Postanowienie II C 8/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 października 2011 r. Sąd Okręgowy w Gliwic

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 8/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 października 2011 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział II Cywilny Ośrodek (...) w R. w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Teresa Michalska Protokolant Bogumiła Brzezinka po rozpoznaniu w dniu 4 października 2011r. w R. sprawy z powództwa H. N. (1) przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Gliwicach i J. P. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. powództwo oddala; 2. nie obciąża powoda kosztami procesu; 3. przyznaje adw. J. M. ze Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek (...) w R.) wynagrodzenie w kwocie 9.741,60 zł (dziewięć tysięcy siedemset czterdzieści jeden złotych 60/100), w tym kwotę 1.821,60 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Sygn.akt II C 8/11 UZASADNIENIE H. N. (1) w pozwie z 27 marca 2009 r skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Okręgowego w Gliwicach i J. P. wniósł o zasądzenie od pozwanych solidarnie na swoją rzecz kwoty 4.000 zł tytułem odszkodowania za wyrządzoną szkodę w sprawach II Kp 672/08 i II Kp 640/08 S.R. W R., w których SSR J. P. jako przewodnicząca nie uznała powoda pokrzywdzonym w sprawie. W kolejnym piśmie z 8 czerwca 2009 r powód opierając się na tych samych twierdzeniach, co w pozwie, wniósł o zasądzenie od pozwanych solidarnie kwoty 90.000 zł za naruszenie jego dóbr osobistych, tj. dalszej utraty zdrowia. Pozwana J. P. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa oraz obciążenie powoda kosztami postępowania i podnosiła, że powód nie określił żądania pozwu ani okoliczności faktycznych to żądanie uzasadniających, w --- STRONA 2 --- szczególności nie sprecyzował jakie konkretnie działanie pozwanej miałoby doprowadzić do naruszenia jego dóbr osobistych. Pozwany Skarb Państwa – Prezes Sądu Okręgowego w Gliwicach wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, że powód w żaden sposób nie wykazał, by nastąpiła bezprawność działania funkcjonariusza publicznego, Sądu Rejonowego w Raciborzu, że nastąpiła u niego utrata zdrowia, czy też szkoda majątkowa i ma ona związek przyczynowy z bezprawnym działaniem funkcjonariusza publicznego. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r Sąd Okręgowy powództwo oddalił i nie obciążył powoda kosztami procesu. Orzeczenie to oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach. W 2005 r powód był pozwany przez swoje dzieci o alimenty. Sprawa toczyła się w Sądzie Rejonowym w Raciborzu, przed którym składali oni zeznania, a które H. N. (1) uznał za fałszywe i zgłosił ten fakt do Prokuratury żądając ich ścigania. Prokurator prowadzący sprawę potraktował powoda jako świadka, a nie jako osobę pokrzywdzoną, o co powód miał pretensje. Prokuratura Rejonowa w Raciborzu postanowieniem z 20 listopada 2008 r odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie składania fałszywych zeznań przez H. N. (2), I. N. i D. N.. Powód złożył zażalenie na to postanowienie. Asesor Prokuratury Rejonowej w Raciborzu wydał zarządzenie, w którym odmówił przyjęcia zażalenia uznając, że powód jest osobą nieuprawnioną. Na to zarządzenie powód złożył zażalenie, które było przedmiotem rozpoznania w sprawie Kp 672/08. Sąd Rejonowy w składzie przewodniczącej SSRJ. P. w dniu 24 marca 2009 r po wysłuchaniu powoda wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Powód przyjeżdżał na rozprawy z Holandii, gdzie faktycznie mieszka, ponosił więc koszty dojazdu najpierw samochodem a potem busem. Powód od kilku lat choruje na nowotwór, musi zażywać lekarstwa, od 1 listopada 2007 r nie pracuje, jest na zasiłku chorobowym. Powód jest zadłużony, z jego dochodów są potrącane alimenty. Sąd uznał, że Sędzia J. P.nie może odpowiadać za ewentualnie wyrządzone szkody, skoro działa w ramach przepisów kodeksu postępowania karnego, który przewiduje, że osobą pokrzywdzoną jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo. Taka sytuacja nie zachodziła w zdarzeniu opisywanym przez powoda. Powód podkreślał, że pozywa J. P. jako osobę fizyczną. Z tego też względu nie może ona odpowiadać przed sądem, bo wszelkie zarzuty jakie powód kierował pod jej adresem wynikały z prowadzonego postępowania jako sędziego. W każdym wypadku więc nie można uznać odpowiedzialności pozwanej J. P.. W pierwszym wypadku jako sędzia zachowała wszelkie wymagane prawem przepisy rozpoznając zażalenie powoda, w drugim wypadku jako osoba fizyczna nie działała w jakikolwiek bezprawny sposób, by można to było wiązać ze szkodą powstałą po stronie powoda. W tej sytuacji nie można również mówić o odpowiedzialności Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w Gliwicach. Nie można bowiem zarzucić temu pozwanemu jakichkolwiek zaniedbań, które uzasadniałyby naprawienie szkody. Z zeznań powoda wynikało, że szkoda powoda to straty materialne związane z koniecznością przyjazdu do Polski na rozprawy, zarówno w sprawie alimentacyjnej, jak i później w związku ze zgłoszeniem popełnienia przestępstwa i toczącym się postępowaniem karnym, jak również są to straty niematerialne związane z pogorszeniem się jego stanu zdrowia. Z zeznań powoda wynikało, że jego szkoda powoda polegała również na naruszeniu jego dóbr osobistych, tj. jego czci i zdrowia. Powód może być subiektywnie przekonany o wyrządzeniu mu krzywdy, nie zna bowiem przepisów prawa materialnego karnego i przepisów prawa procesowego. Musi jednak istnieć bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy podmiotami, które wyrządziły szkodę, ich bezprawnym działaniem a powstaniem szkody. Skoro działaniom pozwanej J. P. nie można przypisać bezprawności to brak jest przesłanki warunkującej odpowiedzialność Skarbu Państwa pomyśli art. 417 k.c. Nie można również mówić o tym, że względy słuszności przemawiają za przyznaniem stosownego odszkodowania ( art. 417 2 k.c.). Stan zdrowia oraz obciążenia alimentacyjne i inne egzekucje, uzasadniały nie obciążanie powoda kosztami postępowania po myśli art. 102 k.p.c. Powód zaskarżył wyrok w części oddalającej powództwo zarzucając nie rozpoznanie jego zarzutów opisanych na kartach 92-94 akt. Podał również, że wniósł do sądu powództwo z oskarżenia prywatnego o ochronę dóbr osobistych . Jest w tych stronach osobą znaną, każda sprawa nabiera od razu rozgłosu, ucierpiało jego dobre imię, naruszona została jego cześć, godność, prawo do spokoju. Powód zarzucił także brak podstawy prawnej na jakiej pozew został oddalony i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części. --- STRONA 3 --- Pozwany Skarb Państwa – Prezes Sądu Okręgowego w Gliwicach wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania za drugą instancję. Po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu dla powoda, podtrzymano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na rażące uchybienia popełnione przez sąd I instancji, wskazano na zasadność roszczenia powoda również na gruncie przepisu art. 417 2 k.c. Pełnomocnik powoda i powód wnieśli o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, iż koszty te nie zostały ani w całości ani w części opłacone. Wyrokiem z 9 listopada 2010 r Sąd Apelacyjny prostując oznaczenie sprawy w ten sposób, że jest nią sprawa o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie w zakresie rozprawy z dnia 26 listopada 2009 r i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny podniósł, iż w toku postępowania przed Sądem Okręgowym, osobiście działający powód w pozwie i kolejnych pismach procesowych rozszerzał żądanie pozwu występując z nowymi roszczeniami. Każdego rodzaju żądanie będące treścią pozwu musi znajdować uzasadnienie w okolicznościach faktycznych . Bez ich przytoczenia i udowodnienia nie jest możliwe spełnienie przez sąd żądania, z którym występuje powód. Żądanie, z jakim zwraca się powód do sądu musi być dokładnie określone. Warunek ten jest spełniony wówczas gdy samo żądanie jest jasno i wyraźnie sprecyzowane pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Jeśli zatem powód żąda odszkodowania, to żądanie musi z jednej strony określać podmiot zobowiązany, a z drugiej strony wysokość odszkodowania. Oznacza to, że sąd zawsze pozostaje związany podstawą faktyczną wskazaną w pozwie lub ewentualnie doprecyzowaną, mając jednak na uwadze przepis art. 212 k.p.c. Powód po wniesieniu pozwu w piśmie procesowym z 26 listopada 2009 r wniesionym do sądu przed terminem rozprawy wyznaczonym na 26 listopada 2009 r ustosunkował się do odpowiedzi na pozew, ale jednocześnie zmienił żądanie pozwu domagając się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 10.000 zł, 80.000 zł dla któregoś z (...) Dziecka na podstawie art. 24 k.c. Jednocześnie w tym piśmie wskazał jakie zostały naruszone dobra osobiste, jakimi czynami, przywołał przepis art. 448 k.c. jako podstawę zadośćuczynienia pieniężnego, którego domaga się za doznane krzywdy, żądał odszkodowania na podstawie art. 445 § 1 k.c., podał jakich dochodzi roszczeń, na jakiej podstawie prawnej, co zarzuca pozwanemu określając swoje roszczenie jako zadośćuczynienie pieniężne, odszkodowanie za szkodę materialną, jak również określił roszczenie niemajątkowe – przeprosiny w prasie. Zadośćuczynienie i przeproszenie w prasie za wyrządzone krzywdy w sprawach sądowych żądał od pozwanych solidarnie. Pismo z 26 listopada 2009 r nie zostało doręczone pozwanym. Pozwani nie stawili się na rozprawę wyznaczoną na dzień 26 listopada 2009 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego doszło do naruszenia przepisu art. 379 punkt 5 k.p.c. polegającego na pozbawieniu pozwanych możliwości obrony swych praw, a także nie rozpoznano istoty sprawy ( art. 384 § 4 k.p.c.), skoro powód rozszerzył żądanie pozwu, wskazał czego się domaga, jednocześnie określając swoje żądanie jako żądanie o ochronę dóbr osobistych, zapłatę zadośćuczynienia i kwoty na cel społeczny, odszkodowania i przeprosin w prasie. Sąd Apelacyjny rozpoznając apelację uznał, że zamknięcie rozprawy i wydanie zaskarżonego orzeczenia skutkuje uchylenie zaskarżonego orzeczenia, zniesienie postępowania w zakresie rozprawy z 26 listopada 2009 r i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd winien wezwać powoda zastąpionego przez profesjonalnego pełnomocnika do jednoznacznego sprecyzowania żądań pozwu, co do których pozwani winni mieć prawną możliwość ustosunkowania się. W toku ponownego rozpoznania sprawy w piśmie procesowym z 28 lutego 2011 r. powód wniósł o zasądzenie od pozwanych Prezesa Sądu Okręgowego w Gliwicach – Skarbu Państwa i Sędziego Sądu Rejonowego w Raciborzu J. P. solidarnie na rzecz powoda kwoty 25.000 zł tytułem odszkodowania za wyrządzoną szkodę majątkową wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu, kwoty 90.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz zwrotu kosztów procesu, w tym przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały ani w całości ani w części opłacone. Na kwotę 25.000 zł składają się koszty poniesione przez powoda po wydaniu wyroku przez Sąd Rejonowy w Raciborzu, Wydział III Rodzinny i Nieletnich w sprawie alimentacyjnej o sygnaturze akt --- STRONA 4 --- II RC 124/05, koszty związane z przejazdami własnym samochodem osobowym z miejscowości W. w Holandii do Polski, tj. do Prokuratury Rejonowej w Raciborzu, Sądu Rejonowego w Raciborzu i wynikłe następnie przejazdy do Sądu Okręgowego w Gliwicach, Oddział (...) w R. do sprawy II C 165/09, w tym koszty paliwa 230 euro w obie strony, koszty pobytu 2-3 dni w Polsce, wykorzystanie przez powoda urlopu płatnego, a także utrata zarobku wskutek konieczności skorzystania przez powoda z urlopu bezpłatnego na okres pobytu w Polsce, jak i związane z tym 2 dni podróży w obie strony. Kwota 90.000 zł stanowi zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę na skutek naruszenia jego czci i godności oraz pogorszenie stanu zdrowia. Powództwo zostało skierowane przeciwko pozwanemu ad 1 jako sprawującemu nadzór nad działalnością podległych sądów rejonowych, z kolei przeciwko pozwanej ad 2 – jako pełniącej funkcję Sędziego Sądu Rejonowego, należącej do kategorii funkcjonariuszy państwowych, wobec której powód wywodzi swe roszczenie z faktu sprawowania przez nią obowiązków orzeczniczych oraz wydania w ramach Sądu Rejonowego postanowień kończących postępowanie w sprawie o sygnaturze II Kp 672/08 oraz II Kp 640/08. W ocenie powoda postępowanie pozwanych przejawiało pewne błędy, niejednokrotnie wytykane przez powoda w tym postępowaniu, a w szczególności w piśmie procesowym z 9 lutego 2011 r. i skutkują one tym, że pozwany ad 1 zaniechał wykonywania swoich obowiązków w ramach sprawowanego nadzoru nad działalnością podległego mu Sądu Rejonowego w Raciborzu, zaś pozwana ad 2 dopuściła się bezprawnego działania przy wykonywaniu przez siebie obowiązków służbowych. Jako podstawę prawną żądań pełnomocnik powoda wskazał przepisy artykułów : 24 § 1 i 2 k.c., 415 i n. k.c. Powód jest osoba schorowaną, gdyż od 2002 r cierpi na sarkoidozę płuc, musi zażywać lekarstwa. Z uwagi na to, że stres powoduje przyspieszenie rozwoju choroby, powód winien wystrzegać się sytuacji, w których uległby zdenerwowaniu. W wyniku przeciągającego się sporu sądowego stan zdrowia uległ pogorszeniu, zaś jego sytuacja finansowo - majątkowa jest niezwykle trudna. Nadto w ocenie powoda należy rozważyć jedną z podstaw zgłoszonych przez powoda żądań, tj. art. 417 2 k.c., w świetle którego w przypadku, gdy przez zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej została wyrządzona szkoda na osobie, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego jej naprawienia oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, gdy okoliczności, a zwłaszcza niezdolność poszkodowanego do pracy lub jego ciężkie położenie materialne, wskazują, że wymagają tego względy słuszności. A zatem w przypadku, gdy Sąd I instancji ustali, że pozwani działali zgodnie z przepisami prawa, poddana analizie winna być możliwość zastosowania przywołanej normy. Od 1 listopada 2007 r. powód jest osobą bezrobotną, obecnie utrzymującą się z niewielkiego zasiłku chorobowego. Miał stałą pracę w Holandii, lecz na skutek ciągłych przyjazdów do Polski w związku z jego udziałem w toczących się postępowaniach sądowych został zwolniony, gdyż liczne wyjazdy powoda powodowały komplikacje w organizacji pracy, w tym opóźnienia w wysyłkach towarów na sklepy, za które pracodawca powoda był obciążony finansowo. Pozwana J. P. w piśmie z 6 kwietnia 2011 r. wniosła o oddalenie powództwa i przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność. Pełnomocnik powoda na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r podtrzymał żądanie zgłoszone w piśmie z 28 lutego 2011r. i stwierdził, że jest to ostateczne stanowisko powoda. Wcześniej zgłoszone żądania dotyczące zapłaty odpowiedniej kwoty na cel społeczny i żądanie przeprosin cofnął. Jako dowód uzasadniający żądanie pozwu pełnomocnik powoda wskazał dowód z przesłuchania powoda. Pozwany Skarb Państwa – Prezes Sądu Okręgowego w Gliwicach wniósł o oddalenie powództwa sprecyzowanego w piśmie z 28 lutego 2011 r uzasadniając to tym, iż powód nie wykazał, by zostały spełnione przesłanki do odpowiedzialności Skarbu Państwa zarówno z art. 415 k.c., jak i 417 § 1 k.c. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z 24 marca 2009 r Sąd Rejonowy w Raciborzu Wydział II Karny w składzie: Przewodnicząca Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Bilka – Pason po zapoznaniu w sprawie zażalenia H. N. (1) na zarządzenie Asesora Prokuratury Rejonowej w Raciborzu z 5 grudnia 2008 r o odmowie przyjęcia zażalenia z uwagi na wniesienie go przez osobę nieuprawnioną – utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd Rejonowy podnosił, iż postanowieniem z 20 listopada 2008 r Prokuratura Rejonowa w Raciborzu odmówiła wszczęcia --- STRONA 5 --- śledztwa w sprawie z zawiadomienia H. N. (1) o przestępstwie polegającym na składaniu fałszywych zeznań przez H. N. (2), I. N. i D. N. w toku postępowania o sygn. akt III RC 125/05 prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Raciborzu, tj. o czy z art. 233 § 1 k..k. Na podstawie art. 17 § 1 punkt 2 k.p.k. H. N. (1) zawiadomiony o odmowie wszczęcia złożył zażalenie na postanowienie z 20 listopada 2008 r. Zarządzeniem z 5 grudnia 2008 r na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w związku z art. 465 § 1 k.p.k. Asesor Prokuratury Rejonowej w Raciborzu zarządził odmówić przyjęcia zażalenia z uwagi na wniesienie go przez osobę nieuprawnioną. Sąd Rejonowy w Raciborzu podzielił stanowisko Prokuratury o nieprzyznawaniu H. N. (1) statusu osoby pokrzywdzonej w postępowaniu karnym o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. ( dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Raciborzu w sprawie Kp 672/08 wraz z uzasadnieniem – k.5). Postanowieniem z 24 marca 2009 r Sąd Rejonowy w Raciborzu Wydział II Karny w składzie: Przewodnicząca Sędzia Sądu RejonowegoJ. P.po zapoznaniu w sprawie zażalenia H. N. (1) na zarządzenie Asesora Prokuratury Rejonowej w Raciborzu z dnia 19 listopada 2008 r o odmowie przyjęcia zażalenia na zarządzenie z 5 listopada 2008r na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Rejonowy W raciborzu podnosił, że w dniu 28 października 2008 r. H. N. (1) złożył wniosek o wydanie kserokopii protokołu przyjęcia od niego ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania go w charakterze świadka w sprawie 3 Ds 473/08 Prokuratury Rejonowej w Raciborzu, która toczyła się z jego zawiadomienia o przestępstwo polegające na składaniu fałszywych zeznań przez H. N. (2), I. N. i D. N. w sprawie III RC 125/05 Sądu Rejonowego w Raciborzu. W ocenie Sądu Rejonowego niedopuszczalne jest z mocy ustawy zażalenie na zarządzenie o niewyrażeniu zgody na wydanie H. N. (3) kserokopii kart z akt sprawy, albowiem taka odmowa nie mieści się wśród zaskarżalnych czynności przewidzianych w art. 159 k.p.k. i art. 302 k.p.k. a ponadto H. N. (1) nie jest stroną w postępowaniu o czyn z art. 233 § 1 k.k. ( dowód: postanowienie z 24.03.2009 r w sprawie Kp 640/08 k.8 akt II Kp 640/08 Sądu Rejonowego w Raciborzu). W październiku 2006 r u powoda stwierdzono sarkoidozę. Zasiłek chorobowy, który powód pobierał w Holandii wynosił 130,35 euro tygodniowo, był zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz dzieci ( dowód: zaświadczenie lekarskie k.37, oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach k. 48-49) . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów. Dowód z przesłuchania stron ograniczony do przesłuchania powoda został pominięty z uwagi na niestawiennictwo powoda na termin rozprawy wyznaczony na dzień 4 października 2011 r. Sąd oddalając wnioski powoda o dopuszczenie dowodu z akt: III RC 125/05 Sądu Rejonowego w Raciborzu, II Kp 672/08 i II Kp 640/08 Sądu Rejonowego w Raciborzu, Ko 988/08 PR w R., 3 Ds 473/08 Prokuratury Rejonowej w Raciborzu, KD (...) KPP w R., (...) 283/08 K.P.P. w R. oraz wniosek o wezwanie na świadka S. L., miał na uwadze to, że są one zbyt ogólne a powód nie sprecyzował, jakie dokumenty zawarte w tych aktach i na jakie konkretnie okoliczności mają być one przeprowadzone. Sąd zważył, co następuje: Ustalenia stanu faktycznego po ponownym rozpoznaniu sprawy sprowadzają się do stwierdzenia, że Sąd Rejonowy w Raciborzu w Wydziale Karnym w składzie Sędzia Sądu Rejonowego J. P.wydała w dniu 24 marca 2009 r dwa postanowienia w sprawie II Kp 640/08 i II Kp 672/08. W ocenie Sądu Okręgowego postanowienia te były zgodne z prawem a pozwana wydając te orzeczenia działała jako funkcjonariusz publiczny. Skoro brak w działaniu SSR Joanny Bilki – Pason bezprawności, to brak jest przesłanek do przyjęcia odpowiedzialności na naruszenie dóbr osobistych przez funkcjonariusza publicznego, a więc odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie art. 417 k.c. Powód po ostatecznym sprecyzowaniu pozwu swoje żądania kieruje wobec J. P., Sędziego Sądu Rejonowego w Raciborzu, której zarzuca naruszenie dóbr powoda przy wydawaniu dwóch orzeczeń. Zatem ewentualna odpowiedzialność za bezprawne działanie rodziłaby tylko odpowiedzialność Skarbu Państwa. Skoro jednak tej bezprawności powód nie wykazał brak jest podstaw do uznania zasadności jego żądań. W toku ponownego rozpoznania sprawy powód nie wykazał też, by zachodziły przesłanki do zastosowania art. 417 2 k.c. Powód żądał zasądzenia kwoty 25.000 zł tytułem odszkodowania oraz 90.000 zł tytułem zadośćuczynienia, jednak nie wykazał , by zostały spełnione przesłanki do zasądzenia zadośćuczynienie, jak również nie wykazał wystąpienia szkody przez działanie polegające na wydaniu orzeczeń. Powód podnosi, że choruje, że poniósł wydatki związane z przyjazdami do Polski, ale nie wykazuje tego żadnymi dowodami. --- STRONA 6 --- Mając powyższe na uwadze wobec braku przesłanek z artykułów 415 k.c., 417 k.c. w związku z art 24 k.c. i art. 417 2 k.c. powództwo należało oddalić. Sytuacja materialna powoda uzasadniała nie obciążanie go kosztami postępowania po myśli art. 102 k.p.c.. Przyznanie pełnomocnikowi powoda kosztów nieopłaconej pomocy prawne nastąpiło w oparci o §§ 2, 6, 13, 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.