonego wyroku w zaskarżo- nej części za prawidłowe orzeczenie następcze należało uznać nie takie, ktore zostało 'zaproponowane przez Prokuratora Generalnego - to jest umorzenie postępowania ,,w tym zakresie” - ale inne, polegające na prze- kazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, w celu wydania na nowo wyroku łącznego obejmującego kary jednostkowe zwyrokow Sądu Rejo- nowego w O. z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz z dnia 17 sierpnia 2005 r. Koncepcja taka rysowałaby się jako wręcz niezbędna, gdyby przyjąć, że w wyniku wydania wyroku zaskarżonego kasacją, nie bacząc na to, że został on wydany z naruszeniem zasady ne bis in ideru, poprzedni wyrok łączny, a to wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia S kwietnia 2011 r. utracił moc. Przy podzieleniu takiego założenia przyjąć bowiem z kolei należałoby to, że- kary objęte wyrokami Sądu Rejonowego w O. z dnia 30 czerwca 2005 r. orazz dn-ia 17 sierpnia 2005 r., pomimo tego, spełniają warunki mate- rialnoprawne określone w art. 85 i art. S6 lek., wykonywane muszą być, do czasu wydania nowego wyroku łącznego w przedmiocie, odrębnie, a to dlatego, że objęcie ich węzłem łączności we „wcześniejszym” z orzeczeń (to jest w wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia S kwietnia 2011 r.) utra- ciło moc ez tege, w odniesieniu zaś do drugiego z orzeczeń (to jest wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 kwietnia 2011 r.) skutek taki spowodo- wany został jego uchyleniem przez Sąd Najwyższy (por. z kierunkiem ro- zumowania zaprezentowanym w uzasadnieniu powołauego już postano- wienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r., II KK 381,106). Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie uznał jednak, że - uwzględnia- jąc układ procesowy w niej występujący - wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia S kwietnia 2011 r. w zakresie jego punktow 1¬3 nie utracił mocy prawnej z chwilą wydania przez Sąd Rejonowy w Ü. wyroku z dnia 22 kwietnia 2011 r. Zdaniem Sądu Najwyższego przepis art. 575 § 1 k.p.k. powinien być interpretowany z uwzględnieniem pełnej jego zawartości 'F0 treściowej, a zatem części drugiej (to jest zdania po przecinku) nie można odczytywać w izolacji od części pierwszej (zdania przed przecinkiem). W konsekwencji następstwa, o jakich mowa w drugiej części przepisu (utrata mocy przez poprzedni wyrok łączny z chwilą wydania kolejnego wyroku łącznego), zachodzą tylko w wypadku określonym w części wstępnej prze- pisu art. STS § 1 k.p.k., a więc gdy istotnie istniała potrzeba wydamia no- wego wyroku łącznego. Warto w tym miejscu przypomnieć, że na niebez- pieczeństwa nazbyt literalnego dekodowania treści przepisu art. 575 § 1 k.p.k. zwracane już uwagę, w rożnych zresztą kontekstach, zarowno w doktrynie, jak i we wcześniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Tak np. pogląd, Ê ,,przepis art. 575 § 1 k.p.k. rozumieć należyw ten sposob, że w sytuacji, w której zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, z chwilą wydania takiego wyroku poprzedni wyrok łączny traci moc w całości, bez względu na zakres rożnic w treści obu wyrokow i bez względu 113» Êüi llt-` 1'í¦=11' Íąßfiflyüh wymierzono w poprzednim wyroku łącznym” (wy- rażony. w postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2010 r., I KZP 141'10, ÜSNKW 2010, z. 10, poz. S6) poddany został pryncypialnej krytyce nie tylko w piśmiennictwie (zob. glosy J. Matrasa, OSP 2011, z. 1, poz. 2 oraz M. Siwka, LEXf”ei 2010), ale także i w pożniejszych judykatach Sądu Najwyższego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2010 r., III KK 231."10, LEX nr 653511 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., I KZP 4,t11, OSNKW 2011, z. 6, poz. 49). W nawią- 33-111111 ŰŰ-Eflåfldfliüflíü Ŝífifiüwiąüego przedmiot analizy w niniejszym orze- czeniu wskazać należy zarowno na myśl wyrażoną w tezie pierwszej przy- wołanego wyżej wyroku SN z dnia 1 grudnia 2010 r., zgod_nie-z ktorą ,,sam termin użyty w przepisie art. 525 §-1. k.p.k., przewidujący eutratę rnocyz poprzedniego wyroku łącznego, nie może być interpretowany li tylko gramatycznie, jako ru: Eege przełamujący prawomocności wyrokow łącznych w tych częściach, ktore ten przyrniot posiadają”. „Porządkujący” charakter wyroku łącznego nie może być tak dalece przeceniany, że prowadzi do „I3ł'I3'Llporządkowania” mu reguł wynikających ze stanu rss inriicnrc , jak i na tezę postanowienia SN z dnia 19 maja 2011 r., w ktorej stwierdzono, że „utrata mocy wyroku łącznego ipso inre (art. 525 § I k.p.k.) następuje w odniesieniu do tych tylko jego rozstrzygnięć o połączeniu kar tego samego rodzaju (o umorzeniu postępowania na podstawie art. 572 k.p.k.), ktore zostały objęte nowym wyrokiem łącznyrn, wydanym w związku z powstałą po wydaniu tego wyroku potrzejąą, wynikającą z przesłanek prawnomate- rialnych określonych w art. 85 k.k.”, a w szczegolnosci na pkt 7 uzasadnie- 71 --- STRONA 8 --- nia tego postanowicnja, W ktorym przyjegto, is ,,nic sposob (. ..) méwié o trwaiym Wywoianiu skutku utraty rdocy poprzedniego Wyroku iacznego z‘ chwila Wydarda nowego wyroku iaczncgo, o ile OW nowy Wyrok zapadl z naruszaniem powagi rzeczy osadzonej, a Wioci z oczywistym naruszcniem art. S75 § 1 k.p.k.”. Tak WIQC W tej szczegélnej sytuacji, W ktorcj nie tylko, is W ogole nie zachodzi potrzeba Wydania nowcgo Wyroku iacznego, ale co Wiqcej, jego wydanic raiaco narusza przepisy prawa, bowiem 11astc;pu je z obraza zakazu orzekania W odniesisniu do rzeczy jui osadzoncj, Wy danie kolejnego wyroku Iacznego nie powoduje utraty mocy przcz po przedni Wyrok Iaczny. Za pogladcm takim przemawia, na co nie mrocono jeszcze uwagi W orzecznictwie i piémiennictwie, reguia okreélana zakazem wyktadniper non est (zob. np. L. Morawski: Zasady wykladni prawa, Torufi 2006, s. 106107), zgodnic z ktora nie Wolno interpretowaé przcpisow prawnych tak, aby pCW1"l6 ich firagmenty okazaly sio zbadnc. Przyjq>cie, is kaide wydanie kolcjnego Wyroku taczncgo powodujc utrate; mocy przez poprzcdni Wyrok Iaczny, zwiazane jest Wlaénic z traktowaniem per non est zWrotu ,,zachodzi potrzeba Wydania”. JaWi sio on W kontekécie takiego Wiaénie rczultatu Wykiadni jako caikowicie zbgdny, pomij any W procesic interpretacji. Podsumowujac ta; zkolci czoéé rozwaiafi, stwierdzié zatem naleiy, is Wydanie nowego Wyroku Iacznego Wbrew przcsiance powagi rzeczy osadzonej nie powodujo utraty rnocy przez poprzednj Wyrok iaczny, albowicrn skutek, 0 ktfnym n1oWa W art. 575 § 1 in fine k.p.k., moie nasta pié tylko Wowczas, gdy speinione sa przesianki okreélone W tym przepisie, a zatorn gdy zachodzi realna potrzeba Wydania nowego Wyroku lacznégo. W Wypadku uchylenia Wyroku wydanego z naiuszeniem art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Wykonaniu podlcga poprzedni Wyrok Iaczny, gayz nic utracii on rnocy 11a podstawio art. 575 § 1 k.p.k. W piémicnnictwie bardzo zbhiony poglad zapreze'11toWa1 S. Steiribom (zob. J. Grajewski, L. K. Paprzycki, S. Steinborn: Kodeks postopowania karnego. Kornentarz, Warszawa 2010, t. II, s. 478), utrzymujac, is Wydany W tej konfiguracji nowy wyrok Iaczny tylko ,,pozornie” powodujc utrate; mocy poprzedniego wyroku Iacznego. Zdaniem Sadu Najwyiszego koncepcja ,,pozornoéci” niczego jednak nic wyjaénia, bowiem jeéli docydujaca Wags; przyklada sio do ziszczenia sic; Wamnku ,,potrzeby Wyda_nia” nowego Wyroku Iacznego, Wowczas nie moi 11a jcdnoczeénie zakiadafz, 26 W braku takjej potrzeby kolcjny wyrok {acz ny Sp0WOdOW3i, choéby tylko ,,pozornie”, skutki przewidziane W koficowej czoéci przcpisu. _ Dla uiatwienia zadania organom Wykonawczym stwierdzié na koniec naieiy, Z6 po Wydaniu przez Sad Najwyiszy niniojszego orzeczenia kasa tmy]'neg0_ wobec Sebastiana U. odrcgbnemu WjFk01"1i1_I111l podlegaé bgdzie Qbggnig kara iqcma pgzbawiflflifl Wohioéci Wymicrzona mu W pkt II Wyroku gqdu Rcjonowego W O_ Z dnia 8 kwietnia 2011 r. (W pozostaiym zakresie, niedotyczacym tej kary, wyroki Sadu Rcjonowego W O. z dnia 30 czerwca g{){)5_1~_ ma; Z dma 17 Sigrpnia 2005 r. podlcgaé bqda  zgodnie z pkt III Wymku Sqdu Rejonowcgo w O. z dnia 8 kwictnia 2011 r. — odrobnemu Wykonaniu)’ a Odreébnemu wykonaniu Wszystkie kary i inne dolegliwoéci wynjkajacce Z Wymkéw wymienionych W punktach 37 czgéci WS1;§pI‘l6j Wyroku Sada Rcjonowego W O. z dnia 22 kwietnia 2011 r. O wydatkach ponicsionych przez sad, zwiazanych z rozpoznaniem ka sacji, orzeczono zgodnieiz ML 633 kPK "gg > 73 nia tego postanowienia, w ktorym przyjęto, że ,,nie sposob (. ..} mowić o trwałym wywołaniu skutku utraty mocy poprzedniego wyroku łącznego z chwilą wydania nowego wyroku łącznego, o ile ow nowy wyrok zapadł z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej, a więci z oczywistym _naruszeniem art. 575 § 1 k.p.k.”. Tak więc w tej szczególnej sytuacji, w ktorej nie tylko, że w ogole nie zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, ale co więcej, jego wydanie rażąco narusza przepisy prawa, bowiem następu- je z obrazą zakazu orzekania w odniesieniu do rzeczy już osądzonej, wy- danie kolejnego wyroku łącznego nie powoduje utraty mocy przez po- przedni wyrok łączny. Za poglądem takim przemawia, na co nie zwrocono jeszcze uwagi w orzecznictwie i piśmicmrictwie, reguła określana zakazem wykładniper non est (zob. np. L. Morawski: Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 106-107), zgodnie z ktorą nie wolno interpretować przepisow prawnych tak, aby pewne ich fragmenty okazały się zbędne. Przyjęcie, że każde wydanie kolejnego wyroku łącznego powoduje utratę mocy przez poprzedni wyrok łączny, związane jest właśnie z traktowaniem per non est zwrotu „zachodzi potrzeba Wydania”. .lawi się on w kontekście takiego właśnie rezultatu wykładni jako całkowicie zbędny, pomij any w procesie interpretacji. Podsumowując tę zkolei częśo rozważań, stwierdzić zatem należy, ze wydanie nowego wyroku łącznego wbrew przesłance powagi rzeczy osądzonej nie powoduje utraty mocy przez poprzedni wyrok łączny, albowiem skutek, o ktorym mowa w art. 575 § 1 in fine k.p.k., może nastą- pić tylko wowczas, gdy spełnione są przesłanki określone w tym przepisie, a zatem gdy zachodzi realna potrzeba wydania nowego wyroku łącznego. W wypadku uchylenia wyroku wydanego z naruszeniem art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. wykonaniu podlega poprzedni wyrok łączny, gdyż nie utracił on mocy na podstawie art. 525 § 1 k.p.k. W piśmiennictwie bardzo zbliżony pogląd zaprezentował- S. Steiuborn (zob. J. Grajewski, L. K. Paprzycki, S. Steinbom: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2010, t. II, s. 473), utrzymując, że wydany w tej konfiguracji nowy wyrok łączny tylko „pozornie” powoduje utratę mocy poprzedniego wyroku łącznego. Zdaniem Sądu Najwyższego koncepcja ,,pozomości” niczego jednak nie wyjaśnia, bowiem jeśli decydującą wagę przykłada się' do ziszczenia się warunku ,,potrzeby wydania” nowego wyroku łącznego, wowczas nie moż- na jednocześnie zakładać, że w braku takiej potrzeby kolejny wyrok łącz- ny spowodował, choćby tylko „pozornie”, skutki przewidziane w końcowej części przepisu. _ Dla ułatwienia zadania organom wykonawczym stwierdzić na koniec należy, że po wydaniu przez Sąd Najwyższy niniejszego orzeczenia kasa- -ĽÜI-y]'1-1gg,;¿,_ wübgc gßbagüaljgr U. odrębnemu wykonaniu podlegać będzie Üb.ę,.;-,nią kara łączna püzbawienia wolności wymicrzona mu w pkt II wyroku Sądu Rßjünüwęgü W 0_ Z dnia 8 kwietnia 2011 r. (w pozostałym zakresie, niedotyczącym tej kary, wyrolci Sądu Rejonowego w 0. z dnia 30 czerwca 2{]{]5_1-_ Gray; Z dnia 17 Sierpnia 2005 r. podlegać będą - zgodnie z pkt III vgąüjqj Sądu Rejünüwggü w O. z dnia S kwietnia 2011 r. - odrębnemu Wküngnjujł 3 Udrgbngmu wykonaniu wszystkie kary i inne dolegliwości Wwjkgjącg Z wyrükgw wymienionych w punktach 3-? części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego w 0. z dnia 22 kwietnia 2011 r. Ü wydatkach poniesionych przez sąd, związanych z rozpoznaniem ka- sacji, orzeczono zgodniez Hfl- 633 k--P-19 72 23