Wyrok II Ka 275/10 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Nowy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ka 275/10 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu – II Wydział Karny w składzie : Przewodniczący : Sędzia SO Maria Żelichowska-Błażowska Sędziowie : SO Arkadiusz Penar SO Kazimierz Kmak (spr.) Protokolant: sekr. Katarzyna Połomska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie Leszka Piątka po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy T. B, A. G., S. B., A. F. i R. M. oskarżonych z art. 270 § 1 kk i inne na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonych T.B., S. B., A. G. i A. F. od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 9.03.2010 r. sygn. akt II K 22/09 I. uchyla wyrok odnośnie T. B. oraz A. F. w części dotyczącej czynów od których wymienieni oskarżeni zostali uniewinnieni w punktach VII i XVII wyroku i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, II. zmienia punkt XXI ppkt. i) w ten sposób, że ze zwrotu dowodów rzeczowych wyłącza dowód rejestracyjny samochodu BMW nr rej. KNT 77SV, III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, zwalniając oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze na --- STRONA 2 --- rzecz Skarbu Państwa, a odnośnie apelacji wniesionej wobec oskarżonego R. M. kosztami tymi obciąża Skarb Państwa. _ --- STRONA 3 --- _ Sygn. akt II Ka 275/1 O Uzasadnienie wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r. T. B. była oskarżona o to, że: I. w dniu 5 kwietnia 2000 r. w N. T. województwa „(…)”, w celu użycia za autentyczny, podrobiła dokument w postaci deklaracji zgłoszenia do Urzędu Celnego w N.T. czynności cywilnoprawnej do opodatkowania, dotyczącej umowy kupna - sprzedaży samochodu osobowego marki T”(…)”, poprzez nakreślenie na wymienionym dokumencie podpisu o treści "(…)”, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., II. w dniu 29 marca 2001 r. w N. T. województwa „(…)” działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu użycia za autentyczny, podrobiła dokumenty w postaci oferty na zakup samochodu F”(…)” i noty korygującej nr „(…)” do faktury VAT nr „(…)” z dnia 29 marca 2001 r. dotyczącej sprzedaży wyżej wymienionego pojazdu J. B., poprzez nakreślenie na wymienionych dokumentach podpisów o treści "(…)", tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., III. w dniu 27 grudnia 2004 r. w N.T. województwa „(…)”, działając wspólnie i w porozumieniu z A. G. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści --- STRONA 4 --- majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)” s.c. z siedzibą w N.T. do wystawienia zaświadczenia serii”(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 27 do 31 grudnia 2004 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego doszło do wyłudzenia dla A. G. nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 279,03 zł brutto, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., IV. w dniu 16 lutego 2005 r. w N.T. województwa „(…)”, działając wspólnie i w porozumieniu z A. G. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)" s.c. z siedzibą w N. T. do wystawienia zaświadczenia serii AL nr „(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 16 do 18 lutego 2005 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego doszło do wyłudzenia dla A. G. nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 330,51 zł brutto, 1 --- STRONA 5 --- tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., V. w dniu 6 czerwca 2005 r. w N.T. województwa „(…)”, działając wspólnie i w porozumieniu z A.G. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)” s.c. z siedzibą w N. T. do wystawienia zaświadczenia serii „(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 6 czerwca do 17 czerwca 2005 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego doszło do wyłudzenia dla A. G. nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 915,34 zł brutto, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., VI. w dniu 17 czerwca 2005 r. w N. T. województwa „(…)”, działając wspólnie i w porozumieniu z A. G. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)” s.c. z siedzibą w N. T. do wystawienia zaświadczenia serii „(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 18 czerwca do 30 czerwca 2005 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego doszło do wyłudzenia dla A. G. nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 991,62 zł brutto, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., VII. w dniu 2 marca 2006 r. w N. T. województwa „(…)”, zajmując stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w N. T., przekroczyła swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że nakłoniła A. F. - starszego kontrolera celnego w tamtejszym Urzędzie Celnym, do wykonania czynności służbowych w związku ze złożeniem przez nią deklaracji uproszczonej, pochodzącej od jej męża S. B., dotyczącej nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki P”(…)”, o numerze nadwozia „(…)”, rok produkcji 1999, polegających na przeprowadzeniu czynności sprawdzających oraz wystawieniu z jej upoważnienia jako Naczelnika dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy o numerze „(…)”, pomimo, iż zgodnie z art. 131a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późno zm.) jako Naczelnik podlegała wyłączeniu z mocy prawa od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań podatkowych swojego małżonka, oraz miała świadomość tego, że umowa kupna - sprzedaży wymienionego samochodu z dnia 28 lutego 2006 r. została podrobiona, a podana w niej cena zakupu pojazdu w kwocie 250 euro, faktycznie wyniosła 2100 euro, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 23 1 § 1 k.k. 2 --- STRONA 6 --- A. G. była oskarżona o to, że: VIII. w okresie od dnia 27 grudnia 2004 r. do dnia 29 grudnia 2004 r. w N. T. województwa „(…)” i K. województwa śląskiego, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z T. B. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego , postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)” s.c. z siedzibą w N. T. do wystawienia zaświadczenia serii „(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o swojej niezdolności do pracy w okresie od 27 do 31 grudnia 2004 r. z powodu choroby, które to zaświadczenie następnie przedłożyła w dniu 29 grudnia 2004 r. w Izbie Celnej w K., w następstwie czego doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 279,03 zł brutto, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., IX. w okresie od dnia 16 lutego 2005 r. do dnia 21 lutego 2005 r. w N. T. województwa „(…)” i K. województwa „(…)”, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z T. B. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)” s.c. z siedzibą w N. T. do wystawienia zaświadczenia serii „(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o swojej niezdolności do pracy w okresie od 16 do 18 lutego 2005 r. z powodu choroby, które to zaświadczenie następnie przedłożyła w dniu 21 lutego 2005 r. w Izbie Celnej w K., w której była zatrudniona, w następstwie czego doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 330,51 zł brutto, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., X. w okresie od dnia 6 czerwca 2005 r. do dnia 8 czerwca 2005 r. w N. T. województwa „(…)” i K. województwa „(…)”, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z T. B. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)” s.c. z siedzibą w N. T. do wystawienia zaświadczenia serii „(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o swojej niezdolności do pracy w okresie od 6 czerwca 2005 r. do 17 czerwca 2005 r. z powodu choroby, które to zaświadczenie następnie przedłożyła w dniu 8 czerwca 2005 r. w Izbie Celnej w K., w której była zatrudniona, w następstwie czego doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 915,34 zł brutto, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., 3 --- STRONA 7 --- XI. w okresie od dnia 17 czerwca 2005 r. do dnia 21 czerwca 2005 r. w N. T. województwa „(…)” i K. województwa „(…)”, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z T. B. i inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłoniła lekarza, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej „(…)” s.c. z siedzibą w N. T. do wystawienia zaświadczenia serii „(…)” dla pracodawcy - Izby Celnej w K., w którym poświadczono nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o swojej niezdolności do pracy w okresie od 18 czerwca do 30 czerwca 2005 r. z powodu choroby, które to zaświadczenie następnie przedłożyła w dniu 21 czerwca 2005 r. w Izbie Celnej w K. w której była zatrudniona, w następstwie czego doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 991,62 zł brutto, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. S. B. był oskarżony oto, że: XII. w dniu 2 marca 2006 r. w N. T. województwa „(…)”, w Urzędzie Celnym, podczas czynności związanych ze złożeniem deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki P”(…)”, o numerze nadwozia „(…)”, rok produkcji 1999, posłużył się sfałszowaną umową kupna - sprzedaży tego samochodu datowaną na 28 lutego 2006 r. z podrobionym podpisem sprzedającego H. L. oraz będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie na podstawie art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późno zm.) złożył fałszywe oświadczenie, iż zakupił wymieniony pojazd za kwotę 250 euro na podstawie umowy z dnia 28 lutego 2006 r. oraz że nie posiadał on uszkodzeń karoserii po gradobiciu, podczas gdy faktycznie H. L. nie zawarł takiej umowy, samochód sprzedał na podstawie umowy z dnia 8 lutego 2006 r. za kwotę 1700 euro firmie „(…)”z siedzibą w miejscowości T. S., a następnie firma ta sprzedała go innej osobie na podstawie umowy z dnia 16 lutego 2006 r. za cenę 2100 euro oraz samochód ten posiadał uszkodzenia karoserii po gradobiciu, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. i z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., XIII. w dniu 3 marca 2006 r. w N.T. województwa „(…)”, w Urzędzie Skarbowym, podczas czynności związanych ze złożeniem wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu, posłużył się sfałszowaną umową kupna - sprzedaży datowaną na 28 lutego 2006 r. samochodu osobowego marki P”(…)”, o numerze nadwozia „(…)” rok produkcji 1999, z podrobionym podpisem sprzedającego H. L. tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k., 4 --- STRONA 8 --- XIV. w dniu 6 marca 2006 r. w N.T. województwa „(…)”, w Starostwie Powiatowym Wydziale Komunikacji i Transportu, w związku ze złożeniem wniosku o rejestrację samochodu osobowego marki P”(…)” o numerze nadwozia „(…)”, rok produkcji 1999, posłużył się sfałszowaną umową kupna - sprzedaży datowaną na 28 lutego 2006 r. tego samochodu z podrobionym podpisem sprzedającego H. L. i wyłudził przez to , poświadczenie nieprawdy w postaci decyzji Starosty „(…)” z dnia 6 marca 2006 r. nr „(…)” o czasowej rejestracji i z dnia 22 marca 2006 r. nr „(…)” o rejestracji tego pojazdu, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. A. F. był oskarżony o to, że: XV. w dniu 16 lutego 2006 r. w N. T. województwa „(…)”, zajmując stanowisko starszego kontrolera celnego w Urzędzie Celnym w N. T., w związku ze złożeniem przez pełnomocnika deklaracji uproszczonej R. Z., dotyczącej nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki B”(…)”, o numerze identyfikacyjnym nadwozia „(…)”, rok produkcji 2002, przekroczył swoje uprawnienia służbowe, w ten sposób, że nakłonił jego pełnomocnika do przerobienia wypełnionego blankietu pisemnego oświadczenia R. Z., poprzez dopisanie do jego treści zapisu, iż uszkodzenia samochodu zostały usunięte przed przywozem do Polski, podczas gdy faktycznie uszkodzenia te zostały naprawione w Polsce, powodując przez to brak konieczności udokumentowania tych uszkodzeń i w następstwie tego utrudnienie postępowania dowodowego w ewentualnie wszczętym w przyszłości postępowaniu podatkowym, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k., XVI. w dniu 2 marca 2006 r. w N. T. województwa małopolskiego, zajmując stanowisko starszego kontrolera celnego w Urzędzie Celnym w N. T., przekroczył swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że po uprzednim nakłonieniu przez T. B. - Naczelnika tamtejszego Urzędu Celnego, do wykonania czynności służbowych w związku ze złożeniem przez nią deklaracji uproszczonej, pochodzącej od jej męża S. B., dotyczącej nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki P”(…)”, o numerze nadwozia „(…)”, rok produkcji 1999, przeprowadził czynności sprawdzające oraz wystawił z jej upoważnienia jako Naczelnika dokument potwierdzający zapłatę akcyzy o numerze „(…)”, pomimo, iż zgodnie z art. 131 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późno zm.) T. B. jako Naczelnik podlegała wyłączeniu z mocy prawa od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań podatkowych swojego małżonka, dodatkowo mając świadomość tego, że z treści deklaracji, umowy kupna - sprzedaży wymienionego samochodu z dnia 28 lutego 2006 r. oraz pisemnego oświadczenia jednoznacznie wynikało, iż pojazd ten został zakupiony za rażąco niską kwotę 250 euro (943 zł), a jego rzeczywista wartość rynkowa była wielokrotnie wyższa, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. R. M. był oskarżony o to, że: 5 --- STRONA 9 --- XVII. w dniu 11 lipca 2005 r. w N. T. województwa „(…)”, w Urzędzie Celnym, podczas czynności związanych ze złożeniem deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki B”(…)”, o numerze identyfikacyjnym nadwozia „(…)”, rok produkcji 2000, posłużył się sfałszowaną umową kupna - sprzedaży tego samochodu, datowaną na 4 lipca 2005 r., z podpisem nieistniejącej osoby sprzedającego A. K. oraz będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie na podstawie art. 180 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późno zm.) złożył fałszywe oświadczenie o zakupie wymienionego pojazdu za kwotę 1000 euro na podstawie umowy z dnia 4 lipca 2005 r., podczas gdy faktycznie samochód ten został w dniu 15 czerwca 2005 r. sprzedany przez B”(…)” z 0.0. z siedzibą w B. – O. na podstawie rachunku nr „(…)” firmie „(…)” z siedzibą w L. w Republice Federalnej Niemiec za kwotę 5.500 euro, następnie wymieniona firma odsprzedała samochód na podstawie rachunku nr 16.06.05 z dnia 16 czerwca 2005 r. za kwotę 5.700 euro innej osobie, tj. o przestępstwo z art. 270 § l k.k. i art. 233 § l k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., XVIII. w dniu 13 lipca 2005 r. w N.T. województwa „(…)”, w Urzędzie Skarbowym, podczas czynności związanych ze złożeniem wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu, posłużył się sfałszowaną umową kupna - sprzedaży datowaną na 4 lipca 2005 r. samochodu osobowego marki B”(…)”, o numerze identyfikacyjnym nadwozia „(…)”, rok produkcji 2000, z podpisem nieistniejącej osoby sprzedającego A. K., tj. o przestępstwo z art. 270 § l k.k., XIX. w dniu 18 lipca 2005 r. w N. T. województwa „(…)”, w Starostwie Powiatowym Wydziale Komunikacji i Transportu, w związku ze złożeniem wniosku o rejestrację samochodu osobowego marki B”(…)”, o numerze identyfikacyjnym nadwozia „(…)”, rok produkcji 2000, posłużył się sfałszowaną umową kupna - sprzedaży tego samochodu datowaną na 4 lipca 2005 r., z podpisem nieistniejącej osoby sprzedającego A. K. i wyłudził przez to poświadczenie nieprawdy w decyzji Starosty „(…)” z dnia 18 lipca 2005 r. nr „(…)” o czasowej rejestracji i z dnia 29 sierpnia 2005 r. nr „(…)” o rejestracji tego pojazdu, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. R. Z. oskarżony był o to, że: xx. w dniu 27 lutego 2006 r. w K. Z. województwa „(…)”, w Starostwie Powiatowym Wydziale Komunikacji i Transportu w „(…)” Referacie Zamiejscowym w K. Z., w związku ze złożeniem wniosku o rejestrację samochodu osobowego marki B”(…)”, o numerze identyfikacyjnym nadwozia „(…)”, rok produkcji 2002, posłużył się umową kupna - sprzedaży tego samochodu datowaną na 9 lutego 2006 r. sporządzoną pomiędzy nim jako kupującym a inną osobą jako sprzedającym, która faktycznie nie była jego właścicielem, przez co wyłudził poświadczenie nieprawdy w decyzji Starosty 6 --- STRONA 10 --- „(…)” z dnia 27 lutego 2006 r. nr „(…)” o czasowej rejestracji i z dnia 27 marca 2006 r. nr „(…)” o rejestracji tego pojazdu, tj. o przestępstwo z art. 272 k.k. Sąd Rejonowy w N. T. wyrokiem z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt II K 22)09 uznał oskarżoną T. B. za winną tego, że w bliżej nieustalonym dniu, w okresie od 30 marca 2000 r. do 5 kwietnia 2000 r. w N. T. województwa „(…)”, w celu użycia za autentyczny, podrobiła dokument w postaci deklaracji zgłoszenia do Urzędu Skarbowego w N. T. czynności cywilnoprawnej do opodatkowania, dotyczącej umowy kupna - sprzedaży samochodu osobowego marki T”(…)”, poprzez nakreślenie na wymienionym dokumencie podpisu swojego męża będącego nabywcą pojazdu, o treści „(…)”, tj. występku z art. 270 § 1 k.k. i wymierzył jej karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, tj. karę grzywny w kwocie 1.000 zł (pkt I). W punkcie II wyroku Sąd uznał oskarżoną T. B. za winną tego, że działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, w N.T. województwa małopolskiego: - w dniu 29 marca 2001 r. w celu użycia za autentyczny podrobiła dokument w postaci oferty na zakup samochodu marki F”(…)” o nr rej. „(…)”, poprzez własnoręczne sporządzenie tegoż dokumentu i nakreślenie na nim podpisu swojej córki o treści "(…)", - w bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 29 marca 2001 r. do dnia 10 kwietnia 2001 r. podrobiła podpis swojej córki na nocie korygującej Urzędu Celnego w N. T. nr „(…)” do faktury VAT „(…)” z dnia 29 marca 2001 r., dotyczącej sprzedaży samochodu F”(…)”, poprzez nakreślenie na tym dokumencie w miejscu odbiorcy dokumentu zapisu o treści "(…)", tj. ciągu przestępstw z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i wymierzył jej karę 60 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, tj. karę grzywny w kwocie 1.200 zł. Sąd I instancji w punkcie III wyroku uznał T. B. za winną tego, że działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, w N.T. województwa małopolskiego, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, co do której wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, nakłoniła lekarza z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "(…)" s.c. z siedzibą w N. T. co do którego wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, do wystawienia czterech zaświadczeń dla Izby Celnej w K., czyli pracodawcy swojej córki A. G., a to: - w dniu 27 grudnia 2004 r. serii „(…)”, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez A. G., poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 27 do 31 grudnia 2004 r. z powodu jej choroby, a następnie dokument ten przekazała A. G., celem osiągnięcia przez nią korzyści majątkowej, w wyniku przedłożenia go w Izbie Celnej w K., ułatwiając w ten sposób wyłudzenie nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 279,03 zł brutto, poprzez wprowadzenie pracodawcy A. G. w błąd, co do jej niezdolności do pracy, - w dniu 16 lutego 2005 r. serii „(…)”, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez A. G., poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 16 do 18 lutego 2005 r. 7 --- STRONA 11 --- z powodu jej choroby, a następnie dokument ten przekazała A. G., celem osiągnięcia przez nią korzyści majątkowej, w wyniku przedłożenia go w Izbie Celnej w K., ułatwiając w ten sposób wyłudzenie nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 330,51 zł brutto, poprzez wprowadzenie pracodawcy A. G. w błąd, co do jej niezdolności do pracy, - w dniu 6 czerwca 2005 r. serii AL nr 2612338, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez A. G., poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 6 do 17 czerwca 2005 r. z powodu jej choroby, a następnie dokument ten przekazała A. G., celem osiągnięcia przez nią korzyści majątkowej, w wyniku przedłożenia go w Izbie Celnej w K., ułatwiając w ten sposób wyłudzenie nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 915,34 zł brutto, poprzez wprowadzenie pracodawcy A. G. w błąd, co do jej niezdolności do pracy, - w dniu 17 czerwca 2005 r. serii AL nr „(…)”, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez A. G., poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 18 do 30 czerwca 2005 r. z powodu jej choroby, a następnie dokument ten przekazała A. G., celem osiągnięcia przez nią korzyści majątkowej, w wyniku przedłożenia go w Izbie Celnej w K., ułatwiając w ten sposób wyłudzenie nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 991,62 zł brutto, poprzez wprowadzenie pracodawcy A. G. w błąd, co do jej niezdolności do pracy, tj. ciągu przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i wymierzył jej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na trzyletni okres próby oraz wymierzył jej karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, tj. karę grzywny w kwocie 1.000 zł. Sąd Rejonowy orzekł oskarżonej T. B. karę łączną 120 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, tj. karę łączną grzywny w kwocie 2.400 zł. Na poczet kary łącznej grzywny Sąd zaliczył oskarżonej okres jej zatrzymania od dnia 4 kwietnia 2006 r. do dnia 5 kwietnia 2006 r. Sąd orzekł wobec oskarżonej środek kamy w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci sfałszowanych dokumentów, tj. deklaracji, oferty i noty korygującej. W punkcie VII wyroku Sąd Rejonowy uniewinnił T. B. od czynu zarzucanego jej w punkcie VII aktu oskarżenia, a kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa. Sąd Rejonowy w Nowym Targu uznał oskarżoną A.G. za winną tego, że działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu, jak też w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w K. województwa „(…)”, doprowadziła swojego pracodawcę Izbę Celną w K., do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, poprzez wprowadzenie w błąd co do swojej niezdolności do pracy w ten sposób, że: - w dniu 29 grudnia 2004 r. przedłożyła w Izbie Celnej w K. zaświadczenie serii „(…)”, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, co do którego wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 27 do 31 grudnia 2004 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego 8 --- STRONA 12 --- doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 279,03 zł brutto, - w dniu 21 lutego 2005 r. przedłożyła w Izbie Celnej w K. zaświadczenie serii „(…)”, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, co do którego wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G., w okresie od 16 do 18 lutego 2005 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 330,51 zł brutto, - w dniu 8 czerwca 2005 r. przedłożyła w Izbie Celnej w K. zaświadczenie serii „(…)”, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, co do którego wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 6 do 17 czerwca 2005 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 915,34 zł brutto, - w dniu 21 czerwca 2005 r. przedłożyła w Izbie Celnej w K. zaświadczenie serii „(…)”, w którym uprawniony do wystawienia dokumentu lekarz, co do którego wyłączono sprawę do odrębnego postępowania, poświadczył nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. o niezdolności do pracy A. G. w okresie od 18 do 30 czerwca 2005 r. z powodu jej choroby, w następstwie czego doszło do wyłudzenia nienależnego świadczenia chorobowego w kwocie 991,62 zł brutto, tj. ciągu przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 kk i wymierzył jej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na trzyletni okres próby oraz wymierzył jej karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, tj. karę grzywny w kwocie 1.000 zł (punkt VIII wyroku). Na poczet kary grzywny zaliczono okres zatrzymania oskarżonej od dnia 4 kwietnia 2006 r. do dnia 5 kwietnia 2006 r. Sąd orzekł wobec A. G. środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych, tj. czterech poświadczających nieprawdę zaświadczeń lekarskich. Ponadto Sąd I instancji zobowiązał oskarżoną do naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem, poprzez zapłatę na rzecz Izby Celnej w K. kwoty 2.516,50 zł w terminie 2 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Sąd Rejonowy w punkcie XII wyroku uznał oskarżonego S. B. za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w N. T. województwa „(…)”, kolejno w dniach 2 marca 2006 r. w Urzędzie Celnym, 3 marca 2006 r. w Urzędzie Skarbowym oraz 6 marca 2006 r. w Starostwie Powiatowym, dopełniając formalności pozwalających na zarejestrowanie samochodu P”(…)” o numerze identyfikacyjnym nadwozia „(…)”, posłużył się jako autentycznym dokumentem w postaci umowy kupna - sprzedaży przedmiotowego pojazdu, z uprzednio podrobionym podpisem sprzedającego H. L., przez co podstępnie wprowadził w błąd urzędników Starostwa Powiatowego w N. T., co do autentyczności tytułu nabycia pojazdu, skutkiem czego wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci decyzji Starosty „(…)” z dnia 6 marca 2006 r. nr „(…)” o czasowej rejestracji i z dnia 22 marca 2006 r. nr „(…)”o rejestracji tego 9 --- STRONA 13 --- pojazdu, a tym samym o jego dopuszczeniu do ruchu, tj. występku z art. 270 § 1 k.k. i art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i wymierzył mu karę 300 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, tj. karę grzywny w kwocie 3.000 zł. Sąd zaliczył na poczet kary grzywny okres zatrzymania S.B. od dnia 4 kwietnia 2006 r. do dnia 5 kwietnia 2006 r. Ponadto Sąd I instancji orzekł wobec oskarżonego środek kamy w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego, tj. sfałszowanej umowy. W punkcie XV wyroku Sąd warunkowo umorzył na jednoroczny okres próby postępowanie karne przeciwko A. F. o to, że w dniu 16 lutego 2006 r. w N. T. województwa „(…)”, jako starszy kontroler celny Oddziału Celnego w N. T., zobowiązany do załatwiania spraw związanych z przyjmowaniem deklaracji i wydawaniem potwierdzeń dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu samochodowego, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że nakłonił B. S., składającą w imieniu podatnika i właściciela pojazdu, a to R. Z. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu B”(…)” o numerze identyfikacyjnym „(…)” wraz z innymi dokumentami, do uzupełnienia zamieszczonych w pisemnym oświadczeniu wyjaśnień podatnika, poprzez dopisanie do jego treści nieprawdziwego zapisu, iż uszkodzenia pojazdu zostały usunięte przed jego przywozem do Polski, powodując przez to niebezpieczeństwo dokonania podczas prowadzonych przez organ podatkowy czynności sprawdzających, ustaleń faktycznych nie odpowiadających prawdzie, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego, tj. o występek z art. 231 § 1 k.k. Sąd zobowiązał A. F. do świadczenia pieniężnego na cel społeczny, poprzez zapłatę na rzecz Specjalnego Ośrodka Szkolno- Wychowawczego Nr „(…)” w N. T. kwoty 800 zł w terminie 1 miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku. Sąd uniewinnił oskarżonego A. F. od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVI aktu oskarżenia (punkt XVII wyroku), obciążając kosztami postępowania w tej części Skarb Państwa. Sąd Rejonowy w Nowym Targu w punkcie XVIII wyroku uniewinnił oskarżonego R. M. od popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach XVII, XVIII i XIX aktu oskarżenia, a kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa. W punkcie XIX wyroku Sąd uznał oskarżonego R. Z. za winnego tego, że w dniu 27 lutego 2006 r. w K. Z. rejonu „(…)”, w Starostwie Powiatowym Wydziale Komunikacji i Transportu w W. Referacie Zamiejscowym w K. Z., dopełniając formalności pozwalających na zarejestrowanie samochodu B.”(…)” o numerze identyfikacyjnym nadwozia „(…)”, posłużył się umową kupna - sprzedaży tego samochodu datowaną na 9 lutego 2006 r. sporządzoną pomiędzy nim jako kupującym a inną osobą jako sprzedającym, która faktycznie nie była jego właścicielem, przez co podstępnie wprowadził w błąd urzędnika Starostwa Powiatowego w W., co do autentyczności tytułu nabycia pojazdu, skutkiem czego wyłudził poświadczenie nieprawdy w decyzji Starosty „(…)” z dnia 27 lutego 2006 r. nr „(…)”o czasowej rejestracji i z dnia 27 marca 2006 r. nr „(…)”o rejestracji tego pojazdu, a tym samym o jego dopuszczeniu do ruchu, tj. występku z art. 272 k.k. i wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, tj. karę grzywny w kwocie 2.000 zł. 10 --- STRONA 14 --- Sąd orzekł wobec R. Z. środek kamy w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa urnowy kupna - sprzedaży samochodu B”(…)”. Ponadto Sąd Rejonowy orzekł o zwrocie uprawnionym podmiotom dowodów rzeczowych oraz zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu koszty sądowe: - od T. B. w kwocie 3.246,92 zł, w tym 420 zł opłaty, - od A. G. w kwocie 389,20 zł, w tym 280 zł opłaty, - od S. B. w kwocie 6.473,86 zł, w tym 300 zł opłaty, - od A. F. w kwocie 209,20 zł, w tym 100 zł opłaty, - od R. Z. w kwocie 4.684,23 zł, w tym 200 zł opłaty. Powyższy wyrok zaskarżyli apelacjami: Prokurator Okręgowy w Kr. oraz oskarżeni T. B., S. B., A. G. i A. F. Prokurator Okręgowy w K. zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych: T. B. (odnośnie czynu opisanego w punkcie VII wyroku), A. F. (odnośnie czynu opisanego w punkcie XVI wyroku) oraz R. M. (w całości). Prokurator zarzucił: 1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 270 § 1 k.k., poprzez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, że T. B. przedkładając w Urzędzie Celnym w N.T. A.F. m.in. podrobioną umowę kupna - sprzedaży samochodu marki P”(…)”, datowaną na dzień 28 lutego 2006 r. była tylko "posłańcem" S. B., figurującego w umowie jako kupujący, pomimo tego, iż jej zachowanie wypełniło znamię "posłużenia się podrobionym dokumentem", skutkiem czego sąd nie dokonał modyfikacji zarzucanego jej czynu z art. 231 § 1 k.k., w którego opisie była ujęta przedmiotowa urnowa oraz stwierdzenie o świadomości oskarżonej, że jest podrobiona; 2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: - art. 7, art. 409 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów w zakresie czynów z art. 231 § 1 k.k. związanych z przekroczeniem uprawnień służbowych przez T. B. i A. F. przy czynnościach urzędowych dotyczących nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki P”(…)” przez S. B. i zastąpieniu jej oceną dowolną, wybiórczą i jednostronną, przejawiającą się w nieprawidłowej interpretacji przepisów o podatku akcyzowym i ordynacji podatkowej, wyartykułowaniu w uzasadnieniu wyroku jedynie korzystnych fragmentów zeznań świadków a pominięciu niekorzystnych dla oskarżonych zeznań tych świadków, skutkujących stwierdzeniem, iż wymienieni oskarżeni nie działali na szkodę interesu publicznego oraz uniewinnieniem od wymienionych czynów, pomimo, iż całościowa ocena dowodów prowadzi do wniosku przeciwnego, - art. 5 § 2, art. 7, art. 409 i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów w zakresie czynów zarzuconych R. M. i zastąpieniu jej oceną dowolną, wybiórczą i jednostronną, przejawiającą się w bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne wyjaśnień R. M. dotyczących okoliczności związanych z zakupem samochodu marki B”(…)” i sporządzeniem podrobionej umowy kupna - sprzedaży tego samochodu, datowanej na dzień 4 lipca 2005 r. oraz arbitralnym przyjęciu, iż umowę tą podrobił K. T., powodujące niemożność rozstrzygnięcia przez sąd podstawowej okoliczności, a mianowicie czy 11 --- STRONA 15 --- oskarżony ten miał świadomość posłużenia się w polskich urzędach wymienioną umową jako podrobioną i przedwczesne zastosowanie wobec tego oskarżonego zasady in dubio pro reo, przy jednoczesnym pominięciu przy ocenie dowodów istotnych okoliczności zaistniałych po sporządzeniu przedmiotowej umowy, jak nadanie przez niemiecki urząd tablic wywozowych o numerze „(…)” oraz uszkodzenie w samochodzie silnika w Polsce w drodze powrotnej, które zostały wpisane do wymienionej umowy z dnia 4 lipca 2005 r., co świadczy jednoznacznie, że umowa ta została sporządzona w terminie późniejszym, a należyte rozważenia prowadzą do stwierdzenia, iż oskarżony ten świadomie posłużył się podrobioną umową. Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec oskarżonych: T. B. w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punkcie VII o uniewinnieniu od popełnienia czynu z art. 231 § 1 k.k., A. F. w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punkcie XVII wyroku o uniewinnieniu od popełnienia czynu z art. 231 § 1 k.k. oraz R. M. w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu apelacji prokurator podniósł, że Sąd Rejonowy niesłusznie nie zastosował wobec T. B. przepisu art. 270 § 1 k.k., pomimo stwierdzenia, iż świadomie posłużyła się ona podrobioną umową kupna - sprzedaży samochodu marki P”(…)”. Stwierdził, że chybiony jest pogląd, iż T. B. była tylko posłańcem swojego męża i dlatego nie wyczerpała znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż oskarżona przedłożyła A. F. podrobioną umowę, a S. B. pojawił się w urzędzie później, gdy A. F. uznał jego obecność za konieczną. Według prokuratora, Sąd winien uprzedzić strony o możliwej zmianie kwalifikacji prawnej czynu i modyfikacji jego opisu - i nie byłoby to wyjście poza granice aktu oskarżenia, gdyż w opisie czynu zarzucanego T. B. znalazło się stwierdzenie, iż miała świadomość podrobienia umowy kupna - sprzedaży samochodu. Prokurator podniósł, iż wbrew ustaleniom Sądu I instancji, podatnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego był S. B., a nie G. P. Zwrócił uwagę na art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym obowiązek podatkowy w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Skarżący zarzucił Sądowi Rejonowemu mylne przyjęcie, że T. B. nie wydała A. F. polecenia służbowego przeprowadzenia czynności związanych ze złożeniem przez jej męża deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki P”(…)”. Prokurator podniósł, że oskarżona była przełożoną A. F., nie złożyła deklaracji jako osoba prywatna, a czynność ta miała miejsce na terenie urzędu, w czasie pracy A. F. i mieściła się w granicach jego kompetencji. Autor apelacji zwrócił uwagę na fragment wyjaśnień A. F., w których podał, że oskarżona była jego przełożoną, a on nie zadawał jej zbędnych pytań. Prokurator oświadczył, że A. F., o ile wydane mu polecenie służbowe byłoby niezgodne z prawem, winien przedstawić przełożonemu swoje zastrzeżenia na piśmie, a w razie pisemnego potwierdzenia polecenia powinien je wykonać, zawiadamiając o zastrzeżeniach kierownika urzędu lub organ nadrzędny. Prokurator nie zaakceptował stanowiska Sądu I instancji, jakoby oskarżeni nie wiedzieli, że od czynności sprawdzających deklaracji podatkowej, istnieje obowiązek wyłączenia naczelnika urzędu celnego, gdy deklaracja dotyczy jego małżonka. 12 --- STRONA 16 --- Skarżący podkreślił, że przepisy o wyłączeniu urzędu i funkcjonariuszy celnych były stosowane od dawna, a oskarżeni winni je znać z racji sprawowanych funkcji. Z apelacji wynika, iż nietrafne jest stanowisko Sądu Rejonowego, jakoby świadomość oskarżonego A. F. o zaniżeniu ceny samochodu była bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Prokurator podniósł, że w toku postępowania podatkowego istniała możliwość zasięgnięcia opinii biegłego w celu oszacowania , wartości samochodu, a inne urzędy celne prowadziły takie postępowania. Skarżący zwrócił uwagę na zeznania świadka D. P., który oświadczył, że można było stosować przy obliczaniu podatku akcyzowego odnośnie samochodu pochodzącego z nabycia wewnątrzwspólnotowego wartość rynkową, jeżeli podatnik posługiwał się nieautentyczną umową (jak w niniejszej sprawie). Zwrócono też uwagę na zeznania świadka B. P., który stwierdził, że jeśli deklaracja zawierała niską cenę zakupu samochodu, można było skierować sprawę na drogę postępowania podatkowego. Autor apelacji wskazał także zeznania świadków J. T. i B. H., którzy także dopuszczali możliwość weryfikacji wartości samochodów w tzw. nabyciu wewnątrzwspólnotowym. Zdaniem prokuratora, rażąco niska cena pojazdu musiała budzić wątpliwości co do autentyczności umowy kupna - sprzedaży samochodu. Skarżący podniósł, że S. B. wpisał w deklaracji, iż wartość samochodu P”(…)” wynosi 943 zł, a z opinii biegłego wynika, iż pojazd ten był wart 11.300 zł. Prokurator zarzucił Sądowi Rejonowemu bezkrytyczne podejście do pisma Urzędu Celnego w N. T., iż średnia cena samochodu P”(…)”z rocznika 1999 wynosiła 613 zł - i zaniechanie weryfikacji tego dowodu. W ocenie autora apelacji, skoro A. F. sądził, iż cena samochodu była nieprawdziwa, tym samym kwestionował wiarygodność umowy i obowiązany był do zainicjowania weryfikacji autentyczności przedmiotowej umowy kupna - sprzedaży pojazdu. Prokurator zakwestionował stanowisko Sądu I instancji, iż wytyczne Dyrektora Izby Celnej w K. wykraczały poza zakres czynności sprawdzających. Zwrócił on uwagę na fakt, iż składane przez podatników deklaracje nie zawierały szeregu danych, które musiały znaleźć się na dokumencie potwierdzającym zapłatę podatku akcyzowego (marka, model i typ samochodu, nr VIN, pojemność silnika, rok produkcji), a więc urzędy celne poza terminowością i prawidłowością obliczenia podatku musiały badać także inne okoliczności. Skarżący podniósł, że na podatnikach ciążył wymóg załączania do deklaracji umów kupna - sprzedaży samochodów, zagranicznych dokumentów rejestracyjnych. Według autora apelacji, jeśli funkcjonariusz celny powziął wątpliwości odnośnie wysokości podstawy opodatkowania lub wiarygodności dokumentów, winien przekazać tą wiedzę właściwym komórkom organizacyjnym urzędu - a A. F. tego zaniechał. Apelacja zakwestionowała pogląd Sądu Rejonowego, iż dokonanie przez A. F. poprawek w deklaracji sporządzonej przez S. B. nie było korektą w rozumieniu art. 274 Ordynacji podatkowej. Prokurator podniósł, że niedopuszczalne jest wyręczanie podatnika przez organ podatkowy w korygowaniu deklaracji. W ocenie skarżącego, A. F. wypełnił deklarację podatkową wspólnie ze S. B. i dokonał korekty deklaracji pod nieobecność S. B. Prokurator podniósł, iż A. F. (wbrew stanowisku Sądu Rejonowego) nie wyjaśnił, że następnego dnia po złożeniu deklaracji przez S. B. powiadomił o tym swojego przełożonego J. W., który przeanalizował dokumenty i nie stwierdził nieprawidłowości. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż z zeznań J. W. nie wynika, że to A. F. powiadomił go 13 --- STRONA 17 --- o złożeniu deklaracji przez oskarżoną. Autor apelacji nie podzielił poglądu Sądu I instancji, iż A.F. wywiązał się z obowiązku powiadomienia swojego przełożonego, gdyż zgodnie z art. 127 ust. 2 i 3 ustawy o służbie celnej winien on powiadomić organ nadrzędny nad T. B., tj. Dyrektora Izby Celnej w K. W uzasadnieniu apelacji wskazano, że kwestia sprzeczności przepisów ustawy o podatku akcyzowym w zakresie jego wysokości od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów z prawej unijnym, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Prokurator zarzucił Sądowi Rejonowemu błędne przyjęcie, że działanie T. B. i A. F. nie naraziło na szkodę interesu publicznego. Podniósł, że T. B. wiedziała o tym, że umowa kupna - sprzedaży samochodu jest podrobiona, a cena sprzedaży pojazdu zaniżona i przekraczając swe uprawnienia poleciła swemu podwładnemu przeprowadzenie czynności służbowych z wykorzystaniem tej umowy. Według autora apelacji, oskarżona naruszyła zasadę wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego, chcąc uniknąć czynności sprawdzających i postępowania podatkowego przeprowadzonego przez inny urząd celny. Skarżący stwierdził, że T. B. złożyła deklarację w Urzędzie Celnym w N. T., aby wywrzeć presję na A. F. , by ten załatwił sprawę szybko i bezproblemowo. Prokurator podniósł, że A. F. wiedział o obowiązku wyłączenia naczelnika urzędu, jednak wbrew przepisom przeprowadził czynności sprawdzające. Zakwestionował twierdzenia oskarżonego, jakoby T. B. zapewniała go, iż "załatwiła" kwestię wyłączenia. Skarżący zwrócił uwagę na wiedzę A. F. o zaniżonej cenie zakupu samochodu P”(…)”. Według autora apelacji, A. F. winien odmówić wykonania polecenia naczelnika, odmówić czynności sprawdzających i wydania potwierdzenia zapłaty akcyzy i powiadomić Dyrektora Izby Celnej w K. Autor apelacji zarzucił Sądowi Rejonowemu, że bez krytycyzmu podszedł do wyjaśnień oskarżonego R. M. Prokurator zwrócił uwagę na to, że choć umowa zawierana była w komisie samochodowym, to jako sprzedawca figurowała osoba fizyczna - fikcyjny A. K., a także na fakt, iż z inicjatywy R. M. wpisano do umowy nieprawdziwą cenę sprzedaży - 1.000 euro, zamiast 10.000 euro. Skarżący podniósł, że towarzyszący oskarżonemu mężczyźni zeznali, iż nie widzieli umowy, choć pojechali z R. M. głównie po to, by pomóc mu przy jej sporządzeniu. Prokurator zarzucił Sądowi Rejonowemu, że nie dokonał należytej oceny wszystkich dowodów związanych z tą transakcją. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż w podrobionej umowie kupna - sprzedaży samochodu datowanej na 4 lipca 2005 r. wpisano numer rejestracyjny wywozowy „(…)”, wydany w Starostwie w H. w dniu 5 lipca 2005 r. Autor apelacji podniósł, iż w umowie wpisano, że samochód posiada uszkodzony silnik i nie nadaje się do jazdy - jednak fakt ten nastąpił już po sporządzeniu umowy, na terenie Polski. Według prokuratora, skoro nadanie numeru wywozowego samochodu i uszkodzenie silnika zaistniały już po sporządzeniu umowy, to logiczne jest stwierdzenie, iż umowa ta nie została sporządzona w okolicznościach podanych przez oskarżonego, lecz w późniejszym czasie na terenie Polski. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji pominięcie powyższych okoliczności i arbitralne przyjęcie, że umowę sporządził K. T. - właściciel komisu samochodowego w L., w okolicznościach wskazanych przez oskarżonego. Prokurator zakwestionował rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w przedmiocie zwrotu R. M. dowodu rejestracyjnego samochodu B”(…)”, wydanego na 14 --- STRONA 18 --- podstawie podrobionej umowy kupna - sprzedaży. Wskazał, że subiektywne przekonanie osoby składającej wniosek o zarejestrowanie nabytego pojazdu o prawdziwości składanych przez nią dokumentów jest bez znaczenia, a decyzja o rejestracji pojazdu i przedmiotowy dowód rejestracyjny ulegają unieważnieniu z mocy prawa. Skarżący zarzucił, że Sąd Rejonowy dokonał wybiórczej i jednostronnej oceny , dowodów przemawiających na korzyść T. B. i A. F., a pominął istotne dowody, które były dla nich niekorzystne. Prokurator zarzucił także dokonanie błędnej wykładni przepisów zawartych w ustawie o podatku akcyzowym i Ordynacji podatkowej, a ponadto chybiony pogląd prawny odnośnie czynu z art. 270 § 1 k.k. popełnionego przez T. B. Według autora apelacji, Sąd dokonał jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego dotyczącego czynu R. M., a ponadto zastosował zasadę in dubio pro reo przed rozstrzygnięciem wszystkich okoliczności. Oskarżony S. B. wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i uniewinnienie od popełnienia zarzucanych mu czynów lub umorzenie postępowania karnego, ewentualnie o złagodzenie orzeczonej mu kary grzywny i zmniejszenie zasądzonych od niego na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania. W uzasadnieniu apelacji S. B. ponownie przedstawił swoją wersję zdarzeń - stwierdzając, iż nie czuje się winnym popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów. Oskarżony oświadczył, że nabył samochód marki P”(…)” od G. P. za kwotę 12.600 zł. S. B. stwierdził, że G. P. przekazał T. B. umowę kupna samochodu podpisaną przez byłego właściciela pojazdu. Oskarżony podniósł, iż ustalenia Sądu I instancji, jakoby nie chciał odbierać faktury od G. P., są nielogiczne. S. B. zarzucił, że oparto się na zeznaniach G. P. , który obciążył go, dążąc do uniknięcia odpowiedzialności karnej. W ocenie skarżącego, zeznania G. P. są niespójne i nielogiczne. S. B. zwrócił uwagę na fakt, iż G. P. jako nabywcę samochodu wskazał osobę uzależnioną od alkoholu, działając bez jej wiedzy i zgody. Oskarżony podkreślił, iż nie miał świadomości, że dokumenty, którymi się posługiwał nie są autentyczne. Oskarżony oświadczył, iż chybiony jest zarzut złożenia przez niego nieprawdziwego oświadczenia w czasie załatwiania należności związanych z zapłatą podatku akcyzowego. Podniósł, że samochód był sprawny technicznie i dopuszczony do jazdy. Autor apelacji wskazał, że oświadczenia, których złożenia domagali się funkcjonariusze celni były bezprawne. Skarżący podniósł, że przepisy Ordynacji podatkowej przewidują, iż oświadczenie takie może być złożone i przyjęte tylko na pisemny wniosek strony, a z zeznań świadków - funkcjonariuszy celnych wynikało, że druki oświadczeń były wręczane petentom, którzy musieli je wypełnić. S. B. oświadczył, że art. 272 Ordynacji podatkowej nie przewiduje przesłuchania świadków, ani porównywalnych czynności dowodowych. Według oskarżonego przepisy art. 121 § 1 i art. 199 Ordynacji podatkowej wymagają, aby organ podatkowy uzyskał zgodę podatnika na złożenie oświadczenia oraz zgodę na przesłuchanie go. Skarżący podniósł, że wzywanie strony do przekazywania oświadczeń wiedzy jest porównywalne do przesłuchania strony. Oskarżony oświadczył, że organ podatkowy bezprawnie zmusił go do wypełnienia oświadczenia, które nie mogło zostać od niego pobrane, przy czym nie uzyskano jego zgody na złożenie oświadczenia. S. B. podniósł, że na kanwie bezprawnych działań organu podatkowego, który 15 --- STRONA 19 --- wymusił na nim złożenie oświadczenia, postawiono mu zarzut złożenia fałszywego oświadczenia. Oskarżona A. G. zaskarżyła wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Oskarżona podnosząc zarzut wymierzenia jej zbyt surowej kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów, wniosła o uniewinnienie lub orzeczenie niższej kary. A. G. podniosła, że przedkładane przez nią w Izbie Celnej w K. zwolnienia lekarskie nie miały na celu wyłudzenia korzyści majątkowej. Stwierdziła, że poniosła już karę, gdyż straciła pracę w Izbie Celnej w K., postępowanie trwało 4 lata, a wobec niej zastosowano środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju połączony z zatrzymaniem paszportu oraz ustanowiono zabezpieczenie majątkowe. Oskarżona oświadczyła, że orzeczone jej kary są zbyt surowe, nie uwzględniają jej dotychczasowej niekaralności, ani faktu, iż jej postępowanie nie naruszało obowiązujących przepisów. Oskarżona T. B. zaskarżyła wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze. T. B. zarzucając wymierzenie Jej rażąco surowych kar wniosła o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kar (na podstawie art. 60 k.k.) lub umorzenie postępowania z powodu znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynów, a ewentualnie o zmianę wyroku poprzez orzeczenie niższych kar jednostkowych i niższej kary łącznej (tj. zmniejszenie ilości stawek dziennych grzywny i zmniejszenie kwot stawek dziennych). Oskarżona zarzuciła Sądowi I instancji, że wymierzając kary nie wziął pod uwagę stopnia społecznej szkodliwości jej czynów, a także okoliczności podmiotowych, tj. dotychczasowej niekaralności, opinii środowiskowej, warunków rodzinnych, materialnych i zdrowotnych. Autorka apelacji podniosła, że w ustnym uzasadnieniu wyroku wskazano, że społeczna szkodliwość przypisanych jej czynów jest znikoma, gdyż czyny te nie wyrządziły szkody ani Skarbowi Państwa, ani osobom, za które złożyła podpisy na dokumentach. T. B. oświadczyła, że podpisała się na dokumentach za zgodą i wiedzą członków swej rodziny, a według orzecznictwa Sądu Najwyższego takie zachowanie nie jest przestępstwem, lecz zwyczajem. Stwierdziła, że jej postępowanie było zgodne z obowiązującymi standardami, a orzeczone wobec niej kary są nadmiernie dolegliwe i niesprawiedliwe. Oskarżona podniosła, że Sąd Rejonowy potraktował ją zbyt surowo, nie uwzględniając jej nieskazitelnej opinii, niekaralności, ani faktu, iż po 30 latach nienagannego wykonywania obowiązków została pozbawiona pracy. T. B. oświadczyła, że jej sprawa została nagłośniona w mediach, co spowodowało utratę dobrej opinii w środowisku. Stwierdziła, że zatrzymano Jej paszport, uniemożliwiając wyjazd do USA. Autorka apelacji zwróciła uwagę na stronniczy jej zdaniem, sposób prowadzenia postępowania przygotowawczego. Wskazała na fakty nakłaniania podległych jej pracowników do składania obciążających ją zeznań, doręczania wezwań za pośrednictwem policji, założenia nielegalnych podsłuchów, zatrzymania w miejscu pracy, sankcji dotykających członków jej rodziny, połączenia jej sprawy ze sprawami innych niepowiązanych z nią osób, długotrwałego prowadzenia postępowania, a także spowodowania utraty dochodów. 16 --- STRONA 20 --- T. B. podniosła, że wymierzono jej wysoką grzywnę oraz zasądzono koszty postępowania. Stwierdziła, że nie będzie w stanie ponieść tych wydatków bez uszczerbku dla swej egzystencji. Z uzasadnienia apelacji wynika, że przestępstwa związane z wyłudzeniem zwolnień lekarskich dla córki były wynikiem zachowania rejestratorki, która stwierdziła, iż A. G. nie musi przychodzić do przychodni. T. B. oświadczyła, że jej zachowanie było wynikiem matczynej miłości. Podniosła, że nie jest w stanie racjonalnie wytłumaczyć swego postępowania, które wcześniej nie miało miejsca. T. B. oświadczyła, że przeszła na wcześniejszą emeryturę, a jej mąż pracuje na 1/2 etatu z minimalnym wynagrodzeniem. Dodała, że zapłata wymierzonej jej grzywny i kosztów sądowych przekracza jej możliwości płatnicze. Oskarżony A. F. zaskarżył punkty XV i XVI wyroku, tj. orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. A. F. zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. uznanie za wiarygodne zeznań świadka B. S. dotyczących złożonego przez nią w imieniu R. Z. oświadczenia w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym pojazdu. Podnosząc powyższy zarzut oskarżony wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego czynu lub umorzenie postępowania. Oskarżony podniósł, że Sąd I instancji błędnie wywiódł, iż to on nakłonił B. S. do złożenia określonej adnotacji na oświadczeniu załączonym do deklaracji akcyzowej R. Z. Wskazał, że jedynymi dowodami dotyczącymi tej kwestii są jego wyjaśnienia oraz zeznania B. S. A. F. zwrócił uwagę na fakt, iż nadzorował funkcjonowanie "grupy akcyzowej" w Oddziale Celnym w N. T i to do niego trafiały niemal wszystkie problematyczne sprawy. Stwierdził, że mógł, zgodnie z prawem, zadecydować inaczej niż przyjmujący deklarację funkcjonariusz M. K. i przyjąć, że przedłożenie fotografii pojazdu nie jest konieczne. Oskarżony podniósł, że nie miał powodu, by uzupełniać oświadczenie nieprawdziwą treścią, gdyż można było podać w nim prawdziwe dane i uzyskać potwierdzenie. Według skarżącego, nie wykazano, że to on nakłonił B. S. lub doradził jej co ma wpisać do oświadczenia. A. F. zakwestionował wiarygodność relacji B. S. Podniósł, że B. S. sfałszowała podpis na oświadczeniu, a jej wyjaśnienia były rozbieżne. Oskarżony oświadczył, że B. S. będąc przestraszona okolicznościami jej zatrzymania, mogła wyjaśnić to co przesłuchujący chcieli usłyszeć. Podkreślił zeznania B. S., iż po zatrzymania powiedziano jej, że od tego co powie zależy jej przyszłość. A. F. stwierdził, że później B. S. obawiając się konsekwencji zmiany swych wyjaśnień nie mogła się z nich wycofać. Dodał, że na tle zeznań B. S. rodzą się wątpliwości, które powinny zostać rozstrzygnięte na jego korzyść. Oskarżony podniósł, że nie przypomina sobie, by Beata Suder występowała jako pełnomocnik R. Z. Nie wykluczył, że B. S. wykorzystała stosownie do swoich potrzeb wiedzę uzyskaną od niego w ramach udzielania informacji. A. F. stwierdził, że oświadczenie (podobnie jak inne załączniki do deklaracji) nie było dokumentem obligatoryjnym, a strona mogła odmówić jego złożenia. Oświadczył, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu I instancji, oświadczenie mogło zostać odebrane od podatnika tylko na jego wniosek. Według niego, skoro oświadczenie złożono w trybie art. 180 Ordynacji podatkowej, bez wniosku strony o jego przyjęcie, to dokument ten jest bezwartościowy. A. F. wskazał, że nieprzedłożenie zdjęć samochodu 17 --- STRONA 21 --- nie miało wpływu na wydanie potwierdzenia zapłaty akcyzy - funkcjonariusz celny nie mógł domagać się przedstawienia fotografii pojazdu, B. S. mogła odmówić ich dostarczenia, a organ podatkowy był zobowiązany do wydania potwierdzenia zapłaty. A. F. podzielił poglądy Sądu Rejonowego odnośnie ułomnego stanu prawnego w zakresie poboru podatku akcyzowego w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem pojazdów. Podzielił też pogląd Sądu I instancji, iż jego działanie nie wpływało na przewidziane prawem możliwości zakwestionowania w postępowaniu podatkowym wartości pojazdu. Oskarżony podniósł, że w trakcie postępowania poddawano go długotrwałej presji. Wskazał, że postępowanie przeciwko niemu prowadzono od 2006 r., zatrzymano go w miejscu pracy i dokonano przeszukań, zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze. Autor apelacji podniósł, że dla przyjęcia realizacji znamion przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. konieczne jest wykazanie umyślności zachowania, a sprawca przestępstwa musi mieć świadomość tego, iż jego zachowanie stanowi niewypełnienie obowiązków lub przekroczenie uprawnień, a przy tym działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Według oskarżonego, stawiane mu zarzuty nie znalazły odzwierciedlenia w przepisach prawa materialnego, ani nie spowodowały szkody. A. F. oświadczył, że jeśli B. S. poczyniła niezgodne z prawdą zapisy, to nie były one wynikiem jego działań. Stwierdził, że nie ustalono jednoznacznie, iż to on nakłonił B. S. lub doradził jej co ma wpisać do oświadczenia, zatem nie można było przyjąć, że działał z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. Oskarżony dodał, że mógł polecić B. S., by uzupełniła oświadczenie deklarowaną przez siebie treścią, lecz nie sądzi, aby wskazał jej co ma do niego wpisać. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wniesiona przez Prokuratora Okręgowego w K. jest częściowo zasadna, natomiast apelacje oskarżonych nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd Rejonowy w N. T. poprawnie i niezwykle szczegółowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie w pisemnym uzasadnieniu wyroku w wyczerpujący sposób ustosunkował się do całości materiału dowodowego, mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonując jego obiektywnej i zasadnej oceny (poza oceną dowodów dotyczącą czynów, od których oskarżeni T. B. i A. F. zostali uniewinnieni). Sąd I instancji wskazał, które z dowodów uznał za wiarygodne i na ich podstawie poczynił ustalenia faktyczne, a także przytoczył zasadne argumenty, z uwagi na które odmówił wiary dowodom przeciwnym. Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy nie narusza zasad prawidłowego rozumowania, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a w związku z tym mieści się w granicach prawa do swobodnej oceny dowodów wyrażonego wart. 7 k.p.k. Sąd I instancji dokonał właściwej kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonych i wymierzył im kary, których nie można uznać za niewspółmierne do stopnia winy oskarżonych oraz stopnia społecznej szkodliwości ich czynów. Odnośnie apelacji oskarżonej T. B.: Apelacja oskarżonej jest oczywiście bezzasadna. Skarżąca nie dostrzega faktu, iż nie została skazana za jedno incydentalne przestępstwo, ale przypisano jej występek 18 --- STRONA 22 --- z art. 270 § 1 k.k., ciąg dwóch występków z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz ciąg czterech występków z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Wbrew zarzutom apelacji, Sąd I instancji wymierzając oskarżonej kary wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości jej czynów, rodzaj naruszonych dóbr, a także okoliczności podmiotowe. Sąd ustalając wysokość stawek dziennych grzywny , uwzględnił sytuację materialną i rodzinną oskarżonej. T. B. podkreśla wyłącznie okoliczności dla niej korzystne, tj. dotychczasową niekaralność oraz pozytywną opinię środowiskową, które zostały uwzględnione przez Sąd Rejonowy przy wymiarze kar. Oskarżona pominęła mający istotne znaczenie dla wymiaru kar fakt popełnienia wszystkich przypisanych jej czynów z zamiarem bezpośrednim. Nie są zasadne twierdzenia oskarżonej, iż czyny których się dopuściła nie wyrządziły żadnej szkody. Oskarżona podrabiała dokumenty o istotnym znaczeniu, a odnośnie przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. udzieliła pomocy w wyłudzeniu nienależnych świadczeń chorobowych, przyczyniając się do powstania wymiernej szkody materialnej w kwocie 2.516,50 zł. Podnoszona przez oskarżoną kwestia podpisywania się na dokumentach za wiedzą i zgodą członków rodziny została uwzględniona przez Sąd Rejonowy jako istotna okoliczność łagodząca wpływająca na wymiar kary. Wbrew twierdzeniom T. B. fałszowanie na dokumentach podpisów członków rodziny nie jest zwyczajem, lecz przestępstwem. Z całą pewnością nie można uznać za zwyczajowo przyjętą praktyki nagminnego fałszowania podpisów różnych członków rodziny na wielu dokumentach. Negatywne konsekwencje jakie dotknęły oskarżoną i członków jej rodziny w związku z postępowaniem karnym nie mają znaczenia dla wymiaru kar za przypisane jej przestępstwa. Utrata przez oskarżoną pracy oraz dobrej opinii w miejscu zamieszkania były wynikiem jej wcześniejszych zachowań. Oskarżona nie dostrzega tego, że w wyniku własnych sprzecznych z prawem zachowań utraciła możliwość wyjazdów zagranicznych i pogorszyła się jej sytuacja materialna. Jeżeli oskarżona uważa, że w trakcie prowadzonego przeciwko niej postępowania karnego doszło do naruszenia przepisów prawa winna złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa lub skargę na postępowanie funkcjonariuszy. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut oskarżonej, iż wysokość stawek dziennych grzywny nie uwzględnia jej możliwości finansowych. Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że wysokość świadczenia emerytalnego oskarżonej, jej dobry stan zdrowia i brak członków rodziny na utrzymaniu pozwalają na ustalenie wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł. Wysokości stawki dziennej grzywny nie można uznać za wygórowaną, skoro mogła ona wynosić od 10 do 2.000 zł. Odnośnie apelacji oskarżonej A. G.: Apelacja jest oczywiście bezzasadna. Oskarżona wnosząc o uniewinnienie od popełnienia przypisanych jej czynów nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających ten wniosek. Oceniony przez Sąd Rejonowy materiał dowodowy jednoznacznie świadczy o tym, że A. G. dopuściła się ciągu przestępstw. Wbrew zarzutowi apelacji, przedkładane przez oskarżoną zaświadczenia lekarskie spowodowały wyłudzenie nienależnych świadczeń chorobowych o wymiernej wartości materialnej. W skazywane przez oskarżoną okoliczności, tj. długotrwałość postępowania karnego, zastosowane środki zabezpieczające oraz ustanowienie zabezpieczenia 19 --- STRONA 23 --- majątkowego nie mają znaczenia dla wymiaru kar. Utrata pracy przez oskarżoną była wynikiem dopuszczenia się przez nią przestępstw. A. G. oświadczyła, że nie była karana i wcześniej przestrzegała porządku prawnego, jednak te okoliczności zostały uwzględnione przez Sąd Rejonowy przy wymiarze kar. Odnośnie apelacji oskarżonego S. B.: Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Apelacja oskarżonego stanowi nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd Rejonowy po przeprowadzeniu obiektywnego postępowania dowodowego, nie naruszającego art. 7 k.p.k. S. B. w apelacji ponownie przedstawił swoją wersję zdarzenia, której Sąd I instancji zasadnie nie dał wiary. Oskarżony podniósł, że G. P. sprowadzał samochody zza granicy, jednak nie dostrzegł tego, iż G. P. zaczął trudnić się importem pojazdów w późniejszym czasie. S. B. w uzasadnieniu apelacji podał, że G. P. domagał się od niego kwoty 13 - 14.000 zł za samochód, a ostatecznie cena wyniosła 12.600 zł. Twierdzenia te pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami złożonymi przez oskarżonego w trakcie postępowania, kiedy to podawał, iż cena samochodu wyniosła 250 euro. Wbrew twierdzeniom oskarżonego, to nie wersja zdarzenia wskazana przez G. P, lecz jego wersja jest nieracjonalna - na co zwrócił uwagę Sąd Rejonowy. Sąd Rejonowy z odpowiednim krytycyzmem podszedł do zeznań złożonych przez G. P. G. P. nie miał powodu, aby bezpodstawnie pomawiać któregoś z oskarżonych. W przeciwieństwie do S. B. nie ukrywał , on swych sprzecznych z prawem zachowań - przyznając, iż sfałszował umowę kupna- sprzedaży samochodu podając w niej dane innej osoby. Oskarżony oświadczył, że chybiony jest zarzut złożenia przez niego nieprawdziwego oświadczenia w czasie uiszczania należności akcyzowych, gdyż gdy składał deklarację AKC-U samochód był sprawny technicznie. Powyższy zarzut oskarżonego jest niezasadny. S. B. w punkcie XII wyroku nie przypisano złożenia nieprawdziwego oświadczenia odnośnie stanu technicznego pojazdu, lecz posłużenie się jako autentyczną podrobioną umową kupna - sprzedaży samochodu, wprowadzenie w błąd funkcjonariuszy publicznych co do autentyczności tytułu nabycia pojazdu i wyłudzenie poświadczenia nieprawdy. S. B. podniósł, że oświadczenia, których złożenia funkcjonariusze celni domagali się w celu naliczenia akcyzy pobierane były bezprawnie. Stwierdził, że zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, takie oświadczenia winny być przyjmowane tylko na wniosek strony. Zwrócił też uwagę na to, że organy podatkowe dokonując czynności sprawdzających w trybie art. 272 Ordynacji podatkowej nie mogą prowadzić postępowania dowodowego. Oskarżony podniósł, że funkcjonariusz celny zmusił go do wypełnienia oświadczenia, które na tym etapie postępowania nie mogło zostać od niego pobrane - a na podstawie tych bezprawnych działań organu podatkowego postawiono mu zarzut złożenia nieprawdziwego oświadczenia. Powyższe zarzuty oskarżonego są bezpodstawne. Nie budzi wątpliwości fakt, iż funkcjonariusze celni na etapie postępowania sprawdzającego nie powinni przeprowadzać merytorycznej kontroli dokumentów, a jedynie kontrolę formalną. Bezsporny jest też fakt, iż oświadczenie składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania mogło zostać odebrane od strony tylko na jej wniosek. S. B. ponownie nie zwrócił uwagi na czyn, którego popełnienie przypisano mu w zaskarżonym wyroku. Zarzuty oskarżonego byłyby zasadne, gdyby skazano go za 20 --- STRONA 24 --- przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 6 k.k., tj. złożenie fałszywego oświadczenia (po odebraniu go pod rygorem odpowiedzialności karnej). S. B. nie przypisano jednak popełnienia tego czynu zabronionego. Sąd Rejonowy na stronach 120 i 121 pisemnego uzasadnienia wyroku szczegółowo umotywował swe stanowisko w tym zakresie. Bezpodstawne są zarzuty skarżącego, iż prowadzono przeciwko niemu. postępowanie, aby jeszcze bardziej pogrążyć jego zonę. S. B. przypisano czyny zabronione dotyczące bezpośrednio jego własnych sprzecznych z prawem zachowań. Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek oskarżonego o złagodzenie wymierzonej mu kary grzywny i zwolnienie od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Sąd Rejonowy ustalając wysokość stawki dziennej grzywny rozważył sytuację materialną i rodzinną oskarżonego i ustalił stawkę dzienną na kwotę 10 zł - naj niższą przewidywaną przez kodeks kamy. Jeśli oskarżony nie będzie w stanie uiścić kary grzywny w terminie określonym wart. 44 § 1 k.k.w., a egzekucja grzywny okaże się bezskuteczna, kara ta będzie mogła zostać zamieniona na pracę społecznie użyteczną. Możliwe jest także odroczenie wykonania grzywny oraz rozłożenie jej na raty. Odnośnie apelacji oskarżonego A. F.: Apelacja nie jest zasadna. Oskarżony nie wskazał żadnych argumentów, które świadczyłyby o tym, że Sąd Rejonowy błędnie ocenił materiał dowodowy i naruszył zasadę określoną wart. 7 k.p.k. - w zakresie oceny jego wyjaśnień oraz zeznań świadka B. S. A. F. słusznie zwrócił uwagę na fakt, iż jedynymi dowodami dotyczącymi kwestii złożenia adnotacji na oświadczeniu dołączonym do deklaracji akcyzowej R. Z. były jego wyjaśnienia oraz zeznania B. S. Wbrew zarzutom skarżącego, Sąd I instancji nie dał bezkrytycznie wiary zeznaniom B. S., lecz podał argumenty przemawiające za wskazaną przez nią wersją zdarzenia. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na stanowczość zeznań B. S. , a także potwierdzenie ich opinią biegłego z zakresu badania pisma i dokumentów. Z opinii tej wynika, że wpis dotyczący uszkodzeń pojazdu naniesiony został tuszem koloru niebieskiego, ciemniejszym niż pozostałe wpisy. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że B. S. uzupełniła oświadczenie dopiero w Oddziale Celnym w N. T. Zwrócił też uwagę na racjonalność zeznań B. S. , w których podała przyczyny dokonania na oświadczeniu dodatkowego zapisu. Skarżący nie dostrzegł tego, iż B. S. nie miała żadnego powodu, aby go bezpodstawnie pomawiać. O ile zeznania B. S. były kategoryczne, to wyjaśnienia A. F. nie miały tej cechy. Oskarżony nie wykluczył tego, iż wskazał B.S. co ma wpisać do oświadczenia. Twierdzenia oskarżonego, iż B. S. złożyła obciążające go zeznania, gdyż była przestraszona okolicznościami jej zatrzymania są gołosłowne. Z zeznań B. S. nie wynika, by któraś z przesłuchujących ją osób sugerowała jej, jakiej treści zeznania ma złożyć. B. S. przyznała, że po zatrzymaniu powiedziano jej, iż od tego co powie zależy jej przyszłość - co jednak nie przemawia za złożeniem przez nią fałszywych wyjaśnień lub zeznań. Wbrew zarzutowi oskarżonego, na tle zeznań B. S. nie zrodziły się żadne wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. należałoby rozstrzygnąć na jego korzyść. Oskarżony podniósł, że złożone przez B. S. oświadczenie, podobnie jak inne załączniki do deklaracji AKC-U, nie było dokumentem obligatoryjnym, a strona mogła odmówić jego złożenia. Z powyższym stanowiskiem oskarżonego należy się zgodzić. Zaakceptował je także Sąd I instancji. Według skarżącego, skoro oświadczenie złożone 21 --- STRONA 25 --- zostało bez stosownego wniosku strony, to dokument ten był bezwartościowy. Sąd Rejonowy zasadnie przyjął, że choć na etapie czynności sprawdzających organ podatkowy nie mógł prowadzić postępowania dowodowego, to jednak mógł wezwać podatnika do złożenia wyjaśnień zgodnie z art. 155 ordynacji podatkowej, np. w formie oświadczeń (którym błędnie nadawano rygor odpowiedzialności karnej). Sąd I instancji zwrócił uwagę na fakt, że jeśli podatnik na wezwanie organu podatkowego zdecydował się na złożenie wyjaśnień (np. w formie pisemnego oświadczenia), to funkcjonariusz celny nie mógł doradzać mu złożenia wyjaśnień sprzecznych z prawdą - tak jak postąpił A. F. Opisane przez A. F. okoliczności (takie jak długotrwałość prowadzonego przeciwko niemu postępowania, stosowanie środków zapobiegawczych, przeprowadzone przeszukania) nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Oskarżony podniósł, że dla przyjęcia realizacji znamion czynu zabronionego z art. 231 § l k.k. niezbędne jest wykazanie umyślności działania. Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku w nie budzący wątpliwości sposób wykazał, że A. F. działał z zamiarem bezpośrednim i miał świadomość zarówno przekroczenia swych uprawnień służbowych, jak i działania na szkodę interesu publicznego. Odnośnie apelacji prokuratora: Zasadny jest zarzut przekroczenia przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów w zakresie czynu z art. 231 § l k.k. polegającego na przekroczeniu uprawnień służbowych przez oskarżonych T. B. i A. F. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie, czy oskarżeni T. B. i A. F. znali przepisy o wyłączeniu naczelnika urzędu celnego - i czy świadomie je naruszyli. Trafny jest pogląd prokuratora, iż przepisy o wyłączeniu urzędu i funkcjonariuszy celnych były od dawna stosowane. Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżeni nie znali tych przepisów, dając wiarę ich wyjaśnieniom, lecz nie uwzględnił należycie ich dorobku i doświadczenia zawodowego. T. B. była Naczelnikiem Urzędu Celnego, prawnikiem, a od wielu lat pełniła służbę jako funkcjonariusz celny. A. F. był doświadczonym funkcjonariuszem celnym, dysponującym (co wynika z jego wyjaśnień i dokumentów dołączonych do akt) dużą wiedzą w zakresie przepisów prawnych. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na zeznania świadka B. P. - Dyrektora Izby Celnej w K., który oświadczył, że brakowało wytycznych w kwestii wyłączenia funkcjonariuszy celnych, a sprawy wyłączeń były rzadkie. Z zeznań tego świadka nie wynika, że oskarżeni nie mieli wiedzy o obowiązujących ich przepisach. Przepisy o wyłączeniu funkcjonariuszy są podstawowymi przepisami obowiązującymi w wielu instytucjach i trudno przyjąć, że osoby pełniące w nich odpowiedzialne funkcje nie znają ich. Należy dodać, że z wyjaśnień A. F. wynika, że wiedział on o obowiązku wyłączenia Naczelnika Urzędu Celnego. Autor apelacji trafnie zakwestionował wyjaśnienia A. F., jakoby sądził on, iż T. B. ma "załatwione wyłączenie" - gdyż Dyrektor Izby Celnej w K. w przypadku złożenia stosownego wniosku nie mógł nie wyłączyć Urzędu Celnego w N. T. od rozpoznania sprawy. Skarżący trafnie podniósł, iż T.B. wydała A. F. polecenie służbowe przeprowadzenia czynności służbowych związanych ze złożeniem przez nią deklaracji S. B. dotyczącej nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki P”(…)”. Niewątpliwie T. B. była przełożoną A. F., złożyła deklarację na terenie Urzędu 22 --- STRONA 26 --- Celnego w N. T. , w godzinach urzędowania, a czynność ta mieściła się w kompetencjach A. F. T. B. wiedziała o tym, że do kompetencji A. F., jako urzędnika celnego, należało przyjmowanie deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów. Prokurator zasadne zwrócił uwagę na treść wyjaśnień A. F., z których wynika, iż odebrał on zachowanie T. B. jako wydanie polecenia służbowego. A. F. wyjaśnił, że oskarżona była jego przełożoną, a on nie zadawał jej zbędnych pytań. Autor apelacji zasadnie zwrócił uwagę na przepisy nakazujące funkcjonariuszowi celnemu zgłoszenie zastrzeżeń do niezgodnego z prawem polecenia służbowego. Zgodnie z obowiązującym w czasie czynu art. 36 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (obecnie jego odpowiednikiem jest art. 127 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej), jeżeli polecenie służbowe jest niezgodne z prawem, funkcjonariusz celny powinien przedstawić swoje zastrzeżenia przełożonemu na piśmie, a w razie pisemnego potwierdzenia polecenia winien je wykonać, zawiadamiając organ nadrzędny nad urzędem. Nie budzi wątpliwości fakt, iż A. F. nie zastosował się do tego przepisu. Należy zgodzić się też z poglądami prokuratora dotyczącymi kwestii działania na szkodę interesu publicznego. Z uwagi na uchylenie części zaskarżonego wyroku przedwczesne byłoby rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy, czy T. B. i A. F. działali na szkodę interesu publicznego. Nie są zasadne zarzuty prokuratora dotyczące rozważań Sądu I instancji w kwestii możliwości weryfikacji przez A.F. wartości samochodu P”(…)” Sąd Rejonowy zasadnie zwrócił uwagę na fakt, że dopiero po wprowadzeniu do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym przepisu art. 82a powstała możliwość weryfikacji wartości ceny sprzedaży samochodów. We wcześniejszym okresie praktyka była rozbieżna - o czym świadczą zeznania licznych świadków będących funkcjonariuszami celnymi. Niektóre urzędy celne prowadziły postępowania mające na celu oszacowanie rynkowej wartości samochodów, a inne urzędy przyjmowały, iż takiej możliwości obowiązujące przepisy im nie dają. Gdyby przepisy prawne były jednoznaczne i przewidywały możliwość weryfikacji wartości pojazdów, wówczas niecelowe byłoby wprowadzanie do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym przepisu art. 82a. Przepis ten został wprowadzony po to, aby ukrócić dotychczasową praktykę zaniżania wartości sprowadzanych do kraju pojazdów i zweryfikować ich rzeczywistą wartość dla potrzeb podatku akcyzowego. Sąd Rejonowy zasadnie więc przyjął, że A. F. jako funkcjonariusz celny nie dysponował instrumentami prawnymi pozwalającymi mu na weryfikację wartości pojazdu. Skarżący podkreślił zeznania świadka D. P., który oświadczył, że przy obliczeniu należnego podatku akcyzowego od samochodu pochodzącego z nabycia wewnątrzwspólnotowego można było zastosować wartość rynkową w sytuacji, gdy podatnik posługiwał się nieautentyczną umową. W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów, które świadczyłyby o tym, że A. F. wiedział o tym, iż umowa, którą przedłożyła T. B. była sfałszowana. W umowie zadeklarowano bardzo niską cenę nabycia samochodu, jednak nie musiało to wywoływać wątpliwości co do autentyczności tejże umowy. Prokurator w uzasadnieniu apelacji zakwestionował pismo Urzędu Celnego w N. T., w którym stwierdzono, że średnia deklarowana cena samochodu marki P”(…)” z rocznika 1999 wynosiła 613 zł, jednak w trakcie postępowania nie zgłaszał odnośnie tego dokumentu żadnych zastrzeżeń. 23 --- STRONA 27 --- Nie jest zasadny zarzut prokuratora, iż funkcjonariusze celni przyjmujący deklaracje AKC-U byli zobligowani do merytorycznej kontroli deklaracji. Jak już wyżej zaznaczono brak było instrumentów prawnych, które pozwalałyby na merytoryczną kontrolę deklaracji AKC-U. Skarżący podniósł, że deklaracje nie zawierały szeregu danych, które musiały znaleźć się na dokumencie potwierdzającym zapłatę akcyzy, a więc urzędy celne poza terminowością i prawidłowością obliczenia podatku musiały badać także inne okoliczności. W skazał, że tymi danymi były: marka pojazdu, model i typ samochodu, numer ewidencyjny VIN, pojemność silnika i rok produkcji. Nie budzi wątpliwości fakt, że powyższa praktyka miała miejsce i była stosowana także w Urzędzie Celnym w N. T. Funkcjonariusze celni choć dokonywali merytorycznej kontroli deklaracji nie mieli ku temu podstaw prawnych. To, iż deklaracje AKC-U nie zawierały szeregu danych nie mógł dawać urzędnikom celnym uprawnień do ich merytorycznej kontroli. Sąd I instancji w celu ustalenia powyższych okoliczności przeprowadził bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe. Ustalił, że funkcjonariusze celni przyjmujący deklaracje winni wnioskować do przełożonego o wszczęcie postępowania podatkowego, jeśli autentyczność tytułu nabycia pojazdu była wątpliwa. Sąd Rejonowy ustalił, że zaniżenie ceny nabycia pojazdu nie stanowiło podstawy do zainicjowania postępowania podatkowego, chyba że istniały jednoznaczne dowody świadczące o tym, że umowa została podrobiona lub cena nabycia pojazdu (a nie jego wartość rynkowa) była inna niż zadeklarowana. To, że faktyczne czynności podejmowane przez funkcjonariuszy celnych wykraczały poza zakres czynności sprawdzających określonych w art. 272 Ordynacji podatkowej, nie oznacza, że byli oni zobligowani do kontroli merytorycznej deklaracji. Sąd Rejonowy zasadnie przyjął, że zachowanie A. F., który dokonał poprawek w deklaracji S. B. nie stanowiło korekty w rozumieniu art. 274 Ordynacji podatkowej. A. F. dokonał zapisów w deklaracji za zgodą S. B. Zachowanie to nie było właściwe, jednak A. F. w niniejszej sprawie nie zarzucono tego rodzaju naruszenia czynności służbowych. Prokurator podniósł zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 270 § 1 k.k., poprzez niezastosowanie go wobec oskarżonej T. B. Dokonywanie rozważań o ewentualności zastosowania w niniejszej sprawie kwalifikacji prawnej z art. 270 § 1 k.k. w miejsce kwalifikacji z art. 231 § 1 k.k. na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne. Należy jednak zaznaczyć, że wbrew stanowisku skarżącego, uzupełnienie opisu czynu o zwrot "posłużenie się podrobioną umową" byłoby wyjściem poza granice aktu oskarżenia. Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutu przekroczenia przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu R. M. Wbrew zarzutom skarżącego, ocena dowodów w tym zakresie nie była wybiórcza, ani jednostronna, a Sąd I instancji nie dał bezkrytycznie wiary wyjaśnieniom oskarżonego. Sąd rozważył kilka wersji zdarzenia, a wobec nie dających się usunąć wątpliwości, przyjął wersję korzystną dla R. M. Prokurator zwrócił uwagę na to, że w umowie kupna - sprzedaży samochodu datowanej na 4 lipca 2005 r. wpisano numer rejestracyjny wywozowy „(…)”, wydany w dniu 5 lipca 2005 r. w Starostwie w H. Wskazał także, iż w umowie wpisano, że pojazd ma uszkodzony silnik i nie nadaje się do jazdy - co nastąpiło jednak po sporządzeniu umowy. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności świadczą o tym, że przedmiotowa umowa została spisana już po powrocie do kraju. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że dane do umowy wpisywał 24 --- STRONA 28 --- właściciel komisu samochodowego i to on udał się do Starostwa w H., aby wyrejestrować pojazd i uzyskać wywozowe tablice rejestracyjne. Oskarżony nie potrafił wyjaśnić, kiedy na umowie naniesiono zapis o wywozowych numerach rejestracyjnych. W ocenie Sądu Okręgowego, nie można wykluczyć, że to K. T. po sporządzeniu treści umowy, zabrał ją następnie do Starostwa w H., a po załatwieniu formalności wywozowych, dokonał zapisu, o wywozowym numerze rejestracyjnym. Skarżący zwraca uwagę na fakt, iż uszkodzenia samochodu powstały dopiero w Polsce, co jego zdaniem świadczy o późniejszym sfałszowaniu umowy kupna - sprzedaży pojazdu. Argument ten także nie jest zasadny. K. T. wpisał w treści umowy dużo niższą niż rzeczywista cenę sprzedaży pojazdu (1.000 euro zamiast 10.000 euro), a chcąc uprawdopodobnić niską cenę i uwiarygodnić umowę mógł dokonać zapisu o uszkodzeniu silnika samochodu. Oskarżony nie zwrócił uwagi na to, czy w umowie wpisano właściwą datę. Data ,,4 lipca 2005 r." mogła zostać wpisana do umowy omyłkowo. Powyższe okoliczności nie wykluczają tego, że wersja zdarzenia wskazana przez R. M. była prawdziwa i nie miał on świadomości tego, że umowa, którą się posługiwał została sfałszowana. Ocena dowodów dotyczących czynów zarzucanych R. M. nie była dowolna, lecz pozostawała w granicach art. 7 k.p.k. Sąd Rejonowy trafnie zwrócił uwagę na szereg okoliczności przemawiających za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonego, tj. niewiarygodność zeznań K. T. o rzekomej sprzedaży samochodu obywatelowi Hiszpanii, sfałszowanie tej umowy, a także fakt prowadzenia przez K. T. komisu samochodowego w rejonie H. oraz narodowość tej osoby. Wyjaśnienia R. M. różniły się od wersji wskazanej przez świadków A. K. i S. S., jednak Sąd Rejonowy dokonując oceny dowodów dostrzegł te okoliczności. R. M. nie miał żadnego powodu w tym, by fałszować umowę kupna - sprzedaży pojazdu, ani nie miał powodu, by świadomie wchodzić w posiadanie takiej umowy. Osoby towarzyszące oskarżonemu w wyjeździe do Niemiec ewidentnie umniejszały swój udział w transakcji, dążąc do wykazania, że nie uczestniczyły w zawarciu umowy - a przecież pojechały do Niemiec, by pomóc nie znającemu języka niemieckiego R. M. w kupnie pojazdu. Sąd Okręgowy uzupełniająco przesłuchał oskarżonego R. M., aby rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości dotyczące opisanej przez niego wersji zdarzenia. Wyjaśnienia złożone przez R. M. nie podważyły jego wersji zajścia i nie wykluczyły stanu faktycznego ustalonego przez Sąd Rejonowy. Zasadny jest zarzut prokuratora, dotyczący kwestii zwrotu oskarżonemu dowodu rejestracyjnego samochodu marki B”(…)”. Oskarżony R. M. nie miał świadomości tego, iż posługuje się sfałszowaną umową kupna - sprzedaży pojazdu. Kwestia ta nie ma jednak znaczenia przy rejestracji pojazdu, a decydujący jest sam fakt przedstawienia podrobionego dowodu własności samochodu. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonych T. B. i A. F. w części dotyczącej czynów, od których zostali uniewinnieni w punktach VII i XVII wyroku - i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Rejonowemu w N.T. do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zmienił punkt XXI podpunkt i) wyroku, w ten sposób, że ze zwrotu dowodów rzeczowych wyłączył dowód rejestracyjny samochodu B”(…)”. W pozostałej części zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy. 25 --- STRONA 29 --- Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w N. T. powinien ponownie przesłuchać oskarżonych T. B. i A. F. Pozostałe dowody nie miały wpływu na uchylenie orzeczenia, a Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy może więc poprzestać na ich ujawnieniu w trybie art. 442 § 2 k.p.k. Sąd może oczywiście uzupełnić postępowanie dowodowe, jeśli uzna, że będzie to niezbędne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Po przeprowadzeniu dowodów Sąd I instancji winien ustalić, czy oskarżeni świadomie przekroczyli swe uprawnienia służbowe, a zwłaszcza czy umyślnie naruszyli przepisy o wyłączeniu Naczelnika Urzędu Skarbowego, a następnie powinien szczegółowo uzasadnić swe stanowisko. Sąd Rejonowy powinien przeprowadzić analizę zachowania oskarżonych, celem ustalenia, czy zrealizowali oni znamiona występków z art. 231 § l k.k., przy czym powinien rozważyć także okoliczności niekorzystne dla oskarżonych, wskazane w apelacji prokuratora. Następnie Sąd I instancji winien wydać orzeczenie odpowiadające prawu, a w przypadku sporządzania jego pisemnego uzasadnienia powinien dokonać szczegółowej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego. O ile Sąd Rejonowy doszedłby do przekonania, że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów powinien właściwie ocenić stopień ich społecznej szkodliwości. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że stopień społecznej szkodliwości czynu T. B., która świadomie posługiwała się podrobioną umową kupna - sprzedaży pojazdu, jest inny niż ewentualny stopień społecznej szkodliwości czynu A. F. Należy zaznaczyć, że A. F. nie wiedział o fakcie podrobienia przedłożonej mu umowy, a ponadto wykonywał czynności mieszczące się w ramach jego kompetencji służbowych na polecenie swej przełożonej - co z całą pewnością w istotny sposób umniejsza ewentualny stopień społecznej szkodliwości czynu. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze na rzecz Skarbu Państwa, a odnośnie apelacji wniesionej wobec oskarżonego R. M. kosztami tymi obciążył Skarb Państwa.