Wyrok II Ca 529/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2022 r.

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 529/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2022 r. ' Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: | Przewodniczący: SSO Aurelia Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa T. P. przeciwko Skarbowi Państwa — Ministerstwu Sprawiedliwości (w miejsce zlikwidowanej jednostki Zakładu Karnego w B. — F.) o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy : zdnia 31 marca 2021 r. sygn. akt XIV C 3394/19 oddala apelację. Sygn. akt II Ca 529/21 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 marca 2021 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.000 zł (pkt 1), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt 2), zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 50 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 3). Od powyższego wyroku apelację wywiódł pozwany, który zaskarżył go w zakresie punktów 1 i 3, zarzucając Sądowi Rejonowemu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że funkcjonariusz B. G. odmówił w dniu 24 stycznia 2019r. przyjęcia powoda do zakładu karnego po przerwie w odbywaniu kary. Nadto apelujący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że funkcjonariusz przyjmujący osobę do zakładu karnego powinien podjąć wszelkie czynności w celu ustalenia przyczyn stawienia się danej osoby w zakładzie karnym. Następnie pozwany zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że funkcjonariusz B. M. w dniu 25 stycznia 2019 r. pozwolił powodowi na ' opuszczenie zakładu karnego zobowiązując do przybycia ponownie w dniu 28 stycznia 2019r. Wreszcie, apelujący zarzucił naruszenie art. 5 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy powód w dniu 25 stycznia 2019r. zostął zobowiązany do powrotu do zakładu karnego oraz naruszenie tego przepisu poprzez jego niezastosowanie w sytuacji uznania, że powód został zobligowany do powrotu do zakładu w dniu 28 stycznia 2019r., a faktycznie powrócił w dniu 29 stycznia 2019 r. --- STRONA 2 --- ” Ą i Poza tym pozwany zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 417 $ 1 k.c. oraz art. 23i24 $1i2k.e.w zw. zart.6k.e. i art. 232 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności pozwanego. 'W oparciu o powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Domagał się również zwrotu kosztów postepowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się nieuzasadniona. ” Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz trafnie zastosował przepisy prawa materialnego, które poddał należytej wykładni. Sąd Okręgowy w pełni podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd Rejonowy i czyni je własnymi, bez konieczności ich ponownego przytaczania stosownie do treści art. 387 $ 2 'pkt 1 k.p.c. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie zasadniczo bezspornym był fakt stawienia się przez powoda w dniu 24 stycznia 2019r. w zakładzie karnym celem odbycia kary po przerwie. Poza sporem leżało także, iż był to ostatni dzień, w którym powód mógł stawić się w jednostce penitencjarnej bez narażenia się na odpowiedzialność karną z art. 242 $ 3 k.k. W zasadzie bezspornym było także, że powód stawił się w zakładzie karnym w godzinach wieczornych i nie został do niego przyjęty przez funkcjonariusza B. G., ze względu na późną porę. Pozwany w zarzutach apelacyjnych koncentrował się głównie na wskazywaniu, iż powód nie poinformował funkcjonariusza o tym, że stawia się do odbycia kary po przerwie. Okoliczność, iż powód stawił się do zakładu karnego po przerwie w odbywaniu kary ma dla sprawy istotne znaczenie, bowiem stosownie do art. 37 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2015r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności oraz dokumentowania tych czynności (Dz.U.2020.869 t.j. z dnia 2020.05.15) przyjmowanie osadzonych zgłaszających się do jednostki penitencjarnej po przerwie w wykonaniu kary, ucieczce oraz tym, którzy w wyznaczonym terminie nie powrócili z przepustki, odbywa się każdego dnia przez całą dobę. Taką regulację zawiera również $ 13 zarządzenia nr 20/17 Dyrektora Zakładu Karnego w B. — F. z dnia 28 lutego 2017r. /k. 88 akt/. Na fakt poinformowania przez powoda o powrocie Z przerwy W karze wskazywały spójne zeznania świadków M. P. (1), M. P. (2), A. R. oraz powoda złożone w charakterze strony. Nawet jednak, gdyby istotnie przyjąć po myśli pozwanego, że powód zgłaszając się do jednostki penitencjarnej nie podał funkcjonariuszowi informacji, iż czyni to po przerwie w karze, to niewątpliwie obowiązkiem funkcjonariusza było ustalenie czy są podstawy do , przyjęcia go również w tych godzinach. To funkcjonariusz powinien wiedzieć, że zgodnie z przepisami istnieją grupy skazanych, co do których przyjmowanie do zakładu karnego odbywa się całodobowo. Rolą funkcjonariusza było zbadanie, czy powód do takiej grupy należy, tym bardziej że obejmowała ona nie tylko osadzonych po przerwie w wykonaniu kary, ale również po ucieczce oraz tych, którzy w wyznaczonym terminie nie powrócili z przepustki. Podobnie rzecz się miała w przypadku stawienia się przez powoda następnego dnia tj. 25 stycznia 2019 r. Również wówczas powód ostatecznie nie został przyjęty do zakładu karnego, pomimo tego, --- STRONA 3 --- / że nie budziło wątpliwości, że wówczas znów stawił się gotowy do odbycia kary. Fakt, iż / powód stawił się w dniu 25 stycznia 2019 r. gotowy do odbycia kary i ostatecznie nie rozpoczął / odbywania kary, potwierdza w istocie wersję wskazywaną w zeznaniach powoda, iż musiał on / uzyskać od funkcjonariusza informację, iż w związku z tym, że nie doszło do przyjęcia w dniu 24 stycznia 2014 r. i tak prowadzone będzie przeciwko powodowi postępowanie karne. W tym kontekście podzielić należało rozważania Sądu Rejonowego, że rolą funkcjonariusza było w takiej sytuacji po prostu przyjęcie powoda do zakładu karnego, nie zaś wskazywanie, że to czy stawi się po weekendzie czy w tym dniu i tak nic nie zmieni. O ile zatem bezprawne działanie pierwszego z funkcjonariuszy narażało powoda na postępowanie karne, o tyle działanie drugiego, skutkowało ostatecznie uznaniem przez sąd karny sprawstwa w zakresie czynu z art. 242 $ 3 k.k. od dnia 26 stycznia 2019r. Trafnie zważył zatem Sąd Rejonowy, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodzą podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda wskutek bezprawnych działań funkcjonariuszy, prowadzących do uniemożliwienia powodowi odbycia kary w dniu 24 stycznia i 25 stycznia 2019r. Działania te skutkowały bowiem wszczęciem wobec powoda postępowania karnego za czyn Z art. 242 $ 3 k.k., co z kolei pozbawiało powoda możliwości wykonywania płatnej pracy czy korzystania z przepustek. Fakt prowadzenia przeciw powodowi postępowania karnego, niewątpliwie mógł wiązać się ze stresem, ale też rozgoryczeniem czy poczuciem niesprawiedliwości w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Wbrew zarzutom apelacyjnym, roszczenie powoda nie jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego i nie stanowi nadużycia prawa (art. 5 k.c.) nawet w sytuacji, gdy powód ostatecznie zgłosił się do zakładu karnego dopiero w dniu 29 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w pełni podziela uwagi Sądu Rejonowego, w których akcentował, iż trudno wymagać od powoda, aby po dwóch odmowach i pouczeniu o możliwości stawienia się po weekendzie, po raz kolejny próbował on dostać się do zakładu karnego w sobotę czy niedzielę. Trafnie akcentuje Sad Rejonowy, iż nie można zmuszać osadzonego żeby prosił funkcjonariuszy o umożliwienie odbycia kary. W tym świetle Sąd Okręgowy podziela rozważania Sądu Rejonowego, iż w sprawie zachodzą podstawy do uznania odpowiedzialności w oparciu o art. 417 $1 k.c. oraz art. 23124 $1i2 k.c. w zw. zart. 448 k.c. Sąd Okręgowy nie miał również zastrzeżeń co do kwoty zadośćuczynienia przyjętej przez Sąd pierwszej instancji, która w okolicznościach niniejszej sprawy jawiła się niewątpliwie jako kwota adekwatna. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy apelację oddalił na podstawie art. 385 k.p.c.