Decyzja II I. Kow 463/22/s Dnia 22 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Łomży w II Wydziale Karnym Sekcja Peni

--- STRONA 1 --- . Ws : . Sygn. akt II I. Kow 463/22/s Dnia 22 kwietnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Łomży w II Wydziale Karnym Sekcja Penitencjarna w składzie: Przewodniczący sędzia Jan Leszczewski Protokolant — st. sekr. sądowy T. R. przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej A. R. po rozpoznaniu ńa posiedzeniu skargi skazanego D. D. s. E. na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w C. z dnia 28 marca 2022 roku w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej na podstawie art. 7 $ 5 k.k.w. postanowił: 1. Zaskarżoną decyzje utrzymać w mocy. 2. Na podstawie art. 624 $1 k.p.k. w zw. z art. 1 $2 k.k.w. zwolnić skazanego od obowiązku uiszczenia wydatków należnych Skarbowi Państwa. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Zakładu Karnego W C. z dnia 28 marca 2022 roku skazanemu wymierzył karę nagany. Decyzję Dyrektora Zakładu Karnego zaskarżył zażaleniem skazany. Sąd Penitencjarny zważył, co następuje. Skarga skazanego, jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja skargi przewidziana w art. 7 $1 k.k.w. przysługuje tylko z powodu niezgodności skarżonej decyzji z prawem, a badanie przedmiotowej decyzji nie wykazało naruszenia obowiązujących przepisów prawa, które miałoby skutkować uznaniem jej za nielegalną. Decyzja wydana została zgodnie z przepisami, przez kompetentny organ, w ramach obowiązującej procedury, w oparciu o miarodajny materiał dowodowy. 'W dniu 25 marca 2022 roku został sporządzony wniosek o wymierzenie skazanemu kary dyscyplinarnej w postaci nagany za to, że po zakończeniu pracy powrócił do zakładu karnego bez karty tożsamości skazanego. W toku postępowania dyscyplinarnego, skazany oświadczył, iż zapomiał wziąć karty po zakończonej pracy. Był krytyczny wobec swojego zachowania. Takie zachowanie spowodowało wszczęcie procedury potwierdzenia tożsamości skazanego przez funkcjonariusza Służby Więziennej. W ocenie Sądu, powyższe zachowanie skazanego niewątpliwie stanowiło podstawę do wymierzenia mu kary dyscyplinarnej. Skazany naruszył bowiem elementarny obowiązek osadzonych określony w art. 116 $ 1 pkt 6 k.k.w., w $73 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2016 r. w sprawie sposobów ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (Dz. --- STRONA 2 --- R - U. poz. 1804) oraz w $2 ust. 5 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie szczegółowego trybu działań funkcjonariuszy Służby Więziennej podczas wykonywania czynności służbowych (Dz. U. poz. 2518). W tej sytuacji funkcjonariusz SW podejmując działania ze stwierdzeniem tożsamości skazanego zachował się w pełni profesjonalne i zasadnie zgodnie z prawem. Okoliczności przedmiotowego zdarzenia dowodzą, że skazany w sposób jaskrawy naruszył obowiązujący w zakładzie karnym porządek, Zachowanie skazanego nie znajduje pełnego usprawiedliwienia. Wymagało zatem odpowiedniej reakcji ze strony dyrektora Zakładu Karnego. Decyzja o wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci nagany była reakcją adekwatną do rodzaju naruszonego przez skazanego obowiązku oraz złamanego nakazu, a także współmierna do stopnia naruszenia obowiązującego w zakładzie porządku. Uwzgłędniała nadto stosunek skazanego do popełnionego przekroczenia (krytyczny) oraz jego dotychczasową postawę (dobrą). Została zatem wydana w zgodnie z dyrektywami wymiaru kary dyscyplinarnej opisanymi w art. 145 $ I k.k.w. Kary tej nie sposób postrzegać w kategoriach rażąco surowej, a więc niesprawiedliwe. Reasumując, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do postrzegania zaskarżonej decyzji w kategoriach niezgodnej z prawem (nielegalnej). Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 624 $ 1 k.p.k. w zw. zart. 1$ 2 k.k.w. Sędzia