Wyrok II Ca 481/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2019 roku Sąd Okręgowy w Opol

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 481/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2019 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Joanna Mościcka-Mazurek Sędziowie: Wioletta Chorązka (spr.) Ryszard Kądziela Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Pazdan po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa M. G. przeciwko (...) S.A. w S. o zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Nysie z dnia 13 lutego 2019 roku sygn. akt I C 245/17 1. oddala apelację, 2. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w S. na rzecz powoda M. G. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. Uzasadnienie do wyroku z dnia 26 września 2019 roku Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2019 r. Sąd Rejonowy w Nysie zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 30.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 16 września 2016 r. do dnia zapłaty. W pkt. 2 zasądził szczegółowo wymienione tam kwoty od strony pozwanej na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów procesu, natomiast w pkt. 3 zaskarżonego wyroku nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.673 zł 27 gr od pozwanego tytułem nieuiszczonych --- STRONA 2 --- kosztów sądowych. Powyższe orzeczenie zaskarżyła w części strona pozwana, to jest odnośnie pkt. 1, 2 i 3 w całości, natomiast odnośnie pkt. 1 w część zarzucając naruszenie art. 445 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy kwotą adekwatnego zadośćuczynienia jest suma 40.000 zł, a w ocenie skarżącego należy uznać jaką [? 00:03:23.560] tą kwotę stanowi suma 32.000 zł, która powinna być również skorygowana wobec otrzymanego przez powoda świadczenia z ZUS- u w kwocie 7.744 zł tytułem jednorazowego odszkodowania za wypadek przy pracy, co również nie zostało w ocenie skarżącego uwzględnione przy orzekaniu, a także zarzucając naruszenie prawa procesowego art. 233 § 1 w zw. z art. 227 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny materiału dowodowego w zakresie oceny, rozmiaru krzywdy powoda oraz pominięcia faktu jej częściowego naprawienia przez wskazane wcześniej świadczenie. Jak również z naruszenia art. 227 k.p.c. w powyższym kontekście w zw. z art. 6 k. c. oraz art. 98 w zw. z art. 100 k.p.c. poprzez błędne rozliczenie kosztów procesu. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 1 poprzez zasądzenie kwoty 14.256 zł, oddalenie powództwa w pozostałym zakresie oraz zmianę pkt. 2 i 3 zaskarżonego wyroku i orzeczenia o kosztach procesu proporcjonalnie do wyniku sprawy, a także zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o oddalenie jej w całości, a także o orzeczenie o kosztach postępowania według norm prawem przepisanych. W ocenie Sądu Odwoławczego apelacja strony pozwanej podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Należy bowiem wskazać, że wbrew zarzutom skarżącego brak podstaw do stwierdzenia tutaj naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia, gdyż analiza sprawy potwierdza, że Sąd Rejonowy dokonał w pełni prawidłowych, wyczerpujących ustaleń faktycznych, które znajdowało oparcie w obiektywnym materiale dowodowym. Brak zatem podstaw do stwierdzenia zarzucanego tutaj przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Nie doszło zatem w sprawie do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. co może mieć miejsce jedynie gdy Sąd wyprowadzi wnioski przy ocenie dowodów nie układające się w logiczną całość zgodną z doświadczeniem życiowym lecz pozostające ze sobą w sprzeczności, a także gdy nie istnieje logiczne powiązanie wniosków z zebranym materiałem dowodowym co w ocenie Sądu Okręgowego w Opolu nie zaistniało w realiach tej sprawy, a w tym zakresie sformułowany zarzut apelacji należało więc uznać jedynie za subiektywną polemikę nie tyle nawet z niekwestionowanymi w istocie przez skarżącego prawidłowymi ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi przez Sąd Rejonowy, ale z ich oceną prawną gdzie również brak podstaw w ocenie Sądu Odwoławczego do stwierdzenia zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego. W szczególności bezpodstawny i nieuzasadniony, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6 k.c. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, przykładowo Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 8 listopada 2016 r. w sprawie o sygnaturze I ACa 518/16 przepis ten rozstrzyga o ciężarze dowodu w znaczeniu materialnoprawnym wskazując kogo obciążają skutki niewypełnienia obowiązków w tym zakresie, o takim, o spełnieniu, w tej sytuacji w realiach niniejszej sprawy nie może być absolutnie mowy, a zatem już z tego powodu a priori niejako zasadność tego zarzutu należało [ns 00:06:17.048]. W tych okolicznościach po przeanalizowaniu ustaleń dokonanych przez Sąd, konfrontacji z materiałem dowodowym i zarzutami apelacji w ocenie Sądu Odwoławczego na podstawie art. 382 k.p.c. należało przyjąć za własne prawidłowe ustalenia faktyczne, które w realiach sprawy absolutnie nie można uznać za obarczone błędem jak i w pełni podzielić poglądy prawne Sądu Rejonowego co skutkowało stwierdzeniem praw u podstaw do poczynienia odmiennych ustaleń czy też dokonania ich innej oceny na gruncie przepisów obowiązującego prawa, w tym art. 445 k.c. wobec braku przesłanek do stwierdzenia tu w istocie rażącej niewspółmierności przyznanego zadośćuczynienia do doznanej przez powoda krzywdy. Podkreślić należy, że nie wymieniany ze swej istoty charakter krzywdy stanowiącej podstawowe kryterium determinujące wysokość zadośćuczynienia sprawia, że ocena w tej mierze powinna być dokonywana na podstawie całokształtu konkretnych indywidualnych okoliczności sprawy czemu Sąd Rejonowy w ocenie Sądu Odwoławczego w pełni sprostał. Należy stwierdzić, że podstawową zasadą jest to, że przyznane zadośćuczynienie powinno przedstawiać realną odczuwalną ekonomicznie wartość dla poszkodowanego aby zrealizować podstawową funkcję kompensacyjną, a o tym nie mogło by być mowy i gdyby zadośćuczynienie przy uwzględnieniu [? 00:07:30.920] konkretnej krzywdy powoda zostało określone na niższym poziomie. Kwota zadośćuczynienia należy podkreślić nie może być symboliczna, a ocena czy przyznana kompensata mieści się w odpowiednich granicach powinna przebiegać wyłącznie przez pryzmat ustalenia czy zasądzona kwota przy uwzględnieniu [? 00:07:50.048] właśnie tego rozmiaru krzywdy jako ogółu cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego, czyli wszystkich przedmiotowo i podmiotowo istotnych okoliczności będących przejawami doznanej krzywdy nie odbiega od wyznaczonego tu wzorca w sposób oczywisty. Należy również pokreślić, że Sąd Rejonowy, przepraszam Okręgowy w pełni podziela tutaj słuszne poglądy orzecznictwa wyrażone przykładowo przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie VI ACa 586/16 zgodnie z którymi skoro zadośćuczynienie ma przede wszystkim spełnić funkcję kompensacyjną, a jego podstawowym kryterium jest rozmiar krzywdy poszkodowanego to mniejszą rolę w tym zakresie odgrywa zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia nakazująca z kolei utrzymanie tego zadośćuczynienia w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, co nie może jednak skutkować pomniejszeniem funkcji kompensacyjnej zadośćuczynienia do czego w istocie prowadziłoby uwzględnienie zarzutów apelującego. Równałoby się to --- STRONA 3 --- bowiem przyzwoleniu na lekceważenie tak bezcennej wartości jak dobro prawne [? 00:08:52.176] w postaci zdrowia. W ocenie Sądu Odwoławczego w konkretnych realiach natomiast niniejszej sprawy w szczególności wobec wieku powoda w chwili zdarzenia, jego wcześniej bardzo dobrego stanu zdrowia, wykonywanej pracy, faktycznie praktykowanych form różnej aktywności fizycznej, rodzaju doznanego urazu, który wbrew temu co stwierdził skarżący, a co potwierdzili biegli był w istocie poważnym i silnym urazem prawej ręki co finalnie skutkowało 16% uszczerbkiem na zdrowiu, a nie 14% jak też wskazano w apelacji. Jak również przy uwzględnieniu długiego okresu samego leczenia, jego przebiegu, rehabilitacji, przebytych zabiegów operacyjnych odczuwanych po wypadku i nadal jeszcze odczuwanych w pewnym zakresie dolegliwości szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w powiązaniu ich z charakterem i nasileniem związanych z tym urazem, jego następstwami ograniczeń i wątpliwości co łączyło się z koniecznością korzystania po wypadku z pomocy osób trzecich przy wykonywaniu podstawowych codziennych czynności życiowych i pozostawania na zwolnieniu lekarskim, odczuwanymi dolegliwościami natury psychicznej, złym samopoczuciem, obawami o stan zdrowia, o ewentualną amputację ręki, wreszcie utrzymującymi się jeszcze nadal pomimo upływu już sporego czasu pewnymi dolegliwościami, ograniczeniami i uciążliwościami w normalnym wcześniejszym codziennym funkcjonowaniu powoda, jak również braku możliwości polepszenia jego stanu zdrowia w zakresie następstw przedmiotowego wypadku, a więc oceniany w istocie w całokształcie cierpień powoda z uwzględnieniem ich okresu, zakresu natężenia i konsekwencji w życiu osobistym, społecznym i zawodowym. Obiektywnie rzecz biorąc nie sposób uznać przyznanego przez Sąd I instancji od pozwanego świadczenia w kwocie dodatkowych 30.000 zł określonego zarówno przy uwzględnieniu sumy wypłaconej dobrowolnie przez pozwanego wynoszącej 10.000 zł jak i jednorazowego świadczenia odszkodowawczego z tytułu wypadku przy pracy w kwocie 7.744 zł jako jednego z elementów wpływających na, mających wpływ na określenie wysokości zadośćuczynienia w konkretnych realiach sprawy za rażąco wygórowane pozostające w oczywistej nieproporcjonalności do zakresu wyrządzonej wypadkiem krzywdy. Tymczasem Sąd Odwoławczy podziela w pełni ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie poglądy wrażone przykładowo przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie o sygnaturze I CK 219/04 stosownie, do których korygowanie przez Sąd II instancji zasą..., zasądzonego zadośćuczynienia może być aktualne jedynie wtedy gdy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na jego wysokość jest ono niewspółmiernie nieodpowiednie, czyli albo rażąco wygórowane albo rażąco niskie o czym tutaj nie może być w realiach niniejszej sprawy mowy, zwłaszcza przy uwzględnieniu tego, że, przy uwzględnieniu tego, że wobec wypłaconych już wcześniej kwot zarówno przez samego pozwanego jak i z tytułu wypadku przy pracy łączna kwota świadczenia uzyskanego przez poszkodowanego wyniosła łącznie niespełna 48.000 co nie może być uznane za rażąco zaniżone. Wbrew zatem stanowisku skarżącego nie można przy ocenie dochodzonego roszczenia abstrahować od ukształtowanej praktyki orzeczniczej, że poziom życia poszkodowanego nie może być natomiast zaliczany do czynników, które wyznaczają rozmiar zadośćuczynienia, na którą to argumentację również wskazywano w apelacji. Reasumując w konkretnych realiach niniejszej sprawy nie zachodziły zatem podstawy do stwierdzenia wyraźnej nieproporcjonalności przyznanego zadośćuczynienia do wyrządzonej konkretnie powodowi krzywdy do czego się faktycznie nie przyczynił jak potwierdziło postępowanie dowodowe wbrew zarzutom strony pozwanej co z ko..., a stwierdzenie czego z kolei warunkowałoby ewentualną zmianę zaskarżonego wyroku, albowiem w ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy określając wysokość zadośćuczynienia przyznanego dodatkowo powodowi uwzględnił tu wszystkie istotne okoliczności sprawy, które właściwie ocenił co nie pozwala na uznanie, że zasądzone świadczenie jest niewspółmiernie nieodpowiednie. Na podstawie zatem art. 385 k.p.c. apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Z kolei o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym wobec jego wyniku orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przy zastosowaniu § 9 ust.1 pkt.1 , § 2 w zw. z § 2 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu aktualnie obowiązującym. Dziękuję.