Postanowienie II CZ 223/73

--- STRONA 1 --- której unieważnienie wnieśli powodowie, nie zaś współuczestnictwo materialne wynikającej z solidarnej odpowiedzialności dłużników. Sąd Okręgowy w żadnym fragmencie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 25 września 2015r. nie wskazał na jakiej podstaw uznał, że po stronie pozwanej zachodzi istnieje solidarność dłużników. Zgodnie natomiast z art. 369 k.c. zobowiązanie jest solidarne, jeżeli wynika to z ustawy lub z treści czynności prawnej. W niniejszej sprawie solidarność po stronie pozwanej nie wynika ani z ustawy ani z treści czynności prawnej. Przechodząc do rozważań dotyczących rozstrzygnięć o kosztach postępowania należy wskazać, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego statuują zasadę, że wynik procesu z reguły decyduje o obowiązku zwrotu kosztów przeciwnikowi. Zastosowanie przez sąd art. 102 k.p.c. powinno być oceniane w całokształcie okoliczności, które by uzasadniały odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu. Do kręgu tych okoliczności należy zaliczyć zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i fakty leżące na zewnątrz procesu zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego (sytuacji życiowej). Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1974 r., sygn. akt II CZ 223/73, LEX nr 7379). Ponadto zastosowanie art. 102 k.p.c. wymaga dokonania oceny ostatecznego wyniku sprawy, jak również podlega dyskrecjonalnej ocenie sędziowskiej. Ustalenie, czy takie szczególne wypadki zachodzą, ustawodawca pozostawił swobodnej ocenie sądu. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9.8.2012 r., V CZ 26/12, Legalis nr 544692). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu Apelacyjnego poza trudną sytuacją materialną pozwanego S. A., brak innych przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 102 k.p.c. Jednakże przy ocenie zasadności wniosku pozwanych o nieobciążanie ich kosztami procesu w niniejszej sprawie, należy mieć na względzie także zachowanie pozwanych przed wytoczeniem postępowania sądowego. Na podstawie bowiem stanu faktycznego, który nie był przez skarżących podważany wynika, że S. A. wiedząc o tym, że powodowie w dniu 6 czerwca 2014 planowali podpisanie umowy darowizny na rzecz powodów ale również i pozwanego, z udziałem pozwanego M. A. jako darczyńcy, doprowadził w dniu 5 czerwca 2014 roku do sporządzenia notarialnej umowy darowizny pomiędzy sobą i M. A., pozbawiając tym samym powodów wyższych udziałów w we współwłasności nieruchomości zabudowanej, położonej w P. Na podstawie analizy stan faktycznego, można stwierdzić że to pozwany S. A., wywołał niniejsze postępowania czynnościami zmierzającymi do przeciwdziałania skuteczności umowy darowizny, która została podpisana w dniu 6 czerwca 2014r., poprzez dokonanie czynności ” notarialnych w dniu 5 czerwca 2014r. Okoliczność, że pozwany S. A. pozostaje na świadczeniu rehabilitacyjnym z uwagi na stan zdrowia uniemożliwiający podjęcie zatrudnienia, nie zmienia faktu że swoim działanie wywołał niniejsze postępowanie. W ocenie Sądu Odwoławczego wydaje się co najmniej mało prawdopodobne, że S. A. jako osoba najbliższa pozwanemu M. A. nie posiadała wiedzy odnośnie stanu jego świadomości, demencji starczej oraz innych dolegliwości które miały wpływ na świadomość M. A. Co istotny, to niewłaściwe postępowanie pozwanego S. A. stanowiło asumpt do wszczęcia postępowania przez powodów i generowania kosztów połączonych z jego 15