Uzasadnienie – II K 482/26

<table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="56"/> <col width="10"/> <col width="87"/> <col width="33"/> <col width="20"/> <col width="24"/> <col width="76"/> <col width="38"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="16"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="10"> <p>Formularz UK 1</p> </td> <td colspan="4"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II K 482/26</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.1. USTALENIE FAKTÓW</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.1. Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.1.1.</p> </td> <td colspan="3"> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </strong> </p> </td> <td colspan="11"> <p>Uznano oskarżonego <span class="anon-block">D. D. (1)</span> w ramach postawionego zarzutu, za winnego tego, że w dniu 16 czerwca 2026 r. w miejscowości <span class="anon-block">G.</span>, na ul. <span class="anon-block">(...)</span>, woj. <span class="anon-block">(...)</span>, pow. <span class="anon-block">(...)</span>, prowadził pojazd marki <span class="anon-block">O.</span> o numerach rejestracyjnych <span class="anon-block">(...)</span> czym nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Legionowie - w wyroku łącznym z dnia 17 grudnia 2021 roku o sygn. akt II K 808/21 - dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, <strong> <!-- --> tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>1.  <span class="anon-block">D. D. (1)</span> w dniu 16 czerwca 2026 roku w miejscowości <span class="anon-block">G.</span>, na ulicy <span class="anon-block">(...)</span>, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki <span class="anon-block">O.</span> o numerze rejestracyjnym <span class="anon-block">(...)</span>, czym nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Legionowie - w wyroku łącznym z dnia 17 grudnia 2021 roku o sygn. akt II K 808/21 - dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Kierujący był trzeźwy.</p> <p>2.  <span class="anon-block">D. D. (1)</span> wiedział, że obowiązuje go dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony ww. wyrokiem łącznym, a mimo to zdecydował się złamać ten zakaz dla przetestowania naprawionego pojazdu, a więc nie znajdując się w żadnej atypowej sytuacji życiowej, ani w potrzebie ratowania dobra prawnego oczywiście wyższego.</p> <p>3.  Zatrzymania <span class="anon-block">D. D. (1)</span> w dniu 16 czerwca 2026 roku, w miejscowości <span class="anon-block">G.</span>, dokonali funkcjonariusze Policji pełniący tego dnia w powyższym rewirze służbę w patrolu zmotoryzowanym tj. młodsza aspirant <span class="anon-block">G. S.</span> oraz sierż. <span class="anon-block">D. B.</span>. Funkcjonariusze policji dokonali zatrzymania pojazdu, którym poruszał się <span class="anon-block">D. D. (2)</span> z powodu przekroczenia przez kierującego dozwolonej prędkości w obszarze zabudowanym o 33 km/h. W trakcie kontroli <span class="anon-block">D. D. (2)</span> okazało się także, iż nie posiadał on w czasie jazdy zapiętych pasów bezpieczeństwa. Kolejno, w toku przeprowadzonej kontroli drogowej, za pomocą policyjnej bazy danych ustalone zostało, że osoba kontrolowana posiada zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, wydany przez Sąd Rejonowy w Legionowie w wyroku łącznym o sygn. akt. 808/21 z dnia 17 grudnia 2021 roku. Ujawniono także, że w stosunku do osoby sprawdzanej wydany został nakaz zatrzymania i doprowadzenia do Aresztu Śledczego <span class="anon-block">X.</span> celem odbycia przez niego kary zastępczej czterech dni aresztu.</p> <p>4.  Pojazd, którym poruszał się <span class="anon-block">D. D. (1)</span> w dacie zatrzymania został przekazany jego ojcu <span class="anon-block">D. D. (3)</span> za pokwitowaniem.</p> <p>5.  <span class="anon-block">D. D. (1)</span> ma 31 lat, jest bezdzietnym kawalerem, nie posiadającym nikogo na utrzymaniu. Prowadzi własną działalność gospodarczą <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">D. D. (2)</span>, uzyskując z tego tytułu około 5000 złotych netto miesięcznie. <span class="anon-block">D. D. (2)</span> posiada wykształcenie średnie, z wyuczenia jest mechanikiem samochodowym, o dobrym stanie zdrowia. Nigdy nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo.</p> <p>6.  <span class="anon-block">D. D. (1)</span> był wielokrotnie karany sądownie, w tym za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 k.k.</a>, czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 4)">art. 178a § 4 k.k.</a> oraz aż czterokrotnie za popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> (sprawa SR Legionowo II K 115/18 – kara grzywny, SR Nowy Dwór Mazowiecki II K 540/19 – kara grzywny, SR Nowy Dwór Mazowiecki II K 786/19 – kara ograniczenia wolności oraz SR Legionowo II K 842/20 – 6 miesięcy pozbawienia wolności), a także za przestępstwa przeciwko mieniu i przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów.</p> <p>7.  Kara 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wobec <span class="anon-block">D. D. (2)</span> za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> przez Sąd Rejonowy w Legionowie w wyroku z dnia 30 grudnia 2020 roku o sygn. akt II K 842/20 została objęta węzłem kary łącznej w punkcie 1. wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 17 grudnia 2021 roku o sygn. akt II K 808/21, którym wymierzono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. <span class="anon-block">D. D. (2)</span> odbył ww. karę łączna pozbawienia wolności w okresie od 21 maja 2021 roku do 13 kwietnia 2022 roku, z uwagi na warunkowe zwolnienie, którego nie podjęto.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Notatka urzędowa</p> <p>Protokół zatrzymania osoby</p> <p>Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu</p> <p>Protokół oględzin pojazdu</p> <p>Pokwitowanie</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">D. B.</span> </p> <p>Dane o karalności oskarżonego</p> <p>Wyjaśnienia <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </p> <p>odpisy wyroków ze wzmianką o prawomocności</p> <p>Informacja z Centralnej bazy danych osób pozbawionych wolności</p> <p>Wydruk z<span class="anon-block">(...)</span> Maps</p> <p>Stwierdzenie tożsamości</p> </td> <td> <p>1, 26,</p> <p>2-3</p> <p>5</p> <p>6</p> <p>7</p> <p>8v – 9, 52v - 53</p> <p>15 – 23</p> <p>32, 52v – 53.</p> <p>28, 43, 27</p> <p>44- 50</p> <p>51</p> <p>29</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.2. Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="11"> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> </td> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.2. OCena DOWOdów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>1-7.</p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Notatki urzędowe</em> </p> <p> <em> <!-- -->Protokół zatrzymania osoby</em> </p> <p> <em> <!-- -->Protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu</em> </p> <p> <em> <!-- -->Protokół oględzin pojazdu</em> </p> <p> <em> <!-- -->Dane o karalności oskarżonego</em> </p> <p> <em> <!-- -->odpisy wyroków ze wzmianką o prawomocności</em> </p> <p> <em> <!-- -->Informacja z Centralnej bazy danych osób pozbawionych wolności</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Dokumenty uznane w całości za dowody rzetelne.</p> <p>W toku postępowania Sąd nie powziął wątpliwości co do co do rzetelności oraz autentyczności wymienionych dowodów z dokumentów. W ocenie Sądu nieosobowy materiał dowodowy jest obiektywny i w znacznym stopniu przyczynił się do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Żaden dokument nie został zakwestionowany przez strony postępowania, a wątpliwości co do rzetelności tych dowodów nie powziął także sąd.</p> <p>Przez wzgląd na powyższe, stanowiły one podstawę dla rekonstrukcji faktów istotnych dla sprawy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>1.</p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Wydruk z <span class="anon-block">(...)</span> Maps</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Dokument obiektywny, niekwestionowany przez strony postępowania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>1-7.</p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Zeznania świadka <span class="anon-block">D. B.</span> </em> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Relacja spójna, logiczna i rzeczowa.</p> <p>W ocenie Sądu zeznania złożone przez świadka w toku prowadzonego postępowania należy uznać za w pełni wiarygodne, albowiem korespondują one z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów oraz wyjaśnieniami oskarżonego. W tym miejscu podnieść należy, że świadek jest funkcjonariuszem Policji, przez co ma świadomość jak istotne są zeznania składane w charakterze świadka w toku prowadzonego postępowania. Świadek jest osobą bezstronną dla stron postępowania, a przedstawione przez niego fakty znajdują potwierdzenie w innych dowodach, brak jest zatem podstaw do odmówienia wiarygodności temu dowodowi w jakimkolwiek zakresie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>1-7.</p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Wyjaśnienia oskarżonego</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Sąd uznał wyjaśnienia złożone przez oskarżonego za prawdziwe, gdyż korespondują one z ustalonym stanem faktycznym i znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale procesowym obdarzonym walorem prawdziwości. Sąd dokonując oceny złożonych przez oskarżonego wyjaśnień kierował się ostrożnością, albowiem oskarżony niewątpliwie jest osobą żywo zainteresowaną konkretnym rozstrzygnięciem sprawy, a składając wyjaśnienia na rozprawie istotnie <span class="anon-block">D. D. (2)</span> miał na celu umniejszenie własnej winy, chcąc dowodzić przede wszystkim ilość pokonanej drogi, nie wykazując zrozumienia naganności swojego występku. Niemniej jednak w tej sprawie ilość przebytej drogi jest kwestią mało ważną (poboczną), bowiem zarzucone, a następnie przypisane oskarżonemu działanie, polega na sprzeniewierzeniu się orzeczeniu sądu o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów na okres dożywotni, a to zostało wykazane w sposób niewątpliwy, przy zupełnej świadomości sprawcy o obowiązywaniu go tego zakazu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2</em> </p> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> <td colspan="8"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> <p>☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="5"> <p>1.</p> </td> <td colspan="4"> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10% akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.</p> <p>Przedmiotem ochrony przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> jest orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), zawierające zakaz określony w hipotezie przepisu, niezależnie od tego, czy jest orzeczony jako środek karny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. n)">art. 39 i n. k.k.</a>, czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1)">art. 72 § 1 k.k.</a> (<em> <!-- -->vide</em> wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2012 roku, sygn. akt III KK 42/12, LEX nr 1252719).</p> <p>Z powyższego wynika, że zachowanie sprawcze na gruncie omawianej normy prawnej materialnej polega na nierespektowaniu orzeczeń sądu dotyczących orzeczonego przez sąd zakazu, obowiązku lub nakazu bądź też niewykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Podmiotem tego przestępstwa może być osoba, wobec której sąd orzekł w/w zakazy, nakazy lub obowiązki. Jest to przestępstwo formalne z działania (np. naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów) lub z zaniechania (np. niezastosowanie się do nakazu opuszczenia lokalu). Podkreślenia wymaga, że ze względu na to, że orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 2)">art. 43 §2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 29;art. 29 § 3)">art. 29 §3</a> k.w.) do przypisania oskarżonemu przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a>., a polegającego na umyślnym niezastosowaniu się do tego zakazu, niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, iż w chwili czynu miał on świadomość faktu uprawomocnienia się orzeczenia skazującego (<em> <!-- -->vide</em> wyrok SN z 17.01.2003r., WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44). Jak słusznie zauważył w jednym ze swoich orzeczeń Sąd Najwyższy przestępstwo niestosowania się do zakazów i nakazów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a>) można popełnić zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i cum dolo eventuali (<em> <!-- -->vide</em> postanowienie Sądu Najwyższego z 14.06.2013r. II KK 133/13, LEX nr 1321736), w którym to orzeczeniu dodatkowo wskazał, że pogląd o tym, że występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> można popełnić tylko z zamiarem bezpośrednim, nie znajduje przede wszystkim umocowania w samym tekście ustawy karnej. Konstrukcja znamion tego przestępstwa wprawdzie wyraźnie wskazuje, że wszystkie znamiona muszą być objęte umyślnością (a więc nie tylko prowadzenie pojazdu mechanicznego, ale także fakt prawomocnie orzeczonego wobec niego tego zakazu), niemniej jednak skoro w grę wchodzą obie formy umyślności, zarówno zamiar bezpośredni naruszenia zakazu, jak i zamiar ewentualny, gdy sprawca uświadamia sobie możliwość, iż narusza zakaz lub obowiązek orzeczony przez sąd i z tym się godzi, to ustalenie zaistnienia po stronie oskarżonego tych wymaganych warunków jest już wystarczające do przypisania mu sprawstwa tak kwalifikowanego przestępstwa. Nie ulega wątpliwości, że umyślność działania sprawcy jest nierozerwalnie związana ze stanem świadomości i jest ona elementem składowym zarówno zamiaru bezpośredniego, jak i zamiaru ewentualnego, niemniej świadomość jest tylko stanem psychicznym, w którym osoba zdaje sobie sprawę ze zjawisk wewnętrznych, takich jak własne procesy myślowe oraz zjawiska zachodzące w środowisku zewnętrznym i jest w stanie reagować na nie. Świadomość jest więc wewnętrznym, subiektywnym odzwierciedleniem rzeczywistości, jest to zdolność zdawania sobie sprawy z własnego zachowania (<em> <!-- -->vide </em>wyrok Sądu Najwyższego z 19.04.2018r., II KK 425/17, LEX nr 2522955).</p> <p>Odnosząc się do znamienia czasownikowego trzeba natomiast wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że przez prowadzenie pojazdu rozumieć należy każdą czynność wpływającą bezpośrednio na ruch pojazdu, w szczególności rozstrzygającą o kierunku i prędkości jazdy, takie jak: uruchomienie pojazdu, kierowanie nim, przyspieszanie czy hamowanie – oczywiście w sposób zgodny z jego konstrukcją <em> <!-- -->(vide</em> wyrok Sądu Najwyższego z 5 lutego 1987 r., V KRN 462/86, OSPiKA 1988, z. 1, poz. 12).</p> <p>W realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało jednoznacznie, że oskarżony <span class="anon-block">D. D. (2)</span> wyczerpał znamiona zarzuconego mu przestępstwa. W toku postępowania ponad wszelką wątpliwość ustalono, że oskarżony w dniu 16 czerwca 2026 roku prowadził pojazd mechaniczny marki <span class="anon-block">O.</span> o numerze rejestracyjnym <span class="anon-block">(...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">G.</span>, na ulicy <span class="anon-block">(...)</span>, przy czym miał on pełną świadomość, że obowiązuje go w tej dacie dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 17 grudnia 2021 roku o sygn. akt. II K 808/21. O świadomości sprawcy co do obowiązywania go ww. zakazu przekonują jego wyjaśnienia.</p> <p>Fakt prowadzenia przez oskarżonego pojazdu mechanicznego w dniu 16 czerwca 2026 Sąd ustalił w oparciu o zeznania świadka <span class="anon-block">D. B.</span>, dokumenty zgromadzone w sprawie oraz wyjaśnienia złożone przez oskarżonego. Z kolei obowiązywanie w stosunku do osoby <span class="anon-block">D. D. (2)</span> środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w dacie inkryminowanego czynu Sąd ustalił w oparciu o dokumenty urzędowe (odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 17 grudnia 2021 roku o sygn. akt. II K 808/21 oraz wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka <span class="anon-block">B.</span>).</p> <p>W ocenie Sądu świadomość oskarżonego w chwili popełnienia czynu nie budziła jakichkolwiek wątpliwości, zwłaszcza uwzględniając wyjaśnienia złożone przez oskarżonego na rozprawie.</p> <p>Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne pozwalają również na przypisanie oskarżonemu zarzucalnej winy w czasie popełnienia czynu. <span class="anon-block">D. D. (1)</span> jest osobą dorosłą, zdrową, nigdy nie podejmującą się leczenia odwykowego ani psychicznego, a zatem w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem tak, aby postąpić zgodnie z literą prawa (nie sprzeniewierzyć się orzeczeniu sądowemu) od czego jednak w sposób świadomy odstąpił. Oskarżony nie działał w sytuacji usprawiedliwiającej jego sprzeniewierzenie zakazowi sądowemu. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie zarzucanej winy w zakresie przypisanego czynu, który wypełnił znamiona określonego przez ustawę karna przestępstwa. Stopień winy jest wysoki, nie wystąpiły bowiem żadne okoliczności stopień ten obniżające. W perspektywie wskazań z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 k.k.</a> Sąd uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jest wysoki. W zakresie oceny stopnia społecznej szkodliwości popełnionego występku podstawowe znacznie miał rodzaj chronionego dobra prawnego, które oskarżony swym zachowaniem naruszył. Oskarżony swoim postępowaniem po raz kolejny wykazał lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości i obowiązujących przepisów prawa. Przestępcza przeszłość oskarżonego świadczy o dalszym braku wglądu w swoje postępowanie i jakiejkolwiek poprawy w zakresie respektowania obowiązujących norm prawnych. W tym stanie rzeczy czyn przypisany oskarżonemu jest czynem bezprawnym, karygodnym i zawinionym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 1)">art. 1 k.k.</a>, a wobec poczynionych w sprawie ustaleń słusznym było przyjąć kwalifikację prawną czynu zaproponowaną przez oskarżyciela, przy czym Sąd zmodyfikował opis czynu.</p> <p>Jednocześnie należy wskazać, że oskarżony ww. czynu został popełniony przez <span class="anon-block">D. D. (2)</span> w warunkach recydywy szczególnej podstawowej określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia, w ciągu 5 lat, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości <span class="underline"> <!-- -->powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia,</span> a może ją wymierzyć w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Sąd wskazuje również, że Sąd Najwyższy uznał, że w wypadku orzeczenia wyrokiem łącznym kary łącznej pozbawienia wolności 5-letni okres przewidywany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1</a> biegnie od odbycia w całości lub w części co najmniej 6 miesięcy kary łącznej, przy czym kara za przestępstwo poprzednie, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego, musi być orzeczona w wymiarze co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności (<em> <!-- -->vide </em>wyroki Sądu Najwyższego: z 9.05.2011 r., V KK 130/11, LEX nr 817562; z 25.11.2010 r., V KK 331/10, LEX nr 667534).</p> <p>W realiach tej sprawy ustalono, że <span class="anon-block">D. D. (1)</span> był uprzednio skazany za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> przez Sąd Rejonowy w Legionowie w wyroku z dnia 30 grudnia 2020 roku o sygn. akt II K 842/20 na kare 6 miesięcy pozbawienia wolności, która następnie została objęta węzłem kary łącznej w punkcie 1. wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 17 grudnia 2021 roku o sygn. akt II K 808/21, którym wymierzono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, wykonaną przez <span class="anon-block">D. D. (2)</span> w okresie od 21 maja 2021 roku do 13 kwietnia 2022 roku, z uwagi na warunkowe zwolnienie, którego nie podjęto.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał wszystkie znamiona czynu zabronionego, który mu zarzucono, tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> <p>☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="5"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> <p>☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> <p>☐3.4. Umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> <p>3.5.  ☐Uniewinnienie</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>3.  <strong> <!-- -->KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się <br/>do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </p> </td> <td colspan="2"> <p>I.</p> </td> <td colspan="3"> <p>I.</p> </td> <td colspan="7"> <p>Przy wymiarze kary – stosownie do wskazań z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> – uwzględniono stopień zawinienia oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, uprzednią karalność sprawcy oraz okoliczności popełnienia czynu uznając, że tylko kara pozbawienia wolności ma szansę spełnić cele karania wobec sprawcy.</p> <p>Za przypisane oskarżonemu przestępstwo, po przyjęciu działania w warunkach recydywy podstawowej, Sąd mógł wymierzyć minimum 4 miesiące pozbawienia wolności (czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> zagrożony jest kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5), a górna granicą kary możliwej do orzeczenia wobec oskarżonego była kara 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Dalej należy wskazać, że z uwagi na działanie oskarżonego w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>, możliwe było jedynie wymierzenie wobec niego kary pozbawienia wolności z uwagi na ustawowe zagrożenie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> oraz brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 2)">art. 37a § 2 k.k.</a> </p> <p>Zdaniem składu orzekającego, bacząc na wskazania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2;art. 53 § 3)">art. 53 § 1 -3 k.k.</a>, należało jednak ten minimalny okres czasu uznać za zbyt łagodny, tj. niewspółmierny do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. W ocenie Sądu kara pozbawienia wolności w wymiarze <strong> <!-- -->8 miesięcy</strong> jest karą odpowiednią do ww. kryteriów.</p> <p>Ponadto trzeba w tym względzie zauważyć, że Sąd wziął pod uwagę, iż:</p> <p>a)  <span class="underline"> <!-- -->stopień społecznej szkodliwości czynu, który jest wysoki, a to z tego powodu, że:</span> </p> <p>Oskarżony godził w wymiar sprawiedliwości a jednocześnie prawidłowe funkcjonowanie organów państwa, pośrednio też tworzył potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym skoro poprzez orzeczenia sądu został uznany za osobę nie dającą gwarancji bezpiecznego poruszania się po drogach i której konieczna jest eliminacja z ruchu drogowego dożywotnio co z istoty stanowi swoisty środek zabezpieczający dla uczestników tego ruchu; wobec oskarżonego orzeczono 6 wyrokami zakazy prowadzenia pojazdów, a w międzyczasie oskarżony odbywał karę pozbawienia wolności za m.in. czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a>, a zatem zdecydował się na jazdę pojazdem mimo świadomości konsekwencji takiego zachowania;</p> <p>- sposób jego zachowania wskazuje, że w zasadzie nigdy nie zamierzał się zastosować do orzeczonych zakazów, oskarżony okazuje rażące lekceważenie porządku prawnego, działając z zamiarem bezpośrednim, gdzie motywacja jego sprowadzała się do własnej wygody;</p> <p>b)  <span class="underline"> <!-- -->stopień winy – wysoki, ponieważ:</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczności łagodzące:</strong> </p> <p>- brak,</p> <p>- dla porządku wskazać trzeba, że samo przyznanie się do popełnienia zarzucanych czynów nie stanowi ani okoliczności obciążającej ani łagodzącej.</p> <p> <strong> <!-- -->Okoliczności obciążające:</strong> </p> <p>- działanie umyślne, podjęte z zamiarem bezpośrednim;</p> <p>- motywacja nie znajdująca żadnego usprawiedliwienia – sprawdzenia czy dokonana naprawa pojazdu została przeprowadzona prawidłowo, przejechanie niewielkiej odległości - wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie ewidentnie stanowiły przyjętą linię obrony,</p> <p>- dotychczasowa wielokrotna karalność w tym za przestępstwa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 4)">art. 178a §4 k.k.</a> oraz aż czterokrotnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a>., gdzie każdorazowo orzekano zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych,</p> <p>- popełnienie przez oskarżonego kolejnego umyślnego występku wskazuje, że jest on sprawcą niepoprawnym, za nic mającym orzeczenia Sądu;</p> <p>- wszystkich dotychczasowych czynów dopuszczał się umyślnie, co każe twierdzić, że nie jest on sprawcą przypadkowym, nieświadomie naruszającym przepisy prawa;</p> <p>- decydując się na niezastosowanie się do orzeczonego środka karnego oskarżony popełnił także wykroczenie drogowe i nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa;</p> <p>- dotychczasowa postawa oskarżonego wskazuje, że ignoruje on zapadłe przeciwko niemu orzeczenia, a dotychczas orzekane kary za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> (trzy o charakterze nieizolacyjnym) nie wpłynęły na niego wychowawczo i poprawczo;</p> <p>W ocenie Sądu, kara <strong> <!-- -->8 miesięcy pozbawienia wolności</strong> jest w pełni adekwatna i współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, a jednocześnie nie przekracza stopnia jego zawinienia. Sąd wziął pod uwagę, że działanie oskarżonego było w pełni zawinione albowiem tak naprawdę nie miał on w dniu zdarzenia ważnej potrzeby aby skorzystać z samochodu wbrew orzeczonemu wobec niego zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Sąd dostrzega, że oskarżony nie posiada poszanowania dla wymiaru sprawiedliwości i notorycznie dopuszcza się popełniania przestępstw polegających na naruszeniach orzeczonych wobec niego zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Należy także zauważyć, że oskarżony dopuścił się popełnienia czynu w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>, co wskazuje, że przed popełnieniem kolejnych przestępstw nie odstraszyła go nawet uprzednio odbyta kara pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne.</p> <p>Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że kara 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu za przypisany mu czyn będzie karą, która ma szansę spełnić cele w zakresie prewencyjnego oddziaływania na sprawcę jak i być wystarczające dla odstraszenia potencjalnych sprawców, nie przekraczając stopnia winy. Zdaniem Sądu wymierzona kara nie może zostać oceniona jako rażąco surowa, bacząc na stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, o czym wzmiankowano powyżej. Nie jest to też kara zbyt pobłażliwa, bowiem należy zauważyć, że jest to kara odpowiadająca dwukrotności minimalnej kary jaką Sad mógł w tej sprawie orzec. Rodzaj kary i orzeczony wymiar stanowią dolegliwość istotnie odczuwalną dla sprawcy – oskarżonego, stanowiąc skuteczną mobilizację do powrotu na drogę poszanowania prawa w przyszłości. W odbiorze ogółu obywateli będzie stanowić wyraz odpowiedniej, sprawiedliwej, reakcję wymiaru sprawiedliwości na występek, uzmysławiając konsekwencję podobnych czynów. Podsumowując, w ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest wystarczająca dla osiągniecia celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec oskarżonego, a jednocześnie spełni potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (nie jest karą nad wyraz). Orzeczona kara wraz z pozostałymi zastosowanymi środkami penalnymi stanowi, zdaniem Sądu, reakcję wyważoną, uwzględniającą zarówno konieczność ochrony powagi orzeczeń sądowych, jak i indywidualne właściwości oraz postawę oskarżonego w tej sprawie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </p> </td> <td colspan="2"> <p>II.</p> </td> <td colspan="3"> <p>I.</p> </td> <td colspan="7"> <p>Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 3)">art. 42 § 3 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, gdyż wymierzenie przedmiotowego środka karnego jest obligatoryjne przy skazaniu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> po dacie 28.01.2026 r., wobec czego Sąd nie miał możliwości odstąpienia od jego orzeczenia bądź też orzeczenia środka karnego w innym zakresie. Wskazać jednak trzeba, że lekceważący stosunek do porządku prawnego okazywany poprzez wielokrotne naruszanie zakazu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. 39 pkt. 3)">art. 39 pkt 3 k.k.</a> oraz ilość uprzednich skazań oskarżonego, a także potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa w komunikacji dla innych uczestników ruchu przed osobą niedającą gwarancji poszanowana obowiązujących reguł i przepisów prawa uzasadniają powyższe rozstrzygnięcie, czyniąc je także słusznym w odbiorze publicznym. Powyższe wyrzeczenie jest także jednoznacznym wskazaniem co do nieopłacalności niestosowania się do środków karnych orzeczonych przez sąd, w tym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, spełniając przede wszystkim funkcję ostrzegawczą i wychowawczą karania.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </p> </td> <td colspan="2"> <p>III.</p> </td> <td colspan="3"> <p>I.</p> </td> <td colspan="7"> <p>Sąd działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43 a;art. 43 a § 3)">art. 43a § 3 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10 000 złotych. Sąd biorąc pod uwagę sytuację materialną oskarżonego, w tym fakt wymierzenia wobec niego kary pozbawienia wolności uznał, że należy orzec wobec niego ww. obligatoryjne świadczenie w minimalnej wysokości, gdyż już w tym wymiarze będzie stanowić dla oskarżonego wymierną dolegliwość ekonomiczną, uzupełniając w odpowiednim stopniu sankcję zasadniczą.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </p> </td> <td colspan="2"> <p>IV.</p> </td> <td colspan="3"> <p>I.</p> </td> <td colspan="7"> <p>Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b;art. 44 b § 1)">art. 44b § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b;art. 44 b § 5;art. 44 b § 5 pkt. 1)">art. 44b § 5 pkt 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b;art. 44 b § 6)">art. 44b § 6 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 5000 złotych, a to z tego powodu, że Sąd wobec sprawcy czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a> może orzec przepadek pojazdu, ale nie orzeka go, gdy w czasie popełnienia przestępstwa pojazd mechaniczny nie stanowił wyłącznej własności sprawcy; w takim wypadku orzeka nawiązkę od 5000 złotych do 500 000 złotych. W tej sprawie z uwagi na uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 k.k.</a>, Sąd uznał za zasadne orzeczenie przepadku pojazdu dla osiągniecia celu wychowawczego i zapobiegawczego wobec <span class="anon-block">D. D. (2)</span>, ale z uwagi na brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b;art. 44 b § 5;art. 44 b § 5 pkt. 1)">art. 44b § 5 pkt 1 k.k.</a> nie mógł go orzec, stąd też działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b;art. 44 b § 6)">art. 44b § 6 k.k.</a> Sąd wymierzył wobec oskarżonego nawiązkę (co do zasady nieobligatoryjną, bacząc na redakcję przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b)">art. 44b k.k.</a> całościowo) w minimalnej kwocie 5 000 złotych, co uzasadnia ustalona sytuacja materialna oskarżonego i wymierzenie wobec niego kary o charakterze izolacyjnym oraz obligatoryjnego świadczenia w kwocie 10 000 złotych. Stanowisko Sądu co do nieobligatoryjnego charakteru tego środka penalnego wynika z redakcji przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b)">art. 44b k.k.</a> oraz wykładni językowej, gdyż co do sprawców czynów wymienionych w § 1 tego przepisu sąd <span class="underline"> <!-- -->może</span> orzec przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym – nie musi, zatem jeżeli dojdzie do przekonania, że nie jest to uzasadnione i odstępuje od tego to wówczas nie orzeka nawiązki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b § 6)">§ 6</a> (inna wykładnia zniweczyła by fakultatywność orzeczenia jaką należy wyprowadzać na gruncie § 1). W przeciwnym wypadku, jeżeli sąd uzna, że orzeczenie przepadku jest uzasadnione dyrektywami karania, ale nie będzie to możliwe z uwagi na powody wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 5;art. 44 b)">§ 5 art. 44b k.k.</a> wówczas w zależności od ujawnionej podstawy niemożności orzeczenia przepadku pojazdu wobec sprawcy Sąd orzeknie nawiązkę, choć w sytuacji wystąpienia przeszkody z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 b;art. 44 b § 5;art. 44 b § 5 pkt. 2)">art. 44b § 5 pkt 2 k.k.</a> – będzie to nadal orzeczenie fakultatywne. Taki zdaniem Sądu należy odczytywać brzmienie przepisu w przypadku sprawców z § 1). Ten sposób wzmożenia oddziaływania na sprawcę jest koniecznym jej uzupełnieniem w tej sprawie przez wzgląd na brak należytego zrozumienia przez oskarżanego naganności swojego działania i kolejnego już postępowania wbrew orzeczeniu sądowemu. Zdaniem Sądu mimo minimalnej wysokości orzeczona nawiązka w odpowiednim stopniu wpłynie wychowawczo i prewencyjnie tak na oskarżonego jak i ogół społeczeństwa.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="7"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.6. inne zagadnienia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę .</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>7.  <strong> <!-- -->KOszty procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>V.</p> </td> <td colspan="13"> <p>Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> W niniejszej sprawie, nie znajdując podstaw do odstąpienia od tej zasady, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Legionowie kwotę <strong> <!-- -->250 złotych</strong> tytułem kosztów postępowania sądowego, w tym kwotę 180 złotych tytułem opłaty. Zdaniem Sądu w sprawie nie ujawniły się okoliczności uzasadniające odstąpienie od obciążania oskarżonego kosztami sądowymi, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, gdyż <span class="anon-block">D. D. (2)</span> jest on osobą młodą i zdrową, a więc mogącą zarobkować i do tej pory zarobkującą na godnym poziomie.</p> <p>Na koszty postępowania złożyły się następujące należności:</p> <p>- ryczałt za doręczenia, tj. 2 x 20 złotych (w postępowaniu przygotowawczym i za postępowanie sądowe) – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a> (Dz.U.2013.663 t.j. z dnia 2013.06.07),</p> <p>- opłata za informację z Krajowego Rejestru Karnego, tj. 30 złotych – § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego,</p> <p>- opłata sądowa: 180 złotych – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16).</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1.8. POdpis</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> </table>