Wyrok II C 956/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 16 lipca 2013 roku M. B.

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt II C 956/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 16 lipca 2013 roku M. B. (1) wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. kwoty 80.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wydania orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę jakiej doznał na skutek naruszenia jego dóbr osobistych podczas osadzenia w Areszcie Śledczym w Ł.. Powód sformułował szereg zarzutów, a dotyczących szeroko rozumianych warunków bytowych, w tym przeludnienia cel, jak również dostępu do służby medycznej, a w szczególności psychologa, oraz narażenia na zarażenie wirusem HIV i WZW C poprzez osadzenie z ich nosicielami (pozew k. 3 – 4). W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2015 r. (data wpływu: 6.07.2015 r.) powód podtrzymał żądanie zasądzenia zadośćuczynienia i odszkodowania oraz wniósł dodatkowo o zobowiązanie pozwanego do przeproszenia powoda za dokonane już naruszenia dóbr osobistych, których skutków nie da się usunąć poprzez zamieszczenie na koszt pozwanego w ciągu 7 dni od uprawomocnienia się wyroku na stronie internetowej Fundacji (...) (www.(...).pl) w dziale „Ogłoszenia i komunikaty”, czcionką Verdana, rozmiar „small” z pojedynczą interlinią tekstu: „ Wyrażam ubolewanie, że Centralny Zarząd Służby Więziennej dopuścił do naruszenia dóbr osobistych Pana M. B. (1) poprzez umieszczenie go w jednostkach penitencjarnych nie spełniających standardów cywilizowanego państwa i za wszystkie wyrządzone Panu M. B. (1) szkody niematerialne szczere przepraszam”, dostępnego na stronie przez 30 dni, o zasądzenie kwoty 5.000 zł na cel społeczny na rzecz Fundacji (...) , KRS (...) oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (pismo pełnomocnika powoda z 29.06.2015 r k. 302-305) . W odpowiedzi na pozew z dnia 4 grudnia 2013 r., strona pozwana – Skarb Państwa reprezentowany przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa według norm przepisanych. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczeń powoda związanych z wydarzeniami które miały miejsce w okresie wcześniejszym niż 3 lata przed wniesieniem pozwu. Pozwany wskazał , że zarzuty nie zostały przez powoda nawet uprawdopodobnione – nie wykazał on faktu zaistnienia krzywdy czy szkody oraz ich rozmiarów , bezprawności działania pozwanego czy związku przyczynowego pomiędzy działaniem (zaniechaniem) funkcjonariuszy publicznych a rzekomą szkodą, która powstała w jego dobrach. Brak jest także uzasadnienia dla żądanej przez powoda kwoty, która w świetle okoliczności przedstawionych w pozwie wydaje się dowolna (odpowiedź na pozew k. 35-37). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Areszt Śledczy w Ł. jest jednostką pierwszej kategorii zabezpieczenia ochronnego . Jednostka przeznaczona jest dla tymczasowo aresztowanych mężczyzn. Przebywają tutaj także skazani wszystkich kategorii, wobec których toczą się postępowania w innych sprawach (okoliczność notoryjna znana sądowi z urzędu ). M. B. (1) przebywał w Areszcie Śledczym w Ł. jako osoba pozbawiona wolności od 24 stycznia 2012 r do 14 listopada 2012 r. , od 28 maja 2013 r. do 23 lipca 2013 r, a następnie od stycznia do marca 2015 r. , od maja do czerwca 2015 r. oraz od września do października 2015 r. W przerwach miedzy tymi okresami, powód przebywał w innych jednostkach penitencjarnych. Podczas osadzenia w Areszcie Śledczym w Ł. powód rozmieszczony był w następujących celach mieszkalnych: - od 24.01.2012 r. do 25.04.2012 r. – w celi C/2 nr 51 o pow. 12,04 m 2 – 4 osadzonych, --- STRONA 2 --- - od 26.04 do 03.05. 2012 , od 04.05 do 22.05. 2012 r. , od 23.05.2012 do 24.05.2012 r., w dniu 25.05.2012, od 26.05. do 30.05.2012 , od 31.03 do 05.06.2012 r. , od 06.06 do 13.06.2012. od 14.06 do 18.06.2012 – w celi B/2 nr 71 o pow. 12,04 m 2 – 3 albo 4 osadzonych; - od 19.06.do 03.07.2012 r. – w celi B/3 nr 113 – o pow. 12,03 m 2 – 4 osadzonych; - w dniu 04.07. 2012, od 05.07. do 15.07.2012 , od 16.07 do 19.07.2012 , od 20.07 do 26.08. 2012 , w dniu 27.08.2012 r. ; od 28.08 d 01.10.2012 r. , w dniu 02.10.2012 , od 03.10 do 21.10.2012 , od 22.10 do 23.10.2012 r. , od 24.10 do 29.10 – w celi C/2nr 67 o pow. 12,04 m 2 – 3, 4 albo 6 osadzonych (przy czym 6 osadzonych – w okresie od 5 do 15.07.2012 r.) ; - w dniu 30.10.2012 r. – w celi C/2 nr 73 o pow. 11,31 m 2 – 3 osadzonych ; - od 31.10 do 01.11.2012 r. , od 02.11.do 14.11.2012 r. – w celi C/2 nr 72 o pow. 12,04 m 2 - 3 albo 4 osadzonych; - od 28.05 do 08.07.2013 r. – w celi B/4 nr 143 o pow. 11,68 m 2 – 3 osadzonych; - od 09.07 do 10.07 2013 r., od 11.07 do 22.07.2013 r. , w dniu 23.07.2013 r. – w celi B/3 nr 86 o pow. 12,02 m 2 – 3 albo 4 osadzonych . (notatka służbowa zastępcy kierownika działu Ochrony Aresztu Śledczego w Ł. k. 58) Na podstawie decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. nr (...) z dnia 05.07.2012 r. w oparciu o art. 110 § 2 b k.k.w. powód został umieszczony na okres od dnia 05.07.2012 r. do 19.07.2012 r. w celi mieszkalnej , w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m 2 nie mniej jednak niż 2 m 2 . Przyczyną podjęcia decyzji był brak innych, właściwych miejsc zakwaterowania (decyzja k. 59) . Na mocy decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. nr(...) z dnia 18.07.2012 r. w oparciu o art. 110 § 2 c k.k.w. powód został umieszczony na okres od dnia 19.07.2012 r. do 02.08.2012 r. w celi mieszkalnej , w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m 2 nie mniej jednak niż 2 m 2 . Przyczyną podjęcia decyzji był brak innych, właściwych miejsc zakwaterowania (decyzja k. 60). Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. decyzją nr (...) z 20.07.2012 r. na podstawie art. 110 § 2 g k.k.w. z dniem 20.07 2012 r. uchylił decyzję własną z 18.07.2012 nr (...) z uwagi na ustanie przyczyn, dla których została wydana (decyzja k. 61). W Areszcie Śledczym w Ł. w dniach : 6 września 2012 r. , 16 listopada 2012 roku oraz 18 kwietnia 2013 roku przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. przeprowadzili na terenie jednostki kontrole sanitarne. Podczas kontroli nie stwierdzono w skontrolowanych celach obecności insektów. Stwierdzone uchybienia sanitarne dotyczyły głownie pomieszczenia ambulatorium i fryzjerni. W różnych pomieszczeniach (fryzjernia, sala sortowania bielizny, łaźnie, poczekalnia dla osadzonych konwokowanych ), odnotowano zniszczoną stolarkę drzwiową , kaloryfery ze śladami rdzy, sufity i ściany zabrudzone, wymagające malowania, zacieki na ścianach i sufitach, odpadającą farbę i tynk, zagrzybienia, ubytki w wykładzinie podłogowej (protokoły kontroli k. 62-83). Wszystkie cele w których powód przebywał są skanalizowane i mają doprowadzoną zimną wodę. W części cel kąciki sanitarne są zabudowane całkowicie. W większości zabudowa jest jedynie częściowa, a wejście do nich zasłania kotara z materiału. W niektórych celach wejście do kącika sanitarnego zabudowanego z trzech stron stanowi drewniana przesłona umocowana na zawiasach do wysokości około półtora metra. Pomimo systematycznego corocznego remontowania części cel , są one już mocno wyeksploatowane, w wielu celach ściany są brudne, okna są stare, nieszczelne i mogą nie spełniać swojej roli w miesiącach zimowych . Osadzeni, którzy z racji specyfiki jednostki, przebywają tutaj tylko czasowo, nie dbają o wyposażenie i stan techniczny cel, w których zostają umieszczeni, wręcz --- STRONA 3 --- je dewastują. W 2010 roku rozpoczęto sukcesywną wymianę okien w celach mieszkalnych. Zarówno umywalki jaki sedesy znajdujące się w celach są częściowo wyeksploatowane. Nie ma zastrzeżeń do temperatury panującej w celach oraz cyrkulacji powietrza. Kąciki sanitarne w skontrolowanych celach są czyste , środki czystości pozostające w dyspozycji osadzonych umożliwiają im dbanie o właściwy stan urządzeń sanitarnych znajdujących się w celach . Okna w celach pawilonów mieszkalnych są odpowiedniej wielkości i umożliwiają należyty dopływ światła dziennego. Na oknach cel pawilonów A B i C zamontowano przesłony (tzw. blendy) , nie powoduje to jednak ich gorszego oświetlenia. Wieczorem cele oświetlają świetlówki jarzeniowe odpowiednio zabezpieczone przed uszkodzeniem, a emitowane przez nie światło należy uznać za wystarczające do czytania i pisania. Podstawowe wyposażenie cel stanowią piętrowe łóżka , stoły , taborety oraz wiszące szafki , gdzie skazani przechowują min artykuły spożywcze oraz naczynia . Stan tych sprzętów jest dostateczny , podobnie jak stan materaców , koców i pościeli oraz ręczników i ścierek. Stan tych sprzętów i pozostałego wyposażenia jest dostateczny, widać na nich ślady częściowego zużycia i napraw, co związane z dużą rotacją osadzonych wynikającą z przeznaczenia jednostki, a także brakiem dbałości osadzonych o stan przekazanych im do użytkowania sprzętów i wyposażenia. . We wszystkich celach znajdują się gniazda elektryczne co umożliwia osadzonym korzystanie z odbiorników telewizyjnych i grzałek (okoliczności notoryjne znane sądowi z urzędu) . Ściany cel mieszkalnych są uszkodzone, z ubytkami farby i pokryte rysunkami i starymi zabrudzeniami dokonanymi przez osadzonych . Dużym problemem jest także zawilgocenie i zagrzybienie cel mieszkalnych. Sprzęt kwaterunkowy nosi ślady zużycia : wydawane osadzonym materace i poduszki bywają brudne bądź porwane. W licznych celach szafki nie miały drzwiczek, w niektórych łóżkach brak było podkładów, przez co materac zapadał się w miejscach ubytków. Tak było m.in. w celi nr 72 pawilonu C. Odnotowano także uszkodzenia luster. W wielu celach uszkodzone były głośniki radiowęzła i oświetlenie (brak osłon, wystające przewody), rzeczy osobiste większość osadzonych przechowywała w reklamówkach lub torbach pod łóżkami. Ramy okienne noszą ślady licznych napraw. Nieszczelności w stolarce osadzeni uzupełniają dostępnymi materiałami, m.in. gazetami, plastikowymi workami (raport przedstawicieli Krajowego Mechanizmu prewencji Biura Rzecznika Praw Obywatelskich z wizytacji w Areszcie Śledczym w Ł. w dniach 13-15 stycznia 2014 r. - k. 392-407) Stan techniczny instalacji grzewczej jest zgodny z obowiązującymi przepisami i zapewnia właściwe warunki cieplne w pomieszczeniach, które nie zmieniały swojego przeznaczenia użytkowego od momentu oddania go do użytku . Kotłownia aresztu pracuje w trybie automatycznym i każde obniżenie temperatury zewnętrznej powoduje wzrost temperatury czynnika grzewczego. Przy dużych różnicach temperatur zewnętrznych i wewnętrznych może okresowo wystąpić obniżenie temperatury z uwagi na stary system grzewczy i jego opóźnienia w podniesieniu temperatury czynnika grzewczego ( jest to z reguły proces krótkotrwały, gdyż grzejniki nie posiadają zaworów regulujących przy grzejnikach i czynnik cieplny o wysokiej temperaturze przepływa bez ograniczeń przez grzejnik, dając wyższą temperaturę w pomieszczeniu. Jest o system bardzo nieekonomiczny , ale wynikający ze specyfiki użytkowania i przepisów (okoliczność notoryjna znana sądowi z urzędu) Dział kwatermistrzowski przeprowadza raz w roku przegląd sprzętu kwaterunkowego, w oparciu o który określane są potrzeby, a następnie realizowane zakupy. Ponadto, wymiana oraz naprawa sprzętu kwaterunkowego w celach mieszkalnych realizowana jest na bieżąco. Działania są wymuszone nie tyle zużyciem sprzętu co jego notoryczną dewastacją przez osadzonych (okoliczność notoryjna znana sądowi z urzędu) . Wentylacja grawitacyjna w celach jest zgodna z przepisami , możliwa przez otwory okienne. Istniejące przewody wentylacyjne służą do wentylacji kącika sanitarnego. Przewody wentylacyjne podlegają okresowym kontrolom przez osoby uprawnione i są poddawana naprawom bieżącym i według wskazań osoby uprawnionej . Same przekroje poprzeczne przewodów pionowych pozostają przez cały czas bez zmian. Natomiast często występują przypadki przesłaniania kratek wentylacyjnych przez osadzonych (okoliczność notoryjna znana sądowi z urzędu) . --- STRONA 4 --- Osadzeni w Areszcie Śledczym w Ł. odbywają spacery w czterech grupach, w wyznaczonych godzinach, zgodnie zewnętrznym regulaminem. Pierwsze dwie grupy, do których należał powód – po porannym apelu , przed śniadaniem . Powód korzystał w Areszcie śledczym w Ł. z biblioteki, w celi znajdował się telewizor. Przez radiowęzeł emitowano utwory muzyczne, program informacyjny oraz regulamin wewnętrzny jednostki, brakowało prasy i zajęć kulturalno – oświatowych (zeznania świadka M. B. (2) k. 271 odw.-272). Służba więzienna ma obowiązek zachowania ładu i porządku w jednostkach. W tym celu w każdym czasie może być przeprowadzona kontrola cel mieszkalnych i osadzonych. Cele kontrolowane są w momencie, kiedy osadzeni w nich nie przebywają. Osadzonego przeszukuje się w chwili, gdy miał kontakt ze światem zewnętrznym – po powrocie z widzenia czy z przepustki. Kontrole osobiste są dokonywane przez osoby tej samej płci w wyznaczonych do tego pomieszczeniach, podczas nieobecności osób postronnych oraz odmiennej płci. Kontrole są wykonywane zawsze przy zamkniętych drzwiach w wyznaczonym pomieszczeniu. Pomieszczenia przeznaczone do kontroli osobistych są monitorowane za pomocą kamer utrwalających obraz w sposób uniemożliwiający ukazywanie intymnych części ciała (okoliczność notoryjna, znana sądowi z urzędu ). W trakcie pobytu w Areszcie Śledczym w Ł. powód wielokrotnie korzystał z konsultacji lekarskich (dwa razy – w marcu 2012 r., jeden raz w kwietniu 2012 r., sześć razy w maju 2012 r., dwa razy w czerwcu 2012, dwa razy w lipcu 2012 r. , jedne raz w sierpniu 2012 r. ). W trakcie wizyt, powód nie zgłaszał potrzeby skorzystania z porady psychologicznej. W późniejszym okresie, podczas osadzenia w jednostkach w G. i B., powód kilkukrotnie był konsultowany przez lekarza psychiatrę i otrzymywał leki. M. B. (1) ma niepełnosprawną rękę, po usunięciu guza nowotworowego przedramienia, cierpi także na łuszczycę, otrzymywał do lekarza maść do smarowania miejsc zmienionych chorobowo (książki zdrowia powoda – w kopercie oznaczonej jako k. 286). U M. B. (1) nie rozpoznano choroby psychicznej ani jakiegokolwiek zaburzenia wymagającego stałego leczenia psychiatrycznego, nie stwierdzono również trwałego uszczerbku na zdrowiu w zakresie zdrowia psychicznego. M. B. (1) wykazuje cechy homilopatii – jest to to nieprawidłowy rozwój osobowości wskutek kalectwa. Wieloletni pobyt w zakładach karnych nasilił u powoda takie cechy jak: niska tolerancja na frustrację, rozbudowany egocentryzm, poczucie krzywdy i stała podstawa żądań. Ukształtowane cechy homeopatyczne nie poddają się terapii (pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii J. B. – w kopercie oznaczonej jako karta 341) Osadzeni, którzy są nosicielami wirusa HCV , HBV czy HIV są rozmieszczani w celach mieszkalnych zgodnie z art. 110 k.k.w. Brak jest przepisów nakazujących izolowanie nosicieli od pozostałych osadzonych. Każdy osadzony przebywający w warunkach jednostki penitencjarnej ma obowiązek przestrzegania higieny osobistej i czystości pomieszczeń, w których przebywa , zgodnie z art. 116 k.k.w. (okoliczność notoryjna znana sądowi z urzędu). Podczas osadzenia w Areszcie Śledczym w Ł. , powód wielokrotnie na piśmie zgłaszał skargi , zarówno do sądu penitencjarnego oraz do Stowarzyszenia Obrony Praw Człowieka w D. w przedmiocie warunków bytowych i udzielania świadczeń zdrowotnych w tej jednostce. Powód skarżył się również na prowokacyjne i lekceważące zachowanie wychowawcy w oddziale II pawilonu B , udaremnianie przez niego kontaktu powoda z psychologiem , ignorowanie próśb o wydanie czajnika i brak możliwości skorzystania z dodatkowej kąpieli . We wszystkich przypadkach nie zostały stwierdzone naruszenia przysługujących powodowi praw , w tym prawa do opieki medycznej – skargi zostały uznane za bezzasadne . M. B. (1) miał w Areszcie Śledczym w Ł. zapewnioną opiekę medyczną w ramach świadczeń zdrowotnych i podstawowej opieki medycznej, w tym leczenie farmakologiczne i dietetyczne według bieżących wskazań. Wykazano, że wizyty w ambulatorium były realizowane w trybie planowym i bez zbędnej zwłoki. W zakresie zarzutu dotyczącego realizacji spacerów i łaźni, w ocenie lekarza prowadzącego, nie wystąpiły u powoda przesłanki zdrowotne do stosowania odstępstw w opisywanej materii. --- STRONA 5 --- Podczas postępowania wyjaśniającego w sprawie skargi powoda ustalono, że powód nie zgłaszał przełożonym potrzeby kontaktu z psychologiem, a administracja jednostki nie widziała również takiej potrzeby skierowania powoda z urzędu na taką rozmowę. W szczególności, przeprowadzone w sprawie czynności wykazały, że podczas pobytu w Areszcie Śledczym w Ł. powód nie występował do administracji jednostki z prośbą o wyrażenie zgody na zawarcie związku małżeńskiego, a zgoda ta została powodowi wyrażona przez administracją Zakładu Karnego Nr (...)w Ł. ( skarga z 13.06.2012 r. k. 382, odpowiedzi na skargi powoda k.383-390) Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie powołanych dowodów. Sąd nie dal wiary zeznaniom świadka P. M. odnośnie prowokacyjnych zachowań , jakich miał doświadczać powód ze strony wychowawcy, które miałyby charakter celowych szykan gdyż jego twierdzenia te nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym o charakterze obiektywnym. Świadek jest także osobą pozbawioną wolności i trudno uznać, że jego zeznania na wyżej wskazane okoliczności mają charakter obiektywny i bezstronny. Jest okolicznością znaną Sądowi urzędowo, że osadzeni masowo wytaczają powództwa przeciwko Skarbowi Państwa, w których domagają się zasądzenia na ich rzecz wysokich zadośćuczynień w związku z warunkami osadzenia w placówkach penitencjarnych, w których to postępowaniach występują zarówno jako strona , a innym razem , w analogicznych sprawach wytoczonych przez innych osadzonych, jako świadkowie. Charakterystyczne dla oceny wiarygodności zeznań zarówno powoda jak i zgłoszonych przez niego świadków jest to, że ich twierdzenia o nieprawidłowym, szykanującym zachowaniu służby więziennej mają charakter ogólnikowy i niemożliwy do zweryfikowania. Zdaniem Sądu zarówno powód jak i zgłoszeni przez niego w charakterze świadków współosadzeni są osobami zainteresowanymi wynikiem sprawy gdyż uzyskanie przez powoda w niniejszym postępowaniu korzystnego orzeczenia miałoby wpływ na sytuację prawną pozostałych osób poprzez możliwość powoływania się przez nie w wytoczonych przez nie analogicznych sprawach na to rozstrzygnięcie jako prejudykatu. Podnieść w tym miejscu także należy, że postępowania wyjaśniające prowadzone przez administrację pozwanej jednostki, nie ujawniły występowania nieprawidłowości w zakresie zarzucanym przez powoda. Odnośnie zeznań świadka M. B. (2) to okazały się one częściowo nieprzydatne dla rozstrzygnięcia, ponieważ świadek wprawdzie przebywał z powodem w jednej celi dwa razy ale - z racji dużej rotacji osadzonych i zmian cel- nie potrafił bliżej opisać warunków, w jakich przebywali, a jego spostrzeżenia miały charakter ogólny – dotyczący wszystkich cel w Areszcie Śledczym w Ł., w których przebywał. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Zasadność roszczenia pozwu podlegała analizie w oparciu o przepisy art. 23 i art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. oraz art. 417 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2004 r. Zgodnie z przepisem art. 417 § 1 k.c. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa na gruncie tego przepisu są zatem: szkoda wyrządzona przy niezgodnym z prawem wykonywaniu czynności z zakresu władzy publicznej oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy niezgodnym z prawem wykonywaniem takich czynności a powstaniem szkody. Pojęcie szkody w prawie cywilnym obejmuje zarówno uszczerbek majątkowy, jak i uszczerbek o charakterze niemajątkowym (krzywdę). Z kolei, istnienie związku przyczynowego należy oceniać na zasadach wynikających z art. 361 § 1 k.c. Oznacza to, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej. Zakres odpowiedzialności odszkodowawczej wynikającej z przepisu --- STRONA 6 --- art. 417 § 1 k.c. obejmuje wszelkie zachowania związane z wykonywaniem władzy publicznej z wyjątkiem tych, które unormowane są w przepisie art. 417 1 § 1 - 4 k.c. oraz sytuacji uregulowanych odrębnymi przepisami szczególnymi, do których odsyła art. 421 k.c. Treść art. 23 k.c. wskazuje, że dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Przepis ten zawiera otwarty katalog dóbr osobistych. Wśród nich znajduje się zdrowie, cześć, która ma swój wymiar wewnętrzny (godność osobista). Godność osobista przysługuje każdej osobie i podlega ochronie prawnej niezależnie od tego, w jaki sposób kształtuje obraz danej osoby w opinii innych. Niewątpliwie dobrem osobistym każdego człowieka jest również jego prawo do intymności. Ocena czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego nie może być dokonywana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby, ale musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych (tak też Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 28 sierpnia 1996 r., I ACr 341/96, OSA 7-8/1997, poz. 43). W myśl art. 24 k.c. ochrona cywilnoprawna taka przysługuje jedynie przed bezprawnym naruszeniem dobra osobistego. Bezprawne jest zachowanie sprzeczne z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Wskazany przepis wprowadził domniemanie bezprawności działania. Dlatego w procesie o ochronę dóbr osobistych pozwany ma obowiązek wykazać, że jego działanie nie było bezprawne. Działanie nie jest bezprawne zwłaszcza wówczas, gdy jest oparte na przepisie obowiązującego prawa. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r. (V CSK 431/06, OSNC 1/2008, poz. 13 z aprobującą glosą N. Pawłowskiej, EPS 1/2008) wskazano, iż ciężar dowodu, że warunki w zakładzie karnym odpowiadały obowiązującym normom i nie doszło do naruszenia dóbr osobistych, spoczywa na pozwanym (art. 6 w związku z art. 24 k.c.), a zatem pokrzywdzony żądający na podstawie art. 448 k.c. kompensaty krzywdy nie musi dowodzić bezprawności naruszenia dobra osobistego. W przypadku bezprawnego naruszenia dobra osobistego, art. 24 k.c. pozwala osobie, której dobro osobiste zostało naruszone żądać, aby sprawca naruszenia dopełnił czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, a w szczególności złożył oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach określonych w kodeksie cywilnym, może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny. Zasady przyznawania zadośćuczynienia zostały doprecyzowane w art. 448 k.c., który stanowi, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zgodnie z art. 30 Konstytucji RP przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne zwłaszcza tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa. Realizacja spoczywających na administracji Aresztu Śledczego obowiązków w zakresie organizowania miejsc, w których przebywają osoby pozbawione wolności należy do działań władczych Państwa i mieści się w pojęciu wykonywania zadań z zakresu władzy publicznej. Ocena, czy obowiązki te zostały zrealizowane, winna być dokonana z uwzględnieniem uprawnień skazanego, szczegółowo uregulowanych w przepisach art. 102-120 k.k.w. w zw. z art. , a także z uwzględnieniem obowiązującego do 13 sierpnia 2014 roku rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych --- STRONA 7 --- osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 186, poz. 1820), oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 stycznia 2014 roku w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. z 2014 r., poz. 200), które weszło w życie z dniem 14 sierpnia 2014 roku. Udzielenie powodowi cywilnoprawnej ochrony wymagało zatem ustalenia, że zachowania administracji pozwanego Aresztu Śledczego w Ł. godziły w jego dobra osobiste w rozumieniu art. 24 § 1 k.c. Z mocy art. 6 k.c. na powodzie ciążył zatem dowód wskazania konkretnych uchybień w postaci zaniechania podjęcia działań zapewniających mu realizację jego uprawnień w zakresie warunków bytowych wynikających ze wskazanych powyżej przepisów, naruszających sferę jego dóbr osobistych. , natomiast stronę pozwaną obciążał obowiązek udowodnienia, że działała zgodnie z prawem i nie naruszyła dóbr osobistych powoda (art. 6 k.c. w związku z art. 24 k.c.). W złożonym pozwie powód wskazał na fakt przeludnienia cel mieszkalnych, w których był osadzony, brak intymności w pomieszczeniach sanitarnych oraz niedostateczną opiekę lekarską (brak możliwość zasięgnięcia porady psychologicznej) i narażenie na zarażenie chorobami zakaźnymi wobec przebywania w jednej celi z ich nosicielami . Nadto, skarżył się na ograniczoną wentylację cel mieszkalnych, brak ciepłej wody utrudniający zachowanie właściwej higieny osobistej, nieodpowiednią temperaturę w celach, , zły stan techniczny łóżek, stolarki okiennej i sanitariatów, zagrzybienie ścian i sufitów, występowania insektów , zużyty sprzęt kwaterunkowy i jego niewystarczającą ilość , ograniczony dostęp do światła dziennego z uwagi na zainstalowane przesłony (tzw. blendy) oraz ich zabrudzenie, jak również prowokacyjne zachowania funkcjonariuszy Służby Więziennej. Na rozprawie powód dodatkowo podniósł , że na skutek działania funkcjonariuszy w Areszcie Śledczym w Ł. został pozbawiony możliwości zawarcia związku małżeńskiego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu przebywania przez powoda w celi przeludnionej, wskazać należy , że uwzględnienie roszczenia o zadośćuczynienie za umieszczenie osadzonego w celi przeludnionej jest zasadniczo możliwe, jednakże tylko w sytuacjach wyjątkowych, np. w przypadku niezapewnienia osadzonemu miejsca do spania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r., V CSK 431/06, OSNC 1/2008, poz. 13). Taka drastyczna sytuacja w przypadku powoda nie miała miejsca. Dla stwierdzenia naruszenia dobra osobistego należy w każdym wypadku ustalić, czy cierpienia i upokorzenia wynikające z pobytu w zakładzie karnym związane z legalną formą karania przekraczają poziom związany z samym uwięzieniem, czy są zgodne z rozsądnymi w sytuacji uwięzienia potrzebami, a ich intensywność nie przekracza nieuniknionego poziomu cierpienia nieodłącznie związanego z pozbawieniem wolności (por. E. Kutermankiewicz, Sprawy z powództwa osadzonych o ochronę dóbr osobistych w związku z przeludnieniem więzień- nowe spojrzenie na problem, Pal. 9-10/2010, s. 65 i cytowane tam orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka). Aktualnie przepisy art. 110 § 2b pkt 6-7, § 2c i § 2i k.k.w. pozwalają na umieszczanie osadzonych w celach o powierzchni poniżej 3 m 2 . Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony, nie dłuższy niż 14 dni, w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m 2 , nie mniej jednak niż 2 m 2 , jeżeli zachodzi konieczność natychmiastowego umieszczenia w zakładzie karnym lub areszcie śledczym nieposiadającym wolnych miejsc w celach mieszkalnych przetransportowanego na polecenie sądu lub prokuratora z innego zakładu karnego lub aresztu śledczego, w celu udziału w rozprawie lub innych czynnościach procesowych, a także osoby tymczasowo aresztowanej, ukaranej karą porządkową lub co do której zastosowano inne środki przymusu skutkujące pozbawienie wolności. Okres ten może być przedłużony tylko za zgodą sędziego penitencjarnego. Łączny okres umieszczenia skazanego w warunkach określonych w § 2b nie może przekroczyć 28 dni. Przepisy § 2b lub 2c mogą być stosowane wobec tego samego skazanego nie wcześniej niż po upływie 180 dni od dnia zakończenia okresu, na który nastąpiło poprzednie umieszczenie w warunkach w nich określonych. Władze aresztu dwukrotnie zawiadamiały powoda o konieczności umieszczenia w celi, w której norma powierzchniowa jest niższa niż 3 m 2 na jednego osadzonego. M. B. (1) przebywał w takiej celi od 5 do 20 lipca 2012 roku , a więc przez okres 16 dni. Powód nie udowodnił jednak, że stopień i długotrwałość naruszenia --- STRONA 8 --- normy powierzchniowej na jednego osadzonego spowodowały naruszenie jego dóbr osobistych (prawa do godności i humanitarnego traktowania w jednostce penitencjarnej), a tym bardziej, aby uzasadniało to przyznanie mu zadośćuczynienia z tego tytułu. W odniesieniu do pozostałego czasu osadzenia powoda w Areszcie Śledczym w Ł., M. B. (1) nie wykazał, aby nie zachowana została w stosunku do niego norma powierzchniowa 3 m 2 . Strona pozwana zaprzeczyła tej okoliczności, zaś ani powód ani przesłuchiwani na jego wniosek świadkowie nie potrafili podać wymiarów cel, w których powód przebywał , ani też liczby osób z nim współosadzonych w poszczególnych okresach . Tym samym, nie można było dokonać ustaleń, czy rzeczywiście M. B. (1) w przebywając w poszczególnych celach dysponował powierzchnią mniejszą niż 3 m 2 . Subiektywnie odczuwana przez powoda ciasnota, nie może być podstawą uwzględnienia powództwa. Z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie II CSK 382/12 wynika , że w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę wskutek naruszenia dóbr osobistych przez osadzenie w przeludnionej celi więziennej, na powodzie zgodnie z art. 6 w związku z art. 24 i 448 k.c. spoczywa ciężar dowodu umieszczenia go w określonym czasie w przeludnionej celi i wynikłego stąd naruszenia jego godności lub innych dóbr osobistych oraz doznania krzywdy niemajątkowej . Analizując pozostałe zarzuty powoda, warto w tym miejscu poczynić ogólną uwagę, iż dla stwierdzenia naruszenia dobra osobistego należy w każdym wypadku ustalić, czy cierpienia i upokorzenia wynikające z pobytu w zakładzie karnym związane z legalną formą karania przekraczają poziom związany z samym uwięzieniem, czy są zgodne z rozsądnymi w sytuacji uwięzienia potrzebami, a ich intensywność nie przekracza nieuniknionego poziomu cierpienia nieodłącznie związanego z pozbawieniem wolności . W ocenie Sądu, taka sytuacja nie zachodzi w przypadku M. B. (1). Powód nie wskazał dowodów na okoliczność, że doszło do naruszenia dyspozycji art. 110 § 2 k.k.w. oraz norm określonych w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (z 17.10.2003 r. i obecnie obowiązującego z 28.01.2014 r.) poprzez niezapewnienie odpowiedniego wyposażenia celi. Wszystkie cele, w których przebywał powód były wyposażone w standardowy sprzęt kwaterunkowy. Zdaniem Sądu nie można oczekiwać, że elementy wyposażenia celi każdorazowo będą wymieniane lub naprawiane natychmiast kiedy tylko będzie nosił ślady zużycia, co następuje bardzo szybko z uwagi na dużą rotację osadzonych wynikającą z charakteru jednostki. Konieczność oczekiwania na dokonanie określonej naprawy bądź dostarczenie sprzętu, jest naturalna i nie wskazuje na to, że jakiekolwiek dobra osobiste powoda zostały naruszone w związku z oczekiwaniem na dostarczenie nowego sprzętu lub naprawę dotychczasowego. Osoby przebywające w zakładzie karnym nie powinny oczekiwać warunków podobnych do domowych, chociaż i to pojęcie jest niejednoznaczne gdyż zdarza się , że także osoby nie pozbawione wolności zamieszkują w warunkach zbliżonych do więziennych, a nawet gorszych, chociaż nie odbywają żadnej kary. W warunkach pozbawienia wolności standard ochrony niektórych dóbr osobistych musi ulec obniżeniu, tak aby pobyt w zakładzie penitencjarnym stanowił także formę odstraszania od popełniania przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności. Dlatego konieczność korzystania z sfatygowanych mebli, przypadkowe towarzystwo i związane z tym konflikty, nuda czy ciasnota cel same w sobie nie świadczą jeszcze, że rzeczywiście doszło do naruszenia jakiegokolwiek dobra osobistego osób przebywających w takich warunkach. Osadzeni mają zapewniony dostęp do bieżącej zimnej wody, co pozwala im również na utrzymywanie higieny osobistej w podstawowym zakresie. Mają oni także – zgodnie z § 32 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz.U. Nr 152, poz. 1494) prawo do odbycia ciepłej kąpieli w łaźni raz w tygodniu, a w uzasadnionych przypadkach również częściej (dotyczy to osadzonych zatrudnionych przy pracach brudzących i tych, co do których istnieją wskazania zdrowotne do odbywania częstszych kąpieli). Powód nie wykazał, iż w jego przypadku, z uwagi na stan zdrowia uzasadnione jest odbywanie częstszych niż raz w tygodniu kąpieli. Podkreślenia wymaga okoliczność , że wskazany powyżej przepis został poddany badaniu przez Trybunał Konstytucyjny na wniosek Rzecznika Praw obywatelskich, który wyrokiem wydanym w dniu 31 marca 2015 r. w --- STRONA 9 --- sprawie o sygn. akt U 6/14 (Dz.U. uznał omawianą regulację § 32 ust 4 zd. 1 za zgodną art. 92 ust. 1 zd. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarzuty związane z częściową jedynie zabudową i niewygodą kącików sanitarnych są całkowicie bezpodstawne, albowiem ich konstrukcja wynika z realizacji obowiązku zapewnienia osadzonym bezpieczeństwa oraz z warunków hydraulicznych występujących w budynkach. Całkowite odgrodzenie któregokolwiek fragmentu celi mogłoby ułatwiać osadzonym ukrywanie przedmiotów niedozwolonych, dokonywaniu przez nich prób samobójczych czy samookaleczeń a także dokonywanie aktów agresji w stosunku do współosadzonych. Funkcjonariusze służby więziennej muszą mieć w każdym czasie możliwość kontroli zachowania wszystkich osób osadzonych w danej celi . Z podobnych względów zostały zamontowane w oknach cel mieszkalnych przesłony poliwęglanowe, które były niezbędne celem wykluczenia możliwości porozumiewania się osadzonych z różnych pawilonów i pięter z osobami z zewnątrz. Było to podyktowane specyfiką aresztu śledczego, gdzie zachodzi potrzeba odizolowania od siebie poszczególnych kategorii i grup osadzonych, przede wszystkim z uwagi na potrzebę zapewnienia prawidłowego toku postępowania karnego. Otwarta lista chronionych prawnie dóbr osobistych została uzupełniona o uprawnienie do godnych warunków odbywania kary w zakładach karnych nie przewidują one jednak zapewnienia samodzielności pomieszczeń przeznaczonych na toalety ani ich oddzielenia stałym murem od pozostałej części celi (tak: SN w wyroku z 5.07.2012 r. , IV CSK 603/11, Lex nr 1228452). Problem z zawilgoceniem i zagrzybieniem cel został zauważony przez przedstawicieli Krajowego Mechanizmu Prewencji Biura Rzecznika Praw Obywatelskich . Problem ten jest eliminowany w drodze systematycznych remontów cel mieszkalnych. W raporcie z kontroli przeprowadzonej przez ww. organ nie została wskazana żadna cela, w której przebywał powód (poza celą nr 72 w pawilonie C, gdzie stwierdzono zarwane łóżko) zatem brak było podstaw do poczynienia ustaleń, czy i w jakim zakresie był narażony na kontakt z grzybami. Podczas kontroli sanitarnej dokonywanej w Areszcie Śledczym w Ł. przez uprawniona instytucje zewnętrzną nie stwierdzono także obecności insektów. Jeżeli chodzi o organizację czasu wolnego osadzonych to mają oni możliwość korzystania z biblioteki i powód to czynił, a pozbawienie możliwości czytania prasy nie może być uznane w realiach ekonomicznych panujących w kraju, za naruszenie jakiegokolwiek dobra osobistego. Odnosząc się do kolejnego zarzutu w postaci odbywania spaceru w niedogodnej dla powoda porze (przed śniadaniem), wskazać należy, że niedogodności te są immanentnie związane z stosowanym środkiem zapobiegawczym oraz uwarunkowane pojemnością Aresztu w Ł. i wynikającymi z niej ograniczeniami czasowo - lokalowymi. Jeżeli chodzi o zarzut poniżającego i niehumanitarnego traktowania powoda w związku z dokonywaniem kontroli osobistych wskazać należy przede wszystkim, iż zgodnie z art. 116 § 2-4 i 209 k.k.w. skazany ma obowiązek poddać się kontroli osobistej w każdym czasie. Kontrole osobiste mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa funkcjonariuszom Aresztu, ale i samym osadzonym poprzez zapobieganie przemycaniu na teren jednostki niedozwolonych przedmiotów i substancji. Przepis art. 73 a k.k.w. wprost umożliwia monitorowanie zakładów karnych przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, w tym przez system telewizji przemysłowej. Zgodnie z art. 73a § 8 k.k.w. o stosowaniu monitorowania w określonych miejscach i pomieszczeniach decyduje dyrektor zakładu karnego, mając na celu zapewnienie porządku i bezpieczeństwa w zakładzie karnym. Działania Aresztu Śledczego w postaci prowadzenia monitoringu określonych pomieszczeń, w tym pomieszczeń, w których dokonywana jest kontrola mają zatem oparcie w przepisach prawa karnego wykonawczego. Powód nie wykazał, że prowadzenie monitoringu w tych pomieszczeniach narusza jego dobra osobiste w stopniu nie dającym się pogodzić z celem tej czynności. Jeżeli chodzi o dalsze zarzuty, związane z niewłaściwym leczeniem w warunkach więziennych, a w szczególności z długim oczekiwaniem na konsultację lekarską , to są one również całkowicie bezpodstawne. --- STRONA 10 --- Zgodnie z art. 115 § 1 i 1a k.k.w., skazanemu zapewnia się bezpłatne świadczenia zdrowotne, leki i artykuły sanitarne, ale nie przysługuje mu prawo wyboru lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej, świadczeniodawcy udzielającego ambulatoryjnych świadczeń opieki zdrowotnej, lekarza dentysty oraz szpitala, określone w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135). Zgodnie natomiast z § 6 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r. (Dz. U. Nr 204, poz. 1985) w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności, zgłoszenia osób pozbawionych wolności do lekarza więziennego przyjmuje się codziennie. Lekarz więzienny przyjmuje osoby pozbawione wolności poza ustalonym w porządku wewnętrznym czasem i miejscem przyjęć w razie nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia tych osób. Świadczenia ambulatoryjne z zakresu specjalistycznej opieki zdrowotnej udzielane są na podstawie skierowania lekarza, także innego niż lekarz więzienny. Postępowanie dowodowe nie wykazało, aby powód przebywał w jednej celi z nosicielem wirusa HCV czy HIV, a jego stanowisko w tym zakresie było niekonsekwentne gdyż podczas przesłuchania na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. stwierdził, że z taką osobą korzystał jedynie z łaźni oraz, że osoba ta nie dopuszczała się wobec powoda żadnych zachowań, które narażałyby go na zakażenie. Niezależnie od powyższego, należy zgodzić się z argumentem strony pozwanej, że wiadomości o schorzeniach osadzonych są objęte tajemnicą lekarską i fakt nosicielstwa chorób zakaźnych nie jest przesłanką ich odizolowania od pozostałych aresztantów. Co więcej tego typu działania mogłyby prowadzić do naruszenia dóbr osobistych osób zakażonych . Mając powyższe na uwadze , przebywanie w jednej celi nosicieli w/w chorób i osób zdrowych nie narusza przepisów prawa i nie jest bezprawne. Powód nie uległ zakażeniu wirusem HCV ani HIV, sama zaś obawa o możliwość potencjalnego zakażenia nie jest dostateczną przesłanką do dochodzenia zadośćuczynienia. Brak jest podstaw do wykreowania samodzielnego dobra w postaci "wolności od lęku" o stan zdrowia czy "poczucia bezpieczeństwa" zdrowotnego (patrz: wyrok SN z 9.05.2007 r. II CSK 42/07, Lex nr 393861). Odnośnie dalszych zarzutów, związane z niewłaściwym leczeniem w warunkach więziennych, a w szczególności z długim oczekiwaniem na konsultację lekarską oraz brakiem możliwości skorzystania z pomocy psychologa to są one również całkowicie bezpodstawne. Pozwany, dysponujący inicjatywą dowodową , nie wykazał nieprawidłowości w funkcjonowaniu służby medycznej w pozwanej jednostce, która skutkowałaby naruszeniem dobra osobistego. Oczekiwanie zaś na wizytę lekarską przez cztery tygodnie , w panującej obecnie w kraju sytuacji w służbie zdrowia , należy uznać za okres dość krótki. Analiza wszystkich zgłoszonych przez powoda zarzutów dotyczących osadzenia go w Areszcie Śledczym w Ł. oraz zgromadzonego materiału dowodowego uprawnia zatem do stwierdzenia, że nie doszło w jego przypadku do naruszenia jakichkolwiek dóbr osobistych, w tym , intymności , godności , jak również nie miało miejsce naruszenie nakazu humanitarnego traktowania osób pozbawionych wolności. Warunki w areszcie śledczym , aczkolwiek uciążliwe, nie uzasadniają powstania roszczenia odszkodowawczego w stosunku do Skarbu Państwa . Pobyt w jednostce penitencjarnej w sposób naturalny wiąże się z ograniczeniem w postaci pogorszenia standardu życia . Z takimi dolegliwościami i ograniczeniami osadzony musi się liczyć trafiając do niej (por. wyrok SN z 02.10.2007 r. sygn. II CSK 269/07). W tym miejscu należy dodatkowo wskazać, że przy ocenie przestrzegania przez pozwanego minimalnych norm w zakresie standardów wykonywania kary pozbawienia wolności i ewentualnego naruszenia dóbr osobistych osadzonych nie można abstrahować od realnej sytuacji i kondycji finansowej państwa, ogólnej sytuacji gospodarczej, w tym poziomu życia ogółu obywateli - także tych, którzy nie mają zapewnionego minimum socjalnego nie będąc karanym karą pozbawienia wolności. W tym kontekście należało stwierdzić, że pozwany nie naruszył żadnego dobra osobistego powoda. Uznać zatem należało, iż brak jest podstaw do uwzględnienia żądania pozwu. --- STRONA 11 --- Podkreślenia wymaga, że nawet w razie uznania, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda wskutek panujących warunków bytowych w pozwanym Areszcie Śledczym w Ł. rzeczywiście doszło , to i tak nie uzasadniałoby to zasądzenia żądanego zadośćuczynienia. Warunki bytowe w jednostce nie wynikały bowiem z celowej chęci represjonowania osadzonych, lecz są związane z sytuacją gospodarczą i finansową państwa. Nadto na zmniejszony - w wymiarze społecznym - rozmiar ewentualnej krzywdy powoda niewątpliwie wpływ ma też okoliczność, iż powód został osadzony w areszcie na skutek własnych, bezprawnych działań. W takim przypadku powszechnie przyjęte i akceptowane w społeczeństwie normy muszą oddziaływać na ocenę, czy zaistniałe w jednostce penitencjarnej nieprawidłowości muszą rodzić w każdym przypadku i niejako automatycznie prawo do żądania zadośćuczynienia, skoro przebywanie powoda w tego rodzaju miejscu odosobnienia jest wynikiem jego uprzedniego, nagannego postępowania. Podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia odnośnie roszczeń wywodzonych przez powoda ze zdarzeń mających miejsce w okresie ponad trzech lat przed wniesieniem pozwu , w świetle treści zeznań powoda na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 roku, należy uznać za bezprzedmiotowy. Powód sprecyzował przed Sądem, iż swoje roszczenia wiąże z pobytem w Areszcie Śledczym w Ł. w okresach od stycznia 2012 r do listopada 2012 r. , od maja 2013 r. do lipca 2013 r, od stycznia 2015 r. do marca 2015 r. , od maja do czerwca 2015 r. oraz od września 2015 r. do października 2015 r. Trzyletni termin przedawnienia określony w art. 442 1 § 1 k.c. w stosunku do roszczeń objętych pozwem w dacie wytoczenia powództwa (16 lipca 2013 r.) nie upłynął. Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd nie obciążył powoda kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej , uznając, że z uwagi na jego sytuację materialną i życiową (długoletnie przebywanie w jednostce penitencjarnej, brak wpływów na konto depozytowe) , przemawiają za tym względy słuszności. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności należało orzec jak w sentencji.