Wyrok II K 558/07 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej pkt I

--- STRONA 1 --- Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2007 r. II KK 260/07 TEZA aktualna Kara łączna w wyroku łącznym nie może stwarzać większej dolegliwości od tej, jaka wiązałaby się z kolejnym wykonaniem poszczególnych wyroków podlegających połączeniu. Ratio legis instytucji kary łącznej (wyroku łącznego) polega bowiem na tworzeniu korzystniejszej sytuacji prawnej dla skazanego, na odpowiedniej redukcji sumy kary podyktowanej względami humanitarnymi. I - - II III IV UZASADNIENIE Skład orzekający Przewodniczący: Sędzia J. Skwierawski. Sędziowie: J. Sobczak (spraw.), T. Grzegorczyk. Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie J. W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 8 listopada 2007 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść (PR-V-860-357/06) od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 16 października 2006 r., sygn. akt II K 558/07 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej pkt I, obejmującego wymierzenie kary łącznej i w tym zakresie przekazuje sprawę temuż Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie faktyczne Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 16 października 2006 roku sygn. akt II K 588/06: rozłączył karę łączną orzeczoną w wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 7 lutego 2005 roku sygn. akt V K 1231/04 i na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych za poszczególne przestępstwa w wyrokach: Sądu Rejonowego w P. z dnia 7 lutego 2005 roku sygn. V K 1231/04, Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 września 2005 roku sygn. II K 224/05 orzekł wobec J. W. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, Na zasadzie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w punkcie I wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okresy kar dotychczas odbytych z wyroków podlegających połączeniu, oraz okres tymczasowego aresztowania od dnia 21 grudnia 2004 roku do dnia 8 czerwca 2005 roku zaliczony wyrokiem w sprawie II K 224/05 i zatrzymania w dniu 15 sierpnia 2004 roku zaliczony dotychczas na poczet kary orzeczonej wyrokiem w sprawie, sygn. akt V K 1231/04, Orzeczenia z wyroków podlegających łączeniu, a nieobjęte niniejszym wyrokiem łącznym pozostawił do osobnego wykonania, II KK 260/07 - Wyrok Sądu Najwyższego --- STRONA 2 --- V Na mocy art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz. U. 1982/16/184) i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. Ś. kwotę 146 złotych i 40 groszy tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej skazanemu z urzędu, Na zasadzie art. 642 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa, a dotyczących wydania wyroku łącznego (k. 49-50). Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w dniu 24 października 2006 roku (k. 49). Wspomniany wyrok na korzyść J. W. w części dotyczącej zawartego w pkt I orzeczenia rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności zaskarżył Prokurator Generalny, zarzucając: rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na orzeczeniu wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze lat 3, a więc wyższej od sumy kar orzeczonych w wyrokach objętych wyrokiem łącznym wynoszącej 2 lata i 10 miesięcy. W konsekwencji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P. Uzasadnienie prawne Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu oczywistym albowiem wyrok Sądu Rejonowego w P., z dnia 16 października 2006 r., sygn. akt II K 588/06, rażąco naruszył przepis art. 86 § 1 k.k. Wspomnianym wyrokiem Sąd Rejonowy rozwiązał wyrok wydany w sprawie o sygn. V K 1231/04, którym skazanemu wymierzono karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności za dwa przestępstwa, za które jednostkowo wymierzono kary po roku pozbawienia wolności (suma wszystkich kar jednostkowych połączonych nowym przedmiotowym wyrokiem wynosi 3 lata i 6 miesięcy, bowiem w sprawie II K 224/05 wymierzono J. W. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności). Jak słusznie zauważył Prokurator Generalny w wywiedzionej kasacji, zabieg polegający na wymierzeniu w nowym wyroku kary łącznej przekraczającej sumę kar z łączonych wyroków należy uznać za niedopuszczalny (wyrokiem z dnia 7 lutego 2005 sygn. V K 1231/04 wymierzono skazanemu karę łączną roku i 4 miesięcy zaś wyrokiem z dnia 19 września 2005 roku karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, k. 33 i 25). Sąd Najwyższy w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 6 września 2000 roku, sygn. akt III KKN 340/00 (LEX nr 51106), iż kara łączna w wyroku łącznym nie może stwarzać większej dolegliwości od tej, jaka wiązałaby się z kolejnym wykonaniem poszczególnych wyroków podlegających połączeniu. Ratio legis instytucji kary łącznej (wyroku łącznego) polega bowiem na tworzeniu korzystniejszej sytuacji prawnej dla skazanego, na odpowiedniej redukcji sumy kary podyktowanej względami humanitarnymi. W niektórych orzeczeniach Sąd Najwyższy nadto wskazuje, że wprawdzie łączy się kary wymierzone za poszczególne przestępstwa, ale że względu na prawomocność rzeczy osądzonej granice nowej kary łącznej wyznaczają także poprzednie kary łączne (zob. wyrok z 22 marca 1973 r., I KR 425/72, OSNKW, z. 7–8, poz. 96; wyrok z 20 lutego 1995 r., II KRN 2/95, OSNKW, z. 3-4, poz. 17). Uchybienie sądu ma charakter rażący i niewątpliwie wpłynęło na treść wydanego wyroku łącznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.