Postanowienie II Ca 1193/17 Sygn. akt II Cz 1391/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2018 r

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 1193/17 Sygn. akt II Cz 1391/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2018 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Adam Cąkała Sędziowie: SSO Alicja Szwast (spr.) SSR del. do SO Jan Papka Protokolant: st. sekr. sąd. Iwona Zmuda po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa K. K. przeciwko Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych przy udziale interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) S.A. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Nysie z dnia 16 sierpnia 2017 roku sygn. akt I C 1337/16 oraz na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie zawarte w punkcie III wyroku Sądu Rejonowego w Nysie z dnia 16 sierpnia 2017 roku sygn. akt I C 1337/16 1. oddala apelację, --- STRONA 2 --- 2. zasądza od powoda K. K. na rzecz strony pozwanej Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym, 3. zmienia rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt III w ten sposób, że kwotę 2.900,40 zł zastępuje kwotą 973,60 (dziewięćset siedemdziesiąt trzy 60/100) zł, a w pozostałym zakresie zażalenie oddala, 4. zasądza od powoda K. K. na rzecz strony pozwanej Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie do orzeczenia II Cz 1391/17; II Ca 1193/17 Apelacja powoda zmierzająca do zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty zadośćuczynienia zasądzonego od 16 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty i zamiast odsetek ustawowych od 16 sierpnia 2017 roku nie zasługuje na uwzględnianie. Otóż w tej sprawie w całości należy podzielić ustalenia faktyczne, leżące u podstaw zaskarżonego wyroku, które w oparciu o treść art. 382 kpc, tutejszy Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i w pełni podziela płynące te ustalenia faktyczne. W szczególności trafie Sąd I instancji przyjął, że ze względu na wniosek przed wytoczeniem niniejszego powództwa, pozwany nie był wzywany do zapłaty oraz nie została mu zgłoszona przedmiotowa szkoda, to nie sposób mu zarzucić jakiegokolwiek opóźnienia i wiązać jego odpowiedzialność decyzją (...) SA. Ta okoliczność, czyli brak wezwania do zapłaty ma przesądzające znaczenie w tej sprawie i nie może tego zmienić przytoczona w apelacji argumentacja. W tych warunkach za całkowicie uzasadniona należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że odsetki ustalone od kwot dnia wyrokowania przez Sąd I instancji, to jest od 16 sierpnia 2017 roku. Z tych przyczyn w oparciu o przepis art. 385 kpc orzeczono jak sentencji wyroku. Natomiast orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w przepisie art. 98, tatuujące zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy, a na zasądzoną z tego tytułu kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej w kwocie 450 złotych, ustalone w oparciu o par. 2 pkt 3 w zw. z par. 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Odnosząc się natomiast o zażalenia pozwanego na rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku Sądu Rejonowego w Nysie 16 sierpnia 2017 roku, stwierdzić należy, że niemal w całości zasługuje ono na uwzględnienie. Ma rację skarżący pełnomocnik strony pozwanej, że Sąd I instancji stosując wynikające z art. 100 zdanie 1 kpc, zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu, nie ustrzegł się błędu, skoro stosując tę zasadę wziął pod uwagę jedynie koszty procesu poniesione przez powoda, gdy tym czasem przy częściowym uwzględnieniu powództwa również strona pozwana poniosła koszty, w tym wypadku w kwocie 4.817 złotych, na które składają się wynagrodzenie pełnomocnika i opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego. Oznacza to, że postępując prawidłowo, przy zastosowaniu zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu, winien Sąd wziąć pod uwagę całość kosztów procesu, co oznacza, że podstawą obliczeń winna być suma należności obu stron ustalonych stosowanie do zasad podawanych w art. 98 par. 2 i 3 Kodeksu postępowania cywilnego, a sumę tę dzieli się proporcjonalnie do stosunku, w jakim strony utrzymywały się ze swoimi roszczeniami lub obroną, utrzymując w wyniku kwoty stanowiącej ich udziały w całości kosztów. Jeśli poniesione przez stronę koszty przewyższają obciążający ich udział, zasądzenie na jej rzecz podlega różnica, tak na przykład postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 1991 roku sygn. akt II CZ 255/90. W niniejszej sprawie powód poniósł koszty wynagrodzenia pełnomocnika i dwóch opłat skarbowych od pełnomocnictw w kwocie 4.834 złote, natomiast pozwany wynagrodzenie pełnomocnika jedną opłatę skarbową w kwocie 4.817 złotych. Stosując się do powyższej zasady zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda, podlega kwota 973 złote i 60 groszy, stąd zażalenie pozwanego w oparciu o przepis art. 386 par. 1 w zw. z art. 397 par. 2 kpc, niemal w całości podlega uwzględnieniu. Orzeczenie o kosztach postępowania zażaleniowego znajduje oparcie w przepisie art. 98 kpc, a na zasądzoną kwotę składa się opłata od zażalenia w kwocie 30 złotych i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 225 złotych, przy stanie na podstawie par. 2 pkt 3 w zw. z par. 10 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na marginesie nawiązanie do odpowiedzi na zażalenie wskazać również trzeba, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji przesądził, że nie są uzasadnione wydatki na koszty dojazdu pełnomocnika na rozprawę, a zatem skoro rozstrzygnięcie to nie zostało przez powoda zaskarżone, brak jest podstaw w postępowaniu zażaleniowym do przyjęcia tych wydatków, jako uzasadnionych kosztów procesu poniesionych przez...