Wyrok II Ca 201/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lipca 2019 roku Sąd Okręgowy w Opolu II

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 201/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lipca 2019 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Joanna Mościcka-Mazurek (spr.) Sędziowie: SO Wioletta Chorązka SO Ryszard Kądziela Protokolant: st. sekr. sąd. Violetta Szum po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa B. Z. przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w B. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Brzegu z dnia 24 października 2018 roku sygn. akt I C 772/16 1. oddala apelację, 2. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie II. w ten sposób że kwotę 2.400 zł zastępuje kwotą 240 (dwieście czterdzieści) zł, 3. przyznaje na rzecz adwokata A. B. od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Opolu kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. [Sędzia Przewodniczący Mościcka-Mazurek Joanna 00:05:32.000] W ocenie Sądu Odwoławczego apelacja powoda B. Z. nie znajduje uzasadnionych podstaw. Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy w rozstrzyganej sprawie dokonał prawidłowych --- STRONA 2 --- ustaleń faktycznych, wyciągnął z nich trafne wnioski, działając przy tym w granicach zastrzeżonej dla sądu ustawowej [? 00:05:50.528] oceny dowodów. Dlatego też Sąd Okręgowy te ustalenia sądu pierwszej instancji przyjął za własne, stosownie do treści art. 382 k.p.c.. Jeżeli chodzi o zarzuty zawarte w apelacji to w pierwszej kolejności w naszej ocenie brak jest podstaw do stwierdzenia zarzucanego naruszenia art. 233 k.p.c., co może mieć miejsce jedynie, gdy wnioski wyprowadzone przez sąd przy ocenie dowodów nie układają się w logiczną całość, zgodną z doświadczeniem życiowym, lecz pozostają ze sobą w sprzeczności, a także gdy nie istnieje logiczne powiązanie tych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, czego skarżący w tej sprawie nie wykazał. Trzeba zwrócić uwagę, że podstawą roszczenia jest art. 24 k.c., a więc powód domagał się obro [? 00:06:47.576] ochrony swoich dóbr osobistych i nie wymaga to dla odpowiedzialności sprawcy ustalenia winy, przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobra osobiste. Jednakże w przypadku tego powództwa o ile żądająca ochrony prawnej nie musi wykazywać bezprawności, to nie zwalnia go to z obowiązku wykazania, że do naruszenia jego dobra faktycznie doszło. W toku tego postępowania w rozpoznawanej sprawie obowiązkiem więc powoda było wykazanie, przy użyciu wszystkich możliwych dostępnych środków dowodowych, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, a następnie ewentualnie strona pozwana winna wykazać, że działania te nie były bezprawne. Jednakże w realiach tej sprawy należy w całej rozciągłości podzielić ocenę Sądu Rejonowego, iż część zarzutów jakie stawia powód stronie pozwanej nie zostało udowodnionych i nie znajduje to potwierdzenia w zgromadzonym materiale w sprawie. Na przykład niewłaściwa wentylacja cel, brak zapewnienia środków higienicznych, panujący w celi [ns 00:07:53.696] wilgoci. Część zaś zachowań zarzucanych stronie pozwanej nie doprowadziła do naruszenia dóbr osobistych powoda, ponieważ nie nosiły one cech bezprawności. Nieestetyczny wygląd ścian i podłóg, wyposażenie sali [? 00:08:05.976] celi, stare i zużyte meble. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku wskazać trzeba, że punktem wyjścia dla prezentowanych zarzutów przez apelującego jest specjalistyczna wiedza biegłego i jego rzeczowa analiza stanu celi 133 bloku A Oddziału II, która ma już charakter czysto obiektywny. Biegły z zakresu budownictwa wskazał wprost, że rozpatrywana cela w momencie kiedy dokonywał wizji, a było to 15 stycznia 2018 r., jak i w okresie kiedy przebywał w niej powód na przestrzeni miesiąca od 19 maja 2016 r., spełniała i spełnia wymogi prawa budowlanego w kwestii zapewnienia warunków dla stałego pobytu ludzi. Znamiennym pozostaje, że biegły uznał, że oświetlenie naturalne jest i było prawidłowe. Spełniona została zalecana wartość pola powierzchni okna w świetle ościeżnic do pola powierzchni [ns 00:09:12.456]. Co więcej, wprowadzone oświecenie, oświetlenie sztuczne w celi też było prawidłowo i zdaniem biegłego przekraczało nawet wymagane wartości. Podobną ocenę zawarł biegły [? 00:09:24.712] jeżeli chodzi o istniejącą w celi wentylację grawitacyjną. W związku z tym same subiektywne odczucia powoda co do mało komfortowych warunków przebywania w tej celi w świetle dowodów obiektywnych jakimi jest ta opinia powodują, że zdaniem Sądu nie zostało wykazane jakoby doszło do naruszeń dóbr osobistych i w związku z tym to powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Nie można pominąć też faktu, że w celi 133 znajdującej się w pawilonie A pozwanej placówki powód przebywał też w okresie od 19 maja 2016 r. do 6 czerwca 2016 r., a więc był to, biorąc pod uwagę okres pobytu powoda w placówkach penitencjarnych, czas stosunkowo krótki i nawet gdyby doszło do takich naruszeń o których mówi powód to rzeczywisty stopień odczuwania tego pokrzywdzenia nie był aż tak znaczny, aby wymagał on określonej rekompensaty pieniężnej. Przyznawane zadośćuczynienie w związku z naruszeniem dóbr osobistych ma charakter typowo fakultatywny. Ustawodawca nie nakłada na Sąd obowiązku zasądzenia takiego zadośćuczynienia. W tym stanie rzeczy należało uznać, że to rozstrzygnięcie, jak powiedziałam, jest trafne. Sąd nie naruszył ani przepisów prawa procesowego, ani prawa materialnego. Natomiast jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II dotyczące orzeczenia o kosztach, to tutaj doszło, w ocenie Sądu, do obrazy przepisów prawa, bowiem sąd zasądził na rzecz strony pozwanej od powoda przegrywającego ten spór wynagrodzenie nieodpowiadające przepisom Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd powołał treść artykułu, treść paragrafu 2 punkt 4 decydując o tym, że te koszty będą wynosiły kwotę 2.400 zł, natomiast uszło uwadze Sądu, że w sprawach o odszkodowanie lub zadośćuczynienie związane z warunkami wykonywania kary pozbawienia wolności podstawą do zasądzenia wysokości wynagrodzenia jest paragraf 8 punkt 26, a tam stawka wynosi 240 zł, stąd też Sąd Odwoławczy zobligowany był w tym zakresie do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie kosztów. Na ten fakt naruszenia przepisów prawa nie zwrócił uwagi skarżący powód, niemniej jednak są to przepisy o charakterze materialno-prawnym i w tym zakresie mamy obowiązek czuwać nad prawidłowością rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Konsekwencją oddalenia apelacji jest przyznanie na rzecz pełnomocnika strony pozwanej, strony powodowej będącego pełnomocnikiem ustanowionym z urzędu odpowiedniej stawki wynagrodzenia za reprezentowanie powoda w toku postępowania apelacyjnego.