Postanowienie II Ca 482/13

--- STRONA 1 --- ~. arvlfaa-a ~›:=~¿»¬»›«-a W-› ia Ê „ 1 „I W 1 ai 1 1 J I ' ` fi_,_ ‹ _I \_ ii 0 ll{_;~.'§ ‹(.Í_=?›¬Š.'.!Ł‹›‹„=ff_ Sygn. akt II Ca 482/13 'E .ą..E=uf_u«Í;.-. A-_„__ `Š}-3=;:;„ I "rrcfžgfaz ¬“""'c ĘŠ"~%i~j j _ ' ._ Ę... ii- |..lF" łu- "-1""' ....„ -xw 1* ` .EIÍQ :Ű Ĺ ' .¶"\ø~ WYROK i W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Kalisz, dnia 19 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Mokras SSO Henryk Haak Sędziowie: ` SSO Paweł Szwedowski - spr. Protokolant: st. sekr. sądowy Elżbieta Wajgielt po rozpoznaniu W dniu 12 grudnia 2013 r. W Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa przeciwko f o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 13 grudnia 2012r. sygn. akt I C 532/12 oraz na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie zawarte W punkcie 3, 4 i 5 wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu Ą. z dnia 13 grudnia 2012r. sygn. akt I C 532/12 --- STRONA 2 --- I., oddala apelację i zażalenie, II. nie obciąża powoda kosztami pozasądowymi W postępowaniu odwoławczym. W --- STRONA 3 --- ' Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest uzasadniona. iNa wstępie należy stwierdzić, że sąd odwoławczy przyjmuje ustalenia ipoglądy prawne sądu pierwszej instancji jako swe własne. " Druga uwaga dotyczy możliwości korygowania przez sąd drugiej instancji Ę'-1 wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. Powszechnie przyjmuje się, że taka korekta uzasadniona jest tylko wówczas, gdy przy uwzględnieniu -wszystkich okoliczności sprawy jest ono niewspółmiemie nieodpowiednie jako rażąco wygórowane lub rażąco .s niskie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2000 r., II CKN 651/98, Lex? 51063; /Monika Wałachowska, Zadośćuczynienže pieniężne za doznaną krzywdę, Toruń 2007,s.131) Sąd Rejonowy przyznając powodowi zadośćuczynienie w wysokości 20.000 zł uwzględnił wszystkie istotne okoliczności, które decydują o wysokości przyznawanego zadośćuczynienia. Skarżący w apelacji tego nie kwestionuje. Twierdzi jedynie, że zgodnie z jego oceną kwota przyznanej.rekompensaty jest nieproporcjonalna do zakresu doznanych psychicznych cierpień wowyniikuossóśmiierci siostry. Ocena dokonanaissiiprzeizi powoda jest oceną subiektywną, której Sąd Okręgowysnieisoptotdzsiela. Nie bez znaczenie pozostaje ' też ~ okoliczność, że sądy w podobnych sprawach, w których przyznawane zadośćuczynienie...'dzieciom za cierpienia związane ze śmiercią rodziców przyznawały kwoty oscylujące w granicach zasądzonych w niniejszej sprawie ( 25.000 zł, 30,000 zł, sygn~.z=akt¬II Ca 148/13, II Ca 146/13 Sądu Okręgowego w Kaliszu i przykładowo XV PC T1520/ 12 Sądu. Okręgowego w Gdańsku i XV C 520/12 Sądu Okręgowego W Gdańsku* -portal orzeczeń; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 27 grfudinias¿201i2 r., sygn. akt I A Ca 718/12 ; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie*zŸfdniia"fs3i0 października 2012 r., sygn. akt IA Ca 317/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2013r., sygn. akt I A Ca 714/12 - portal orzeczeń. Należy pamiętać, że jak już wskazano wyżej podważenie wysokości zadośćuczynienia nie może się sprowadzać do wykazywania, że ustalony przez Sąd pierwszej instancji rozmiar cierpień uzasadniałby przyznanie tytułem zadośćuczynienia kwoty innej niż zasądzona, jedynie w oparciu o własną ocenę skutków deliktu, przedstawioną W › _ apelacji. W wypadku zadośćuczynienia, ,mającego naprawić krzywdę niematerialrią, a więc niewymierną, nie można skutecznie *podejmować prób podważenia oceny rozmiarów krzywdy wyłącznie przez przedstawieniesubiektywnego stanowiska apelującego, opartego na r **-¬,,___" W a› ""\ L. ş”-a '¬""' --- STRONA 4 --- \ . założeniu, że sumą odpowiednią dla naprawienia szkody doznanej przez powoda jest suma większa niż zasądzona przez Sąd pierwszej instancji. Brak jednolitych, niezmiennych i porównywalnych kryteriów określenia. sumy ,,0dp0wz'edm`ej” w rozumieniu przepisu 4,46__§ 4„k.c. nakazuje uznać, że określenie wysokości zadośćuczynienia stanowi istotny atrybut Sądu merytorycznie rozstrzyygvającego sprawę. w pierwszej .instancji (por. uzasadnienie wyroku; Sądu Najwyższego z dnia 25.02.1971 r., II PR 18/71, Lex nr 6884). Sąd drugiej instancji ingeruje zatem w sferę ocen, wpływających na wysokość zadośćuczynienia, tylko w wypadkach wyraźnego naruszenia zasad doświadczenia życiowego lub reguł logiki w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Wskazanych wyżej reguł Sąd Rejonowy nie naruszył. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c. i 98 k.p.c., orzec jak w sentencji. I Prawidłowo również Sąd Rejonowy orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 100 kpc. y Art. 100 kpc nie wymaga arytmetycznie dokładnego rozdzielenia kosztów procesu wedlug stosunku części oddaólionej, ale stawia słuszność jako'zasadnicze kryterium rozłożenia kosztów.