Postanowienie II Ca 1083/17 Sygn. akt II Cz 1204/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2018

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Ca 1083/17 Sygn. akt II Cz 1204/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2018 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wojciech Bazgier Sędziowie: SSO Adam Cąkała (spr.) SSO Paweł Mehl Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa J. T. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie zawarte w punkcie III wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 31 maja 2017 roku sygn. akt I C 1712/14 oraz na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 31 maja 2017 roku sygn. akt I C 1712/14 1. zmienia punkt I zaskarżonego wyroku w ten tylko sposób, że kwoty 17.456,76 zł zastępuje kwotami 16.832,60 (szesnaście tysięcy osiemset trzydzieści dwa 60/100) zł, a kwotę 17.314 zł kwotą 16.689,84 (szesnaście tysięcy sześćset osiemdziesiąt dziewięć 84/100) zł, --- STRONA 2 --- 2. oddala apelację strony pozwanej w pozostałej części, 3. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w W. na rzecz powoda J. T. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym, 4. oddala zażalenie powoda. Sygn. akt II Ca 1083/17 Sygn. akt II Cz 1204/17 Uzasadnienie do orzeczenia z dnia 17.01.2018r. poczatektekstu [Sędzia sprawozdawca 00:00:00.948] Dziękuję. Apelacja strony pozwanej (...) SA w W. zmierzająca jak wynika ze wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia i wniosku apelacji do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie roszczenia głównego do oddalenia powództwa także, co do kwoty 14.902 złotych 26 groszy wraz z odsetkami, jest zasadne jedynie w nieznacznej części skutkując zmniejszeniem zasądzonej zaskarżonym wyrokiem kwoty z 17.456 złotych 76 groszy do kwoty 16.832 złotych 60 groszy. Przede wszystkim Sąd I instancji wbrew chybionym twierdzeniom apelacji dokonał w niniejszej sprawie prawidłowych i wyczerpujących ustaleń oraz wyciągnął z nich trafne i przekonujące wnioski właściwie kwalifikując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został przy tym oceniony właściwie w granicach zastrzeżonej Sądowi swobodnej oceny dowodów. W tych okolicznościach Sąd Odwoławczy przyjął niewadliwe ustalenia faktyczne i poglądy prawne Sądu Rejonowego na podstawie art. 382 kpc jako własne. Jeżeli chodzi o zarzut orzeczenia ponad żądanie i uwzględnienie roszczenia zgłoszonego w sposób nieskuteczny, a zatem nieobjętego zawisłością sporu, to wystarczy wskazać, że strona pozwana pismem z 9 sierpnia 2016 roku odniosła się do rozszerzonego żądania pozwu wnosząc o jego oddalenie, a więc w takiej sytuacji nie sposób przyjąć, że roszczenie w wysokości wynikającej z rozszerzonego żądania pozwu nie zostało objęte zawisłością sporu. Natomiast odpierając merytoryczne apelanta należy stwierdzić podzielając w tym zakresie trafny pogląd Sądu Rejonowego, że faktycznie w realiach ustalonego stanu faktycznego zakres i rozmiar krzywdy doznanej przez powoda J. T. w następstwie wypadku komunikacyjnego z dnia 26 sierpnia 2013 roku daje jednak podstawę do przyznania mu zadośćuczynienia właśnie w wysokości zasądzonej zaskarżonym wyrokiem, czyli 15.000 złotych. Sąd I instancji w sposób wyczerpujący ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wysokość przyznanego powodowi zadośćuczynienia, a więc zarówno charakter i rozmiar doznanych obrażeń i związaną z tym wielkość uszczerbku na zdrowiu, co czyni bezprzedmiotowym prowadzenie szerokich powtórzeń w tym zakresie. Wystarczy jedynie wskazać wspierając trafny pogląd Sądu Rejonowego zasadności zasądzenia kwoty 15.000 złotych tytułem zadośćuczynienia to przecież bezpośrednim skutkiem gwałtownego zdarzenia, jakim było uderzenie w pojazd powoda z winy kierowcy ubezpieczonego u strony pozwanej, poza stresem pourazowym, był uraz skręcenia kręgosłupa szyjnego, który na wstępie związany był z przeprowadzeniem diagnostyki oraz uciążliwą koniecznością noszenia przez okres około 14 dni kołnierza ortopedycznego na szyi, a następnie, wobec utrzymujących się dolegliwości bólowych także z uciążliwą, długotrwałą rehabilitacją. Z uwagi na występujące u niego po wypadku dolegliwości bólowe odcinka szyjnego kręgosłupa był też powód zmuszony do korzystania okresowo z pomocy osób trzecich przy zaspokajaniu potrzeb dnia codziennego oraz odczuwał lęk przed prowadzeniem samochodu. Co istotne, zweryfikowany przez biegłego lekarza ortopedę stan zdrowia powoda po wypadku, potwierdził wystąpienie 6-procentowego długotrwałego uszczerbku poszkodowanego J. T. na skutek urazu odcinka szyjnego kręgosłupa doznanego w wyniku wypadku z dnia 26 sierpnia 2013 roku, a przy tym zdaniem tego biegłego rokowania na przyszłość nie są w przypadku powoda pewne. W świetle takiej weryfikacji medycznej stanu zdrowia powoda wykluczone jest miarodajne zweryfikowanie uszczerbku na zdrowiu powoda na podstawie fotograficznej analizy uszkodzeń pojazdu, którym poruszał się J. T. podczas zdarzenia drogowego z sierpnia 2013 roku. Przyznana, zatem powodowi kwota zadośćuczynienia zdaniem Sądu Okręgowego nie jest rażąco wygórowana, tak, aby mogła ona zgodnie z wolą skarżącego zakładu ubezpieczeń ulec jakiejkolwiek modyfikacji, chociaż w zakresie w ogóle --- STRONA 3 --- dookreślonym w apelacji. Poza tym poddając kontroli instancyjnej zaskarżony wyrok w zakresie spornej wysokości zadośćuczynienia na uwadze należało mieć utrwalony w orzecznictwie pogląd Sądu Najwyższego między innymi w wyroku z 27 lutego 2004 sygn. V CK 282/03, że przy ocennym charakterze kryteriów wyznaczającej wysokość zadośćuczynienia pieniężnego zarzut wskazujący na błędną wysokość przyznanego zadośćuczynienia może być uwzględniony przez Sąd II instancji tylko wskutek zawyżenia lub zaniżenia wysokości tego zadośćuczynienia w sposób rażący, co w tej sprawie nie nastąpiło. Przy występujących dolegliwościach bólowych uzasadniony był wydatek powoda na pokrycie także kosztów jednorazowej konsultacji medycznej w prywatnym gabinecie lekarskim w G., podobnie jak zgłoszone w tej sprawie wydatki na zakup kołnierza ortopedycznego, czy koszt maści przeciwbólowej. Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 kpc w tym zakresie oddalił, jako bezzasadną apelację strony pozwanej, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku II-instancyjnego. Natomiast, jeżeli chodzi o zakwestionowane koszty dojazdu na rehabilitację, to abstrahując od przekonujących zeznań powoda w tym zakresie, wystarczy przytoczyć stosowny fragment opinii biegłego lekarza ortopedy J. B., który potwierdził w sposób jednoznaczny w swojej opinii z 29 listopada 2015 roku, że to na skutek doznanego w wypadku urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego i stłuczenia odcinka lędźwiowego kręgosłupa miał on przepisane zabiegi rehabilitacyjne na kręgosłup. Chybione są, zatem zarzuty skarżącej w tej części, że nie został w sposób wystarczający wykazany związek zabiegów z następstwami wypadku. Rację ma również Sąd Rejonowy, że nie było możliwe precyzyjne wykazanie, jakie konkretnie kwoty pieniężne były wydatkowane na zakup każdego z paliw, benzyny, czy gazu. Szczególnie, że przecież powód nabywając paliwo do swojego pojazdu wykorzystywał je nie tylko na dojazdy na rehabilitację. Podsumowując, więc przedstawiona specyfikacja kosztów dojazdu słusznie zasługiwała, co do zasady na aprobatę i stąd słusznie Sąd I instancji poddał rozliczeniu ogółem wydatek na pokrycie kosztów paliwa za przejazd łącznie zgłoszone 2656 kilometrów. Przy czym zgodzić się w tym przypadku należy z argumentacją apelującego zakład ubezpieczeń, że przemnożenie tej liczby kilometrów przejechanych do miejsca rehabilitacji i z powrotem nie może nastąpić według stawki wynoszącej 0, (...) złotego zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 roku w sprawie dokonywania zwrotów kosztów używania samochodów osobowych dla celów służbowych niebędących własnością pracodawcy. Jest to, bowiem ryczałt zawierający elementy wynagrodzenia, a tymczasem w tym wypadku zgłoszone w tym zakresie przez powoda żądanie stanowi odszkodowanie, stąd z tych względów zmniejszając tę stawkę do wysokości 0,60 złotego za jeden kilometr, czyli 60 groszy, a więc wielkości odpowiadającej też branżowym rekompensatom za dojazd do pracy należało zmniejszyć przysługujący powodowi zwrot wydatków za przejazd na rehabilitację w wielkości zaakceptowanej też przez Sąd II instancji 2656 kilometrów z kwoty przyjętej zaskarżonym wyrokiem z tego tytułu 2.217 złotych 76 groszy, do kwoty 1.593 złote 60 groszy, jako iloczyn 60 groszy i 2656 kilometrów. W konsekwencji uwzględniając częściowo w tym zakresie apelację na podstawie art. 386 par. 1 kpc należało zmniejszyć zasądzoną zaskarżonym wyrokiem kwotę 17.456 złotych 76 groszy do kwoty 16.832 złotych 60 groszy, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku II-instancyjnego zmniejszając też stosownie o wielkość 624 złotych 16 groszy ujętą także w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku kwotę 17.314 złotych do sumy 16.689 złotych 84 grosze. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym zawarte w punkcie trzecim wyroku uzasadnia art. 100 zdanie drugie kpc, gdyż powód uległ w tym przypadku tylko, co do nieznacznej części i w związku z powyższym były podstawy do obciążenia w całości tymi kosztami procesu w postępowaniu apelacyjnym przegrywającą w tym zakresie stronę pozwaną. Na tę kwotę, która została zasądzona, czyli sumę 1.800 złotych składa się stawka wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego minimalna na podstawie par. 2 punku 5 w związku z par. 10 ustęp 1 punkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik powoda J. T. wniósł także zażalenie zarejestrowane pod sygn. II Cz 1204/17. Na postanowienie Sądu Rejonowego w Opolu w przedmiocie rozstrzygnięcia kosztów procesu..., o kosztach procesu zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 31 maja 2017 roku domagając się zmiany zaskarżonej części orzeczenia o kosztach zastępstwa prawnego poprzez zasądzenie od strony pozwanej na rzecz żalącego powoda kwoty wyższej, czyli 2.400 złotych tytułem kosztów zastępstwa prawnego w miejsce zasądzonej pierwotnie w zaskarżonym wyroku sumy 600 złotych. Zdaniem Sądu Okręgowego zażalenie powoda nie znajduje jednak uzasadnionych podstaw. Według Sądu II instancji nastąpiło, bowiem naruszenie par. 4 ustęp 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez błędną wykładnię tego przepisu. Otóż brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne. Zgodnie z treścią przywołanej regulacji w razie zmiany w toku postępowania wartości stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną, poczynając od następnej instancji. Nie ma, więc w jakikolwiek fragmencie tego przepisu, uwzględniając chociażby wykładnię literalną gramatyczną zastrzeżenia, że znajduje zastosowanie tak jak błędnie anonsuje pełnomocnik żalącego wyłącznie w sytuacji umownego ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika, to jest pomiędzy stroną, a jej pełnomocnikiem, a nie do zwrotu kosztów procesu między stronami. Powód rozszerzył to żądanie pozwem w toku procesu i ta wyższa stawka wynagrodzenia przysługuje po prostu stronie dopiero, jak wyraźnie stanowi przytoczony przepis, od następnej instancji, czyli w tym przypadku w postępowaniu odwoławczym, co znalazło odzwierciedlenie w tym rozstrzygnięciu. Jeżeli chodzi o koszty --- STRONA 4 --- postępowania zażaleniowego to wygrywająca teraz strona pozwana reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie zgłosiła w tym zakresie żadnego rozstrzygnięcia stąd brak orzeczenia w tym zakresie w naszym wyroku II-instan... [koniec części 00:10:29.374]