Postanowienie II C 87/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 28 marca 2013 r. Sąd Okręgowy Wydział II Cy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 87/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 28 marca 2013 r. Sąd Okręgowy Wydział II Cywilny w Katowicach, w składzie: Przewodniczący: SSO Aneta Pieczyrak-Pisulińska Protokolant: Patrycja Wichary po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14.03.2013 r. , w Katowicach sprawy z powództwa J. L. przeciwko Skarbowi Państwa – (…) o zapłatę 1. powództwo oddala; 2. odstępuje od obciążania powoda kosztami postępowania na rzecz pozwanego UZASADNIENIE Powd w pozwie złożonym pierwotnie w Sądzie Rejonowym w K. w dniu 2 lutego 2012 r. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa - Prokuratora Rejonowego w K.kwoty 160.000 zł tytułem zadośćuczynienia. W uzasadnieniu swego żądania, powód podał, że na skutek złożenia przez niego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, przeprowadzono postępowanie o sygn. akt (…), które zakończone zostało wydaniem w dniu 3 stycznia 2004 r. postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa. W toku tego postępowania, w ocenie powoda doszło do następujących uchybień: - została sporządzona notatka służbowa z rozmowy, zamiast protokołu, - upływ terminu został obliczony w dniach roboczych, korzystnie dla zleceniobiorcy, lecz w sposób sprzeczny z regułami wynikającymi z k.p.c., - bezpodstawne uznanie, że umowy nie wykonano z przyczyn niezależnych od firmy - określenia upływu terminu realizacji umowy niezgodnie z treścią umowy, ale korzystnie dla wykonawcy, - bezpodstawne i niezgodne z prawdą stwierdzenie, że powód odmówił podpisania protokołu rezygnacji, podczas, gdy nikt mu takiego protokołu nie przedstawił, - bezpodstawnego wypowiadania się na temat zwrotu „kwoty gwarancyjnej” oraz błędne określenie --- STRONA 2 --- wysokości tej kwoty, - zlekceważenia dowodu wskazującego, że wykonawca popełnił oszustwo na szkodę powoda, Powód podał, że również postępowanie wszczęte na podstawie jego kolejnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, zakończone wydaniem postanowienia z dnia 29 czerwca 2009 r. (sygn. akt (…)) było prowadzone w sposób nieprawidłowy. W jego ocenie postępowanie to było obarczone następującymi błędami: - bezpodstawnym rozszerzeniu zakresu przedmiotowego skargi powoda, przez poddanie badaniu podpisów na dokumentach, których powód nie kwestionował, a nawet uznał je za autentyczne, - bezpodstawnym i niezgodnym z prawem procesowym pobraniem próbek pisma od W. A.ponieważ zgodnie z postanowieniem z dnia 4 maja 2009r. próbki te należało pobrać od P.A., - zlekceważeniem wniosku powoda o powtórne przesłuchanie W. A. i S. Ż., z uwagi na liczne nieścisłości i kłamstwa w ich zeznaniach, - pominięciem przesłuchania zawnioskowanego przez powoda świadka, na okoliczność podpisywania umowy kredytowej oraz „okazanie zawnioskowanemu przez powoda świadkowi obu panów” w celu rozpoznania, który z nich podpisywał umowę kredytową w mieszkaniu powoda w obecności świadka, przez co pozbawiono powoda możliwości udowodnienia jego zarzutów, J. L. podał, że postanowienie z dnia 3 stycznia 2004r. zaskarżył zażaleniem do Prokuratury Okręgowej w K., szczegółowo opisując w nim swe wnioski i zarzuty, co do sposobu prowadzenia postępowania. Dodatkowo uzasadnienie swych zarzutów do działalności organów ścigania – Prokuratury, zawarł w zażaleniu, które znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy pod sygn. akt (…). Ponadto wskazał, że w kolejnym etapie postępowania – wszczętym na podstawie złożonego przez niego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z dnia 3 grudnia 2008 r., który określił jako „drugi”, prokurator również przeprowadził nieprawidłowe czynności. Szczegółowe uzasadnienie zarzutów co do tego postępowania, zawarł w zażaleniu z dnia 3 września 2009 r. na postanowienie o umorzeniu dochodzenia, które znajduje się w aktach Sądu Rejonowego . w K. w sprawie (…) W tym postępowaniu powód domagał się przeprowadzenia następujących czynności: Przyznania mu statusu oskarżyciela prywatnego, przesłuchanie, w jego obecności W. A. oraz S. Ż., w celu ustalenia kto jest właścicielem a kto pracownikiem firmy, przesłuchanie, w jego obecności księgowej firmy (…), w celu ustalenia ilości pracowników firmy, przesłuchanie świadków powoda, w jego obecności, na okoliczność podpisania umowy kredytowej, w celu ustalenia, który ze wskazanych powyżej mężczyzn podpisywał umowę, wystąpienie do (…)Oddział L. o udostępnienie bankowego egzemplarza umowy kredytowej w celu porównania z egzemplarzem posiadanym przez powoda. Powód podał również, że domaga się zasądzenia od pozwanego zadośćuczynienia „za osiem lat udręki fizycznej i psychicznej, pogorszenie stanu zdrowia, za straty finansowe wynikające z różnorodnych opłat sądowych oraz niewykonania wyroku Sądu Rejonowego z dnia 26 lipca 2006 r. Pogarszający się stan zdrowia powoda uniemożliwił mu podjęcie jakiejkolwiek pracy, co miało negatywny wpływ na jego sytuację finansową. Ponadto, w dniu 22 listopada 2011 r. powód otrzymał od Komornika sądowego zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, w toku którego zajęto mu konto bankowe, emeryturę, przez co został pozbawiony środków do życia. Wysokość zadośćuczynienia powód oszacował na kwotę 20.000 zł rocznie, co pomnożone przez liczbę lat (osiem) – za który to okres J. L. żądał zadośćuczynienia, dawało łącznie kwotę 160.000 zł. Dodatkowo powód domagał się zasądzenia od pozwanego na jego rzecz wszelkich kosztów poniesionych w wyniku egzekucji komorniczej, „będącej efektem prokuratorskiej ochrony oszusta”, których to kosztów powód w chwili wytoczenia powództwa nie był w stanie precyzyjnie określić, z uwagi na fakt nieukończenia egzekucji komorniczej. We wskazanym piśmie strona powodowa podała również, że powództwo ostatecznie sprowadzało się do żądania zapłaty przez pozwanego na rzecz powoda kwoty 163.220,91 zł, na którą to sumę składały się 160.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę moralną i cierpienia fizyczne oraz 3.220,91 zł tytułem odszkodowania za szkodę w postaci zapłaty kredytu na skutek nieważnej umowy kredytowej. Żądanie kwoty 160.000,00 z powód uzasadnił doznawanymi przez długi okres czasu (8 lat) udrękami natury psychicznej, jak również krzywdy moralnej oraz udrękami natury fizycznej, wywołanej pogorszeniem się jego zdrowia, w szczególności koniecznością podjęcia leczenia kardiologicznego, których doświadczył na skutek nienależytego prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie wszczętej na skutek jego zawiadomienia, prowadzonej początkowo pod sygnaturą (…). Żądanie zadośćuczynienia powód uzasadnił ponadto doznanym poczuciem wstydu i utraty honoru --- STRONA 3 --- na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec niego, w celu wyegzekwowania pieniędzy należnych od powoda z tytułu umowy kredytu zaciągniętego w (…)S.A., której to kwoty powód nigdy nie pozyskał, gdyż umowa kredytowa zawarta pomiędzy powodem a (…) S.A. nie została podpisana przez upoważnioną do tego osobę, a więc była nieważna, a zawarta została jego zdaniem w celu wyłudzenia od niego środków pieniężnych. Doznane uszczerbki w zdrowiu fizycznym oraz psychicznym, jak również poczucie wstydu i utraty honoru nastąpiły na skutek nienależytych i nieskutecznych działań oraz zaniechań organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Szczegółowy opis, na czym miały polegać owe nienależyte działania i zaniechania prokuratury powód zawarł w pozwie, jak również w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. W dniu 3 grudnia 2003 r. powód złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa „oszustwa przy zawieraniu umowy - zlecenia na montaż okien" w Komisariacie Policji I w K.. Powód poinformował organ ścigania o sytuacji, jaka miała miejsce w jego mieszkaniu przy zawieraniu umowy w dniu 13 października 2003 r., którą to sytuację opisał również szczegółowo w pozwie w sprawie o sygnaturze akt (…)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. Wydział(…). Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2004 r. organ ścigania wydał decyzję o odmowie wszczęcia dochodzenia, powołując się na rzekomą niemożliwość realizacji umowy przez wykonawcę z przyczyn od niego niezależnych. Powód zarzucił, że postępowanie i wydane na jego podstawie postanowienie dotknięte było szeregiem nieprawidłowości, na które wskazał w uzasadnieniu samodzielnie sporządzonego pozwu w niniejszej sprawie. Powyższe postanowienie powód w dniu 17 marca 2004 r. zaskarżył zażaleniem, w którym opisał uchybienia podczas prowadzonego przez organ ścigania postępowania. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia Sąd Rejonowy w K. Wydział (…)utrzymał zaskarżone przez powoda postanowienie z dnia 3 stycznia 2004 r. twierdząc, iż było ono słuszne, jako że sprawa miała charakter cywilnoprawny. Tymczasem uszło uwagi Sądu, iż dotychczas prowadzone w sprawie przez organy ścigania czynności miały charakter jedynie pobieżny, w jakikolwiek sposób nie został zweryfikowany zamiar W. A. oraz że jako podmiot prowadzący profesjonalnie działalność gospodarczą powinien on przewidywać terminy realizowanych dla niego dostaw elementów, jakie następnie montował swoim klientom. Zdaniem powoda powinna była zostać w sprawie przeprowadzona weryfikacja terminów realizacji dostaw od podmiotów, które przygotowywały elementy niezbędne do montażu okien. Powód w pismach z dnia 1 lutego 2005r. i 11 kwietnia 2005 r. kierowanych do Ministra Sprawiedliwości, informował o uchybieniach w toczącym postępowaniu. Pismo to zostało przekazane do Prokuratury Apelacyjnej w K., a w wyniku kolejnych działań Prokurator Prokuratury Rejonowej postanowił podjąć czynności mające na celu sprawdzenie okoliczności uzasadniających podjęcie na nowo umorzonego postępowania. Na skutek przeprowadzonych czynności, w piśmie z dnia 30 sierpnia 2005 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej, poinformował powoda, że postępowanie nie zostanie wszczęte, ponieważ nie znaleziono podstaw do przyjęcia, że popełniono występek z art. 286 k.k. Czynności prowadzone przez organ ścigania skupiły się jedynie na przestępstwie określonym w art. 286 k.k., obarczając w ocenie powoda jego jako zawiadamiającego obowiązkiem ustalenia prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu, który to obowiązek spoczywał na organach ścigania. Dlatego w dniu 2 grudnia 2008 r. ponownie złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa na swoją szkodę. Na skutek tego zawiadomienia ponownie zostało wszczęte postępowanie (sygn. akt (…)). Tym razem powód zawiadomił, że zostało popełnione przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. Po złożeniu zawiadomienia, został poinformowany, że postępowanie toczy się, a organ ścigania ma zamiar badać autentyczność złożonych na umowie podpisów, jednakże odmówiono udziału w sprawie oraz odmówiono mu dostępu do akt. Pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. poinformował powoda, że nie jest on w sprawie osobą pokrzywdzoną, ponieważ biegły po zbadaniu próbek pisma stwierdził autentyczność kwestionowanych podpisów, co skutkowało utratą statusu pokrzywdzonego w sprawie. Powód zakwestionował takie stanowisko prokuratury w piśmie z dnia 18 sierpnia 2009 r. kierowanym do Prokuratury Rejonowej Katowice . w K.. Ostatecznie nadano mu status pokrzywdzonego w sprawie zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2009 r. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej .. w K. umorzył dochodzenie. Następnie powód jako pokrzywdzony przejrzał akta postępowania i zauważył, że osoba, od której postanowiono pobrać próby pisma to P. A., a nie W.A., co wzbudziło wątpliwości powoda, czy pobrano próby pisma od właściwej osoby. Dlatego też w dniu 2 września 2009 r. złożył zażalenie na to postanowienie, po rozpoznaniu którego, postanowieniem z dnia 20 października 2009 r. Sąd Rejonowy . w --- STRONA 4 --- K. Wydział (…)w sprawie o sygnaturze akt (…)utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 29 czerwca 2009 r. W ocenie powoda prokuratura podczas postępowania nie wypełniła ciążącego na niej z mocy ustawy zadania, a nadto spowodowała, że czuje się zagrożony w Państwie, którego jest obywatelem. Toczące się postępowanie spowodowało, że postrzega aparat ścigania jako instytucję nieudolną, nie potrafiącą skutecznie działać, co wpędziło powoda w szereg problemów zdrowotnych. Zdaniem powoda prokuratura nie wypełniła swego ustawowego obowiązku w sposób należyty, wyrządzając tym samym powodowi krzywdę i narażając go na poniesienie szkody. Organ ścigania obowiązany jest bowiem prowadzić postępowanie w sposób zmierzający do wykrycia sprawcy przestępstwa, tymczasem w niniejszym przypadku działanie organu ścigania do tego nie zmierzało, a wręcz przeciwnie - utrudniono pokrzywdzonemu dostęp do sprawy, z góry twierdząc, że jego podejrzenia nie zasługują na uwzględnienie. Co więcej, nie dano wiary twierdzeniom powoda, iż działanie W. A. zmierzało bezpośrednio do doprowadzenia powoda do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, mimo iż na podstawie przeprowadzonych czynności dowodowych - chociażby przesłuchania w charakterze świadka właściciela hurtowni(…)- można było wywnioskować, że W. A. wykonać umowy nie miał zamiaru od początku, bo podany przez niego termin realizacji był sprzeczny z terminem, w jakim mógł pozyskać elementy niezbędne do wykonania przedmiotu umowy. Fakt zwrotu przez W. A. kwoty pobranej przez niego do (…) Banku również nie uzasadnia twierdzenia, iż nie miał on zamiaru doprowadzić powoda do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Uzasadniając żądanie zapłaty kwoty 3.220,91 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 6 grudnia 2011 r. powód podał, że stanowiła ona poniesiony przez niego koszt kredytu w (…) Banku, ściągnięty na skutek zajęcia komorniczego z jego emerytury, ponieważ na skutek wielokrotnego umarzania postępowania i licznych błędów prokuratury nie był w stanie zahamować wszczętej przeciwko niemu egzekucji zmierzającej do wyegzekwowania zaciągniętego w (…) Banku, na skutek oszustwa, kredytu. (k. 60-67, 1, 2- 3) W piśmie datowanym na dzień 21 czerwca 2012 r. powód zmodyfikował swe żądanie, w ten sposób, że oprócz wskazanej powyżej kwoty zadośćuczynienia i odszkodowania za „poniesiony kredyt w(…)Banku”, domagał się również odszkodowania za poniesione koszty postępowania w wysokości 29,72 zł, kwoty 1.222,97 zł tytułem odszkodowania za zadłużenie w (…), kwoty 440,06 zł tytułem odszkodowania za zadłużenie w Banku (…), kwoty 2.509,67 zł tytułem odszkodowania za zaległości czynszowe oraz 33.333,95 zł tytułem odszkodowania z tytułu opłaty za wykup mieszkania. Na rozprawie w dniu 4 lutego 2013 r. powód ostatecznie sprecyzował swe stanowisko w ten sposób, że wskazał, że zamiast kwoty 33.333,95 zł żąda kwoty 131.575,60 zł tytułem odszkodowania za niemożność wykupu mieszkania. W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuratora Rejonowego . w K. zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany wskazał, przede wszystkim, że powód w sposób nieprecyzyjny sformułował swe żądania w niniejszej sprawie, pomimo iż powinien był dokładnie określić żądanie. Spoczywał na nim również obowiązek wskazania uzasadniających je okoliczności faktycznych. W ten bowiem sposób skonkretyzować mógł się zakres prawa podmiotowego poddanego przez powoda ochronie sądowej, a także zostałyby wytyczone granice rozpoznania sprawy, a w konsekwencji granice orzekana. Niezależnie od powyższego, pozwany kwestionował powództwo co do zasady, jak i co do wysokości, zarzucając, że powód nie wykazał niezgodnego z prawem i wywołującego określoną szkodę działania lub zaniechania, którego miałby dopuścić się wobec jego osoby pozwany przy wykonywaniu władzy publicznej. Pozwany wskazał, że przesłankami statuującymi odpowiedzialność deliktową Skarbu Państwa są bezprawność zachowania się organu władzy publicznej, szkoda majątkowa wyrządzona przez bezprawne działanie bądź zaniechanie oraz związek przyczynowy między tym działaniem, bądź zaniechaniem a szkodą . W ocenie pozwanego powództwo było bezzasadne, ponieważ w niniejszej sprawie nawet nie powołano okoliczności warunkujących możliwość przypisania Skarbowi Państwa odpowiedzialności deliktowej. Działania podjęte przez pozwanego w toku postępowań przygotowawczych sygn. akt (…)dokonane zostały w granicach określonych porządkiem prawnym, pozostawały w zgodzie z obowiązującymi przepisami, były rzeczowe, obiektywne, podjęte z należytą ostrożnością i przez osoby --- STRONA 5 --- uprawnione. Niewątpliwie Prokuratura Rejonowa . w K. prowadziła postępowania przygotowawcze w sprawach o sygn. akt (…)o czyn z art. 286 § 1 k.k. i (…)o czyn z art. art. 270 § 1 k.k. Analiza akt tych postępowań prowadziła jednak do wniosku, że okoliczności faktyczne, którymi dysponowała Prokuratura uzasadniały wydanie postanowień o odmowie wszczęcia śledztwa prowadzonego w sprawie o czyn z art. 286 § 1 k.k. oraz o umorzeniu dochodzenia w sprawie o czyn z art. 270 § 1 k.k. Obydwa postępowania zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, pełny, zgodny z obowiązującymi przepisami. Zgromadzony w obydwu sprawach materiał dowodowy uzasadniał wydanie wskazanych wyżej decyzji. W niniejszej sprawie brak było podstaw, do przyjęcia, że zachowanie funkcjonariuszy pozwanej Prokuratury było bezprawne. Oceniając zasadność roszczeń powoda przez pryzmat regulacji art. 417 1 § 2 k.c., pozwany wskazał, że powód nie przedstawił stosownego prejudykatu – w którym stwierdzona zostałaby bezprawność zakwestionowanych przez powoda decyzji prokuratorskich, a zatem już z tej przyczyny jego żądanie nie może zostać uwzględnione. Pozwany podkreślił w tym miejscu, że Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę nie był uprawniony do badania niezgodności z prawem powołanych przez powoda orzeczeń. Bezprawność prawomocnego orzeczenia nie może bowiem być przedmiotem samodzielnych ustaleń sądu w procesie o naprawienie szkody. W ocenie pozwanego również żądanie zasądzenia zadośćuczynienia, z uwagi na rzekome naruszenie dóbr osobistych powoda, nie było uzasadnione. Powód nie wykazał bowiem, aby w wyniku działań pozwanego jakiekolwiek jego dobro osobiste doznało rzeczywistego uszczerbku. Zdaniem Skarbu Państwa powód nie udowodnił, ani tego, że cierpi na dolegliwości wskazane w pozwie, ani że pozostają one w adekwatnym związku przyczynowym z zachowaniem pozwanego. Natomiast przytoczone już w odpowiedzi na pozew rozważania faktyczne i prawne jednoznacznie wskazują, iż strona pozwana nie naruszyła jakiejkolwiek normy prawnej, działała w ramach porządku prawnego, w oparciu o wiążące ją przepisy i na ich podstawie. Z ostrożności procesowej pozwany kwestionował wysokość dochodzonego przez powoda zadośćuczynienia, wskazując, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego ustalenie wysokości zadośćuczynienia pieniężnego wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy. Pozwany podkreślił, że to na powodzie spoczywał obowiązek wskazania okoliczności uzasadniających przyznanie mu zadośćuczynienia w dochodzonej wysokości. Powód obowiązku tego jednak nie wypełnił i nie wskazał jakichkolwiek merytorycznych argumentów za przyznaniem mu zadośćuczynienia w żądanej kwocie. Strona pozwana zgłosiła również zarzut przedawnienia roszczeń na podstawie art. 442 § 1 k.c. i 442 1 § 1 k.c. mając na uwadze okoliczność, iż skoro strona powodowa wiązała powstanie deklarowanej szkody z postępowaniem przygotowawczym (…)zakończonym wydaniem postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 sierpnia 2004 r. sygn. akt (…), to wiedzę o ewentualnej szkodzie J. L.posiadał już w chwili utrzymania w mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 3 stycznia 2004 r. sygn. akt (…)w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa oraz znał już wówczas podmiot rzekomo odpowiedzialny za nią, a w konsekwencji obowiązany do jej naprawienia. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J.L. w dniu 13 października 2003 r. zawarł z W. A. prowadzącym działalność gospodarczą (…)w K. umowę, na podstawie której W. A.zobowiązał się do zamontowania w mieszkaniu powoda pięciu okien PCV Gealan wraz z obróbką, oraz montażem parapetów zewnętrznych i wewnętrznych. Termin realizacji zamówienia strony określiły na dwa tygodnie od daty zawarcia umowy. Koszt wykonania usługi miał wynieść 3.189 zł. Pieniądze na realizację zamówienia powód miał uzyskać w formie kredytu udzielonego przez (…)Bank S.A., z którym to bankiem wykonawca miał podpisaną umowę o współpracy. Umowa kredytowa została zawarta w dniu 14 października 2003 r. Ponieważ pozwany nie wykonał umowy w terminie, powód po kilkukrotnym wezwaniu do wykonania usługi, ostatecznie w dniu 17 listopada 2003 r. wypowiedział umowę, żądając zwrotu przedpłaty gwarancyjnej w wysokości 414,57 zł wraz z odsetkami oraz oddania do jego dyspozycji kredytu udzielonego przez (…) Bank, w celu sfinansowania inwestycji. J. L. w dniu 10 grudnia 2003 r. ponownie wezwał wykonawcę do zwrotu przedpłaty gwarancyjnej oraz do przekazania do jego dyspozycji kredytu udzielonego przez (…)Bank. Powód w dniu 10 grudnia 2003 r. wystosował również pismo do Prezesa (…) Banku S.A. Oddział w L , domagając się „przeniesienia przyznanego mu kredytu na konto firmy „(…)z którą chciał zawrzeć nową umowę o montaż okien. --- STRONA 6 --- W dniu 3 grudnia 2003 r. J. L.złożył w Komisariacie I Policji w K. zawiadomienie o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa oszustwa na jego szkodę przez W. A., co polegać miało na przyjęciu zamówienia na wykonanie montażu okien i pobraniu opłaty administracyjnej w wysokości 414 zł, w sytuacji, gdy faktycznie firma PPUH „(…)nie była przedstawicielem firmy „(…)a jedynie – zgodnie z przypuszczeniami powoda - posługując się ulotkami reklamowymi znanej firmy, sama produkuje okna gorszej jakości. W toku przeprowadzonych czynności po odebraniu oświadczenia J. L., w sprawie, której nadano sygn. akt (…), funkcjonariusze Policji Komisariatu I Policji przeprowadzili szereg czynności zmierzających do ustalenia czy istotnie doszło do popełnienia przestępstwa oszustwa na szkodę powoda oraz w celu ustalenia jego sprawcy. W toku czynności przesłuchano w charakterze świadka J. L. – w dniu 3 grudnia 2003 r., przeprowadzono rozmowę z W. A. oraz zapoznano się z dokumentami przedłożonymi przez J. L., dotyczącymi zawarcia umowy z dnia 13 października 2003 r. Po przeprowadzeniu tych czynności funkcjonariusz Policji z Komisariatu I Policji w K.J. M.wydał w dniu 3 stycznia 2004 r. postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia. Postanowienie to zostało zatwierdzone w dniu 3 stycznia 2004 r. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej . w K. J.W.. Powyższe postanowienie zaskarżył zażaleniem J. L.domagając się wszczęcia dochodzenia w sprawie. Po rozpoznaniu zażalenia Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. zarządził nie przychylić się do niego i zażalenie przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.. W związku z powyższym zażalenie J. L., zostało w dniu 24 sierpnia 2004 r. rozpoznane przez Sąd Rejonowy w K., który postanowieniem z tego dnia nie uwzględnił go i utrzymał w mocy postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z 3 stycznia 2004 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia. Po otrzymaniu postanowienia Sądu Rejonowego, J. L. w dniu 11 kwietnia 2005 r. wystosował pismo do Ministra Sprawiedliwości, domagając się spowodowania podjęcia przez prokuraturę czynności, zmierzających do wszczęcia postępowania (dochodzenia) i ustalenia sprawcy przestępstwa oszustwa na jego (powoda) szkodę. Po otrzymaniu tego pisma, Prokuratura Rejonowa . w K. podjęła dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia czy istotnie doszło do popełnienia wskazywanego przez J. L.przestępstwa, w tym przede wszystkim zwrócono się do Komendy Miejskiej Policji w D.z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka przedstawiciela hurtowni „(…)zwrócono się do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w K. oraz Miejskiego Rzecznika Praw Konsumenta w K. o wskazanie czy do Rzecznika wpłynęły jakiekolwiek skargi dotyczące działalności FPUH „(…) Komenda Miejska Policji w D., w wykonaniu wniosku o przesłuchanie przedstawiciela hurtowni „(…)przesłuchała w charakterze świadka A. C.– właściciela tej firmy. Miejski Rzecznik Praw Konsumentów w K. udzielił natomiast odpowiedzi, że na działalność firmy „(…)nie wpłynęły do niego jakiekolwiek skargi. Po przeprowadzeniu powyższych czynności, Prokurator Prokuratury Rejonowej w K., pismem z dnia 30 sierpnia 2005 r. poinformował powoda, że brak było podstaw do podjęcia postępowania przygotowawczego (dochodzenia), ponieważ nie zaistniały przesłanki do uznania, że w rozpoznawanym przypadku wyczerpane zostały znamiona ustawowe występku oszustwa (art. 286 § 1 k.k. Jednocześnie poinformowano powoda, że swych roszczeń może dochodzić na drodze postępowania cywilnego. (dokumenty z akt sprawy (…)). J. L. w dniu 2 grudnia 2008 r. złożył do Prokuratury Apelacyjnej w K.zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa fałszowania dokumentów, wskazując w nim, że z posiadanej przez niego wiedzy wynika, że podpis W. A.widniejący na zawartej przez powoda poprzez FPUH (…)W. A. z (…)Bankiem S.A. umowy kredytowej z 14 października 2003r., został sfałszowany, co skutkuje tym samym nieważnością całej umowy. Postępowanie w sprawie zainicjowanej tym zawiadomieniem zostało przekazane do prowadzenia Prokuraturze Rejonowej . w K.. W ramach dokonywania czynności dochodzeniowych, prace te wykonywali funkcjonariusze Policji Komisariatu I Policji w K.. W toku podjętych czynności w dniu 2 marca 2009 r. przesłuchano powoda jako świadka w sprawie. W tym samym dniu funkcjonariusz Policji M. Ś. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie o to, że od 13 października do 14 października 2003 r. w K. przy(…)oraz w Katowicach przy ul. (…)nieustalony sprawca dokonał podrobienia podpisów na dokumentach w postaci zlecenia, dowodu wpłaty oraz umowy kredytowej nr (…)na szkodę J. L.. W ramach postępowania przygotowawczego, powód ponownie składał zeznania jako świadek w zainicjowanej przez siebie sprawie w dniu 25 marca 2009 r. Funkcjonariusze Policji zwrócili się do Urzędu Miasta K., Urzędu Gminy L. oraz do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., o udostępnienie danych osobowych pokrzywdzonego oraz W. A.. Prowadzący postępowanie przygotowawcze funkcjonariusz Policji zwrócił się również do Posterunku Policji w miejscowości L.o przesłuchanie w drodze --- STRONA 7 --- pomocy W. A.. W dniu 4 maja 2009 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w K. wydał postanowienie o żądaniu wydania rzeczy, w którym zobowiązał powoda do wydania rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie, a to w szczególności umowy kredytu z 14 października 2003 r., umowy zlecenia z 13 października 2003 r. oraz dowodu wpłaty z 13 października 2003 r. Powód w rozmowie telefonicznej z funkcjonariuszem Policji przeprowadzonej w dniu 21 maja 2009 r. odmówił wydania żądanych dokumentów. W dniu 4 maja 2009 r. pobrano od J. L. próbki materiału porównawczego w postaci podpisów. W dniu 15 maja 2009 r. w Komisariacie I Policji w Katowicach przesłuchano w charakterze świadka W. A.oraz pobrano od niego próbki materiału porównawczego w postaci podpisów. W toku dalszych czynności dochodzeniowych przesłuchano świadka S. Ż. w dniu 29 maja 2009 r. oraz pobrano od niego próbki materiału porównawczego w postaci podpisów. W dniu 18 czerwca 2009 r. prokurator Prokuratury Rejonowej . w K. wydał postanowienie o zasięgnięciu opinii – powołaniu biegłego na okoliczność, czy podpisy W. A. złożone m.in. na umowie zlecenia i umowie kredytowej były autentyczne. W wykonaniu powyższego zlecenia biegły z zakresu badań pisma ręcznego i dokumentów wydał w dniu 29 czerwca 2009 r. opinię, w której stwierdził, że podpis nieczytelny stylizowany na wzór podpisu o treści „(…)znajdujący się w prawej dolnej tercji na pieczęci o treści „(…)właściciel W. A. na druku KP z dnia 13 października 2003 r. został nakreślony przez W. A.. Biegły wskazał, że również pozostałe podpisy których autentyczność kwestionował powód, pochodziły od W. A.. Wobec takiej treści opinii, jednoznacznie stwierdzającej autentyczność podpisów W. A., prokurator Prokuratury Rejonowej . w K. wydał w dniu 29 czerwca 2009 r. postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Pismem z dnia 29 lipca 2009 r. J. L. zwrócił się do organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o wydanie odpisu rozstrzygnięcia o zakończeniu postępowania. W odpowiedzi na powyższe pismo, wskazano, że postępowanie zostało umorzone wobec stwierdzenia, że czynu nie popełniono. Ponadto niedoręczenie J. L. odpisu postanowienia o umorzeniu postępowania, wynikało z tego, że nie miał on w tym postępowaniu statusu pokrzywdzonego. W dniu 18 sierpnia 2009 r. J.L. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej . w K.o nadanie mu statusu pokrzywdzonego. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, prokurator Prokuratury Rejonowej . w K. wydał postanowienie o uznaniu powoda za pokrzywdzonego, ponieważ pomimo faktu, że ostatecznie ustalono, że zakwestionowane w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa podpisy pochodzą od W. A., to jednak postępowanie dotyczyło szeroko pojętych dóbr prawnych powoda. J. L.wniósł zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Po rozpoznaniu tego zażalenia, Sąd Rejonowy . w K.w dniu 20 października 2009 r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Po otrzymaniu postanowienia Sądu z 20 października 2009 r., powód podjął czynności mające na celu wymuszenie przeprowadzenia postępowania, m.in. poprzez składanie pism do Ministra Sprawiedliwości, a także poprzez dołączanie kolejnych dokumentów, które w jego w ocenie miały przemawiać za uznaniem, że umorzenie niniejszego postępowania było niezasadne. W odpowiedzi na powyższe pisma prokurator Prokuratury Rejonowej pismem z dnia 16 listopada 2011r. wskazał, że wszechstronna analiza podjętych w toku postępowania (…)przez Prokuraturę Rejonową . w K. czynności nie wykazała, by były one nieprawidłowe oraz niewystarczające do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania. Tym samym brak było podstaw do wzruszenia postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego w tej sprawie. (dokumenty z akt sprawy (…)) Na podstawie postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. z dnia 24 listopada 2011 r. zostały powodowi zajęte świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 3.220,91 zł, która to kwota była potrącana z jego świadczenia emerytalnego w okresie od grudnia 2011r. do lutego 2012 r. w wysokości po 818,54 zł. Podstawę wydania postanowienia o wszczęciu egzekucji i przeprowadzenia tego postępowania stanowił tytuł wykonawczy w postaci nakazu zapłaty wydanego w dniu 26 listopada 2010 r. w sprawie (…)przez Sąd Rejonowy w E. w sprawie z powództwa (…) w W. przeciwko J. L.. Koszty postępowania egzekucyjnego w tej sprawie wyniosły 349,80 zł, a powód został zobowiązany do ich uiszczenia. ( postanowienie komornika k. 177, 179, pismo Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 28 marca 2012r., k. 178). Powód z tytułu zaciągniętych zobowiązań pieniężnych (kredytów) posiada zadłużenie w (…) oraz w (…), a także wobec Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z tytułu zaległości czynszowych, które na dzień 23 maja 2012 r. wyniosły 2.574,35 zł. Wysokość zaległości powoda w regulowaniu należności z tytułu zaciągniętych kredytów wynosiły odpowiednio 3357,02 zł wobec (…) (stan na dzień 29 stycznia 2013 r.) oraz 3.645,36 zł wobec (…) (stan na dzień 25 marca 2012 r. ( zestawienie należności wobec (…)k. 180, --- STRONA 8 --- zestawienie należności wobec (…)k.304, nakaz zapłaty, k. 296). Z powództwa J. L. toczyła się także sprawa o zapłatę kwoty 5101,15 zł przeciwko wykonawcy umowy, którego powód określił jako W.A.. W dniu 26.07.2006 r. zapadł wyrok, w którym zasądzono na rzecz powoda kwotę 1371,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami, a w pozostałej części powództwo oddalono (wyrok w sprawie (…)k. 104 akt SR w K. (…)). Apelacja powoda została odrzucona, a zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji oddalono (postanowienia k.144, 163 w aktach (…)). Postanowieniem z dn. 7.02.2011 r. sprostowano brzmienie nazwiska pozwanego w tej sprawie z A. na A., zgodnie z wnioskiem powoda, wywołanym postanowieniem komornika z dn. 16.11.2010 r. o uznaniu egzekucji za niedopuszczalną (k. 198, 215 akt (…)). Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż: Na wstępie rozważań wskazać należy, że w istocie zasadnicza część okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie pozostawała między stronami bezsporna. W tym w szczególności żadna ze stron nie kwestionowała zarówno faktu zawarcia przez powoda z PPUH (…)W. A.umowy o montaż stolarki okiennej oraz związanego z tą umową zawarcia w dniu 14 października 2003 r. umowy kredytu z (…)Bankiem S.A. w celu sfinansowania tej inwestycji. Niekwestionowanym przez strony było również, że powód dwukrotnie w grudniu 2003 r. ((…)) oraz w grudniu 2008 r. ((…)złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, które to postępowania były prowadzone przez Komisariat I Policji w K. a nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w K . Bezspornie oba postępowania zostały zakończone bez postawienia zarzutów jakiejkolwiek osobie. W pierwszym z nich odmówiono wszczęcia postępowania wobec niestwierdzenia popełnienia czynu zabronionego, a w drugim wydano ostatecznie postanowienie o umorzeniu postępowania. Spornym natomiast pozostawało, czy przeprowadzone przez prokuraturę w toku tych postępowań czynności były prawidłowe oraz czy wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, w tym w szczególności, czy przeprowadzone czynności dawały podstawę do wydania postanowień o odmowie wszczęcia dochodzenia i o umorzeniu postępowania. Sąd dokonując ustaleń faktycznych w tym zakresie, oparł się przede wszystkim na dowodach w postaci dokumentów zawartych w aktach postępowań prokuratorskich w sprawach (…), których treści w istocie powód nie kwestionował. Powyższa dokumentacja pozwoliła w sposób wyczerpujący i jednoznaczny ustalić, czy na skutek przeprowadzenia tych postępowań doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda oraz doprowadziło do powstania po jego stronie uszczerbku majątkowego, co uzasadniać by miało zgłoszone przez niego żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania. Rozważając zasadność zgłoszonego w pozwie żądania zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę oraz szkody majątkowe, które wynikać miały z faktu niewłaściwego przeprowadzenia postępowania w sprawie (…)przede wszystkim rozważyć należało, wobec zgłoszenia przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia, czy istotnie zgłoszone przez powoda w tym zakresie roszczenia nie uległy przedawnieniu. Już wstępna analiza tak żądań powoda nakazywała przyjąć, że podstawę odpowiedzialności strony pozwanej powód wywodził z przepisów dotyczących czynów niedozwolonych, a więc art. 415 in. k.c. w szczególności przy zastosowaniu art. 417 i 417 1 § 2 k.c. W konsekwencji oceny zasadności żądania pozwu należało dokonać w oparciu o te właśnie przepisy. W tym miejscu podkreślić należy, że na podstawie ustawy z dnia 16 lutego 2007 r., o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2007r., Nr 80, poz. 538), która weszła w życie dnia 10 sierpnia 2007 r. uchylony został art. 442 k.c. a jednocześnie wprowadzono do kodeksu cywilnego nową regulację art. 442 1 , który stanowi, że roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności. Jednocześnie w myśl art. 2 ustawy zmieniającej, do roszczeń o naprawienie szkody wywołanej czynem niedozwolonym powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy art. 442 1 kodeksu cywilnego. --- STRONA 9 --- Zatem w przypadku, gdy roszczenie uległo przedawnieniu do dnia 10 sierpnia 2007 r. według norm zawartych w art. 442 k.c. tym samym brak było podstaw do stosowania przepisu 442 1 k.c. W niniejszej sprawie niewątpliwie pierwsze ze zgłoszonych przez niego żądanie zasądzenia zadośćuczynienia z tytułu odmowy wszczęcia dochodzenia na podstawie postanowienia z dnia 3 marca 2004 r., następnie utrzymanego w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 sierpnia 2004 r., które to stanowisko zostało przez prokuraturę podtrzymane w piśmie z dnia 30 sierpnia 2005 r., nie uległo przedawnieniu do 10 sierpnia 2007 r., w związku z czym oceny czy zgłoszone przez powoda roszczenie uległo przedawnieniu należało dokonać przez pryzmat art. 442 1 k.c. W świetle powyższego, skoro postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego zostało wydane w dniu 3 marca 2004 r., a następnie utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z 24 sierpnia 2004 r., a także ostateczne stanowisko prokuratury o słuszności (prawidłowości decyzji procesowej 3 marca 2004 r.) zostało wyrażone w piśmie z 30 sierpnia 2005 r., to tym samym niewątpliwie w tym też dniu powód ostatecznie powziął wiedzę zarówno o szkodzie jak i co do osoby obowiązanej do jej naprawienia. W konsekwencji ostateczny termin, w jakim powód mógł skutecznie zgłosić żądanie zadośćuczynienia upłynął w dniu 30 sierpnia 2008 r. Z tej też przyczyny wobec skutecznie zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia, powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu. Rozważając natomiast zasadność zgłoszonego w pozwie żądania zasądzenia zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych i odszkodowania za szkodę majątkową, które wynikać miały z faktu przeprowadzenia, w ocenie powoda w sposób nieprawidłowy, postępowania w sprawie (…), które to roszczenia nie uległy jeszcze przedawnieniu, wskazać przede wszystkim należy, że kwestię dochodzenia roszczeń wynikających z naruszenia dóbr osobistych, regulują przepisy art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. (co do żądania zadośćuczynienia) oraz art. 415 in. k.c. (w odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych). W tym miejscu podkreślić trzeba, że powyższe konstrukcje prawne, służące wprawdzie realizacji różnych celów – zadośćuczynienie ma bowiem na celu wyrównanie uszczerbku o charakterze niemajątkowym (krzywdy), natomiast roszczenia odszkodowawcze służą naprawieniu szkody majątkowej, wiążą podstawę odpowiedzialności sprawcy przede wszystkim z powstaniem po stronie poszkodowanego określonego uszczerbku, który bądź to jest możliwy do precyzyjnego określenia poprzez matematyczne wyliczenie straty (w przypadku roszczeń odszkodowawczych) bądź określenie jego wysokości możliwe jest w drodze ocennej (w przypadku szkody niemajątkowej, np. utraty zdrowia, cierpień fizycznych i psychicznych). Zatem w celu skutecznego dochodzenia roszczeń wynikających z faktu naruszenia dóbr osobistych – tak zadośćuczynienia jak i odszkodowania, pokrzywdzony powinien przede wszystkim wykazać, że istotnie na skutek działania sprawcy doszło do naruszenia jego dóbr osobistych i że wskutek tego doznał szkody majątkowej i krzywdy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, roszczenia wynikające z art. 24 k.c. korzystają z domniemania bezprawności działania sprawcy i to na stronie pozwanej ciąży obowiązek wykazania, braku owej bezprawności. Zauważyć w tym miejscu trzeba, odnosząc się do realiów niniejszej sprawy, że kwestia odpowiedzialności Skarbu Państwa za niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, oraz za wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia regulują przepisy art. 417 k.c. oraz art. 417 1 § 2 k.c. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy przede wszystkim wskazać, że powód, co już wspomniano powyżej, wiązał odpowiedzialność pozwanego z faktem przeprowadzenia, w jego ocenie w sposób nieprawidłowy postępowań zainicjowanych przez złożenie przez J. L. zawiadomień o popełnieniu przestępstwa, co z kolei miało prowadzić do naruszenia jego dóbr osobistych w postaci wolności i zdrowia. Zatem zobligowany był on zgodnie z wynikającą z art. 6 k.c. regułą rozkładu ciężaru dowodu, do wykazania, że istotnie na skutek nieprawidłowych działań strony pozwanej doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, wskutek czego z kolei doznał szkody niemajątkowej jak i majątkowej. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału procesowego, w istocie w toku niniejszego postępowania powód nie zaoferował jakiegokolwiek materiału dowodowego, który pozwoliłby na poczynienie ustaleń co do ewentualnego naruszenia jego dóbr osobistych oraz powstania po jego stronie szkody majątkowej i niemajątkowej, a jego aktywność procesowa w istocie sprowadzała się do kwestionowania, po raz kolejny, prawidłowości działania Prokuratury. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że rolą sądu w postępowaniu o roszczenia wynikające z naruszenia dóbr osobistych, które strona powodowa wiąże z nieprawidłowym działaniem organów państwowych, nie jest ustalenie prawidłowości bądź nieprawidłowości tych działań, lecz wyłącznie poczynienie ustaleń czy do naruszenia dóbr osobistych doszło i jakiego rodzaju szkoda i w jakiej wysokości została z tego powodu --- STRONA 10 --- wyrządzona. W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej powód całkowicie zaniechał wykazania faktu naruszenia dóbr osobistych, ograniczając się wyłącznie do gołosłownego wskazania w pozwie oraz kolejnych pismach procesowych, listy rzekomo naruszonych dóbr oraz szkód i krzywd jakie miało owo naruszenie wywołać. W konsekwencji, żądanie pozwu jako nieudowodnione co do zasady, musiało zostać oddalone. Na marginesie jedynie wskazać trzeba, w odniesieniu do żądania odszkodowania, że zgłoszone w tym zakresie żądania pozostawały w całkowitym oderwaniu od faktycznej podstawy powództwa, a pomiędzy podejmowanymi przez Prokuraturę czynnościami i faktem powstania po stronie powoda zadłużenia w bankach oraz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej brak jest jakiegokolwiek związku przyczynowego. Brak takiego związku również w odniesieniu do żądania odszkodowania z tytułu niewykupienia lokalu mieszkalnego przez J. L.. Dodatkowo należy jeszcze podkreślić, iż sam powód błędnie określając pozwanego (A., zamiast A.) w sprawie toczącej się z jego powództwa przed Sądem Rejonowym w K. – i to pomimo dysponowania dokumentacją związaną z zawarciem umowy - spowodował, że egzekucja zasądzonej należności nie mogła przynieść rezultatu, a tym samym nie zmniejszyło się jego zadłużenie z tytułu zaciągniętego kredytu. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 102 k.p.c., który w szczególnie uzasadnionych przypadkach pozwala odstąpić od obciążania kosztami stronę przegrywającą proces. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taki szczególnie uzasadniony przypadek zaistniał. Mając bowiem na względzie charakter dochodzonego przez powoda roszczenia, a w tym przede wszystkim okoliczności faktyczne, które stanęły u podstaw wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie, jego aktualną sytuację majątkową, Sąd uznał, że są to okoliczności tego rodzaju, które pozwalają na zastosowanie w niniejszym procesie powołanej normy art. 102 k.p.c.