Wyrok II Ca 201/22-SA p 2a0N M ao WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Kalisz

--- STRONA 1 --- "| Sygn. akt II Ca 201/22 - SA p 2a0N M ao WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Kalisz, dnia 2 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M HI ' przeciwko Skarbowi Państwa — Dyrektorowi Aresztu Śledczego w , o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim zdnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt I C 1053/20 I. oddala apelację, IL przyznaje od Skarbu Państwa — Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim na rzecz adwokata kwotę 60,00 zł (sześćdziesiąt złotych 00/100) powiększoną o należny podatek VAT od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, IU. nie obciąża powoda kosztami postępowania apelacyjnego. --- STRONA 2 --- © Sygn. akt II Ca 201/22 Uzasadnienie Pozwem z dnia 7 maja 2020 r. powód M H . wniósł przeciwko pozwanemu o zasądzenie kwoty 70.000,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a w przypadku oddalenia powództwa o zasądzenie od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone nawet w części. 'W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz rozstrzygnięcie o kosztach procesu. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim oddalił powództwo (pkt I), przyznał od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim na rzecz adw. . kwotę 147,60 zł, która to kwota zawiera podatek VAT tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu (pkt II), nie obciążył powoda kosztami postępowania (pkt III). Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu wniósł powód zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi apelujący zarzucił: 1. naruszenie przepisu prawa procesowego fj. art. 233 $ 1 k.p.c. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji swobodnej oceny dowodów, a skutkiem tego błędne przyjęcie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że powództwo jest bezzasadne, 2. naruszenie przepisu prawa procesowego fj. art. 233 $ 1 k.p.c. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji swobodnej oceny dowodów, a skutkiem tego błędne przyjęcie, że warunki bytowe panujące w zakładzie karnym nie naruszyły dóbr osobistych powoda w postaci naruszenia jego godności, --- STRONA 3 --- ” © 3. naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 328 $ 2 k.p.c. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny i bez wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia, co uniemożliwia powodowi poznanie podstaw podjętego rozstrzygnięcia. - Wskazując na powyższe zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na swoją rzecz kwoty 70.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz nieobciążanie kosztami postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja powoda jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy akceptuje w całości i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oraz dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów. Zgodnie zatem z treścią art. 387 $ 2! pkt 1) k.p.c. nie istniała potrzeba powtarzania powyższych ustaleń. Niewątpliwie osadzenie w warunkach zaprzeczających zasadzie humanitarnego traktowania i w warunkach naruszających zdrowie będzie naruszało dobra osobiste skazanego. W niniejszej jednak sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Wskazuje na to właściwie ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny. Wbrew zarzutowi apełującego Sąd Rejonowy dokładnie rozważył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał w oparciu o niego prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie dopuszczając się w tej mierze żadnej dowolności. Rozumowaniu Sądu nie sposób zarzucić sprzeczności z zasadami logicznego myślenia, wskazaniami wiedzy oraz doświadczeniem życiowym, stąd dokonana przez Sąd ocena zebranych w sprawie dowodów nie wykracza poza granice określone w art. 233 $ l k.pe. Cechą istotną swobodnej oceny dowodów jest ich bezstronna ocena. Takiej właśnie bezstronnej oceny dokonał Sąd I instancji. Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał. Swoje twierdzenia przekonująco i należycie uzasadnił. Apelacja w tym zakresie stanowi jedynie polemikę z prawidłową oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy. Skarżącemu w jego środku odwoławczym nie udało się skutecznie podważyć oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Rejonowy. Analiza zaś apelacji wskazuje na to, że w istocie skarżący kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów w postaci --- STRONA 4 --- | przede wszystkim zeznań powoda oraz słuchanych w sprawie świadków. W przekonaniu Sądu Odwoławczego Sąd I instancji w pełni zasadnie odmówił waloru wiarygodności relacji powoda, albowiem dowód ten nie znajduje potwierdzenia w innym materiale dowodowym. Twierdzenia M | F akoby w pozwanej jednostce penitencjarnej miało dochodzić "" do naruszenia jego dóbr osobistych poprzez przetrzymywanie powoda w przeludnione celi, złej opiece medycznej, zaistnienie złych warunków bytowych i sanitarnych, możliwość wystąpienia strajków, zagrożenie epidemią, wzrost opłat za połączenia telefoniczne, umieszczenie w celi dla palących, brak świetlicy, szkodliwe oświetlenie oraz brak ogrzewania, należało uznać za nieuzasadnione. Przeprowadzone przez Sąd I instancji postępowanie dowodowe nie wykazało, aby w trakcie pobytów w Areszcie Śledczym w _ powód kiedykolwiek przebywał w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosiła mniej niż 3mż. Tak więc powód nie przebywał w warunkach przeludnienia podczas pobytu w Areszcie Śledczym. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że cele, w których przebywał powód posiadały odpowiedni sprzęt kwaterunkowy i sanitarny. Każda z celi posiadała uchylane i otwierane okno. Wentylacja w calach była odpowiednia, co potwierdzają corocznie przeprowadzane kontrole w zakresie przewodów kominowych i wentylacyjnych. Uznać zatem należało, że pozwany nie naruszył standardów mających przeciwdziałać powstaniu np. wilgoci czy grzyba, przy czym pamiętać należy, jak słusznie wskazał w swoim uzasadnieniu Sąd I instancji, że stan czystości i zużycia celi mieszkalnych w przeważającej części zależy od samych osadzonych, bowiem to oni otrzymują środki czystości w celu utrzymania cel w należytej czystości. Wszyscy skazani, także powód, mają dostęp do bieżącej ciepłej i zimnej wody. W każdej celi wyodrębniony jest murowany kącik sanitarny z drzwiami, cele są ogrzewane. Należy również zauważyć, iż natężenie oświetlenia w celach mieszkalnych jest odpowiednie do ustaleń określonych w obowiązujących przepisach (PN-EN 12464-1). Podkreślić należy, iż w Areszcie Śledczym w Ostrowie Wielkopolskim została przeprowadzona kontrola cel mieszkalnych przez Państwową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną w _ pod kątem natężenia oświetlenia, w toku której stwierdzono, iż w celach mieszanych natężenie oświetlenia oraz wskaźnik równomierności oświetlenia są wystarczające. Powód miał również zapewniony kontakt z rodziną. Powód otrzymała zgodę na udział w pogrzebie brata, powód miał również zapewnione dwa widzenia w miesiącu. Ostatnie widzenie powód wykorzystał w dniu 13 sierpnia 2019 r. Ponadto powód regularnie korzystał z rozmów telefonicznych przeprowadzonych z rodziną. --- STRONA 5 --- 'W świetle powyższych dowodów nie sposób uznać, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia treści art. 233 $ 1 k.p. w sposób wskazany w środku odwoławczym. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, a "* także jeśli nie pominął w swojej analizie żadnego istotnego dowodu, to taka analiza dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 $ k.p.c., choćby apelujący dowiódł, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowy, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd a quo. Nie jest więc wystarczająca sama połemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych. Nie jest również wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (por. wyrok S.N. z dnia 27 września 2002 r. , IL CKN 817/00, , wyrok S.N. z dnia 29 września 2005 r. , II PK 28/05, Legalis ). Ocenę warunków bytowych i sanitarnych Sąd I instancji dokonał w kontekście obowiązujących norm prawnych, które regulują funkcjonowanie zakładów karnych, a które to normy zdaniem wskazanego Sądu oraz Sądu Odwoławczego nie zostały tutaj przekroczone. Oceniając materiał dowodowy przedstawiony przez stronę powodową wskazać należy, iż powód w sprawie niniejszej nie zaoferował jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałby jego zarzuty, które zostały zawarte w pozwie. Powód winien był bowiem wykazać w jakich swoich odczuciach, ewentualnie konkretnie przewidzianych dobrach osobistych został dotknięty zachowaniem sprawcy i na czym polegało naruszenie jego sfery przeżyć, nie każdy bowiem przypadek osadzenia w celi o ewentualnie obniżonym standardzie, stanowi naruszenie dobra osobistego skazanego. Nawet gdyby przyjąć, iż powód przebywał w pewnym okresie w celi o złych warunkach bytowych, to zdaniem Sądu nie jest to wystarczające do uznania, iż doszło do naruszenia jego godności. Skazany nie może domagać się skutecznej ochrony w oparciu o art. 24 k.c. w związku z art. 448 k.c. i żądania zadośćuczynienia. Powód poza bardzo ogólnikowymi twierdzeniami na temat stopnia naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwanego nie powołał ani konkretnych okoliczności ani konkretnych dowodów na fakty mogące stanowić przesłankę do szczegółowych ustaleń w przedmiocię skutków umieszczenia go w przeludnionej celi, jego złych warunków bytowych, jak również konkretnego wpływu tegoż osadzenia na jego psychikę, samopoczucie, a także osobowość. Przeprowadzone w sprawie dowody nie --- STRONA 6 --- dostarczyły danych pozwalających potwierdzić, że powód faktycznie był osadzony w takich warunkach i czy w związku z tym rzeczywiście przeżywał stres, cierpienia, napięcie głębsze i bardziej dolegliwe, niż związane z samym faktem izolacji od środowiska zewnętrznego i odbywaniem kary. Wobec powyższego uzasadnionym jest stwierdzenie, że powód ani nie " powołał się, ani nie wykazał, iż jego dobra osobiste zostały naruszone działaniami, które można by uznać ze indywidualnie skierowaną przeciwko niemu represję ze strony pozwanego. Przedstawione przez powoda w pozwie sytuacje, w takim samym stopniu dotyczyły innych osadzonych. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że o naruszeniu dobra osobistego w postaci uchybienia godności osadzonego nie można mówić w przypadku pewnych uciążliwości lub niedogodności związanych z samym pobytem w takim zakładzie, polegających np. na niższym od oczekiwanego standardzie celi lub urządzeń sanitarnych. Godność skazanego przebywającego w zakładzie karnym nie jest naruszona, jeżeli odpowiada uznanym normom poszanowania człowieczeństwa ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2010 r., IV CSK 449/10, niepubl.). 'W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 328 $ 2 k.p.c. wskazać należy, że jest on nieuzasadniony. Uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji zawiera zarówno analizę stanu faktycznego, jak i wyjaśnienie podstawy prawnej. Treść uzasadnia apelacji, w zakresie przedmiotowego zarzutu wskazuje, że Sąd I instancji nie wyjaśnił przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zdaje się więc wydawać, że zarzut ten został postawiony zarówno bezzasadnie, jak i bez głębszej analizy treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o treść art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy apelację oddalił. ” Podstawę prawną wynagrodzenia pełnomocnika powoda ustanowionego z urzędu w kwocie 60,00 zł stanowił $ 16 ust. 1 pkt 1 w zw. z $ 14 pkt 26 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Janusz Roszewski