Wyrok II Ca 768/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2020 roku Sąd Okręgowy w Opo

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 768/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2020 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Ryszard Kądziela (spr.) Sędziowie: Grzegorz Kowolik Jan Papka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 roku w Opolu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa G. Ż. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego Nr 1 w S. o zapłatę na skutek apelacji powoda G. Ż. od wyroku Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich z dnia 20 lipca 2020 roku sygn. akt I C 485/20 oddala apelację. Grzegorz Kowolik R. J. P. Na oryginale właściwe podpisy Sygn. akt II Ca 768/20 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 lipca 2020r. Sąd Rejonowy w Strzelcach Opolskich w sprawie z powództwa G. Ż. przeciwko Skarbowi Państwa Dyrektorowi Zakładu Karnego Numer 1 w S. o zapłatę sygn. akt IC 485/20 oddalił powództwo i odstąpił od obciążania powoda G. Ż. kosztami zastępstwa procesowego w sprawie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sąd I instancji wskazał, iż powództwo nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż jest przedawnione. Nadto wbrew twierdzeniom powoda Sąd I instancji ustalił, iż podczas odbywania kary pozbawienia wolności --- STRONA 2 --- w pozwanej jednostce penitencjarnej powód miał zapewnione właściwe warunki bytowe i udzielano powodowi niezbędnej i właściwej opieki medycznej, jak również traktowany był w sposób humanitarny, a zatem działania strony pozwanej były zgodne z obowiązującym prawem i nie doszło do naruszenia jakiegokolwiek dobra osobistego powoda. Od wyroku Sądu Rejonowego w Strzelcach Opolskich z dnia 20 lipca 2020r. powód wniósł apelację zaskarżając w/w wyrok co do pkt. I Zaskarżonemu wyrokowi powód zarzucił: I. obrazę przepisów prawa materialnego tj. naruszenie przepisów art. 23 k.c. i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; II. naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 k.p.c., polegające na nie rozważeniu w toku podejmowania decyzji wszystkich okoliczności, które to uchybienie proceduralne miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia; III. naruszenie prawa procesowego polegające na nierozważeniu w toku postępowania wszystkich wniosków dowodowych poprzez błędne stwierdzenie, iż skutecznie został podniesiony zarzut przedawnienia. Wskazując na powyższe powód wniósł o: 1. zmianę tego wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie na rzecz Powoda całej żądanej sumy; 2. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji; 3. zasądzenie od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem apelacyjnym; Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż na podstawie art. 15 zss 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, niniejsza sprawa skierowana została na posiedzenie niejawne. Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, wbrew zarzutom skarżącego odpowiada prawu i brak jest podstaw do jego uchylenia lub zmiany przez Sąd odwoławczy. Sąd pierwszej instancji dokonał w niniejszej sprawie prawidłowych i wyczerpujących ustaleń oraz wyciągnął z nich trafne i przekonujące wnioski, właściwie kwalifikując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został przy tym oceniony właściwie, w granicach zastrzeżonej sądowi swobodnej oceny dowodów. W tych okolicznościach Sąd odwoławczy przyjął niewadliwe ustalenia faktyczne i poglądy prawne Sądu Rejonowego, na podstawie art. 382 k.p.c., jako własne, co czyni bezprzedmiotowym prowadzenie powtórzeń w tym zakresie. Powód zarzucił naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Sąd odwoławczy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji i czyni je podstawą własnego rozstrzygnięcia. Przeciwne stanowisko jest w istocie polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, wyrażającą subiektywne opinie skarżącego, nie mające żadnego oparcia w dowodach zebranych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W związku z powyższym, Sąd Okręgowy odwołuje się do stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji bez potrzeby jego ponownego przytaczania. W ocenie Sądu Okręgowego- Sąd I instancji przeanalizował dowody, stosując dyrektywy z art. 233 § 1 k.p.c. i ocenił ich wiarygodność według własnego przekonania opartego o wszechstronną analizę zebranego materiału, zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wnioski wyprowadzone z analizy dowodów nie budzą zastrzeżeń. Reasumując należy uznać, że skarżący nie wykazał, aby Sąd I instancji błędnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zważyć trzeba, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez Sąd art. 233 § 1 k.p.c. wymaga udowodnienia, że Sąd I instancji --- STRONA 3 --- uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie Sąd I instancji oceniając fakty ustalone w toku postępowania nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wnioskowania, które byłoby sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji zważyć należy, że niezasadne są zarzuty dotyczące uwzględnienia zarzutu przedawnienia podniesione w apelacji powoda. Zgodnie z przepisem art. 442 1 § 1 k.c., roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Dla uznania, że rozpoczął się bieg trzyletniego terminu przedawnienia konieczne jest, aby poszkodowany dowiedział się zarówno o szkodzie, jak i osobie zobowiązanej do jej naprawienia, które to elementy muszą być spełnione łącznie. Powzięcie wiadomości o szkodzie oznacza zdawanie sobie sprawy przez poszkodowanego z ujemnych następstw zdarzenia, które wskazują na powstanie szkody. O "dowiedzeniu się o szkodzie" można mówić wtedy, gdy poszkodowany "zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia wskazujących na fakt powstania szkody"; czyli ma "świadomość doznanej szkody" (wyrok Sądu Najwyższego z 21 października 2011, IV CSK 46/11, LEX nr 1084557). Twierdzenie powoda, iż o naruszeniu dóbr osobistych dowiedział się niedługo przed wytoczeniem powództwa nie zostało poparte żadnymi dowodami. Niewiarygodne jest twierdzenie, iż powód przebywający w jednostce penitencjarnej nie wiedział nic o możliwości ewentualnej obrony swoich praw w drodze procesu sądowego, a dopiero przebywając na wolności niedługo przed wniesieniem pozwu uzyskał dopiero świadomość, że w czasie pobytu w tejże jednostce jego dobra osobiste były naruszane. Wobec tego, że powód, jako zdarzenie krzywdzące wskazuje osadzenie w przeludnionej celi, bez zapewnienia należytych warunków bytowych, sanitarnych, medycznych, zdaniem Sądu Okręgowego ujemne następstwa takich zdarzeń, odbierane przez powoda, jako naruszenie dóbr osobistych są odczuwalne w dacie ich zaistnienia, a nie po upływie kilku lat. Nie ma dla biegu przedawnienia żadnego znaczenia okoliczność, że powód nie miał świadomości rzekomej bezprawności zachowań funkcjonariuszy pozwanego i tego, iż przysługuje mu roszczenie o zadośćuczynienie. Początkowy termin biegu przedawnienia wyznacza dzień, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie (krzywdzie) oraz o osobie zobowiązanej do jej naprawienia, nie zaś dzień, w którym poszkodowany dowiedział się o prawnej możliwości dochodzenia zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Obowiązuje zasada powszechnej znajomości prawa i nie można uchylić się od skutków prawnych przedawnienia roszczenia przez argumentację, że nie było się świadomym, iż obowiązują w tym zakresie stosowne normy. Okoliczność ta nie może mieć także wpływu na ocenę, czy powołanie się na przedawnienie, nie stanowi nadużycia przez pozwanego prawa podmiotowego do obrony (art. 5 k.c.). Podnieść należy, iż powód nawet nie próbował wykazać, iż wcześniej nie miał żadnych możliwości dowiedzenia się o przysługujących mu prawach w związku z naruszeniem jego dóbr osobistych w czasie odbywania kary pozbawienia wolności. Nie sposób zatem dać wiarę twierdzeniom apelacji, że powód przebywający w pozwanej jednostce penitencjarnej, dopiero niedługo przed wniesieniem pozwu uzyskał świadomość, że w czasie pobytu w tejże jednostce jego dobra osobiste były naruszane. Nie powołał żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby jego opóźnienie w dochodzeniu roszczeń z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych. Nie sposób też dać wiarę twierdzeniom skarżącego, iż nie znał osoby odpowiedzialnej za naruszenie jego dóbr osobistych. Wiedział przecież w jakiej jednostce penitencjarnej przebywał oraz to, że za warunki w niej panujące odpowiada dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego będący reprezentantem tej państwowej jednostki organizacyjnej. Nie bez znaczenia przy ocenie zarzutu przedawnienia jest upływ czasu jaki nastąpił od daty osadzenia powoda w pozwanej jednostce penitencjarnej tj. w okresie od 12 kwietnia 2012r. do dnia 25 października 2013r.do daty wniesienia pozwu w dniu 25.05.2020r. Nie można uznać, aby opóźnienie w dochodzeniu roszczeń nie było nadmierne, a powód nie wykazał w toku postępowania, aby opóźnienie było usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Wobec powyższego nie potwierdziły się w powyższym zakresie sformułowane w apelacji zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i naruszenia przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich przyczyn Sąd Okręgowy uznając zaskarżony wyrok za prawidłowy i odpowiadający prawu, oddalił apelację powoda, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, co nastąpiło na podstawie art. 385 k.p.c.