Postanowienie II KK 112/2010

--- STRONA 1 --- @ II KK 112f2010 Wyrok Sgdu Najwyzszego  Izba Kama Strona 1 2 5 m 2 005404 sgvu Numer dokumentu l.exPOI0nica: 2575072 Wyrok Sqdu Najwyiszego  Izha Kama z dnia 3 grudnia 2010 r. . II KK 112/2010 LexPo|onica nr 2575072 Olzecznictwo Sqdu Najwyiszego w Sprawach Karnych 2010 poz. 2418 Tylko niedopuszczalny ustawowo sklad dla rozpoznania danej sprawy w sqdzie wiaéciwym wywoluje uchybienie okreélone w art. 439 § 1 pkt 2 czqéé pierwsza k.p.k. Orzeczenie dotyczy: Dz.U.1997.89.555: art. 17 § 1 pkt 6; art. 439 § 1 pkt 2; art. 439 § 1 pkt 9 W orzeczeniu powolano sprawy: Iv KK 143/2008, I KZP 30/97, I KZP 24/91 Przewedniczqcy: SSN Przemysiaw Kalinowski. > Sqdziowie: SN Krzysztof Cesaiz (sprawozdawca), SN Roman Sqdej. Protokolant: Anna Janczak. Sad Najwyjcszy przy udziale prokuratora Prokuratuw Generalnej Bogumiiy Drozdowskiej, w sprawie Tsolmon D. skazanej 2 art. 239 § 1 k.k. i art. 240 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 3 grudnia_2010 r., kasacji, wniesionej przez obroficq skazanej od wyroku 5adu Apelacyjnego w W. 2 dnia 28 paidziernika 2009 r. (...) utrzymujqcego w mocy wyrok Sqdu Okreggowego w W. 2 dnia 12 maja 2009 r. (...), V W, 1) uchyia 2askar2ony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sqclu piewvszej instancji w czegéci F, orzekajacej 0 KBFZE iqcznej oraz 0 skazaniu oskarionej 2a czyn 2 art. 240 § _1 k.k. i na podstawie art. 536 =' k.p.k. w zw. z arc. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarza postqpowanie 0 ten czyn, zaé kosztami. procesu w tym zakresie obciqia Skarb Pafistwa, 2) oddala kasacje, = 3) zasqdza od Skarbu Pafistwa na rzecz adw. Elibiety A., Kancelaria Adwokacka w W., kwote; 732 (siedemset trzydzieéci dwa) zi, w tym 22% podatku VAT, tytuiem obrony z urzedu skazanej przed Sqdem Najwyiszym, ‘ . 4) obciqia skazanq opiate; od kasacji, zaé zwalnia jq od wydatkéw Skarbu Pafistwa w postepowaniu kasacyjnym. Uzasadnienie Tsolmon D. zostaia oskariona 0 dokonanie w dniu 17 Iutego 1998 r. w W. wspélnie i w porozumieniu 2 nieustalonymi osobami zabéjstwa Andrzeja K., to jest 0 czyn 2 art. 148 § 1 k.k. ' Sqd Okrqgowy w W. wyrokiem 2 dnia 13 paiclziernika 2000 r. W miejsce zarzucanego czynu uznal oskariona 2a winnq tego, 2e: A ' majqc wiarygodnq wiadomoéé 0 okolicznoéciach i sprawcach dokohanego w dniu 17 Iutego 1998 r. w Qenmi ca Pr.qun1ir*.'7.v T.EY‘i QN&Y1fi®  T.exPnlnnica CDIDVD S1211"! D1'&WI1V na dZi6f1 2014U617 @ II KK 112f2010 Wyrok Sądu Najwyższego - Izba. Kama Strona 1 z 5 1 A ußsfiofi snow Numer dokumentu ŁexPoƒonƒc.a: 25?5072 Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 3 grudnia 2010 r. . II KK 112/2010 Le:-:Polonica nr 2575072 Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych 2010 poz. 2418 Tylko niedopuszczalny ustawowo skład dla rozpoznania danej sprawy w sądzie właściwym wywołuje uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 2 część pierwsza k.p.k. Orzeczenie dotyczy: Dz.U.199?.89.555: art. 17 § 1 pkt 6; art. 439 § 1 pkt 2; art. 439 § 1 pkt 9 W orzeczeniu powołano sprawy: IV KK 143/2008, I KZP 3019?, I KZP 24191 Przewodniczący: SSN Przemysław Kalinowski. _ Sędziowie: SN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca), SN Roman Sądej. Protokolant: Anna Janczak. Sąd Najwyższy przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumily Drozdowskiej, w sprawie Tsolmon D. skazanej 2 art. 239 § 1 k.k. i art. 240 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 3 grudnia2010 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej od 'wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 28 pażdziernika 2009 r. (__.) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. 2 dnia 12 maja zoos r. (...), _ __ 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji w części F, orzekającej o karze łącznej oraz o skazaniu oskarżonej za czyn z art. 240 § _1 k.k. i na podstawie art. 536 =` k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarza postępowanie o ten czyn, zaś kosztami. procesu w tym zakresie obciąża Skarb Państwa, 2) oddala kasację, f 3) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Elżbiety A., Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 232 (siedemset trzydzieści dwa) zł, w tym 22% podatku VAT, tytułem obrony z urzędu skazanej przed Sądem Najwyższym, " _ 4) obciąża skazaną opłatą od kasacji, zaś zwalnia ją od wydatków Skarbu Pa ristwa w postępowaniu kasacyjnym. '| Uzasadnienie Tsolmon D. została oskarżona o dokonanie w dniu 17 lutego 1998 r. w W. wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami zabójstwa Andrzeja K., to jest o czyn z art. 148 § 1 k.l<. " Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 pażdziernika 2000 r. w miejsce zarzucanego czynu uznał oskarżona za winną tego, że: " " mając wiarygoclną wiadomość o okolicznościach i sprawcach dokonanego w dniu 17 lutego 1998 r. w 'F-Inflnrí c P1*.'=r¬t.1.r¬1ir¬.':=t¬r.f T.e:1›rir=¦T\Tr=:¬ir'ͱ=¦ĽÍÊÍ' - Í.E'otPnÍflfliĽ:ł CÜÍDVD SÍEIII iŻ11'i;'1`W.I1'Ír' 113 -ĹÍZÍÜÍI ÊÜ 1 4'-ÜŰ- 1 T --- STRONA 2 --- II KK 11212010 Wyrok Sadu Najwyzszego  Izba Kama Strona 2 z 5 mieszkaniu nr 45 przy ui. B. 7 w W. zabéjstwa Andrzeja K. nie zawiadomiia niezwiocznie 0 tym fakcie organu powoianego do écigania p|2est<=;pstw, to jest czynu wypeiniajacego dyspozycja art. 240 § 1 k.k., utrudniia prowadzenie postqpowania karnego dotyczacego zabéjstwa Andrzeja K. popeinionego w dniu 17' Iutego 1998 r. w mieszkaniu nr 45 przy ul. B. 7 w W. w ten sposob, 2e w dniu 18 Iutego 1998 r. zacierala élady przestapstwa w ww. mieszkaniu poprzez mycie écian, podiogi, mebli, zmiana wystroju wnetrza, przemeblowanie go, stwarzajac tym plzeszkody do ujawnienia plzestapstwa i ustalenia jego sprawcéw, to jest czynu wyczerpujacego znamiona art. 239 § 1 k.k., za ktére wymierzyi kary pozbawienia wolnoéci, a nastepnie kara taczna tego rodzaju w wysokoéci 7 |at _ 'E_ Sad Apelacyjny w W., po rozpoznaniu apelacji pelnomocnika oskariycieli posilkowych i obroficy oskarionej, wyrokiem 2 dnia 30 kwietnia 2002 r. uchylii zaskariony wyrok i sprawa ,,wzakres1b czyndwz art. 239 § 1 KK fart. 240 § 1 kk. przekazai do ponownega rozpoznania Sadowi Rejanowemu dla W.  5‘. "Sad odwoiawczy nie podzielii zarzutu apelacji peinomocnika na niekorzyéé oskarionej, 2e w sprawie sa jednak dostateczne dowody dia przypisania jej) zarzucanego czynu. . ' ' Postanowieniem 2 dnia 3 lipca 22003 r. Sad Rejonowy dla W. — 8. stwierdzil swa niewiaéciwoéé rzeczowa i przekazai sprawa Sadowi Okrqgowemu w W. do rozpoznania. W uzasadnieniu Sad Rejonowy podniési, 2e ,,b¢dac zwrazany skarga uprawnionego oska/iyciela, ktdry zarzucr? oskarzmej pope/nienie zbrodm’zaboffstwa z art. 148 § I k.k., nib m0z‘e prom/adzic' sprar/W uznajac za zarzuty opisy czyn0'w zawarte w wyroku 5adu.0krQg0weg0. ” Orzeczenie to nie zostaio zaskarione. W dniu 31 lipca 2006 ‘i. Sad Okragowy na podstawie art. 345 k.p.k. postanowii ,,przekazac'spraw¢ prokuratvrawf celem uzupefmienia postgpowania przygotawawczego poprzez pastawrénie oskarfonej zarzutciw z art. 240 § I 1' 239 § 1 k.k. I przesiuchaniejej w tym zakresriajak rdwnriai wykonanrie rim)/ch czynnasbr‘ postapowania przygotowawczego nriazbednycfi do sporzadzenria akfu oskarfenia, bawiem oskariana nie m0z'e bye‘ponowmie sadzona na kanwrie postawianego jej zarzufu 0 zabojfsm/0”i dlatrago konieczne jest przedstawienie oskarionej 2arzut6w popeinienia czynéw 2 art. 239 § 1 k.k. i 240 § 1 k.k. oraz wystapienie 2 nowym aktem oskarzenia 0 te czyny. _ . Sad Apelacyjny w W. w dniu 29 sierpnia 2006 r. po rozpoznaniu zaialenia prokurabora uchylil to postanowienie, stwierdzajac, 2e nie wystapuja przeslanki zwrotu sprawy, okreélone w art. 345 k.p.k. Sad ten kolejnym postanowieniem  zdnia 17 paidziernika 2006 r., w rrastqpstwie 2a2alenia oskariycieia publicznego uchylii postanowienie Sadu Okragowego w W. 2 dnia 11 wrzeénia 2006 r. o przekazaniu sprawy Sadowi Rejonowemu dia W.  3. ,,zgo0‘m‘ez wia.<fcr'wo§cia'rzeczawa”i sprawa ta pr2e1<a2ai,,.5‘adow/'0kr¢gowemu w W. do me/ytoryaznego rozpaznania. ”Sad Apelacyjny podzielii argumenty 2a2aIenia, m.in., 2e Sad Okrqgowy ,,w:;'rien mzpoznar.‘ sprawa w granicach oskarienia, wyznaaonyc/r przez op/19 zda/zenia faktycznego, zawa/ty w skardze wszczynajacej sprawa. Przeiamanie tego by/oby obraza skargawosfc/'procesu. ” Prokurator odczytai akt oskarifenia w niezmienionej postaci. Oskariona nie przyznaia sic do popeinienia zarzucanego jej czynu (k. 1598 v.). Sad Okrqgowy w W. wyrokiem 2 dnia 12 maja 2009 r. (...),,wramac/1 zarzucanego Q2)/nu”uznai oskariona za winna czynéw 2 art. 240 § 1 k.k. i 239 § 1 k.k., opisanych identycznie jak w wyroku 2 dnia 13 paidziernika 2000 r., a nastepnie wymierzyikarq  odpowiednio 2 iat i 6 miesiacy oraz 3 lat i 6 miesiacy pozbawienia wolnoéci, po czym orzeki Kara iaczna 5 lat pozbawienia woinoéci. _ _ Apelacja od tego wyroku zioiyia obrofica oskarionej, zarzucajac naruszeniei ,,prawa mairerialnego przez bladna wykladnie an‘. 239 § 1 k.k. fart. 240 § 1 k.k. '1 ,,p/"awa pr0ces0weg0”w postaci art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., m.in. przez uznanie jako zasadniczego dowodu winy oskarionej jej oéwiadczenia w  ostatnim siowie, 2e przyznaje sia do ,,zacrieranr'a dow0ddw”(k. 1687). Obrofica wnosiia o uniewinnienie oskar2onej od czynu 2 art. 239 § 1 k.k. oraz ,,umor2en/29 p0st¢'powanr'a"w zakresie czynu oprkanego w p. I Qnruria 91*:urn'\§r\"nr T 0v§c:_kT.r=vic(T20  T PYDfllflfl;flfl (‘DIDVD Qfflfl 1’\‘l‘Fl\J\.'T|V l"lF|} 7 II KK 1I2i'201Ü Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Kama Strona 2 z 5 mieszkaniu nr 45 przy ul. B. 7 w W. zabójstwa Andrzeja K. nie zawiaclorniła niezwłocznie o tym fakcie organu powolanego do ścigania przestępstw, to jest czynu wypełniającego dyspozycję art. 240 § 1 k.k., utrudniła prowadzenie postępowania karnego dotyczącego zabójstwa Andrzeja K. popełnionego w dniu 17 lutego 1998 r. w mieszkaniu nr 45 przy ul. B. 2 w W. w ten sposób, że w dniu 18 lutego 1998 r. zacierała ślady przestępstwa w ww. mieszkaniu .poprzez mycie ścian, podłogi, mebli, zmianę wystroju wnętrza, przemeblowanie go, stwarfzając tym przeszkody do ujawnienia przestępstwa i ustalenia jego sprawców, to jest czynu wyczerpującego znamiona art. 239 § 1 k.k., za które wymierzył kary pozbawienia wolności, a następnie karę łączną tego rodzaju w wysokości? lat. , Sąd Apelacyjny w W., po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i obrońcy oskarżonej, wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2002 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę „wzaitresie czyndwz art. 23.9 § 1 icir. i' art. 240 § I i'.i'. prz'eirazai do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowenru dia W. ~ Š “Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutu apeiacji pełnomocnika na niekorzyść oskarżonej, że w sprawie są jednak ciostateczne dowody dia przypisania jej zarzucanego czynu. . ` Postanowieniem z dnia 3 lipca 2003 r. Sąd Rejonowy dla W. - Ś. stwierdził swą niewłaściwośó rzeczową i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w W. do rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy podniósł, że ,,oęo'ac związany skarga uprawnionego osiarzycieia, itdiy zarzucił” osiraizonej popełnienie zbrodnizaoojistwa z art. 143 § I k.k., nie niozie prowadzic' sprawi' uznając za zarzuty opisy rżzynciw zawarte w na/roku Saduflirregowego. fi Orzeczenie to nie zostało zaskarżone. W dniu 31 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy' na podstawie art. 345 k.p.k. postanowił „pmeiazačsprawę proiruratorowi ceienr uzupełnienia postępowania przygotowawczego poprzez postawienie osirarzonej zafiutdw z art. 240 § I i' 239 § I icir. i przesłuchaniejej w tym zakresiejak rdwniez' wykonanie innych czynności postępowania przygotowawczego niezbędnych do sporządzenie aktu oskarżenie, bowiem osiarzona nie może byćponownie sadzona na kanwie postawienego jej zamutu o zapojistwo”i dlatego konieczne jest przedstawienie oskarżonej zarzutów popełnienia czynów z art. 239 § 1 k.k. i 240 § 1 k. k. oraz 'wystąpienie z nowym aktem oskarżenia o te czyny. _ . Sąd Apelacyjny w W. w dniu 29 sierpnia 2006 r. po rozpoznaniu zażalenia prokuratora uchylił to postanowienie, stwierdzając, że nie występują przesłanki zwrotu sprawy, określone w art. 345 k.p.k. Sąd ten kolejnym postanowieniem - zdnia 1? pażdziernika 2006 r., w następstwie zażalenia oskarżycieia publicznego uchylił postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 września 2006 r. o przekazaniu sprawy Sądowi Rejonowemu dla W. - Ś. „zgodniez wiaściwos'cia'izeczową"i sprawę tę przekazał ,,5`adowi' Oifręgowernu w lrić do nierytoiycznego rozpoznania. “Sąd Apelacyjny podzielił argumenty zażalenia, m.in., że Sąd Okręgowy „winien rozpoznać sprawe w granicach osiaizenia, rajenaœonycn przez opis zdarzenia i'ektyiz'nego, zawarty w siiardze wszczynajacej sprawę. Pizeianianie tego oyiooy obraza skargowości'procesu. "" Prokurator odczytał akt oskamenia w niezmienionej postaci. Oskarżona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu (k. 1598 y.). Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 12 maja 2009 r. (...) ,,w ramach zarzucanego czynu"uznał oskarżona za winną czynów z art. 240 § 1 k.k. i 239 § 1 k.k., opisanych identycznie jak w wyroku z dnia 13 października 2000 r., a następnie wymierzyłikarę - odpowiednio 2 iat i 6 miesięcy oraz 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, po czym orzekł karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. _ _ Apelację od tego wyroku złożyła obrońca oskarzonej, za rzucając naruszenier „prawa niaterieinego przez oiędna ngrfkładnię -art. 239 § 1 k.k. i' art. 240 § I i'.i'. 'Í „prawa procesowego""w postaci art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., m.in. przez uznanie jako zasadniczego dowodu winy- oskarżonej jej oświadczenia w ' ostatnim słowie, że przyznaje się do „zacieranie dowoddw""(k. 1682). Obrońca wnosiła o uniewin nienie oskarżonej od czynu 2 art. 239 § 1 k.k. oraz ,,unroizenie postepowaniaw zakresie czynu opisanego w p. I Êčnflsrio Üf'cr11i11śr""r¬rr T nvicikipvicifid _ I i=\"Ün|nfl'Ir¬sr ͬT1i'h|¬1Í_H-¬] Ê'|'.'P|l'l 1"'|'l'Fl¬l.1'lri"l'l¬'li l"lFl 7 --- STRONA 3 --- II KK 11212010 Wyrok Sadu Najwyzszego  Izba Kama Strona 3 2 S wyraku na padstawri.? art. 240 § 3 Ink wzw. z art. 17 § I ,0. 4 k.p.k., ewantuafnria 0 uchylenie wyroku Sadu Okregowega .1‘ przekazan/19 sprawy wlaéciwemu Sadowi Rejonowemu do panawnego rozpoznanra. ” Na rozprawie apeiacyjnej obrofica uzupelniia zarzut naruszerria prawa procesowego _o art. 442 k.p.k. (k. 1756). Wyrokiem 2 dnia 28 paidziernika 2009 r. (...), Sad Apelacyjny w W.  utrzymai w mocy zaskariony wyrok, uznajac apeiacja za oczywiécie bezzasadna. Sad odwoiawczy w uzasadnieniu m.in. stwierdzit, 2e ,,skor0 Sad Oknggowyprzejal do rozpoznania ni/2/831192;? sprawa, to mimo tresfci wyroku Sada Apelacjdnega z dnia 30 mama 2002 r., ktdry uchy/ajac wyrok p/2e/cazal sp/‘awe do panownego rozpoznama Sadawf Rejonowemu dla I/ii  5‘. wzakresie czyndw zarc 239 §' 1, a/t. .240 § 1 k.k., nie nastapi/a obraza an‘. 442 k.p.k. ”  W kasacji od tego wyroku obrofica skazanej zarzuciia obrazaz ,1. an‘. 43.9 § I pkt 2 k.p.k. w zwiazku z an‘. 28 k.p.k. pop/zez utrzymanie zaskaéanego wymku mimo mlanafeiytej obsaay sadu orzekajacego w I rhstancj/}' ~ art. 7 k.p.k. I art. 410 k.p.it paprzez dokonanie oceny dowodu _z wflaénrbfi oskarzbnej z naruszenfem zasad wyraz'0nycr'} w tych przeprlsach, co mrafo /letotny wp/yw na train‘ orzeczenia; ad; 442 k.p.k. poprzez 062)/W131? naruszenrie normy tego przepisu wskutek paminiacra obowrazujacych wylycznych sadu adwoiawczego w to/ru panownego razpoznania sprawypo uchylenrb wyroku Sada Okragawego z dflfa 13 paédziernika 2000 mku wymkriam Sada Apefaqginego z dnia 30 kwietnia 2002 roku. ” W konkluzji skaricaca sia wniosla 0 uchylenie obu wyrokéw i przekazanie sprawy do rozpoznania wiaéciwemu rzeczowo Sadowi pierwszej instancji. Prokurator Prokuratury Apelacyj nej w W. w pisemnej odpowiedzi na kasacje wnosil 0 jej oddalenie, zaé na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej  przyiaczyi sia do wniosku obroficy. Sad Najwy2s2y zwaiyi, co nastapuje. Zarzuty kasacyjne nie sq zasadne. Przede wszystkim, nie doszio do uthybienia okreélorrego w art. 439 § 1 pkt 2  czegéé pierwsza k.p.k., i2 sad orzekajaoy w pierwszej instancji byl nienalei/ycie obsadzony. W uzasadnieniu kasacji na poparcie tego zarzutu wyraiono poglad, 2e wyrok Sadu Apelacyjnego w W. 2 dnia 30 kwietnia 2002 r. przesadzii 0 treéci i kwalifikacji prawnej zarzutéw, pod ktérymi stara oskariona, oraz 0 wiaéciwoéci rzeczowej sadu. Sad Okragowy przestai byé sadem wiaéciwym. Skoro jednak rozpoznawal sprawa o wystapki 2 art. 239 § 1 k.k. i 240 § 1 k.k., to orzekajac ,,w skfadzfe dwdch sadzfdw itrzech lawnrkdw by! sk/adem niena/ez'yc/29 obsadzanym. ”Odnos2ac sie do tej argumentacji przypomnieé naleiy, 2e wskazana wy2ej izw. bezwzgladna przyczyna odwoiawcza ("sad by! nienalearcie obsadzony’) zachodzi jedynie wéwczas, gdy sad byi rzeczowo albo funkcjonalnie wlaéciwy do rozpoznania danej sprawy, a jedynie skiacl sadu nie ocipowiadal dopuszczalnym ustawqwym wymogom. Jeieli np. wiaéciwy rzeczowo sad rejonowy rozpozna sprawa w skiadzie trzech sadziéw, to brak postanowienia wydanego w trybie art. 28 § 3 k.p.k. nie doprowadzi do wspomnianego naruszenia. Wszak ka2da sprawa ze wzgladu na szczegélna zawiioéé moie byé rozpoznana w takim skiadzie. Tylko niedopuszczalny ustawowo sklad dla rozpoznania danej sprawy w sadzie wiaéciwym wywoiuje uchybienie okreélone w art. 439 § ,1 pkt 2 czaéé pierwsza k.p.k. (analogicznie uchwaia Saclu Najwy2s2ego 2 dnia 20 Iistopada 1997 r. I KZP 30/97 OSNKW 1997/ 1112 poz. 92). Taka sytuacja nie zaistniaia w niniejszej sprawie. Doszio natomiast do uchylenia sia przez sad wiaéciwy, czyli Sad Rejonowy dla W.  9. od rozpoznania sprawy przekazanej mu przez Sad Apelacyjny w W., mimo zwiazania wyra2onego ju2 w treéci wyroku (zob. uchwaia Sadu Najwyiszego 2 dnia 10 paidziernika 1991 r. I KZP 24/91 OSNKW 1992/ 12 poz. 9). Jednak to uchylenie sia, ani przyjegcie sprawy do rozpoznania przez Sad Okragowy (po przekazaniu jej postanowieniem Sadu Rejonowego 2 dnia 3 lipca 2003 r.) ani rozpatrzenie jej przez Sad Okragowy w pierwszej instancji nie Q£l1l'I'l>‘;ti _D1~a'§1Irn:nr'I11 T _ qfflfl ‘l’\1"Q\‘.l}"I"l\}' 1'15!‘ A.figI 7 II KK 112i2010 Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karne Strona 3 z 5 wyroku na podstawie art. .240 § 3 kk wzw. z art. 17 § 1 p. 4 k.p.k., ewentuainie o uchjdenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy wiaóciwemu Sadowi' Rejonoweniu do ponownego rozpoznanie. “ Na rozprawie apelacyjnej obrońca uzupełniła zarzut naruszenia prawa procesowego o art. 442 k.p.k. (k. 1256). Wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. (...), Sąd Apelacyjny w W. - utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Sąd odwoławczy w uzasadnieniu m.in. stwierdził, że ,skoro Sad Okręgowypizeyeł do rozpoznania niniejsze sprawę, to mino treóci nyroku Sadu Apeiacjginego z dnia 30 kwieorie 2002 r., który uchyiajac wyrok pizekazai sprawe do ponownego rozpoznanie Sadowi' Rejonowemu dia lrlri - Ś wzakresie czynów z art. 23.9 § I, art. .240 _Ę I kit., nie nastąpiła ohraza art. 442 kpk“ - W kasacji od tego wyroku obrońca skazanej zarzuciła obrazę: ,,1. art. 439 § I pit 2 k.p.k. w zwiazku z art. 20 k.p.ir. poprzez utrzymanie .zaskamonego wyroku mimo nienaieżytej obsady sadu oizekayeoego w I instancji' ‹ art. 7 k.p.k. iart. 410 k.p.ik poprzez dokonanie oceny dowodu z ir-yiaónieó oskarzioney' z naruszeniem zasad nyreżonych w tych przepisach, co mieio istotny w,oiyw na treóó orzeczenia; art 442 k.p.k. poprzez oczywiste naruszenie nomiy tego przepisu wskutek pominięcie ohowiezujacych wytycznych sadu odwoławczego w toku ponownego rozpoznanie spranypo uchyieniii wyroku .Sedu Okręgowego z dnie 13 pazdziernika 2000 roku wyrokiem Sądu Apeiacjgnego z dnia 30 kwietnia 2002 roku. “ W konkluzji skarżąca się wniosła o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy do rozpoznania właściwemu rzeczowo Sądowi pierwszej instancji. Prokurator Prokuratury Apelacyj nej w W. w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosił o jej oddalenie, zaś na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej - przyłączył się do wniosku obrońcy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zarzuty kasacyjne nie są zasadne. Przede wszystkim, nie doszło do uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 2 - część pierwsza k.p.k., iż sąd orzekający w pierwszej instancji był nienależycie obsadzony. W uzasadnieniu kasacji na poparcie tego zarzutu wyrażono pogląd, że wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 30 kwietnia 2002 r. przesądził o treści i kwalifikacji prawnej zarzutów, pod którymi stała oskarżona, oraz o właściwości rzeczowej sądu. Sąd Okręgowy przestał być sądem właściwym. Skoro jednak rozpoznawał sprawę o występki z art. 239 § 1 k.k. i 240 § 1 k. k., to orzekając ,,wskiadzie dwóch sędziów itrzech iawników hyi skiedem nienaieżycie oosadzonym. “Odnosząc się do tej argumentacji przypomnieć należy, że wskazana wyżej tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza („sad oyi nienaieżycie ohsadzonyfir zachodzi jedynie wówczas, gdy sąd był rzeczowe albo funkcjonalnie właściwy do rozpoznania danej sprawy, a jedynie skład sądu nie odpowiadał dopuszczalnym ustawowym wymogom. Jeżeli np. właściwy rzeczowo sad rejonowy rozpozna sprawę w składzie trzech sędziów, to brak postanowienia wydanego w trybie art. 28 § 3 k.p.k. nie doprowadzi do wspomnianego naruszenia. Wszak każda sprawa ze względu na szczególną zawiłość może być rozpoznana w takim składzie. Tylko niedopuszczalny ustawowo skład dla rozpoznania -da nej sprawy w sądzie właściwym wywołuje uchybienie określone w art. 439 § _1 pkt 2 część pierwsza k.p.k. (analogicznie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 199? r. I I-(ZP 30/9? OSNKW 1997,i11-12 poz. 92). Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Doszło natomiast do uchylenia się przez sąd właściwy, czyli Sąd Rejonowy dla W. - Ś. od rozpoznania sprawy przekazanej mu przez Sąd Apelacyjny w W., mimo związania wyrażonego już w treści wyroku (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1991 r. I KZP 24/91 OSl*~ll<l."'." 1992i 1-2 poz. 9). Jednak to uchylenie się, ani przyjęcie sprawy do rozpoznania przez Sąd Okręgowy (po przekazaniu jej postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 3 lipca 2003 r.) ani rozpatrzenie jej przez Sąd Okręgowy w pienirszej instancji nie En-|"'1'|:¦|'¦fi -D¬|i"i':'|¬'|¬|:|'|"'|¦.r"1'-r'.1""cr T _ Ęfflfl 'l:""l1"'!'.\`l.`.lli"I"l`lił' 1"I'Jl~ dj.-niq-1 T --- STRONA 4 --- II KK 1 12/2010 Wyrok Sadu Najwyzszego  Izba Kama Strona 4 2 5 i/J5lk1"eowaTo Zadnego bezwzgigdnego powodu odwoifawczego w szczegolnoé ci wskazanego w kasacji ' jadynie sad wyzszego rzgdu rozpozna? sp1'a\‘»§ nalezaca doijxvfaiciwogci sadu ni2s2e_go rzgdu .'Takie uchybienie sytuowal nalezy tylko w krggu wzglgdnycln przyczyn odwoTawczyc11fktt§re w skardze kasacyjnej nie byTo podnoszone jakkolwiek zostato W jej uzasadnieniu zauwazone, Nieobjgcie tej sytuacji dyspozycja art 4 1 pkt 4 k p k jest w niej przcwidziane tylko procedowanie odwrotne. nie pozwala na skuteczna jej subsuwrcjg pod inny bezwzglgdny powod odwcifawczy Pozostaje odnieéia sig do sugerowanego w motywach kasacji zapatrywania, 2e skoro Sad okrggowy w pierwszej instancji rozpoznawaf spaaw; o wystqpki to niedn go orzeka I w‘skIadzie dwécir sgdziow i trzecF1T'awnik$w lecz w sfladzie jednoosobowywr , rzecz jednak w tym} 2e wobec niezmodyfikowania‘ " przez prokuratora tregci zarzutu poprzez oskarzenie Tsolmon D. 0 wystgpki 2 art 2 1 k k i240 1 k k 2am iast 0 zbrodni 2 art 143 § 1 k k najpéiniej w chwili odczytania aktu oskar2eniaErozpoc2§,cia tym przewodu sadowego, Sad Okrggowy w W. or2ekaT w sprawie o pt'ZeS’t§pStW0 2a ktére ustawa przewiduje karg dozywotniego pozbawienia woh1o§ci,.Decydujace znaczenie ma tutaj czyn przcstg pczy na ktérego popéfnienie wskazuje akt oskarzenia  skarga uprawnionego oskarzycielaw ctdekwatny do podtrzym anego przez prokuratora zarzutu 2 art 143 § 1 k k by? IJ1riCi00SOIIIOWy skTad orzekajacy i ho 2e 2e wzglgdu na zakaz reiormationis in peius 2 art 44 k p k w radnubg wchodzjfo przypisanie u oskarzonej jedynic czymw 2 art 2 1 kk iart 240 1 k k Ckocia2 wig: wjudykaturze wyrazono stanowisko} 2e zakaz okrealony w art 44 kp k wspérfksztaijtuje v~Ia§ciwo:§r;i skTad sadu pierwszej instancji ponownie rozpoznajacego sprawg(postanowienie Sadu Najwy2s2ego 2 dnia 6 listopada 200 r IVKK 14 I200 SNKW 200 15 poz J to nastapifb to na kanwie sytuacjij gdy od poczatku vlfaéciwy w pierwszej instar1cjib)T sad rejonowy ktorego skI'ad w chwili wyrokowania bit odpowiedni do czynéw jakie m ogiy byiz ostatecznie przypisane oskarzonemu. Na zarzut naruszenia art 442 2  przyp SN k p k nalezy Sp0j1'Z6:; przez pryzrnat dyspozycji art 51 k p k stanowiacego Ze kasacja przysruguje od prawomocnego wyroku sadu odwofawozego tu  od wyroku Sada Prpelacyjnego w W 2 dnia 2 pa (IZ161"I11k3 200 1 Sad orzekajacy w tym skfadzie nie bjit zwiazany tregcia wyrokui zapatrywaniem prawnym tego Sadu 2 dnia 0 kwietnia 2002 r o przekazaniu sprawy Sadowiilejonowemu dla W  Sad odw6Iawczy ostatnio orzekajacy nie r»§gI wigc uciqybii art 442 2 k p k idlatego zarzut naruszenia tego przepisu okazaf sig bezzasadny Podobnej ocenie podlega zarzut obrazy przez Sad odwofiwczy art 7 i410 k p k, Przcpisy te okréiilaja zasady orzekania sadu pierwszej instancji o przedmiocie prooesu! zaa sad odwofawczyi ktéry nie wypowiada sg co do istoty sprawy jest obowiazany stosowal sig do dyspozycji art 4'.58 <§ 2 k p k iart 4578 3 k p k ,W1casacji nie podniesiono zarzutu uciwybienia przez Sad igrpelacyjny tyzh prziepisoo’, co oznacza 2:: zarzut naruszenia art 7 i410 k p k zawiera w rzeczywistoirciniedopuszczalny w postgpowaniu kasacyjnym zarzut bT5du w ustaleniaciq i7aktycznycJ/1) zmierzajacy do ponownej kontroli ich zasadnoaci ldo czego Sad Najwy2szy nie jest uprawniony, ' 0 ido niepodzielenia zarzutéw kasacyjnych zaskarzony wyrok w cz§§ci utrzywiujacej orzeczenie o karzelacznej iskazaniu 2a ozyn 2 art 240 1 k k nie g si osta owie W odniesieniu do tego czynu dosgo do przedawnienia karahlooci ito juz w chwili orzekania przez Sad I instancji czego nie dostrzeg Sad odworawczy. Przestgpstwo to 2osta'['o poprlnione w dniu 17 Iutego 1 r oskarzona bfla w tym dniu gwiadkierm przedmiotowego zabbjstwai a wigc przypisanego jej przestgpstwa f50I'm31Il€':g0 2 zanieohania dopubci a sig najpoxrniej nastgpnego dnia czyli 1 Iutego 1 r  Czyn 2 art 240 1 k k zagrozony jest kara do lat pozbawienia wolnoéci co sprawifiol 2e do przedawnienia karalnobci dos2To 2 dniem 1 lutego 200 r art 101 1 pkt 4 21¢ im 102 in ine k k iuz wigc w cirwili orzekania przez Sad Okrggowy w dniu 12 aja 200 r nie istniaEa wtozljwoal ukarania oskarzonej 2a ten czyn Wobec tegona podstawie art 5 6kpk wzw zart 4 lpkt kpkiart17 1pkt6kpk nalazao uc yli '2askar2ony wyrok ipoprzedzajacy go wyrok Sadu kr gowego w stosownej oz oi a nast pnie 11 orzy post powanie o czyn 2 art 240 I k k _ . 2.“fir. D.nnmim,“ T ,“»:..‘|\T,...:,.rfi\ T ....n...I.....:.... f1'|'\J‘|'\12T\ cu.. _ ___ _ _ .1_1..< fir“ A nr 1»I II KK l 12f'20l0 Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna Strona 4 z 5 i^}}}k1'eowaTo żadnego bezwzglądncgo powodu edweiawczego w szczególnoi ci wskazanego w kasacji " jedynie sąd wyższego rządu rozpoznaf spraup należącą dořwfaåciwoici sądu niższego rządu .Takie uchybienia sytuowai: należy tylko w krtšgu wzglgdnycb przyczyn odwoifawczych Í ktdre w skardze kasacyjnej nie byÍo podnoszone jakkolwiek zostaife w jej uzasadnieniu zauwazone, Nieobjzšcie tej sytuacji dyspozycją art 4 l pkt 4 k p k jest w niej przewidziane tylko procedowanie odwrotne nie pozwala na skuteczną jej subsurncjg pod i11ny bezwzglgdny pow-dd edwoÍawczy Pozostaje odnie-ii: síg do sugerewanego w esetywach kasacji zapatrywaniaj że skoro Sąd okrşgewy w pierwszej instancji rozpozuawai spraw; o wystąpki to niech ge orzeka Í w`skiÍadzie dwćcii s_çdzitiw i trzeci1Tawn@w lecz w sldadzie jedneesobowym 1 rzecz jednak w tyn'1} że wobec niezmodyjflcowaniai ' przez prokuratora tresci zarzutu poprzez oskarżenie Tsolmen D. o wystgpki z art 2 1 k k i2-40 I k k zamiast o zbrodni z art 143 -Ê 1 k k najpdśniej w ciswili odczytania aktu oskarżeniairozpoczgcia tym przewodu sądowego, Sąd Okrggowy w Wi orzekaÍ w sprawie o przestgpstwo za ktcirc ustawa przewiduje karg dożywetniege pozbawienia wolneå ci,.Decydujące znaczenie ma tutaj czyn przestg pczy na ktdrcge popeifnienie wskazuje akt oskarżenia - skarga uprawnionego eskarżycielae ezdekwatny do podtrzym anego przez prokuratora zarzutu z art 143 Ę I k k byT pigcieosebowy skíad dorzekający i Łze że ze wzglgdu na zakaz rciermationis in pcius z art 44 k p k w racitubą wcirodziib przypisania I oskarżenej jedynie czynnw z art 2 1 k k iart 240 1 k k Chociaż więàc wjudykaturze wyrażone stanowisko; że zakaz okreilony w art 44 kp k wspbfltsztatjtuje nłaficitsoåni skTad sądu pierwszej instancji ponownie rozpoznającege sprawgf postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 200 r IVKK14 f'200 SNKW 200 E5 poz J to nastąpiifo to na kanwie sytuacji, gdy od początku wfadciwy w pierwszej instancji býí sąd rejonowy ktdrego slifad w chwili wyrokowania by`|, odpowiedni do czynów jakie re ogÍĹy byk' ostatecznie przypisane oskarżonemu.. Ł Na zarzut naruszenia art 442 2 - przyp SN k p k należy spojrzeç przez pryzmat dyspozycji art 51 'k p k stanowiącego że kasacja przysiuguje od prawomocnego wyroku sądu odwoiawczego tu - od wyroku Sądu -iipelacyjnego w W z dnia 2 pa dziernika 200 r Sąd orzekający w tym skfadzie nie byt. związany treiåcią wyrokui zapatrywanicm prawnym tego Sądu z dnia 0 kwietnia- 2002 r o przekazaniu sprawy Sądewilłejonoweesu dla W - Sąd edwelfawczy ostatnio orzekający nie radgí wiśc ucifiybii. art 442 2 k p k idlatego zarzut naruszenia tego przepisu okazaf sig bezzasadny Podobnej ocenie podlega zarzut obrazy przez Sąd odwoławczy art T' i410 k p k„ Przepisy tc ekrcislają zasady orzekania sądu pierwszej instancji o przedmiocie procesu I za-is sąd edwofawczy 1, który nie wypowiada sg co do istoty sprawy jest obowiązany stosował się do dyspozycji art 45% § 2 k p k iart 45?§ 3 k p k „Wkasacji nie podniesiono zarzutu uchybienia przez Sąd flpelacyjny tych przepisow, co oznacza ze zarzut naruszenia art 7 i-410 k p k zawiera w rzeczywisteiiciniedopuszczahiy w pestgpowaniu kasacyjnywi zarzut bšdu w ustaleniach iaktycznycls J zrflierzający do ponownej kontroli ich zasadności Ide czego Sąd Najwyższy nie jest uprawniony, ` -0 ide niepodzielenia zarzutriw kasacyjnycb zaskarzony wyrok w czgdci utrzymującej orzeczenie e karzeÍącznej iskazaniu za czyn z art 240 1 k k nie g si osta" owie w odniesieniu do tego czynu dosžío do przedawnienia karainobei ito już w chwili orzekania przez Sąd I instancji czego nie dostrzeg Sąd odwoßwczy.. Przestgpstwo te zestaifo pepeÍniene w dniu 17 lutego I r oskarżona była w tym dniu łşwiadkiens przedmiotowego zabtbjstwaí a wi=¿c przypisanego jej przestgpstwa eorrnalnego z zaniechania depufsci a sig najpeueiiej nastgpnego dnia czyli l lutego 1 r - Czyn z art 240 1 k k zagrożony jest karą do lat pozbawienia wolnesci ce sprawiíbj że do przedawnienia karaineåci doszlb z autem 1 img-zi zoo r aa 101 1 prz 4 iz k iart 1e2 si ze 1‹ 1< _juz wigz w ehwis orzekania przez Sąd Ükrggowy w dniu 12 aja 200 r nie istnia-Ea Wtożfiwodii ukarania oskarzonej za ten czyn Wobec tegona podstawie art 5 6 kp k w zw za1't 4 1 pkt kp k iart 1? lpktókp k należa e uc yli 'zaskarżony wyrok ipoprzedzający ge wyrok Sądu kr gewego w stosownej cz ci a nast pnie u orzy post powanie o czyn z art 240 I k k _ I I _ .fi.'l"'1¦"I:1";l.'1 -D'l-'Ir|.1¬l::|"|"||-:.r||.r':r'l"l' T ƒ'\.'\|.r':.|'‹|-¬h||.1i'-..'-'|.-'11--':..'-'||"'Ê"'| T ..='|.¬u1--|1.fi'|.‹-\..|.1..'i.-..-. I'-hi-1¬\. .|r'|¬iÍ Í|'"|¬'l. f'|.-l.--- --- - - 1_± - -Ę 'H'-f\"| -'Í nr 11-, --- STRONA 5 --- 11 KK 112/2010 Wyrok Sadu Najwyzszego  Izba Karna Strona 5 2 5 wszystkic przytocaonyc wzgl d W 01zeczono jak w wyroku \ C1,““,I.. ‘D””” In"7 T ""2\T,“I»fFi\ T T‘!‘Il l""'|'\ 1'1"!‘ TT“\ ¢‘* — — 1! 4 "14" 4 “K 1" 11 KK 112f'2e1e Wyraz sąaa Najayzszega - Izba Kana sam 5 ¿ 5 wszystkie przytoczonyc wzgl d w orzeczono jak w wyroku 'P '-. I Ü.I"'\'I'l"I"|l !':|l"| 1-11-'II||'i"l"'l'r'l|ll|:rl|r1"l.'1' T .|"'|.'l'|"-l:l|"|-h|.¬i-.|"'||":'|I-:.|"'|Jr'ří~'| T .|lu.H|u¬r].|l\-.1 .|-1-.-|.|-||:.|fi.-Ł Ĺ-1-l-1-.¿-. ¿-.¿...¿-.---.|-.- Ją..-. ¿_¿.Ł .fi