Wyrok II Ca 400/13

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 400/13 “=~W“ Ęa*»Ŝfäa~ Ę-Í 'fiā'f"' 2%* W '~"~f±~Ã')Íş`_"°-'é'-"'i *"* 2:-“"" :‹Ŝ`¿ş*~ *li -"_ „_” '„___'~Í 1| WYROK W 3 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Kalisz, dnia 7 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy W Kaliszu H Wydział Cywilny Odwoławczy W składzie: 1 tf' ¬›~ Piýzewodniczącyz SSÓ' Wojeiećh .W-;.:;'āi`¬ `,:-I , SSO Marian Raszew 1. SSO Janusz Roszewski 1 Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk _ :I '_ _ ‹_, ' I' Ę ._ ‹ . ._ 1 _Ą “hr . E . |¿ _J _‹ vi _`-'It -|_¿`t_" ' . -4. n _._..¿_ .f_¿.,,-„¿_,__¿ _›;„f..„'›_.¬¿~.;{.¬'_».‹.‹~_. ¬'§'.f¿ J ._ ..¿_.yf' "- 7‹`.`i'._"`i`1""".-_Ê 'Ȧii,_" -'¦',-'zi' __ .' __ ._ -'.`._".'-;_ _ .' ±',‹'.LE- ,.|=.*-1' -' Í. *Š wf? ' ' po ro" W dniu 07 listopada 2013 r. W Kaliszu gu 'sf;;-a na rozp wle sprawy przeciwko o zapłatę na skutek apel od Wyro ą El K .. o'1 Pozwaneg `”°”l'7'¿'l'1ll””i ligi' 1 › i małol. ego W Kaliszu z dnia 7 rngja C 417/13 '*'- ~¿".ͦ'_.i;..`Š`,Ĺ-~'i"f="'lŜ.Í?`v_ r ¬--,~.. ' " " . - Il' J .' ` ._.,'fi .F1 ;' › H ___Ś"- .„¿'lr:ł- › @a2›~‹ --- STRONA 2 --- oddala apelację, _ zasadza do pozwanego l W z siedzibą W narrzecz powódki kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego W postępowaniu odwoławczym., zašądza do pozwanego z siedzibą W zz rzecz p‹›w‹›‹1z kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego W postępowaniu odwoławczym, zasądza do pozwanego z siedzibą W na rzecz powódki_ kwotę 90 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego W postępowaniu odwoławczym. I ma .qł 3 ti! F r .__-F H --- STRONA 3 --- II Ca 400/13 UZASADNIENIE W Powodowiz wnieśli O zzszdzzniß od W kwoty po 20 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14 grudnia 2012 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. . . Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów. ' Sąd Rejonowy W Kaliszu ,wyrokiem z dnia 7 maja ,2013 r. zasądził od pozwanego na rzecz pozwanyghi kwotę po 20.000 zł a na rzec zwotę 10.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 14 grudnia 2012 r. i orzekł o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustalemach. __zginął W wypadku komunikacyjnym którego sprawca był ący' samochodem Fiat Doblo. Sprawca ubezpieczony od Odpowiedziamøścizwilnej u Ozwałego W chwili śmierciizł 17 1a Í0l@80 f0dZ_Í0f>=a to jego pięci siostra. Wszyscy byli zgodną kochającą się rodziną Śmierćyła dla powodów ciężkim i traumatycznyrn przeżyciem. Nie mogą się pogodzić z jego odejściem. Towarzyszy im smutek, cierpienie, poczucie żalu_i__ beznadziejnościRodzice stracili radość życia mają problemy ze snem. Matka 5 stała się nieobecna,=1 zamknięta W sobie, unika kontaktów z rodziną, ma zaburzenia pamięci. Siostra bardzo tęskni za bratem. S Pozwany dobrowolnie wypłacił rodzicom powoda po 10.000 zł, a siostrze kwotę 2500 zł. Nie jest spome, żelfprzyczynił się do wypadku w 50%. Uwzględniając powyższe przyczynienie Sąd ocenił, ze rodzicom należy się zadośćuczynienie W wysokości po 30.000 zł, zaś siostrze kwota 12.500 zł . Z tych też względów orzekł jak W sentencji. Pozwany zaskarżył powyższy wyrok W części zasądzającej, tj. odnośnie . 00 zł» Oflflßśfliß 00 40 kwoty 5000 zł, odnośniellillilw zakresie rozpoczęcia biegu terminu naliczania odsetek ustawowych. .K S 0 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów -postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia: ¬ 5 - --- STRONA 4 --- 0 art. 316_§ 1 k..c. poprzez pominięcie przy ocenie należnego powodom zadośćuczynienia stanu rzeczy istniejącego W chwili zamknięcia rozprawy, 0 art. 233 § 1 k..c. poprzez dokonanie oceny dowodów W sposób sprzeczny z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym, czego skutkiem było zasądzenie na rzecz powodów wygórowanych żądań, art. 233 §l k.p.c. W zw. z art. 227 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i bezkrytyczne przyjęcie jako Wyłącznie prawdziwych twierdzeń powodów a odmówienie wiarygodności spój nym, logicznym i życiowo uzasadnionym twierdzeniom pozwanego. - v '~' 0 Zarzucił równie naruszenie prawa materialnego: 0 art. 446 § 4 k.c. W zw. z art. 6 k.c poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów zadośćuczynienia za doznana krzywdę W nieudowodnionej , a ponadto zawyżonej wysokości, . 0 art. 446 § 4 k.c. W zw. z art. 481 k.c. przez przyznanie powodom W ptulktach 1 i 2 wyroku odsetek ustawowych od żądanych kwot pomimo, że wysokość zadośćuczynienia została określona dopiero W wyroku, ø W zw. z art. 363 §1 k.c. poprzez przyjęcie, iż powodom »przylsłulguljel Íśzadośćuczynienie W wysokości wyższej niż dotychczas wypłacone . W oparciufllo te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa W zaskarżonej części. Powodowie wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie zwrotu kosztów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja niezasluguje na uwzględnienie. Po pierwsze należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy przyjmuje ustalenia i poglądy prawne sądu pierwszej instancji jako swe Własne.-. Sąd Rejonowy - wbrew zarzutom zawartym .Wi apelacji ldolkonał prawidłowychciluistaleńl faktycznych i to W całości W oparciu o zgromadzone W sprawie dowody. Ocena tego materiału dowodowego nie budzi żadnych zastrzeżeń. Sąd wskazał dowody, na których się oparł i przyczyny dla których dowodom przeciwnym odmówił wiarygodności. Dokonana przez Sąd ocena mieści się W granicach zastrzeżonej dla sądów swobodnej oceny dowodów i W żadnym] wypadku nie jest oceną dowolną. Sąd wyraźnie wskazał okoliczności, które zadecydowały o przyznaniu zadośćuczynienia W ustalonej przez Sąd wysokości. W tym kontekście zarzut apelacji, że nie zaistniały żadne szczególne okoliczności, który uzasadniałyby przyznanie zadośćuczynienie W kwocie określonej W wyroku. są nicnie znaczącym ogólnikiem. " l ,„..._.::=¬ (3-._ .."--.„_"? "×--..„-¬"' ."u“-""""-.. 'la `*¬... J --- STRONA 5 --- Ustalając wysokości zadośćuczynienia Sąd Rejonowy uwzględnił przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody. Nie było sporu między stronami, że przyczynienie to wynosi 50% i W tym samym stopniu zmniejszeniu uległ obowiązek odszkodowawczy pozwanego. Kwestionującwysokości zadośćuczynienia pozwany wskazuje, że powinno być ono utrzymane W rozsądnych granicach odpowiadającym aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowejfi społeczeństwa. Dla uzasadnienia swojego stanowiska przywołuje rozstrzygnięcie*'SN W sprawie II CSK 536/2007. Jest to pogląd powielany od 1965 roku W orzecznictwie śSądu"Najwyższego (teza wyroku z dnia 24 czerwca 1965 r., I PR 203/65, OSP 1199665, Nr <4, poz. 92). Pogląd, który był zdecydowanie krytykowany W doktrynie f:(M.{NestoroWicz,~Zadośćuczynienie pieniężne za doznana krzywdę w ,,procesachlilślelikařskiehl f",?'PliP" 2005, Nr*3 , s. 9) W aktualnym ¬orzeclznlic"tWie *niżej *śpoldziiela się jużpoglądu o. konieczności dążenia do utrzymania wysokioścli zadośćuczynienia LW rozsądnych granicach, odpowiadającym aktualnymwarunkom si przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Te kryteria nie mogą nigdy prowadzić 'docpodważenia kompensacyjnego 'charakteru zadośćuczynienia (por. wyrok SN z dnia” 130' stycznia2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005, Nr 2, poz. 40; .wyrok SN z dnia 10 rnarcaŸ2006 r., IV CSK 580/095,' OSP '2007, Nr 1, poz. 11 z glosą M. Nestorowicza; fŠWała"cho.Wska,ś:rZaa7Ošćuczyniieniie 'pieinliężnel za doznana krzywdę, Toruń "20l07,Ÿ11Ÿsi..'9130).” ĹlPo:dniesilone'Więlcistyrnřzlakreslilel*zarzuty apelacyjne są zupełnie bezzasadne. W s Sąd I instancji ustalił prawidłowo fÍtermin~';;początkowy płatności odsetek przyjmując, żenalleżą się one - zgodnie zi llodistrizydziestego pierwszego dnia po zgłoszeniu roszczeń . ubezpieczycielowi. c :Od 5 tego bowiem K momentu ubezpieczyciel opóźnia się lzevspełnieniemś .śświadczielniaflZgodnie natomiast* ze art. 481 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia: się ze spełnieniem świadczenia* pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie. Wyrok zasądzający zadośćuczynienie nie jest wyrokiem ustalającym i dlatego nie można podzielić stanowiska apelacji, że z tym momentem została ustalonaiwysokość zadośćuczynienia i od tej chwili zobowiązany ma obowiązek świadczyć 1¿›należ'na2 s¿kWoltlę*. „;¿:te"ns:.ę:s::l.poWsltlaj.e lz" 5 mocy jprawa z chwila Wyrządzeinlia: szkocly,iiaroiszczenieitoljest śwymaigallnelipo wezwaniu dłużnika do zapłaty, a W wypadku ubezpieczyciela po doliczeniu 30 dni - zgodnie z art. 8178 k.c. (por. wyrok SN z dnia 30 marca 1998 r., III CKN 330/97, OSN 12/1998/209; wyrok SN z dnia 18 Września 1970 r., II PR 257/70, OSN 1971, z. 6, poz. 103; L. Stecki, Opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych, Poznań 1970 r. s. 95-99; Marcin Lemkowski, Odsetki cywilnoprawne, Warszawa 2007, s. 273; wyrok SN z dnia 13 paździemika 1994 r., I CRN 121/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 21; Marcin Lemkowski, op.cit., s. 273). . , - . 1' I ę Mając na uwadze powyższe należało, zgodnie z art. 385 k.p.c. i 98 k.p.c., orzec jakęw sentencji. 5 `l " ..|'fl>'-'-- 1. n. IJ ." _ n '\ Q Í . 1*! 'l'-_ _,Ê