Wyrok II Ca 169/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2018 roku Sąd Okręgowy w Opolu II

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 169/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2018 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Adam Cąkała (spr.) Sędziowie: SO Wioletta Chorązka SO Wojciech Bazgier Protokolant: st. sekr. sąd. Violetta Szum po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa R. Ż. przeciwko (...) S.A. w S. o zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 13 listopada 2017 roku sygn. akt I C 1192/16 1. oddala apelację, 2. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w S. na rzecz powoda R. Ż. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. Uzasadnienie do wyroku z dnia 15 maja 2018 roku Apelacja strony pozwanej (...) S.A. zmierzająca do zmniejszenia zasądzonej na rzecz powoda R. Ż. kwoty z 15.000 złotych do wysokości 4.000 złotych i to z odsetkami ustawowymi liczonymi dopiero od dnia wyrokowania, czyli od dnia 14 listopada 2017 roku nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał prawidłowych i wyczerpujących ustaleń faktycznych, które Sąd Odwoławczy wraz z przedstawionymi przez Sąd Rejonowy poglądami prawnymi przyjął za własne na podstawie artykułu 382 kpc. Otóż zdaniem Sądu Okręgowego wbrew chybionym twierdzeniom apelanta zakres i rozmiar krzywdy doznanej przez powoda R. Ż. w następstwie zdarzenia komunikacyjnego z 30 maja 2013 roku daje jednak podstawę do przyznania mu dodatkowo tytułem zadośćuczynienia ponad otrzymaną już od strony pozwanej sumę 6.000 złotych jeszcze zasądzoną zaskarżonym wyrokiem kwotę 15.000 złotych. Liczbowa wartość trwałego, długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będąca następstwem wypadku jest tylko jednym z kryteriów determinujących zasadność przyznania zadośćuczynienia jego --- STRONA 2 --- wysokości. Jednak nie sposób pominąć ustaleń biegłego ortopedy, który w niepodważonej przez skarżącego opinii stwierdził w tej sprawie, że odniesione obrażenia w postaci zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego spowodowały u powoda trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 7 procent, co przy przyjęciu wcale niewygórowanej stawki 3.000 złotych rekompensaty finansowej za 1 procent trwałego uszczerbku tworzy właśnie po zsumowaniu przyznaną uprawnionemu R. Ż. od skarżącej kwotę 21.000 złotych, przy czym odpierając zarzuty apelującego zakładu ubezpieczeń dotyczące naruszenia artykułu 445 paragraf 1 kc przez błędne ustalenie zawyżonej kwoty zadośćuczynienia jednostronnej oceny opinii biegłego sądowego skutkujące uznaniem łącznej kwoty 21.000 Złotych, jako adekwatnej do doznanych obrażeń i urazów powoda należy zauważyć, że poszkodowany powód mając w dacie wypadku niespełna 53 lata był osobą prawną i samodzielną, która nie leczyła się przed upadkiem na motorowerze z powodu dolegliwości ortopedycznych w obrębie lewej kończyny górnej. Tymczasem kilka dni po upadku powód został poddany zabiegowi operacyjnemu otwartej repozycji zwichnięcia i zespolenia za pomocą popręgu Webera, po czym został zaopatrzony w opatrunek gipsowy sięgający brzucha, klatki piersiowej oraz pleców. Powód był zmuszony nosić ten opatrunek gipsowy przez okres półtora miesiąca i w związku tym korzystać w tym okresie z pomocy w codziennych obowiązkach ze strony żony. Następnie po operacyjnym usunięciu popręgu Webera ze stawu obojczykowego, obojczykowo-barkowego w dniu 23 lipca 2013 roku został powód wypisany do domu z zaleceniem unieruchomienia leczonej kończyny górnej temblakiem i kontynuowaniem zażywania leków przeciwbólowych. Sprawność powód zaczął odzyskiwać w lewej ręce dopiero po upływie 3, 4 miesięcy. Biegły sądowy stwierdził jednak podczas badania powoda utrzymującą się u niego deformację stawu barkowo-obojczykowego zaznaczając, że uszkodzenie tego stawu w skład, którego wchodzą 4 stawy powoduje bóle w tej okolicy oraz ograniczenie ruchomości przy odwodzeniu stawu barkowego powyżej 70 stopni, a w przyszłości przy utrzymujących się lub nasilających się dolegliwościach bólowych wskazane jest leczenie operacyjne. W tych, więc okolicznościach Sąd II instancji podziela pogląd wyrażony przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że to właśnie dodatkowo zasądzona kwota 15.000 Złotych zadośćuczynienia jest sumą adekwatną do rozmiarów doznanej przez powoda krzywdy i nie może być uznana za wygórowaną. Apelujący zakład ubezpieczeń w rozpoznawanej apelacji zakwestionował również datę, od jakiej powinny być zasądzone odsetki ustawowe od kwoty przyznanego zaskarżonym wyrokiem dodatkowego zadośćuczynienia na rzecz powoda. Według Sądu Okręgowego zasądzenie ostatecznie przez Sąd Rejonowy ustawowych odsetek od koty 15.000 Złotych od dnia 4 września 2013 roku znajduje uzasadnianie w okolicznościach faktycznych w niniejszej sprawie. Wbrew, bowiem temu, co twierdzi strona skarżąca w niniejszej sprawie nie doszło tym zakresie do naruszenia przepisu artykułu 455 kc oraz artykułu 481 paragraf 1 kc poprzez błędne ich zastosowanie, nieuwzględnienie obowiązku wyrokowania o zakresie roszczenia odsetkowego według stanu sprawy z chwili orzekania, kiedy to ustalana jest wysokość zadośćuczynienia, co powoduje, że pozwany dopiero od dnia wydania wyroku pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem przyznanego powódce świadczenia. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, który podziela również Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym niniejszą apelację zobowiązaniem bezterminowym jest między innymi zobowiązanie do zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę. Zatem zobowiązany do zapłaty zadośćuczynienia powinien spełnić swoje świadczenie na rzecz poszkodowanego niezwłocznie po otrzymaniu od niego stosownego wezwania, które stawia to zobowiązanie w stan wymagalności, jeśli tego nie czyni popada w opóźnienie uzasadniające naliczenie odsetek od należnej wierzycielowi sumy. Jak podkreślił Sąd Najwyższy na przykład w wyroku z 8 marca 2013 roku w sprawie III CSK 192/12, jeżeli powód żąda od pozwanego zapłaty określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od danego dnia poprzedzającego dzień wyrokowania odsetki te powinny być w świetle powyższych uwag zasądzone zgodnie z żądaniem pozwu, o ile tylko w toku postępowania zostanie wykazane, że dochodzona suma rzeczywiście powodowi się należała tytułem --- STRONA 3 --- zadośćuczynienia od wskazanego przez niego dnia. Otóż w najnowszym orzecznictwie Sąd Najwyższy wyraźnie stwierdził i te poglądy skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, że, jeżeli powód żądał od pozwanego zapłaty określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia lub odszkodowania z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od danego poprzedzającego dzień wyrokowania odsetki te powinny być w świetle powyższych uwag zasądzone zgodnie z żądaniem pozwu o ile tylko w toku postępowania zostanie wykazane, że dochodzona suma rzeczywiście się powodowi należała tytułem zadośćuczynienia czy odszkodowania od wskazanego przez niego dnia. To, że rozmiar szkody a tym samym wysokość zgłoszonego żądania podlega weryfikacji w toku procesu nie zmienia, bowiem faktu, że chodzi o weryfikację roszczenia wymagalnego już w dacie zgłoszenia, a nie dopiero w dacie sprecyzowania kwoty i przedstawienia dowodów. Jeżeli po weryfikacji okaże się, że ustalona kwota odszkodowania nie przekracza wysokości kwoty żądanej wcześniej nie ma przeszkód do zasądzenia odsetek od wcześniejszej daty. W realiach tej sprawy w toku postępowania likwidacyjnego wszczętego przez powoda Powiatowy Zarząd Dróg w K. przekazał w lipcu 2013 zgłoszenie szkody R. Ż. do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami właśnie stronie pozwanej, dlatego pismem z dnia 4 września 2013 roku powód został zawiadomiony prze skarżącą (…) o przyznaniu świadczenia w wysokości 6.000 złotych. W ocenie Sądu II instancji powyższe ustalenia stanowią dostateczną podstawę do przyjęcia, że najpóźniej w dacie podejmowania decyzji o wypłacie kwoty 6.000 złotych, czyli w dniu 4 września 2013 roku istniała rzeczywiście obiektywna możliwość ustalenia okoliczności niezbędnych, nie tylko w zakresie odpowiedzialności ubezpieczyciela za szkodę powódki, ale również w wysokości samej szkody i to w rozmiarze przewyższającym przyznane zadośćuczynienie w kwocie 6.000 złotych. Tym samym w niniejszym procesie powód mógł domagać się skutecznie odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia w wysokości 15.000 złotych już od 4 września 2013 roku. W konsekwencji brak było, więc podstaw do zasądzenia przez Sąd I instancji odsetek ustawowych od przyznanego zadośćuczynienia dopiero od daty wyrokowania w sytuacji, gdy najpóźniej już na dzień 4 września 2013 roku zachodziła możliwość ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela za krzywdę doznaną przez powoda oraz wysokości szkody w rozmiarze odpowiadającym łącznie wypłaconemu przez pozwanego raz zasądzonemu zadośćuczynienia. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie artykułu 385 kpc oddalił apelację strony pozwanej w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadnia zasada odpowiedzialności za wynik sprawy wynikająca z artykułu 98 kpc, który znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym po myśli artykułu 391 kpc, a na zasądzoną z tego tytułu na rzecz wygrywającego także ten etap postępowania rozpoznawczego powoda kwotę składają się koszty zastępstwa prawnego dla pełnomocnika w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 1.800 złotych, mieszcząca się w granicach stawki minimalnej wynikającej z paragrafu 6 punkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w związku z paragrafem 10 ustęp 1 punkt 1 w sprawie opłat, opłaty za czynności adwokackie.