Postanowienie II Ca 1273/18

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 1273/18; II Cz 1264/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Tomasz Żak Sędziowie: SSO Ewa Fras-Przychodni (spr.) SSR del. Piotr Bagiński Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Kwitowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa R. T. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w (...), Skarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Apelacyjnego w (...), Skarbowi Państwa - Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w (...) o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt VII C 8/17 oraz na skutek zażalenia wniesionego przez Skarb Państwa - Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) od rozstrzygnięcia w punkcie II. wyroku z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt VII C 8/17 1. oddala apelację; 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prezesa Sądu Apelacyjnego w (...) oraz Skarbu Państwa - Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) kwoty po 900,00 złotych z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej; 3. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu na rzez radcy prawnego M. B. (1) kwotę 1476,00 złotych z tytułu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu; 4. oddala zażalenie. --- STRONA 2 --- Ewa Fras-Przychodni Tomasz Żak Piotr Bagiński UZASADNIENIE Po ostatecznym sprecyzowaniu pozwu powód R. T. domagał się od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w (...) kwoty 19.000 zł, od Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego (...) kwoty 6.000 zł, od Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) kwoty 25.000 zł (k. 45akt, k. 46 akt). Roszczenia A. T., M. T. i małoletniego S. T. o zapłatę od pozwanego – Komendy Wojewódzkiej Policji w (...)na jej rzecz kwoty 23.000 zł zostały wyłączone do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a ich sprawy zostały przekazane właściwym Sądom Rejonowym. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016r. powód wskazał, że jego szkoda polegała na tym, że po wyjściu z Zakładu Karnego rozpoczął nowe życie, zaczął normalnie funkcjonować i po 5 latach na skutek wejścia do domu antyterrorystów jego reputacja została zniszczona. Sąsiedzi są przekonani, że działał w grupie przestępczej co nie było prawdą i za podanie tych wiadomości domaga się odszkodowania. Odpowiada za to Komenda Wojewódzka Policji, błędy policji były jednak skutkiem błędów w postanowieniach wydanych przez Sąd Okręgowy w (...) i Sąd Apelacyjny w (...) oraz błędów w oznaczeniu czynu zabronionego. Pozwany Skarb Państwa - Prezes Sądu Okręgowego w (...)wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, podnosząc, że powód nie wykazał powstania szkody. Poszukiwanie powoda listem gończym nie miało związku z określoną kwalifikacją prawną popełnionego czynu, lecz z uchylaniem się od odbycia kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 20 czerwca 2013r., powód został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo polegające na wprowadzeniu do obrotu substancji odurzających i to w znacznych ilościach. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 stycznia 2014r., na mocy którego Sąd Okręgowy w (...) zarządził poszukiwanie R. T. listem gończym wskazano, że skazany nie przebywa w miejscu zamieszkania, a jego aktualne miejsce pobytu nie jest znane. Twierdzenia powoda jakoby nie dał żadnego powodu do zastosowania takiego środka przymusu są całkowicie bezpodstawne. Siłowe wtargnięcie do mieszkania przez funkcjonariuszy policji w żadnej mierze nie pozostaje w związku z zachowaniem Prezesa Sądu Okręgowego w (...). Odnośnie rozpowszechniania nieprawdziwych informacji na Portalu Internetowym K. pozwany wskazał, że na mocy ugody sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w K. pomiędzy tymże Portalem a powodem zamieszczone zostało sprostowanie, w którym wyjaśniono, że informacja o skazaniu powoda za udział w zorganizowanej grupie przestępczej jest nieprawdziwa. Powód takim zakończeniem sprawy był usatysfakcjonowany. Pozwany podkreślił, że jakkolwiek w ocenie Sądu Apelacyjnego w (...) powód nie był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, to uznany został za winnego przestępstwa, które w powszechnej społecznej ocenie budzi negatywne odczucia wobec jego sprawcy, dlatego też naruszenie dobrego imienia powoda w jego środowisku miałoby miejsce niezależnie od tego, że powód był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, czy też uprawiał przestępczy proceder na własną rękę. Roszczenie powoda oparte jest na trudnym do zaakceptowania założeniu, że powód jest osobą o nieposzlakowanej opinii, której dobra osobiste zostały naruszone w wyniku bezprawnych działań organów jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa. Pozwany Skarb Państwa – Prezes Sądu Apelacyjnego w (...) wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc, że powód nie wykazał zaistnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, w tym w szczególności powstania szkody. Pozwany Skarb Państwa - Komendant Wojewódzki Policji w (...) wniósł o odrzucenie pozwu bowiem wskazany w pozwie podmiot Komenda Wojewódzka Policji w (...)nie ma zdolności sądowej, ewentualnie pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany wskazał, iż powództwo jest bezzasadne z uwagi na nie wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej. Powód był poszukiwany listem gończym wydanym przez Sąd Okręgowy w (...), sygn. akt (...) z dnia 11 lutego 2014r., a podstawą było niestawienie się skazanego do odbycia kary pozbawienia wolności oraz ukrywanie się. Policjanci Wydziału Kryminalnego KWP w (...) oraz Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji w (...) realizowali w ramach prowadzonej sprawy poszukiwawczej nr(...) list gończy sygn. akt (...) z dnia 11 lutego 2014r. za powodem wydany przez Sąd Okręgowy w (...) i zlecony do realizacji w dniu 17 lutego 2014r. Obowiązek wykonywania czynności na polecenie Sądu wynika z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. --- STRONA 3 --- o Policji. Policjanci podjęli decyzję o siłowym wejściu na skutek braku reakcji ze strony powoda i jego domowników dotyczących wejścia zwykłego, i powód ewidentnie przyczynił się do takiego sposobu interwencji Policji. Postępowanie policjantów było zgodne z procedurą i w związku z brakiem bezprawności powyższego zachowania roszczenia powoda są bezpodstawne. Postanowieniem z dnia 5 września 2016r. referendarz sądowy ustanowił dla powoda R. T. pełnomocnika z urzędu. Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 marca 2017r. oddalił powództwo (pkt 1), nie obciążając powoda kosztami postępowania (pkt 2) oraz przyznał pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu dla powoda wynagrodzenie w kwocie 2.952 zł w tym 23 % VAT ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu (pkt 3). Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012r. Sąd Okręgowy w Z. w sprawie o sygn. akt II K 170/11 R. T. oskarżonego o czyn z art. 258 §1 i 3 kk, o czyn z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk, o czyn z art. 56 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 kk uznał za winnego, wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a w punkcie 6 wyroku na mocy art. 85 kk i art. 86 §1 kk przy zastosowaniu art. 4 §1 kk połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec R. T. i w ich miejsce wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013r. Sąd Apelacyjny w (...) na skutek apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Z. w sprawie o sygn. akt II AKa 87/13 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego R. T. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 §1 i 3 kk (pkt I a)), uchylił orzeczenia o karach łącznych orzeczonych w punktach 6, 12, 19 i 25 (pkt Ic), z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. T. w punkcie 3 wyeliminował stwierdzenie „w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw” przyjmując kwalifikację prawną tego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 §1kk w zw. z art. 4§1 kk z podstawy wymiaru kary za to przestępstwo eliminując przepisy art. 11 §3 kk i art. 65§1 kk i orzeczoną za to przestępstwo wobec tego oskarżonego karę pozbawienia wolności łagodzi do 1 roku i 2 miesięcy (pkt I d), w punkcie I ppkt. j) Sąd Apelacyjny na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk w zw. z art. 4§11 kk połączył orzeczone wobec oskarżonego R. T. kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł wobec niego karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie II wyroku Sąd Apelacyjny w (...) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014r. Sąd Apelacyjny w (...) nie uwzględnił wniosku skazanego R. T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie skazanemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W postanowieniu tym błędnie wskazano, że R. T. został skazany za przestępstwo z art. 258 §1 kk. W związku z brakiem zapłaty grzywny wymierzonej wyrokiem z dnia 29 listopada 2012r. Sądu Okręgowego w Z. w sprawie o sygn. akt II K 170/11 oraz w związku z bezskuteczną egzekucją prowadzoną przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., prawomocnym postanowieniem z dnia 3 lutego 2014r. Sąd Okręgowy w (...) na podstawie art. 46 §1 kk zarządził R. T. wykonanie 100 dni zastępczej kary pozbawienia wolności w miejsce wymierzonej skazanemu kary łącznej 200 stawek dziennych grzywny. W postanowieniu błędnie wskazano, że R. T. został skazany za przestępstwo z art. 258 §1 kk. Powód R. T. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014r. Sąd Apelacyjny w (...)w sprawie o sygn. akt II AKzw 287/14 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W postanowieniu błędnie wskazano, że R. T. został skazany za przestępstwo z art. 258 §1 kk i in. Powód nie stawił się w zakładzie karnym celem odbycia kary wymierzonej przez Sąd Apelacyjny w (...) w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w związku z czym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. Sąd Okręgowy w (...), sygn. akt (...) w sprawie R. T. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 258 §3 kk i in. w kwestii zarządzenia poszukiwań skazanego listem gończym na podstawie art. 279 §1 kpk w zw. z art. 1 §2 kkw zarządził poszukiwania skazanego R. T. listem gończym. W postanowieniu błędnie wskazano, że R. T. został skazany za przestępstwo z art. 258 §3 kk i inn. --- STRONA 4 --- W dniu 29 maja 2014 r. funkcjonariusze Samodzielnego Oddziału Antyterrorystycznego Policji w (...) realizując list gończy sygn. akt (...) wydany przez Sąd Okręgowy w (...) dokonali siłowego wejścia do mieszkania powoda przy ul. (...) w K. poprzez wybicie szyby w drzwiach tarasowych i dokonali zatrzymania R. T.. W protokole zatrzymania wskazano błędnie, że R. T. został skazany za przestępstwo z art. 258 § 1 kk inn. Na portalu internetowym (...) w dniu 4 czerwca 2014r. na podstawie informacji zawartej na stronie policji, zamieszczono informację o zatrzymaniu mieszkańca K., którym miał być R. T. za udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się handlem narkotyków. W postępowaniu przed Sądem Rejonowym w K. w sprawie o sygn. akt II K 312/14 powód R. T. oraz A. T. zawarli z P. S. (1) ugodę, na podstawie której P. S. (1) zobowiązał się zamieścić na portalu (...) sprostowanie odnośnie tego, iż R. T. nie był skazany za udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Informację o zatrzymaniu powoda w dniu 29 maja 2014r. oraz informacje, że jakoby działał w zorganizowanej grupie przestępczej dotarły do osób, które były jego sąsiadami, a także poprzez media, w tym serwis (...).(...). Powód przed zatrzymaniem przez policję miał wśród sąsiadów dobrą opinię, opinię człowieka uprzejmego. Po zatrzymaniu powoda w dniu 29 maja 2014r. oraz po rozpowszechnieniu nieprawdziwej informacji o tym, że działa w zorganizowanej grupie przestępczej opinia sąsiadów na jego temat nie uległa zmianie. Sąd Rejonowy ustalił powyższy stan faktyczny sprawy na podstawie powołanych dowodów. Zebrane w sprawie dokumenty urzędowe Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne, albowiem zostały sporządzone przez właściwe ku temu organy i w granicach kompetencji, a żadna ze stron procesu nie kwestionowała ich wiarygodności, w efekcie i Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Za wiarygodne i przydatne Sąd I instancji uznał również dokumenty prywatne zebrane w sprawie, przyjmując zgodnie z art. 245 kpc, że stanowią one jedynie dowód tego, że osoby, które je podpisały złożyły oświadczenia o treści zawartej w dokumentach. Przymiotem wiarygodności Sąd I Instancji obdarzył również w całości zeznania świadka P. S. (1), S. Z. i B. C.. Odnośnie zeznań świadka P. S. (1) Sąd podkreślił, że w sposób logiczny, spójny i wiarygodny opisał on źródła, z którego uzyskał informację o treści listu gończego, a także okoliczności zamieszczenia informacji na portalu internetowym i zawarcia z powodem ugody. Odnośnie zeznań świadka S. Z. Sąd Rejonowy wskazał, że w całości uznano je za wiarygodne i mające istotne znaczenie w ocenie czy błędna podstawa prawna skazania powoda B. T. miała wpływ na jego opinię wśród sąsiadów. Świadek S. Z. co prawda wskazała, że po dokonaniu zatrzymania powoda sąsiedzi, w tym również ona byli w szoku, jednakże okoliczność ta nie wpłynęła na opinię co do powoda, który był uważany przez sąsiadów i ją samą za osobę przyjazną. Odnośnie zeznań świadka B. C. Sąd podał, że jego zeznania nie przyczyniły się do oceny zasadności żądania powoda, gdyż świadek zeznał, iż tylko z mediów wiedział, że miało miejsce zatrzymanie powoda, jednakże nie utrzymywał z powodem żadnych kontaktów i nie wiedział jaką powód miał opinię. Sąd Rejonowy oddalił wniosek o przesłuchanie świadków M. B. (2), R. S., S. O., P. S. (2) na okoliczność przebiegu zatrzymania powoda, środków przymusu podjętych podczas zatrzymania powoda, braku próby wejścia zwykłego do domu powoda oraz przyczyn, dla których zadecydowano o wejściu siłowym, stwierdzając, że wobec sprecyzowania podstawy faktycznej pozwu okoliczności te nie były przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto, oddalono wniosek o przesłuchanie świadka S. Z. i B. C. na okoliczność przebiegu zatrzymania powoda, środków przymusu podjętych podczas zatrzymania powoda, braku próby wejścia zwykłego do domu powoda oraz przyczyn, dla których zadecydowano o wejściu siłowym, gdyż osoby te nie były bezpośrednimi uczestnikami zatrzymania nie mogły posiadać wiedzy na te okoliczności.Sąd I instancji oddalił wniosek o przesłuchanie świadka P. K. na okoliczność prawidłowego przebiegu zatrzymania oraz prawidłowości działań podczas próby wejścia zwykłego oraz konieczności wejścia siłowego, bowiem wobec sprecyzowania podstawy faktycznej pozwu okoliczności te nie były przedmiotem niniejszego postępowania. --- STRONA 5 --- Z tak poczynionych ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy wywiódł następujące wnioski prawne: Roszczenie powoda Sąd Rejonowy rozpatrywał na podstawie art. 417 § 1 k.c. i art. 448 k.c. oraz art. 23 i 24 k.c. Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Stosownie do art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Nie budziło wątpliwości Sądu Rejonowego, że roszczenia powoda mają związek z działaniami z zakresu władzy publicznej - ze sfery imperium. Powód w niniejszej sprawie domagał się zasądzenia powyższych kwot za podanie nieprawdy w postanowieniach Sądu Okręgowego w (...), postanowieniach Sądu Apelacyjnego w (...) oraz w konsekwencji przez Komendę Wojewódzką Policji w (...) o skazaniu go za przestępstwa z art. 258 §1 i 3 kk i naruszenie w ten sposób jego dobrego imienia, a zatem powód domagał się zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Sąd wskazał jako przesłanki roszczenia z art. 417 k.c. niezgodność z prawem działania albo zaniechania, szkodę i związek przyczynowy pomiędzy szkodą i bezprawnym działaniem. Sąd wskazał odwołując się do literatury przedmiotu, że na gruncie art. 417 k.c. kompensacji podlega jedynie szkoda majątkowa (zarówno w postaci straty, jak i utraconych korzyści - zob. K. Osajda, "Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania. Część ogólna. Tom III", Warszawa 2017, komentarz do art. 417 k.c., SIP Legalis). Kompensacja krzywdy (szkody niematerialnej) możliwa jest na podstawie art. 448 k.c. w zw. z art. 417 k.c., stwierdzając, że odpowiedzialność za szkodę i krzywdę nie opiera się przy tym na zasadzie winy. W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu Rejonowego, a co było bezsporne między stronami, że wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Z. w sprawie o sygn. akt II K 170/11, R. T. oskarżonego o czyn z art. 258 §1 i 3 kk, o czyn z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk, o czyn z art. 56 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 kk - uznał za winnego, wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a w punkcie 6 wyroku na mocy art. 85 kk i art. 86 §1 kk przy zastosowaniu art. 4 §1 kk połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec R. T., i w ich miejsce wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Bezsporne było również, że na skutek apelacji od powyższego wyroku, Sąd Apelacyjny w (...) wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013r. sygn. akt II AKa 87/13 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego R. T. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 §1 i 3 kk (pkt I a), uchylił orzeczenia o karach łącznych orzeczonych w punktach 6, 12, 19 i 25 (pkt Ic), z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. T. w punkcie 3 wyeliminował stwierdzenie „w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw” przyjmując kwalifikację prawną tego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 §1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, i z podstawy wymiaru kary za to przestępstwo wyeliminował przepisy art. 11 § 3 kk i art. 65 § 1 kk i orzeczoną za to przestępstwo wobec tego oskarżonego karę pozbawienia wolności złagodził do 1 roku i 2 miesięcy (pkt I d), w punkcie I ppkt. j., Sąd Apelacyjny na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk w zw. z art. 4§11 kk połączył orzeczone wobec oskarżonego R. T. kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł wobec niego karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie II wyroku Sąd Apelacyjny w (...) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części. Pomimo uniewinnienia powoda R. T. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 § 1 i 3 kk, w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2014r. Sądu Apelacyjnego w (...) o nie uwzględnieniu wniosku skazanego R. T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie skazanemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem omyłkowo wskazano, że R. T. został skazany za przestępstwo z art. 258 §1 kk i in. Taki sam błąd polegający na wskazaniu podstawy skazania R. T. z art. 258 §1 i 3 kk wystąpił w kolejnych postanowieniach, a mianowicie: w postanowieniu z dnia 3 lutego 2014r. Sąd Okręgowy w (...), w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2014r. Sądu Apelacyjnego w (...) w sprawie o sygn. akt II AKzw 287/14, w którym Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie --- STRONA 6 --- z dnia 3 lutego 2014r., oraz w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014r. Sądu Okręgowego w (...) w sprawie o sygn. akt (...) w sprawie zarządzenia poszukiwania skazanego R. T. listem gończym. Ponadto, na podstawie listu gończego z dnia 15 stycznia 2014r. wydanego przez Sąd Okręgowy w (...) w sprawie o sygn. akt (...), w którym błędnie wskazano podstawę skazania R. T. z art. 258 §1 i 3 kk, w dniu 29 maja 2014r. funkcjonariusze Samodzielnego Oddziału Antyterrorystycznego Policji w (...) dokonali siłowego wejścia do mieszkania powoda przy ul. (...) w K. poprzez wybicie szyby w drzwiach tarasowych i dokonali zatrzymania R. T.. W protokole zatrzymania wskazano błędnie, że R. T. został skazany za przestępstwo z art. 258 § 1 kk i in. Jednakże podstawą wydania listu gończego przez Sąd Okręgowy w (...) było niestawienie się skazanego do odbycia kary pozbawienia wolności oraz ukrywanie się. Jak wynikało z ustalonego stanu faktycznego, zdaniem Sądu Rejonowego wejście siłowe do domu powoda nastąpiło nie wskutek wskazania podstawy skazania powoda z art. 258 § 1 kk i in, ale z powodu nie reagowania powoda i pozostałych domowników na wezwania policji do otwarcia drzwi. Policjanci Wydziału Kryminalnego KWP w (...) oraz Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji w (...) realizowali w ramach prowadzonej sprawy poszukiwawczej nr (...) list gończy sygn. akt (...)z dnia 11 lutego 2014 r. za powodem, wydany przez Sąd Okręgowy w (...) i zlecony do realizacji w dniu 17 lutego 2014 r. Obowiązek wykonywania czynności na polecenie Sądu wynika z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Sąd I Instancji podsumowując wskazał, że w orzeczeniach przywołanych powyżej bezprawnie wskazywano podstawę skazania R. T. z art. 258 § 1 kk. Zdaniem Sądu Rejonowego jednak umieszczenie w powyższych orzeczeniach błędnej podstawy prawnej nastąpiło w wyniku omyłki, a nie w wyniku zamierzonego działania, co nie usprawiedliwia powielania błędu w kolejnych postanowieniach, zwłaszcza, że błędna informacja o podstawie skazania powoda została upubliczniona w mediach. Jak wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego informacja o poszukiwaniu i zatrzymaniu powoda za udział w zorganizowanej grupie przestępczej zamieszczona na stronie internetowej Komendy Wojewódzkiej Policji w (...)była podstawą informacji zamieszczonej przez regionalny serwis internetowy (...), a tym samym trafiła do wiadomości szerszego kręgu odbiorców. Sąd Rejonowy rozważając czy powód wskutek ww. działań doznał krzywdy, wskazał, że zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. W myśl art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Wobec tego, w świetle art. 448 k.c. w związku z art. 417 k.c., istnienie roszczenia o zadośćuczynienie zależy od wystąpienia trzech przesłanek, mianowicie: istnienia dobra osobistego, zagrożenia lub naruszenia tego dobra oraz niezgodności z prawem naruszenia. Powód w niniejszej sprawie powoływał się na naruszenie jego dobrego imienia. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że faktycznie doszło do rozpowszechnienia informacji o skazaniu powoda za przestępstwo z art. 258 §1 i 3 kk, co było bezprawne, gdyż prawomocnym wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013r. Sąd Apelacyjny w (...) na skutek apelacji od wyroku Sąd Okręgowy w Z. w sprawie o sygn. akt II AKa 87/13, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego R. T. od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 §1 i 3 kk. W ocenie Sądu Rejonowego nie nastąpiło natomiast naruszenie dobra osobistego powoda w postaci dobrego imienia. Przede wszystkim, z zebranego materiału dowodowego nie wynikało aby w skutek omyłkowego wskazywania w powyższych orzeczeniach podstawy prawnej opinia o powodzie wśród innych ludzi uległa pogorszeniu. Jak wynikało z zeznań świadka S. Z. błędna podstawa prawna skazania powoda B. T. nie miała wpływu na jego opinię wśród sąsiadów. Świadek S. Z. co prawda wskazała, że po dokonaniu zatrzymania powoda sąsiedzi, w tym również ona byli w szoku, jednakże okoliczność ta nie wpłynęła na jej opinię co do powoda, który był uważany przez sąsiadów i ją samą za osobę przyjazną. Powód ponadto w żaden inny sposób nie wykazał aby na skutek powyższych bezprawnych działań jego dobre imię zostało w jakikolwiek sposób nadszarpnięte. Sąd z całą mocą podkreślił, iż powód co prawda został przez Sąd Apelacyjny w (...) uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258 §1 i 3 kk --- STRONA 7 --- (pkt I a), a z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. T. w punkcie 3 wyeliminował stwierdzenie „w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw”, jednakże Sąd Apelacyjny w (...) przyjął kwalifikację prawną jego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 §1kk w zw. z art. 4§1 kk, a nadto na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 kk w zw. z art. 4§11 kk połączył orzeczone wobec oskarżonego R. T. kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł wobec niego karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Rejonowego powód poprzez swoje niezgodne z prawem postępowanie, które znalazło odzwierciedlenie w wyroku skazującym, sam przyczyniał się do kreowania swojego wizerunku i opinii wśród innych ludzi. Powód nie był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, lecz uznany został za winnego przestępstwa, które w powszechnej społecznej ocenie budzi negatywne odczucia wobec jego sprawcy, dlatego też naruszenie dobrego imienia powoda w jego środowisku miałoby miejsce niezależnie od tego, że powód był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, czy też uprawiał przestępczy proceder na własną rękę. Roszczenie powoda oparte jest na trudnym do zaakceptowania założeniu, że powód jest osobą o nieposzlakowanej opinii, której dobra osobiste zostały naruszone w wyniku bezprawnych działań organów jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa. Powód zajmując się bowiem przestępczym procederem przyczyniał się do kreowania swojego wizerunku. Powód nadto nie wykazał, zdaniem Sądu, by nastąpiła zmiana jego postrzegania w środowisku lokalnym. Reasumując Sąd I instancji wskazał, że co prawda nastąpiło bezprawne działanie organów Skarbu Państwa (szerzej opisane powyżej), ale konsekwencją tych działań nie było naruszenie dóbr osobistych powoda w postaci jego dobrego imienia, a tym samym żądanie powoda zadośćuczynienia było bezzasadne. Sąd Rejonowy oddalił powództwo w całości, o czym orzekł w pkt I. wyroku. O kosztach procesu Sąd I Instancji orzekł na podstawie art. 102 k.p.c., zgodnie z treścią którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Art. 102 k.p.c. urzeczywistnia zasadę słuszności i jako wyjątkowy nie podlega wykładni rozszerzającej. Nie konkretyzuje on pojęcia „wypadków szczególnie uzasadnionych”, toteż ich kwalifikacja należy do sądu, który uwzględniając całokształt okoliczności konkretnej sprawy powinien kierować się własnym poczuciem sprawiedliwości. Do kręgu „wypadków szczególnie uzasadnionych” należą okoliczności zarówno związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżące na zewnątrz. Do pierwszych zalicza się np. charakter żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenie dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń, przedawnienie, do drugich - sytuację majątkową i życiową strony (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. I ACa 697/12). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd uwzględnił przede wszystkim trudną sytuację materialną i życiową powoda, który jest obecnie osobą bezrobotną i utrzymuje się ze środków z pomocy społecznej, jak i wziął pod uwagę szczególny charakter roszczenia zgłoszonego w sprawie - żądanie zadośćuczynienia i orzekł jak w pkt. II wyroku. Z uwagi na to, że powód był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty z tym związane nie zostały uiszczone przez powoda nawet w części, Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego M. B. (1) kwotę 2.952 zł, w tym vat, tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu (§ 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), o czym orzekł w pkt. III wyroku. Od powyższego wyroku apelację wywiódł powód zaskarżając go całości i domagając się jego zmiany poprzez uwzględnienie powództwa w całości wraz z kosztami postępowania pierwszoinstancyjnego, w tym kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia od pozwanych kosztów postępowania w tym kosztów postępowania apelacyjnego wg norm przepisanych, a w przypadku oddalenia apelacji przyznania na rzecz radcy prawnego M. B. (1) kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, wskazując, że koszty te nie zostały uiszczone nawet w części. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 417 k.c. w zw. z art. 48 k.c. w zw. z art. 23 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pomimo stwierdzenia bezprawności działania Sądu Okręgowego w (...), Sądu Apelacyjnego w (...) oraz funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej w (...), polegającego na wskazywaniu wydawanych orzeczeniach oraz sporządzonym protokole zatrzymania, jako podstawy skazania powoda przestępstwa opisanego w art. 258 § 1 k.k., mimo, że od zarzutu popełnienia --- STRONA 8 --- tego przestępstwa powód został prawomocnie uniewinniony, nie nastąpiło naruszenie dobra osobistego powoda w postaci jego dobrego imienia, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy, dowolny i sprzeczny z zasadą swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie i zaoferowanym przez strony materiałem dowodowym oraz wyprowadzeniem przez sąd logicznie niepoprawnych i niezgodnych z doświadczeniem życiowym wniosków, polegających na uznaniu, że: a) błędna podstawa prawna skazania powoda zawarta w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w (...)z 9 stycznia 2014, w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 23 kwietnia 2014 roku, sygn. II AKzw 287/14, w postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 3 lutego 2014 roku, w postanowieniu Sądu Okręgowego w (...) z dnia 23 kwietnia 2014 roku, sygn. (...)- nie miała wpływu na jego opinię wśród sąsiadów; b) okoliczność czy powód był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej czy też uprawiał przestępczy proceder na własną rękę nie ma żadnego znaczenia dla oceny czy doszło do naruszenia jego dobrego imienia w środowisku, w którym na co dzień funkcjonuje; c) zatrzymanie siłowe dokonane w dniu 29 maja 2014 roku przez funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) nastąpiło nie wskutek wskazania podstawy skazania powoda z art. 258 § 1 k.k., ale z powodu niereagowania powoda i pozostałych domowników na wezwania policji do otwarcia drzwi. W odpowiedzi na apelację Skarb Państwa – Prezes Sądu Apelacyjnego w (...) oraz Komendant Wojewódzki Policji w (...) wnieśli o oddalenie apelacji oraz zasądzenie na rzecz każdego z nich kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wg norm przepisanych. Prezes Sądu Okręgowego w (...) wniósł również o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym wg norm przepisanych Wyrok Sądu Rejonowego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu w pkt II. zaskarżył zażaleniemSkarb Państwa –Komendant Wojewódzki Policji w (...), zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 102 k.p.c. w związku z § 2 ust. 1 w związku z ust. 2 w związku § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., nr 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. nr 1804 ze zm.), polegającą na jego błędnym zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do uznania, że zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające nieobciążanie strony przegrywającej kosztami zastępstwa procesowego. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zobowiązanie powoda do zapłaty na rzecz pozwanego kwoty 1200 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego oraz zasądzenie od powoda na rzecz skarżącego pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Powód wniósł o oddalenie zażalenia, natomiast strona pozwana poparła zażalenie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda okazała się niezasadna. Zażalenie pozwanego SP - Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) na orzeczenie o kosztach procesu było bezzasadne. Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i przyjmuje je za podstawę własnego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 382 kpc. Sąd I instancji prawidłowo zbadał zgromadzony materiał dowodowy i dokonał szczegółowych ustaleń faktycznych z zachowaniem granic art. 233 § 1 kpc. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwstawnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia się ze świadkami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna --- STRONA 9 --- odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań pomiędzy podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak SN w wyroku z 27.09.2002r., II CKN 817/00 Lex 56906). Mając powyższe na względzie dojść należy do jednoznacznej konkluzji, że Sąd I instancji nie naruszył omawianej reguły, wprost przeciwnie – dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sposób prawidłowy, dochodząc w rezultacie do poprawnych logicznie wniosków, zgodnych ze wskazaniami doświadczenia życiowego, czym w pełni urzeczywistnił zasadę swobodnej oceny dowodów. Skarżący podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych wynikający z wybiórczej, dowolnej i sprzecznej z zasadą swobodnej oceny dowodów ustalając wpływ błędnej podstawy skazania powoda na jego opinię wśród sąsiadów i naruszenia jego dobrego imienia w środowisku, w którym na co dzień funkcjonuje. Odnośnie tego zarzutu stwierdzić należy, że jest on nietrafny, zaś ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się dysharmonii pomiędzy materiałem zgromadzonym w sprawie a konkluzją do jakiej doszedł Sąd I Instancji na podstawie tego materiału. Ponadto, w uzasadnieniu środka zaskarżenia poza negowaniem ustaleń faktycznych, nie podważa się ich skutecznie, i choć podejmuje się próbę ich konfrontacji z konkretnymi elementami materiału dowodowego w postaci zeznań świadka S. Z. (k. 248), to nie daje ona dla skarżącego pomyślnych rezultatów. Nie można bowiem abstrahować od tej części zeznań świadka, w której S. Z. podała, że przyczyną, jak to określiła „szoku” było zatrzymanie powoda w wyniku akcji Policji, na co wskazuje jej twierdzenie „do momentu zatrzymania powód miał dobrą opinię wśród sąsiadów, był przyjazny ludziom, a po tym zatrzymaniu wszyscy byli w szoku”, podając uprzednio „dokładnie nie wiem za co powód został zatrzymany”. Natomiast informacja o przyczynach zatrzymania powoda („prowadzi grupę przestępczą i handlował narkotykami”) uzyskana przez świadka była późniejsza, następcza względem przeprowadzonej akcji Policji, a jak świadek definitywnie stwierdziła ”Wszyscy się zastanawiali nad tym ale ostatecznie nikt nie zmienił zdania o powodzie”. Jak wynika z powyższego zeznania świadka Z. zostały właściwie ocenione przez Sąd I Instancji i stanowiły prawidłową podstawę poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych, w tym przyjęcia, że „powód miał dobrą opinię wśród sąsiadów” i „nikt nie zmienił zdania o powodzie”. Również kolejny sąsiad powoda, będący świadkiem w niniejszej sprawie B. C. podał, że „Z internetu wyczytałem o co może chodzić.”, i ”Nie pamiętam czy w tych informacjach była napisana przyczyna zatrzymania powoda.” Treść tych zeznań, jak i zeznań S. Z. pozwala na wniosek, że poruszenie wśród lokalnej społeczności sąsiadów wywołała sama akcja Policji i ta pozostała w ich pamięci, a nie podstawy zatrzymania. Również poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne odnośnie zatrzymania siłowego powoda z dniu 29 maja 2014r., wynikającego z wydania listu gończego za powodem w następstwie jego niezgłoszenia się we wskazanym terminie do odbycia kary 1,5 roku pozbawienia wolności, nieprzebywania w miejscu zamieszkania i nieznanego aktualnego miejsca pobytu, są prawidłowe. Te jednoznacznie określone motywy wydania listu gończego wynikają z treści postanowienia Sądu Okręgowego w (...) z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn.(...), a brak wśród nich informacji o skazaniu za udział w grupie przestępczej. Powód nie stawił się dobrowolnie do odbycia kary w dniu 9 sierpnia 2013 r., co skutkowało wydaniem przez Sąd Okręgowy w (...) nakazu doprowadzenia przez KPP w Ś. celem odbycia kary pozbawienia wolności (k.69 akt (...)), a którego nie zrealizowano wobec nieprzebywania skazanego w jego miejscu zamieszkania, w efekcie wydano postanowienie o zarządzeniu poszukiwań listem gończym (k.66 akt j/w) oraz Sąd Okręgowy wystawił list gończy, zgodny z art. 280 § 1 kpk, który został rozesłany (k.74 i 77 akt j/w). W treści samego listu gończego brak jakiejkolwiek informacji o skazaniu za przestępstwo z art. 258 kk (udział w grupie przestępczej). Do listu gończego dołączono odpis prawomocnego wyroku. W tych okolicznościach Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że podstawą siłowego wejścia do domu powoda był list gończy wobec ukrywania się powoda, a nie kwalifikacja prawna skazania wymieniona w komparycji postanowienia z dnia 15 stycznia 2014r. o zarządzeniu poszukiwań skazanego, a której brak było w treści samego listu gończego rozsyłanego do innych organów i jednostek. Tak --- STRONA 10 --- więc zarzut powoda o nieprawnym zatrzymaniu przez Komendę Wojewódzką Policji z art. 258 § 1 kk jest całkowicie nieuprawiony. W tym stanie rzeczy brak było też podstaw do przyjęcia adekwatnego związku przyczynowo – skutkowego między błędnym wskazaniem art. 258 § 1 kk w komparycji postanowienia Sądu Okręgowego w (...) z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. (...), a poszukiwaniem powoda przez Policję (na podstawie wystawionego listu gończego) i jego ujęciem przez funkcjonariuszy KWP w (...) w dniu 29 maja 2014r., w wyniku czego został osadzony po blisko 10 miesiącach od pierwszej wyznaczonej daty stawienia się celem odbycia kary. Z dokumentów stanowiących notatki urzędowe Policji z dnia 29 maja 2014 r. oraz z dnia 25 i 26 czerwca 2014 r. wynika, że funkcjonariusze przed siłowym wejściem bezskutecznie wielokrotnie pukali wzywając jako Policja do otwarcia drzwi, a po wejściu do mieszkania powoda odnaleźli w wyniku przeszukania budynku (k.168-173). Wbrew twierdzeniem apelującego dokumenty te stanowiły, jako wiarygodny materiał dowodowy, podstawę do dokonania ustaleń faktycznych, co jednoznacznie wynika z treści uzasadnienia Sądu Rejonowego na karcie 7 i 8 (k.273 i 274 akt). Podkreślić przy tym również należy, że działanie Policji stanowiło realizację obowiązku wykonywania czynności na polecenie Sądu wynikającego z art. 14 ust.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) i jako mieszczące się w granicach prawa, nie było bezprawne, a przez co nie można było go zakwalifikować jako naruszenia miru domowego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy wnikliwie zbadał zgromadzony materiał dowodowy, dokonał wszechstronnego rozważenia zebranych dowodów nie przekraczając granic art. 233 par.1 kpc. Zarzuty apelacji nie wykazały wadliwości dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego, a co za tym idzie błędu w ustaleniach faktycznych. Również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 417 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w zw. z art. 23 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pomimo stwierdzenia bezprawności działania pozwanego, nie nastąpiło naruszenie dobra osobistego powoda w postaci jego dobrego imienia nie mógł odnieść pożądanego przez apelującego skutku. Sąd rozpatrywał konkretnie wskazane przez powoda dobro osobiste opinię wśród sąsiadów, a więc dobre imię w lokalnym środowisku. Również w apelacji powód powołuje się na naruszenie dobra osobistego w postaci dobrego imienia w sąsiedzkim środowisku. Z przyjętych przez Sąd za wiarygodne zeznań S. Z., których również nie kwestionował powód, jednoznacznie wynikało, że powód miał dobrą opinię wśród sąsiadów i opinia ta nie uległa zmianie. Rzeczą powoda było wykazanie, że to na skutek błędnej informacji o jego skazaniu za udział w grupie przestępczej tj z art. 258 kk, nastąpiła zmiana jego postrzegania w środowisku lokalnym, sąsiedzkim. Przedstawiony przez niego na tę okoliczność materiał dowodowy tego nie dowiódł. Należy podkreślić, że bez znaczenia jest przeprowadzona przez Policję akcja zatrzymania powoda w dniu 29 maja 2014r., bowiem miała ona swoje uzasadnienie w rozesłanym za powodem liście gończym i nie była bezprawna wobec skazania powoda za przestępstwo ciągłe handlu narkotykami w znacznych ilościach i w warunkach recydywy oraz wymierzenia mu karty łącznej 1,5 roku pozbawienia wolności. Brak bezprawności siłowego wejścia do mieszkania przesądza o braku odpowiedzialności cywilnej sprawcy za taki czyn. Natomiast działanie polegające na wskazywaniu ww. postanowieniach Sądu i przez KWP w (...) na swojej stronie internetowej podstawy skazania powoda z art. 258 kk było działaniem bezprawnym, to jednak nie miało ono wpływu na dobre imię powoda wśród sąsiedzkiej społeczności, na co wskazują dobitnie i stanowczo zeznania świadka S. Z.. Argumenty apelującego odnośnie działania w zorganizowanej grupie przestępczej, „postrzeganego społecznie jako bardziej negatywne niż popełnianie przestępstw na własną rękę z uwagi na świadczące o stałości, powtarzalności i konsekwentnym organizowaniu takiego procederu, a która to stałość, powtarzalność niekoniecznie występuje przy popełnianiu przestępstw na własną rękę” nie może odnieść zamierzonego skutku z tej racji, że powód został skazany za przestępstwo popełnione w warunkach ciągłości tzw. czyn ciągły, a więc składający się z wielu zachowań popełnionych w określonym w czasie, a co więcej popełnionego również w warunkach recydywy, na co wskazuje kwalifikacja czynów z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k. Ponadto powód został skazany za przestępstwo z art. 56 § 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a więc za handel środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi, i to w znacznych ilościach, które jest postrzegane w społeczeństwie bardzo negatywnie. Ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na tej z nich, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). W procesie cywilnym strony mają obowiązek twierdzenia i dowodzenia tych wszystkich okoliczności (faktów), które stosownie do art. 227 kpc mogą być przedmiotem dowodu. Brak udowodnienia przez powoda wszystkich kumulatywnych przesłanek odpowiedzialności pozwanego przesądza o bezzasadności zgłoszonego powództwa. Obowiązkiem Sądu jest bowiem ustalenie, czy strona inicjująca proces wykazała okoliczności faktyczne, których zaistnienie determinuje możliwość jego skutecznego wpisania (subsumpcji) w odpowiednią podstawę prawną . Jeśli ustalenia takiego dokonać --- STRONA 11 --- nie można, to fakt ten samoistnie niweczy zasadność powództwa i to niezależnie od tego, czy pozwany z kolei udowodnił podstawy faktyczne przyjętej linii obrony (patrz: wyrok SA w Szczecinie z dnia 19 września 2012r., I ACa 568/12, Lex 1223461). Konsekwencją braku wykazania przez powoda naruszenia dobra osobistego w postaci dobrego imienia było trafne oddalenie przez Sąd Rejonowy powództwa o zadośćuczynienie z tego tytułu. Natomiast siłowe wejście do lokalu nie było czynnością bezprawną Policji, przeto roszczenie z tego tytułu, również za naruszenie miru domowego nie mogło zasługiwać na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego jest zatem prawidłowe. Wniesiona przez powoda apelacja jako pozbawiona uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postepowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł zgodnie z wnioskami na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. obciążając nimi powoda jako stronę przegrywającą sprawę w instancji odwoławczej. Na zasądzone na rzecz pozwanego koszty złożyły się koszty zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej określone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 ze zm. Dz.U. z 2016r. poz.1667), przy uwzględnieniu dwóch pełnomocników. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 102 k.p.c. na etapie postępowania apelacyjnego, uznając, że powód miał możliwość zapoznania się wnikliwie z motywami Sądu Rejonowego, które zostały przedstawiane w uzasadnieniu w sposób jasny, logiczny i jednoznaczny, a tym samym racjonalnie ocenić szanse powodzenia złożonej przez siebie apelacji. O kosztach pełnomocnika ustanowionego dla powoda Sąd II Instancji orzekł w punkcie 3. na podstawie § 4 ust. 2 i 3 oraz § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę pranego z urzędu (Dz.U. poz. 1715 ze zm. Dz.U. z 2017 r., poz. 1798) obciążając nimi Skarb Państwa. Zażalenie pozwanego SP - Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego zawarte w wyroku Sądu Rejonowego nie zasługiwało na uwzględnienie. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w sprawie wystąpiły szczególne okoliczności. Powód znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, zdrowotnej i życiowej, jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym (k.65), bezrobotny i utrzymuje się ze środków z pomocy społecznej (k.61-64), a szczególny charakter roszczenia, którego przedmiotem jest zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych, przy występującej zasadniczo bezprawności działania pozwanego usprawiedliwiało subiektywne przekonanie powoda o zasadności zgłoszonego powództwa. Z tych też względów Sąd Okręgowy oddalił wniesione zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Ewa Fras-Przychodni Tomasz Żak Piotr Bagiński