Wyrok II C 749/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Kat

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 749/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Katarzyna Frydrych Protokolant: Aleksandra Mirzejewska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. w Katowicach sprawy z powództwa T A przeciwko He J o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 7.577 zł (siedem tysięcy pięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt II C 749/12 U Z A S A D N I E N I E Powód w pozwie złożonym w dniu 30 października 2012r., domagał się zakazania pozwanemu ingerowania w jego działania zawodowe, a także zobowiązania pozwanego do przesłania oświadczenia sporządzonego na papierze firmowym jego kancelarii skierowanego do Sądu Najwyższego, Sądu Apelacyjnego w Katowicach, Prokuratora Generalnego, Krajowej Izby Radców Prawnych i Ministra Sprawiedliwości w ciągu 7 dni od uprawomocnienia się wyroku w tej sprawie o treści: „Na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia ….. sygn. akt…… przepraszam T A pełnomocnika z urzędu w skargach kasacyjnych prowadzonych przed Sądem --- STRONA 2 --- Najwyższym od czterech orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Katowicach: a) z 6.07.2011r. sygn. (…), b) z 6.07.2011r. sygn. (…), c) z 23.05.2011r. (…), d) z 29.04.2011r. sygn. (…) za wyrazy użyte w moim piśmie z 8.11.2011r.: Złożone do sądu wnioski o Pana odwołanie w związku z niesumiennym postępowaniem. Dalsze czynności podejmowane w powyższych sprawach są szkodliwe i nawołujemy do zaprzestania ww. procederu. Przepraszam także za bezpodstawne naciski i próby podstępnego wprowadzenia w błąd, które zmierzały wprost do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i pozbawienia T A uprawnień zawodowych. Nadto przepraszam za narażenie go szkodę materialną o równowartości 480.242 EUR, z czego bezpośrednio na szkodę o równowartości 341.989 EUR”. Ponadto, powód żądał zasądzenia od pozwanego równowartości kwoty 170.994,50 EUR z odsetkami ustawowymi od 2 grudnia 2011r. tytułem poddawania wnioskodawcy jako pełnomocnika z urzędu bezzasadnemu naciskowi i usiłowaniu podstępnego wprowadzenia w błąd przez Kancelarię Prawną nieposiadającą umocowania do prowadzenia powierzonych pełnomocnikowi z urzędu spraw. Powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu od pozwanego na jego rzecz. Na uzasadnienie swojego roszczenia powód wskazał, że po wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu B S. w czterech postępowaniach kasacyjnych o sygn. akt (…), otrzymał od pozwanego – nowego pełnomocnika B S. w dniu 8.11.2011r. e-mail, w którego treści wskazano, m.in., że powód nie jest władny podejmować czynności w sprawie, oraz, że czynności podejmowane w powyższych sprawach przez powoda są szkodliwe. Jednocześnie wezwano powoda do zaprzestania ww. procederu, gdyż przestał on pełnić funkcje pełnomocnika. Powód wskazał, że to wezwanie naraziło jego i B S. na szkodę w postaci przegranej wszystkich czterech spraw przed Sądem Najwyższym, a powoda naraziło na odpowiedzialność z tytułu zaniedbania obowiązków. Powód wskazał, że odpowiedział na dwa wezwania Sądu Apelacyjnego do usunięcia braków formalnych skarg kasacyjnych w sprawach o sygn. akt (…) Powód podał, że łączna wartość czterech procesów wynosi 480.242 EUR, stąd B S. miałaby zagwarantowane odszkodowanie w wysokości co najmniej 71% bez względu na słuszność i wynik skarg. W opinii powoda został on narażony na odpowiedzialność dyscyplinarną w tym utratę uprawnień zawodowych. Ponadto zostały naruszone bezprawnie dobra osobiste powoda jak godność, wolność, cześć, dobre imię, wizerunek, nazwisko, prawo do wykonywania pracy- zawodu zaufania publicznego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wszczęła względem powoda postępowanie dyscyplinarne (wyjaśniające), sygn. akt (…) w związku z prowadzonymi sprawami i zdaniem powoda, ww. postępowanie zostało zainicjowane przez B. S. za namową pozwanego. --- STRONA 3 --- Dodatkowo zachowanie pozwanego narusza przepisy ustaw: o swobodzie działalności gospodarczej, o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, o ochronie konkurencji i konsumentów, o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pozwany postąpił tak, jakby tych przepisów nie było (k. 2-3 verte). W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości na koszt pozwanego. Pozwany zarzucił, iż bezzasadne jest roszczenie powoda dotyczące zakazania pozwanemu ingerowania w jego działania zawodowe, bowiem powód opiera się jedynie na jednym piśmie (mailu) pozwanego z dnia 8.11.2011r., zatem ewentualne naruszenie dóbr osobistych nie miało charakteru ciągłego. Pozwany wskazał także, iż przedmiotowy mail został wysłany wyłącznie do powoda, zatem brak jest podstaw do żądania złożenia oświadczenia wobec instytucji wymienionych w pozwie. Nadto zakwestionowano, aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Wiadomość z 8.11.2011r. nie została upubliczniona, nadto nie zawierała ona sformułowań, mogących naruszyć dobre imię powoda, czy jego godność. Informacje wskazane w przywołanym piśmie były zgodne ze stanem faktycznym i nie wprowadzały w błąd. B. S. złożyła wnioski o odwołanie powoda w związku z nienależytym wykonywaniem obowiązków przez powoda. Wraz z przekazaną powodowi informacją o odwołaniu go z pełnienia funkcji pełnomocnika B. S., pozwany wskazał, aby powód zweryfikował te informacje w Sądzie i OIRP, wobec czego nie miały miejsca żadne naciski, na które wskazuje powód. Pozwany wskazał jednocześnie, że powód istotnie nienależycie wykonywał swoje obowiązki jako pełnomocnik z urzędu B. S., stąd zarzut postawiony w treści maila jest prawdziwy. Powód bowiem uchybił terminowi do wniesienia skarg kasacyjnych w sprawach o sygn. akt (…). Pozwany zakwestionował także, jakoby podejmował jakiekolwiek działania, mające na celu wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko powodowi. Pozwany zarzucił, iż brak jest podstaw do zasądzenia dochodzonego odszkodowania. Powód uzyskał wynagrodzenie za złożone skargi kasacyjne w sprawach (…), w pozostałych dwóch sprawach nie wniósł w terminie skarg kasacyjnych i z tego powodu nienależne było przyznawanie mu kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie nie może być mowy o ewentualnej odpowiedzialności powoda wobec B. S., mając na uwadze, że ona sama złożyła wniosek o odwołanie powoda z funkcji pełnomocnika z urzędu. Nie ma także podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie 448 k.c. --- STRONA 4 --- Sąd ustalił: W sprawach przed Sądem Apelacyjnym w K., toczących się na skutek zaskarżenia przez powódkę – świadka w niniejszej sprawie B. S. postanowień wydanych przez Sąd Okręgowy w G. pod sygn. akt (…) o odrzuceniu pozwu - świadek złożyła wnioski z dnia 20 października 2011r. o zmianę pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnikiem ustanowionym z urzędu, na tym etapie postępowania, w chwili wniesienia przez powódkę wniosków o zmianę pełnomocnika z urzędu był powód. Na uzasadnienie wniosków o zmianę pełnomocnika z urzędu powódka – świadek w niniejszej sprawie podnosiła, że dopiero dwa dni temu ( wniosek o zmianę datowany jest na dzień 20.10.2011r. ) pełnomocnik – powód w niniejszej sprawie nawiązał kontakt ze świadkiem oraz że powód poinformował świadka , że termin do wniesienia skarg kasacyjnych od orzeczeń Sadu Apelacyjnego, oddalających zażalenie powódki na postanowienia o odrzuceniu pozwów w dwóch sprawach termin już upłynął, gdyż liczy się od ustanowienia pierwszego pełnomocnika. Świadek dodatkowo wskazywała w powołanych pismach, że pełnomocnik z urzędu – powód zapoznał się z aktami sprawy po upływie 1,5 miesiąca od jego wyznaczenia. W powołanych sprawach skargi kasacyjne od postanowień Sądu Apelacyjnego w K. oddalających zażalenia powódki na postanowienia Sądu Okręgowego w G. wydane w sprawach o sygn. akt (…) 0 zostały wniesione przez powoda jako pełnomocnika z urzędu wyznaczonego dla świadka B. S.. Wnioski powódki o zmianę pełnomocnika urzędu na skutek zarządzenia Przewodniczącego z dnia 21 października 2011r. zostały przesłane do Okręgowej Izby Radców Prawnych. W dniu 3 listopada 2011r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła nowego pełnomocnika dla powódki w tych sprawach - w niniejszej sprawie świadka B. S.. ( dowód: akta spraw Sądu Okręgowego w G. sygn. akt (…), a z nich wnioski o zmianę pełnomocnika z urzędu, pisma Sądu Apelacyjnego w K. w związku z wnioskami o zmianę pełnomocnika z urzędu, informacja Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczeniu nowego pełnomocnika z urzędu zeznania świadka B. S. zapis rozprawy z dnia 15.05.2013r. adnotacja 00:01:45 - 00:31:24). Pismem z dnia 8 listopada 2011r. pozwany H. J., działając w zastępstwie świadka B. S. poinformował powoda, że w dniu 20 października 2011r. świadek złożyła do sądu wnioski o odwołanie powoda w związku z niesumiennym postępowaniem oraz że Sąd przesłał wniosek o zmianę --- STRONA 5 --- pełnomocnika do Izby. Nadto poinformował powoda, że powód został odwołany jako pełnomocnik z urzędu oraz że został ustanowiony nowy pełnomocnik. Jednocześnie pozwany jako osoba umocowana przez świadka B. S. wskazał, że powód może w tym zakresie skontaktować się z Sądem, Izbą , aby okoliczność tę potwierdzić. Pozwany działając w imieniu świadka B. S. wskazał, że dalsze czynności podejmowane przez powoda w sprawach są szkodliwe i „nawołujemy do zaprzestania w/w procederu”. Pismo to pozwany w imieniu świadka B. S. skierował wyłącznie do powoda. Pismo to nie zostało skierowane do innych osób, czy też instytucji. ( dowód: pismo z dnia 8.11.2011r. k. 6, zeznania świadka B. S. zapis rozprawy z dnia 15.05.2013r. adnotacja 00:01:45- 00:31:24, zeznania pozwanego zapis protokołu rozprawy z dnia 7.10.2013r. adnotacja 00:36:39 – 00:49:12 ). Pismem z dnia 4 kwietnia 2012r. powód został wezwany przez Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. do stawienia się w Izbie celem złożenia wyjaśnień w związku z pismami B. S. ( dowód: pismo z dnia 4.04.2012r. k. 7 ). Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o pismo pozwanego do powoda, skierowane w imieniu świadka B. S. z dnia 8.11.2011r. Pozwany nie negował, że skierował pismo o treści, na jaką powołuje się powód. Sąd dał także wiarę dokumentom, które stały się przedmiotem dowodu w sprawie , dokumentom znajdującym się w aktach spraw rozpoznanych przez Sąd Okręgowy w G. pod sygn. akt (…). Dokumentów tych żadna ze stron nie kwestionowała. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka B. S.. Świadek zeznała, że powód jako jej pełnomocnik z urzędu nie kontaktował się ze świadkiem przez okres 1,5 miesiąca od czasu wyznaczenia go pełnomocnikiem. Świadek zeznała także, że jej prośba o zmianę pełnomocnika z urzędu była spowodowana tym, ze powód działał na jej niekorzyść. Świadek potwierdziła okoliczność, że to na jej prośbę pozwany , z którym świadek zawarła umowę, wysłał do powoda maila z dnia 8.11.2011r. Świadek podnosiła, że powód jako jej pełnomocnik z urzędu został przez nią poinformowany w rozmowie telefonicznej, że jej wniosek o zmianę pełnomocnika został uwzględniony oraz że powód żądał od niej zapłaty wynagrodzenia. (zeznania świadka B. S. zapis rozprawy z dnia 15.05.2013r. adnotacja 00:01:45- 00:31:24 ). Zeznania te są spójne i pokrywają się w treści wniosków świadka jako powódki o zmianę pełnomocnika z urzędu. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda, w zakresie których powód powoływał się na okoliczności związane z faktem, że świadek B. S. podpisała wnioski o zmianę pełnomocnika, gdyż podpisała to, co zostało jej „podsunięte” ( zeznania powoda zapis protokołu rozprawy z dnia 7.10.2013r. adnotacja --- STRONA 6 --- 00:10:38 0 00:35:19 ). Zeznania te są sprzeczne z zeznaniami świadka B. S., która w sposób stanowczy, kategoryczny zeznała o przyczynach z jakich złożyła wnioski o odwołanie powoda jako pełnomocnika z urzędu. Sąd uznał za zgodne z prawdą zeznania pozwanego w zakresie, w jakim pozwany powoływał się na okoliczność związaną z faktem, że to świadek B. S. zadecydowała, aby napisać maila do powoda, że mail był wysłany w imieniu świadka ( zeznania pozwanego zapis protokołu rozprawy z dnia 7.10.2013r. adnotacja 00:36:39 – 00:49:12 ). Zeznania te znalazły potwierdzenie w zeznaniach świadka B. S., które te zeznania zostały przez Sąd ocenione jako wiarygodne. Sad oddalił wnioski dowodowe powoda w zakresie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka M. M. na okoliczność terminowego napisania i wniesienia przez powoda 4 skarg kasacyjnych, jak również na okoliczność wcześniejszych kontaktów ze świadkiem B. S. niż w dniu 18.10.2011r. i na okoliczność, że powód pomagał świadkowi i w innych sprawach we wrześniu 2011r.), gdyż okoliczności na jakie zostały zgłoszone dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia żądania powoda w zakresie ochrony dóbr osobistych . Podobnie jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd uznał wnioski dowodowe powoda o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania dyscyplinarnego na okoliczność naruszenia etyki zawodowej, nienależytego wykonywania obowiązków pełnomocnika urzędu, kontaktów powoda ze świadkiem B.S.przed dniem 18.10.2011r. oraz na okoliczność bezzasadności wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, dowodu z uzupełniających zeznań świadka B. S. na okoliczność prawdziwych przyczyn 4 wniosków o „wyłączenie” powoda jako pełnomocnika urzędu, podstaw i zamiarów podpisania ponownie umowy współpracy z 30.09.2011r. z pozwanym, świadczenia przez powoda świadkowi pomocy we wrześniu 2011r., przesłanek złożenia wniosków do Rzecznika Dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, dowodu z akt Starostwa Powiatowego w T.na okoliczność ustalenia przedmiotu toczącej się sprawy, pism kierowanych przez Starostwo do świadka B. S., dowodu z oświadczeń Krajowej Rady Sadownictwa, zarządu Iustitii na okoliczność ochrony osoby wykonującej obowiązki służbowe i zasad równouprawnienia, dowodu o przeprowadzenie dowodu z akt egzekucyjnych sygn. akt Km (…) sprawy prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T M Z na okoliczność udzielania przez powoda świadkowi B S. pomocy prawnej w tej sprawie, dowodu z pisma Okręgowej Izby Radców Prawnych w K do Sądu Apelacyjnego w K z dnia 20.07.2011r. w sprawach sygn. akt (…) na okoliczność ustalenia podstawy prawnej i sposobu zmiany pełnomocnika z urzędu. Oddalenie wniosku dowodowego w zakresie dopuszczenia dowodu z bilingów rozmów telefonicznych pozwanego do powoda na okoliczność ustalenia nacisków, zastraszania powoda i samego kontaktu pozwanego z powodem było spowodowane faktem, że z samych bilingów nie można wywnioskować okoliczności, --- STRONA 7 --- na jaki dowód został zawnioskowany. Bilingi rozmów telefonicznych obrazują bowiem jedynie fakt połączenia z danym numerem, daty tych połączeń i czas ich trwania, o ile doszło do takiego połączenia telefonicznego. Bilingi nie wskazują na treść przeprowadzonych w czasie połączeń telefonicznych rozmów. Sąd zważył: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją art. 24 § l i 2 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. Dokonując literalnej wykładni cytowanego unormowania należy stwierdzić, że ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie w sytuacji działania bezprawnego. Przesłanka bezprawności działania, w wyniku którego doszło do naruszenia dóbr osobistych jest konieczna do udzielenia ochrony przewidzianej w cytowanym przepisie. Zaznaczyć należy, że przesłanka bezprawności działania ujmowana jest w prawie cywilnym materialnym bardzo szeroko, począwszy od uznania że działanie bezprawne to takie które jest sprzeczne z normami prawnymi, porządkiem prawnym jak również z zasadami współżycia społecznego. Bezprawność oznacza bowiem ujemną ocenę porządku prawnego w zakresie przedmiotu jakim jest zachowanie sprawcy. Bezprawne zatem będzie każde zachowanie które stanowi obiektywne złamanie określonych, przyjętych i powszechnie akceptowanych norm i reguł postępowania, zachowania, czyli takie które jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Należy podkreślić, że „porządek prawny” w takim ujęciu to nic innego jak określone reguły ( nakazy, zakazy ) wynikające z obowiązujących norm prawnych, ale również wypływające z norm społecznych, moralnych, dobrych obyczajów, zasad współżycia społecznego. W rozpoznawanej sprawie powód wnosił o ochronę dobra osobistego w postaci godności osobistej, wolności, czci , dobrego imienia, nazwiska , prawa do wykonywania zawodu zaufania publicznego, zdrowia. Podnieść należy, że konstrukcja ochrony dóbr osobistych opiera się w prawie polskim na --- STRONA 8 --- obiektywnym ujmowaniu ich istoty. Odmiennie niż w ujęciu subiektywnym, odwołującym się przede wszystkim do indywidualnych wartości świata uczuć, stanu życia psychicznego jednostki, koncepcja obiektywna przyjmuje, że źródłem dóbr osobistych, jako wartości niemajątkowych i ściśle związanych z osobą ludzką, jest porządek prawny oraz zawarte w nim społeczne normy i oceny. Dobra osobiste charakteryzowane są więc jako wartości wynikające ze społecznych ocen, stanowiące przedmiot społecznego uznania i typizacji, o których istnieniu rozstrzyga osąd opinii społecznej. Są to wartości uznane powszechnie w społeczeństwie i akceptowane przez dany system prawny (zob. m.in. A. Szpunar, Ochrona dóbr osobistych, Warszawa 1979, s. 107; A. Cisek, Dobra osobiste i ich niemajątkowa ochrona w kodeksie cywilnym, Acta UWr, Prawo CLXVII, Wrocław 1989, s. 39; Z. Radwański, Prawo cywilne - część ogólna, Warszawa 2003, s. 156). Z tych względów naturę i granice poszczególnych dóbr osobistych wyznaczają przeważające w danym społeczeństwie zapatrywania prawne, moralne i obyczajowe. Dokonując oceny, czy nastąpiło naruszenie danego dobra osobistego należy odnosić się do poglądów panujących w społeczeństwie, posługiwać się w tym celu abstrakcyjnym wzorcem "przeciętnego obywatela", nie zaś odwoływać się do jednostkowych odczuć i ocen osoby pokrzywdzonej. Jak wskazuje się w doktrynie, wartości osobiste nie dlatego podlegają ochronie, że dana osoba przywiązuje do nich subiektywnie doniosłe znaczenie, ale dlatego, że system prawny uznaje i aprobuje potrzebę ich ochrony. Również w orzecznictwie Sądu Najwyższego akcentuje się pogląd, zgodnie z którym ocena, czy w konkretnej sytuacji nastąpiło naruszenie dobra osobistego, nie może być dokonywana według miary indywidualnej wrażliwości pokrzywdzonego, a więc według oceny subiektywnej zainteresowanego. Kryteria oceny naruszenia muszą być poddane obiektywizacji, trzeba w tym zakresie uwzględnić odczucia szerszego grona uczestników i powszechnie przyjmowane, a zasługujące na akceptację normy postępowania, w tym normy obyczajowe i wynikające z tradycji (tak m.in. wyrok SN z 11 marca 1997 r., III CKN 33/97, OSNC 1997, z. 6-7, poz. 93, wyrok SN z 16 stycznia 1976 r., II CR 692/75, OSNC 1976, z. 11, poz. 251). W świetle powyższego nie każde zdarzenie wywołujące u jednostki "subiektywne wzburzenie emocjonalne" stanowi fakt, któremu można przypisać skutek w postaci naruszenia dóbr osobistych jednostki. Owych kryterium delimitacyjnych dostarcza obiektywna koncepcja naruszenia dóbr osobistych. Do analogicznych wniosków prowadzi lektura orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2004 r., I CK 484/03. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy bezpośrednio nawiązał do pojęcia dóbr osobistych jako wartości o charakterze obiektywnym wskazując, że indywidualne wartości świata uczuć i życia psychicznego o tyle tylko stanowią prawem chronione dobra osobiste, o ile odpowiadają obiektywnym kryteriom, a nie tylko subiektywnym odczuciom osoby żądającej ochrony prawnej. Tym obiektywnym kryterium i punktem odniesienia weryfikującym istniejące --- STRONA 9 --- subiektywne przekonanie, przyjmujące określoną wartość za dobra osobiste, powinna być wyrażana przez społeczeństwo (lub jego zdecydowaną większość) opinia o tym, czy konkretna wartość zasługuje na uznanie jej za prawem chronione dobro osobiste. Dobro osobiste, będące emanacją osobowości każdego człowieka, jest wprawdzie sprawą jego świadomości, a więc kategorią z natury subiektywną, jednakże musi odpowiadać kryterium sprawdzalności, a więc kryterium obiektywnym. Dodatkowo wskazać należy, zachodzi oczywista kolizja zasad prawnych w postaci prawa jednostki do ochrony czci i dobrego imienia oraz prawa do swobody wypowiedzi i wolności słowa . Obydwie wskazane zasady są chronione zarówno na podstawie Konstytucji RP (art. 14 i 54 ust. 1 oraz art. 30, 31 ust. 3 i 47), umów międzynarodowych (art. 10 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 19 powszechnej deklaracji praw człowieka, art. 17 i 19 międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych), jak i ustaw. Jak wskazano w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2005 r., III CZP 53/04, jednakowa jest ranga obu tych zasad i poziom udzielanej im ochrony. Oznacza to, że żadnej z nich nie można przyznać pierwszeństwa i żadna z nich nie ma charakteru absolutnego . Odnosząc się do okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że pozwany nie naruszył dóbr osobistych powoda. Podnieść należy, że wysłane do powoda drogą elektroniczną pismo z dnia 8.11.2011r., pozwany sformułował na wniosek świadka B. S.. Okoliczność ta znalazła potwierdzenie w zeznaniach świadka. Pozwany kierując powołane pismo działał w imieniu świadka, co znalazło potwierdzenie w piśmie. Pozwany wskazał bowiem w nim, że działa w zastępstwie B. S. Pozwany nie działał zatem w swoim imieniu i na swoją rzecz, ale w imieniu i na rzecz osoby trzeciej- świadka B. S., która umocowała go do skierowania w jej imieniu pisma do powoda, wskazując okoliczności, które winny znaleźć się w piśmie. Sformułowania zawarte w piśmie nie naruszyły dóbr osobistych powoda, na które to naruszenie powoływał się powód. Pisma zawierało bowiem prawdziwe dane dotyczące złożenia przez świadka B. S. wniosków o zmianę pełnomocnika z urzędu ( w piśmie wnioski o odwołanie ). Okoliczność ta w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwość. Powód wskazywał w pozwie także fakt posłużenia się przez pozwanego w powołanym piśmie sformułowaniami o treści „dalsze czynności podejmowane w powyższych sprawach są szkodliwe i nawołujemy do zaprzestania w/w procederu”. Zaznaczyć należy, że tym sformułowaniem nie doszło do naruszenia przez pozwanego dóbr osobistych powoda, gdyż pismo było kierowane przez pozwanego ale w imieniu świadka B. S., która w taki sposób oceniała działania powoda. Świadek --- STRONA 10 --- zeznała, że złożyła prośbę o zmianę pełnomocnika z urzędu, gdyż powód jako wyznaczony pełnomocnik działał na niekorzyść świadka. Jak wynika z zeznań świadka B. S. powód jako pełnomocnik świadka z urzędu poinformował świadka, że w 2 sprawach „przegapił” termin do wniesienia kasacji oraz że pomimo że świadek poinformowała powoda o zmianie pełnomocnika z urzędu, ten nadal wysyłał pisma do Sądu. W tym miejscu zaznaczyć należy, że powód dopatruje się naruszenia dóbr osobistych w wyniku użycia w piśmie z dnia 8.11.2011r. słowa „proceder”. Słowo to – jak wynika z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego – oznacza działanie uznawane za niezgodne z zasadami moralnymi lub prawem. Działanie powoda polegające na nie nawiązaniu kontaktu ze świadkiem B. S., następnie przekazanie jej informacji o uchybieniu terminom do wniesienia skarg kasacyjnych w 2 sprawach mogło być postrzegane przez świadka jako zachowanie niezgodne z normami obowiązującymi w etyce zawodowej, przyjętymi normami moralnymi związanymi z rzetelnym, sumiennym postępowaniem i w konsekwencji przy przekazanej informacji w zakresie uchybienia terminowi do wniesienia skarg kasacyjnych. Podnieść należy, że w toku procesu powód nie zaprzeczył, aby taką informację istotnie przekazał świadkowi. Podnieść należy, że okoliczności na jakie powołuje się powód w zakresie pomocy świadczonej świadkowi w innych sprawach , w tym w sprawach egzekucyjnych , nie mogą mieć znaczenia dla sprawy, skoro świadek oceniała działanie powoda w sprawach toczących się przez Sądem Apelacyjnym jako niewłaściwe ( brak kontaktu powoda jako pełnomocnika świadka ze świadkiem, informacja o uchybieniu terminu do wniesienia skarg kasacyjnych w 2 sprawach, żądanie zapłaty wynagrodzenia za pomoc świadczoną z urzędu ). Z ostrożności należy zaznaczyć, że nawet gdyby uznać że w wyniku pisma z dnia 8.11.2011r. pozwany naruszył dobra osobiste powoda, to naruszenie to nie miało charakteru bezprawnego. Bezprawność tego naruszenia zostałaby bowiem wyłączona poprzez działanie w obronie uzasadnionego interesu prywatnego świadka B. S.. Wobec powyższego - na mocy art. 23 w zw. z art. 24 kc powództwo w zakresie nakazania zostało oddalone. Konsekwencją oddalenia roszczenia zgłoszonego w trybie art. 24 w zw. z art. 23 kc jest oddalenie roszczenia o zapłatę. Roszczenie to bowiem nie zostało przez powoda wykazane zarówno w zakresie zasadności jak i wysokości. Powód nie wykazał, że roszczenie o zapłatę jest zasadne na podstawie art. 448 kc, czy też art. 361 – 363 kc. Nie wykazał naruszenia dóbr osobistych, co uzasadniałoby, przy ustaleniu że naruszenie to było zawinione, zasądzenie odpowiedniej kwoty tytułem zadośćuczynienia, nie wykazał także szkody która miałaby powstać --- STRONA 11 --- w wyniku działania pozwanego w postaci skierowania do powoda pisma z dnia 8.11.2011r. Powyższe skutkowało oddaleniem roszczenia o zapłatę. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu , przy uwzględnieniu kwoty dochodzonego pozwem roszczenia z tytułu zadośćuczynienia, oparto na normie art. 98 kpc w zw. z regulacją § 6 pkt 7 i § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.