Wyrok II C 72/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 72/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Katarzyna Frydrych Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Mulewska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. w Katowicach sprawy z powództwa W J przeciwko B J o nakazanie i zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 3.960,00 zł (trzy tysiące dziewięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt II C 72/11 U Z A S A D N I E N I E Powód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 90.000,00 zł z odsetkami od daty uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie tytułem zadośćuczynienia za bezprawne naruszenia godności osobistej, dobrego imienia, czci, wolności, poczucia bezpieczeństwa oraz za spowodowanie uszczerbku na zdrowiu. Ponadto, wniósł o zobowiązanie pozwanej do zaprzestania przekazywania informacji zniesławiających powoda, a także o zobowiązanie pozwanej do złożenia oświadczenia woli w formie odręcznego listu i doręczenia go do rąk powoda w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie, o treści: „ Wyrażam szczere ubolewanie z powodu wszelkich krzywd, jakich doznał W J w związku z moim niegodnym, niesprawiedliwym i nieuczciwym zachowaniem. Przepraszam W J za manipulowanie materiałem dowodowym i tworzenie fałszywych dowodów, mających obciążyć W J w sprawie karnej sprawie o sygn. akt (…) rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w K . W szczególności przepraszam za przekazywanie --- STRONA 2 --- fałszywych informacji, jakoby W J miał uderzać mnie i wykręcać mi ręce, znęcać się nad swoim synem M J i nieprawidłowo go traktować. Przepraszam za formułowanie obraźliwych i nieprawdziwych wypowiedzi, które krzywdziły W J . B J ”. Na uzasadnienie swojego roszczenia powód podał, że w procesie, w którym powód był oskarżony o znęcanie się nad pozwaną (…) pozwana manipulowała materiałem dowodowym i zeznała nieprawdę (przykładowo twierdziła, że mąż ją uderzał, a także znęcał się nad ich synem), aby obciążyć powoda. W związku z nieprawdziwymi zarzutami pozwanej, przeciwko powodowi toczyły się wieloletnie procesy sądowe w sprawie uregulowania kontaktów i ograniczenie władzy rodzicielskiej, sygn. akt (…) i przed Sądem Okręgowym – sygn. akt (…), a także w sprawie o znęcanie przed Sądem Rejonowym w K , sygn. akt (…) i przed Sądem Okręgowym w K – sygn. akt (…) oraz (…) (7-letni proces). Wszystkie powyższe postępowania zakończyły się korzystnie dla powoda, Sądy oceniły, że zarzuty były całkowicie bezzasadne i nieprawdziwe oraz, iż B J dążyła do ukarania W J , a nadto sugerowała treść zeznań swoim rodzicom i siostrze (…). Ponadto, celem odizolowania dziecka od ojca pozwana zainicjowała postępowanie o molestowanie syna przez powoda; sprawa ta toczy się od marca 2004r. przed Sądem Okręgowym w K (…), ale przeprowadzone przez biegłych opinie sądowe nie potwierdziły zarzutów pozwanej. Natomiast ujawniono rozmowy pozwanej z synem, z których wynika, że B J manipuluje dowodami. W ocenie powoda, pozwana naruszyła jego dobra osobiste w składanych przez nią zeznaniach. Powód podał, że zeznania pozwanej w sprawie (…) zawierały liczne sprzeczności; przy składaniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w dniu 4.06.2002r. zeznała: „mąż kilkakrotnie wykręcił mi ręce, ale nigdy mnie nie uderzył”, z kolei innym razem podała: „uderzał mnie czołem w czoło (…)” (4.12.2003r.). Dopiero podczas zeznań 4.12.2003r. po raz pierwszy zeznała , że mąż straszył ją , że poleje się krew, o czym wcześniej nie wspominała, a nawet dnia 28.02.2007r. podała: „W okresie objętym zarzutem nie przypominam sobie stosowania przemocy fizycznej oskarżonego wobec mnie”, podczas gdy 4.06.2002r. zeznała, że powód znęcał się nad nią fizycznie. Brak spójności w zeznaniach pozwanej dotyczy także kwestii relacji z synem stron. Pozwana raz miała oświadczyć, że powód hartował dziecko polewając je zimną wodą i wystawiając je do okna, ściągał mu kurtkę na mrozie (4.12.2003r.), po czym innym razem podała, że nawet po wyprowadzce powoda, dzwoniła po męża, żeby wykąpał dziecko, oraz, że powód wychowywał dziecko kierując się jego dobrem (4.12.2004r.). Pozwana naruszyła także dobra osobiste powoda w pismach z dnia 4.03.2004r., 18.01.2005r. i 3.04.2005r. dołączonych do sprawy (…), gdzie podała następujące nieprawdziwe, poniżające i godzące w dobre imię powoda informacje odnośnie zachowań powoda, a dotyczące: „rażących --- STRONA 3 --- zaniedbań i nadużyć wobec dziecka”, „chamstwa, przemocy, znęcania się”, „kradzieży na szkodę pozwanej”, „kłamania na badaniach RODK”, „zakazu korzystania przez pozwaną ze wspólnego konta”, „zakazu przeprowadzania remontu podłóg”, „kradzieży rachunków za okna”, faktu, że „oskarżony ani razu nie dołożył się utrzymania mieszkania”, „agresywnych zachowań oskarżonego”, „lekceważącego stosunku oskarżonego do sposobu wychowania dziecka przez poszkodowaną co zmusiło ją do opuszczenia mieszkania”, „nieustannego wyszydzania i poniżania przez oskarżonego”, „ubliżania i zamęczania psychicznego”, „zamęczania w celu wymuszenia porodu w domu”, „zmuszenia do ćwiczeń fizycznych”, „zerowego wkładu oskarżonego w zakup mieszkania”, „zagarnięcia dóbr”, „oszustw i krętactw oskarżonego”, a także okoliczności, że z powodu złego traktowania przez ojca, dziecko stron często chorowało oraz, że pozwana nie otrzymywała od powoda pomocy finansowej w utrzymaniu dziecka. Wskazano, że Sąd Rejonowy w K w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie (…) ustalił, że powód nie znęcał się nad żoną, pokrzywdzona sugerowała treść zeznań swoim rodzicom i siostrze. Powód był bardzo zaangażowany w życie rodzinne, uczestniczył w domowym porodzie, opiekował się synem wiele godzin dziennie, dziecko było z nim silnie związane. Zeznania pozwanej dążyły do obciążenia powoda w procesie karnym, godziły w jego godność osobistą, dobre imię, cześć, wolność, poczucie bezpieczeństwa, a także spowodowały uszczerbek na zdrowiu, wynikający z przewlekłego siedmioletniego stresu związanego ze statusem podejrzanego i oskarżonego. W związku z bezprawnymi działaniami pozwanej życie powoda zostało zniszczone i naznaczone nieusuwalnym piętnem. Udział w procesie w charakterze oskarżonego wymagał niezwykłego zaangażowania czasowego i emocjonalnego. Powód ucierpiał wskutek stresu wynikającego z możliwości zastosowania środków zapobiegawczych i ewentualnego skazania, z powodu poczucia krzywdy, poniżenia i bezradności w obliczu jawnej niesprawiedliwości. Powyższe skutkowało obniżoną zdolnością koncentracji, wydajnością w nauce i pracy, obniżonym nastrojem i złym samopoczuciem. Życie prywatne i zawodowe powoda zostało drastycznie ograniczone, a w pewnym zakresie zahamowane – powód nie mógł studiować, podejmować każdej pracy, czy prowadzić normalnego życia osobistego. Zachowanie pozwanej polegające na tworzeniu fałszywych dowodów mających obciążyć powoda w toku postępowania karnego (…), a także jego znieważeniu i zniesławieniu, stanowiły akt wyrafinowanej agresji (k. 2-11). W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości na koszt powoda. --- STRONA 4 --- W uzasadnieniu podała, że niewątpliwie niektóre jej wypowiedzi przywołane przez powoda można by teoretycznie zakwalifikować jako naruszenie dóbr osobistych, jednak okoliczności, w jakich zostały one zgłoszone, przemawiają za brakiem bezprawności naruszenia dóbr osobistych powoda. Pozwana złożyła zawiadomienie o przestępstwie znęcania (…) jednocześnie z zawiadomieniem o pobiciu przez powoda matki pozwanej i początkowo pozwana była przekonana, że sprawa ta dotyczy głównie jej matki, a sama występuje w charakterze świadka. W postępowaniu o ograniczenie władzy rodzicielskiej i ustalenie kontaktów ( …) pozwana podawała tylko prawdziwe informacje, np. dotyczące braku pomocy finansowej ze strony powoda, potwierdzone przedkładanymi dokumentami. Przedstawiane przez pozwaną okoliczności dotyczące krzywdzącego traktowania przez powoda syna stron, miały na celu wyłącznie ochronę dziecka, dlatego nie noszą znamion bezprawności. Ponadto pozwana zarzuciła, że powód nie wykazał także drugiej poza bezprawnością przesłanki przewidzianej w art. 448 k.c., tj. zawinionego działania sprawcy naruszenia dobra osobistego. Nadto powód nie uprawdopodobnił, że w wyniku działania pozwanej doświadczył dolegliwości opisanych w pozwie, np. niemożności podjęcia pracy czy ukończenia studiów (k. 71- 76). W dalszych pismach procesowych strony podtrzymały swoje stanowiska. Sąd ustalił: Powód i pozwana pozostają w związku małżeńskim. Pomiędzy stronami, a także pomiędzy powodem i członkami rodziny pozwanej istnieje duży konflikt. Konflikt ten jest wynikiem przede wszystkim różnic swiatopoglądowych oraz różnic w sposobie wychowania syna stron. Pozwana zainicjowała przeciwko powodowi postępowania sądowe. Złożyła zawiadomienie o popełnieniu przez powoda przestępstwa, polegającego na znęcaniu się fizycznym i psychicznym, jakiego rzekomo powód miał się dopuścić wobec pozwanej. W wyniku tego zawiadomienia toczyło się przed Sądem Rejonowym w K postępowanie karne w sprawie sygn. akt (…). W toku tego postępowania pozwana złożyła w charakterze świadka zeznania, które obciążyły powoda. Sąd orzekający w powołanej sprawie karnej nie dał wiary tym zeznaniom. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2008r. powód został uniewinniony od zarzucanego mu czynu. Pozwana w pismach do Sądu w sprawie karnej oświadczała, że powód znęca się na nią i dzieckiem , mataczy „usypiając” czujność sądu, w zeznaniach w postępowaniu przygotowawczym i --- STRONA 5 --- sądowym powoływała się na okoliczności związane z szarpaniem jej przez powoda ( oskarżonego w sprawie karnej ), odpychaniem, uderzeniu, używaniu „rękoczynów” i przemocy, znęcaniu się psychicznym i fizyczny, wykręcaniu rąk, obawie, że powód ją pobije. Zeznawała także w zakresie braku wsparcia finansowego ze strony powoda w utrzymaniu ( dowód: protokoły zeznań pozwanej k. 350 – 351, 355 verte- 356, 367 -369, 373- 376 ) Sąd Rejonowy w K w sprawie sygn. akt (…) w pisemnych motywach swojego wyroku stwierdził, że pozwana wpływała na świadków, wywołując u nich negatywne nastawienie do powoda i nawet sugerowała im treść zeznań ( dowód: zeznania pozwanej złożone w sprawie sygn. akt (…), uzasadnienie w sprawie sygn. akt (…) k. 347-353 ). U pozwanej, która zeznawała w sprawie sygn. akt (…) jako świadek trudno znaleźć granicę pomiędzy opisem faktu przez pozwaną – świadka w tamtej sprawie, a jej subiektywną interpretacją. Pozwana ma skłonność do narracji, ma skłonność do wyolbrzymiania i w efekcie do deformacji spostrzeżeń, jest to forma mechanizmu obronnego pozwanej m.in. polegającego na tym, że w sytuacjach zagrażających poczuciu jej własnej wartości uruchamia reakcję obronną przeobrażającą jej gniew w poczucie krzywdy. U pozwanej( świadka w sprawie karnej ) występowały cechy właściwe dla osobowości niedojrzałej. Podlegała ona silnym emocjom, towarzyszyły jej skrajne uczucia – miłość albo nienawiść, skłonna jest do niewybaczania krzywd, do odwracania swych poglądów i sympatii. Taka osobowość może uniemożliwić pozwanej krytyczny stosunek do własnych domniemań i interpretacji i powodować konserwację sądów na dany temat, czyli odrzucanie wszystkich informacji niezgodnych z posiadanym przez nią poglądem na dany temat. Pozwana posiada utrwalony schemat interpretacyjny zachowań powoda przypisując mu wyłączanie negatywne cechy . Jeśli pozwana mija się z prawda, opisując fakty ze swojego życia, to czyni to pod wpływem bardzo silnej motywacji do ukarania powoda i negatywnych wobec niego emocji. ( dowód: opinia biegłej w sprawie sygn. akt (…) k. 36-37 ). Wszystkie okoliczności stanu fakycznego, istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy między stronami pozostawały bezsporne. Strona pozwana nie negowała okoliczności związanej z zainicjowaniem postępowania karnego w stosunku do powoda, postępowania w którym powód stawał pod zarzutem znęcania fizycznego i psychicznego nad pozwaną. Poza sporem pozostawała okoliczność, że pozwana zeznawała w charakterze świadka w toku postępowania w sprawie sygn. akt (…). W końcu pozwana nie kwestionowała okoliczności związanej ze złożeniem zeznań, na które powoływał się powód. Poza sporem pozostaje fakt, że powód został uniewinniony od zarzucanego mu czynu z art. 297 kk. oraz że Sąd orzekający w sprawie karnej nie dał wiary zeznaniom powódki – jako świadka. W toku procesu pozwana nie kwestionowała treści swoich zeznań. W trakcie przesłuchania --- STRONA 6 --- wskazywała jak rozumie słowa, których użyła w trakcie przesłuchania w sprawie karnej, wskazywała przykłady, które w jej ocenie miały przemawiać i świadczyć o tym, że wypowiadane w trakcie zeznań słowa znajdowały potwierdzenie w zachowaniu powoda ( zeznania pozwanej – zapis dźwiękowy rozprawy z dnia 19.06.2013r. adnotacja 00:01:53 – 01:25:39; zapis dźwiękowy rozprawy z dnia 28.08.2013r. adnotacja 00:01:17-00:25:01 ). Sąd zważył: Powództwo nie jest zasadne. Wobec wskazanej powyżej bezsporności stanu faktycznego, istota niniejszego postępowania sprowadzała się do dokonania oceny, czy sam fakt złożenia przez pozwaną niekorzystnych dla powoda zeznań w postępowaniu karnym mógł stanowić samodzielną podstawę do uznania, że w ten sposób pozwana dopuściła się naruszenia dóbr osobistych powoda w postaci godności, czci, dobrego imienia, a także zdrowia, a w konsekwencji, że powód może skutecznie domagać się zadośćuczynienia z tego tytułu oraz żądać od pozwanej z tego tytułu przeproszenia. Zgodnie z regulacją art. 24 § l i 2 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. W myśl art. 448 k.c. razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Generalną podstawą odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych jest, zgodnie z regulacją art. 415 k.c. zawinione działanie (zaniechanie) sprawcy w wyniku którego poszkodowany poniósł szkodę. Jednocześnie pomiędzy tym działaniem a szkodą musi istnieć adekwatny związek przyczynowy. Powyższe zasady odnoszą się także do odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. --- STRONA 7 --- W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, a to na skutek przeprowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie (…), w wyniku którego ostatecznie ustalono, że powód nie dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów. Jak słusznie podkreślał powód sama konieczność występowania w sprawie karnej w charakterze oskarżonego niewątpliwie wiązała się dla niego z szeregiem negatywnych doznań, tak w sferze psychicznej jak i fizycznej, a świadomość własnej niewinności, która ostatecznie została potwierdzona w prawomocnym wyroku uniewinniającym, dodatkowo potęgowała u niego poczucie krzywdy. Sama okoliczność pozostawania pod zarzutem popełnienia przestępstwa, skutkowała u powoda poczuciem zagrożenia, naruszenia jego czci, godności osobistej, czy też poczucia bezpieczeństwa, które to wartości niewątpliwie zawierają się w katalogu dóbr osobistych z art. 23 k.c. Sama jednak okoliczność naruszenia dóbr osobistych powoda w wyniku, jak ostatecznie ustalono bezpodstawnie, prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego nie może jednak stanowić samodzielnej podstawy ustalenia odpowiedzialności pozwanej za takie naruszenie. Przyznać należy wprawdzie, że zeznania złożone przez pozwaną w toku tamtego postępowania były dla powoda niekorzystne, obciążały go, jednakże co należy podkreślić, w działaniu pozwanej nie były bezprawne. Bezprawność działania pozwanej została wyłączona poprzez okoliczność, że pozwana działała w ramach porządku prawnego, zeznawała w określonej przepisami prawa roli procesowej – w charakterze świadka. Na fakt składania zeznań w charakterze świadka jako działanie w ramach porządku prawnego zwracał uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 kwietnia 2000r. w sprawie IIICKN 777/98, Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2010r. w sprawie VI ACa 464/10. Powód domaga się ochrony dóbr osobistych, wskazując na fakt złożenia niekorzystnych dla powoda zeznań przez pozwaną. Podnieść należy, że zeznania świadka z istoty swej mają charakter subiektywny, a tym samym w sposób subiektywny przedstawiają rzeczywistość, co nie zawsze jest tożsame z naruszeniem dóbr osobistych osoby, której te zeznania dotyczą. Nie może umknąć uwadze fakt, że w sprawach osób bliskich zeznania świadka bywają wysoce nieobiektywne. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie sygn. akt (…) też tak było. Pozwana niewątpliwie była zaangażowna emocjonalnie w sprawę, jej zeznania cechowało subiektywne nastawienie i ocena zdarzeń, na które się powoływała. Należy podnieść, że pozwana w toku niniejszego procesu zeznając w charakterze strony ponownie przedstawiła stanowisko reprezentowane w toku sprawy karnej. Wyjaśniła jak rozumiała --- STRONA 8 --- i rozumie użyte słowa, sformułowania, odnosząc je do sytuacji, na które się powoływała. Zaznaczyć należy, że zeznania świadka mogą być zniekształcone z powodu pewnych błędów w procesie myślowym lub po prostu niedoskonałości ludzkiej pamięci. Pozwana zeznając jako świadek działała w granicach porządku prawnego, jak wynika z zeznań pozwanej – w przekonaniu o prawdziwości składanych zeznań. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd orzekający w sprawie sygn. akt (…) powołał się na opinię biegłej psycholog, w której biegła stwierdziła, że trudno znaleźć granicę pomiędzy opisem faktu przez pozwaną – świadka w tamtej sprawie, a jej subiektywną interpretacją. Biegła stwierdziła także, że pozwana ma skłonności do narracji. Biegła stwierdziła także, że pozwana ma skłonność do wyolbrzymiania i w efekcie do deformacji spostrzeżeń, jednocześnie zaznaczając, że jest to forma mechanizmu obronnego pozwanej m.in. polegającego na tym, że w sytuacjach zagrażających poczuciu jej własnej wartości uruchamia reakcję obronną przeobrażającą jej gniew w poczucie krzywdy. Biegła podkreśliła także, że u pozwanej ( świadka w sprawie karnej ) występują cechy właściwe dla osobowości niedojrzałej. Podlega ona silnym emocjom, towarzyszą jej skrajne uczucia – miłość albo nienawiść, skłonna jest do niewybaczania krzywd, do odwracania swych poglądów i sympatii. Biegła zaznaczyła, że taka osobowość może uniemożliwić pozwanej krytyczny stosunek do własnych domniemań i interpretacji i powodować konserwację sądów na dany temat, czyli odrzucanie wszystkich informacji niezgodnych z posiadanym przez nią poglądem na dany temat. Biegła stwierdziła także, że pozwana posiada utrwalony schemat interpretacyjny zachowań powoda przypisując mu wyłączanie negatywne cechy . Biegła oświadczyła stanowczo, że jeśli pozwana mija się z prawda, opisując fakty ze swojego życia, to czyni to pod wpływem bardzo silnej motywacji do ukarania powoda i negatywnych wobec niego emocji. Biegła – co wymaga podkreślenia – stwierdziła, że obiektywizmowi w zakresie poznania w istotny sposób przeszkadzają silne emocje i silna motywacja, mogą prowadzić do mniej lub bardziej zamierzonego zniekształcenia opisywanej rzeczywistości. Jak wynika natomiast z opinii biegłej właśnie silne emocje i silna motywacja, kierowały pozwaną ( k. 31 verte – 32, 36-37 ). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie pozwana w toku procesu o ochronę dóbr osobistych wykazała, że pozostawała w uzasadnionym przekonaniu, że podawane przez nią fakty są zgodne z prawdą. To przekonanie wypływało – jak podkreśliła biegła w opinii złożonej w sprawie sygn. akt (…)- z braku rozeznania u pozwanej granicy pomiędzy opisem faktu, a subiektywną interpretacją danej sytuacji przez pozwaną. Sama sprzeczność zeznań, na którą powołuje sie powód, dokonując dokładnej analizy treści zeznań pozwanej składanych w różnych sprawach nie przesądza o zaistnieniu przesłanek do uwzględnienia powództwa. Podnieść należy, że zeznania świadka składane są w określonej sytuacji procesowej. Świadek odpowiada na pytania --- STRONA 9 --- Przewodniczącego oraz pełnomocników stron. Pozwana bez wątpienia była emocjonalnie zaangażowana w każdą sprawę. Zeznania mogą wykazywać pewną niespójność, zwłaszcza w sytuacji kiedy składane są po upływie czasu, ich niedoskonałość, a czasami niespójność może być wynikiem niedoskonałości ludzkiej pamięci, emocjonalnego zaangażownia. Nie uzasadnia to oczywiście składania fałszywych zeznań. Podkreślić jednak należy, że odmowa dania wiary zeznaniom przez Sąd nie jest jednoznaczna ze stwierdzeniem, że zeznania te są fałszywe. Na istotną kwestię związaną ze składaniem zeznań przez świadków w postępowaniu karnym zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie IVCK 304/02, wskazując że zeznania świadków w procesie karnym często dotykają dóbr osobistych, a wypowiedzi takie – ale w innych warunkach niż procesowe, byłyby uznane za bezprawne. Jednak konieczność zgromadzenia przez sąd orzekający jak najszerszego materiału wyłącza w tych wraunkach bezprawność. Nie uelga wątplwiości – jak stwierdza Sąd Najwyższy – że w przeciwnym razie zeznania świadka utraciłyby istotną cechę jaka stanowi spontaniczność. Dopiero złożenie zeznań subiektywnie nieprawdziwych ( fałszywych ) wyłącza ochronę prawną, z jakiej korzysta świadek, czyni je bezprawnymi w rozumieniu prawa cywilnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pozwana w toku procesu z powództwa powoda wykazała, że zeznania składane przez nią uprzednio, w tym w sprawie sygn. akt (…), nie były subiektywnie nieprawdziwe. Wręcz przeciwnie – w ocenie pozwanej, co potwierdzone zostało przez nią w trakcie przesłuchania w charakterze strony, zeznawała ona prawdę, a więc była subiektywnie przekonana o prawdziwości swoich zeznań. Skoro pozwana zdecydowała się zawiadomić o możliwości popełnienia przestępstwa organy ścigania, następnie zeznawała w toku sprawy musiała być subiektywnie przekonana o słuszności swoich zeznań. To subiektywne przekonanie, na które także zwróciła uwagę biegła oceniąca pozwaną, powoduje że wypowiedziom, zeznaniom pozwanej nie można przypisać cechy bezprawności działania. Podnieść należy, że powód nie wykazał, aby zeznania pozwanej były subiektywnie nieprawdziwe i aby pozwana nadal dopuszczała się naruszenia bezprawnie jego dóbr osobistych. Biegła stwierdziła oceniając zeznania pozwanej, że obiektywizmowi w zakresie poznania w istotny sposób przeszkadzają silne emocje i silna motywacja i że w ostateczności mogą one prowadzić do mniej lub bardziej zamierzonego zniekształcenia opisywanej rzeczywistości. W świetle powyższego zauważyć trzeba, że skoro pozwanej nie można przypisać winy za działania stanowiące naruszenie dóbr osobistych powoda, to tym samym nie zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności za ich naruszenie, co ostatecznie prowadzić musiało do oddalenia powództwa w całości. --- STRONA 10 --- W związku z powyższym, Sąd uznając że działanie pozwanej nie było bezprawne, na podstawie art. 23 i art. 24 kc oraz art. 448 kc orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawrte w pkt 2 wyroku oparto na normie art. 98 § l k.p.c. Na koszty należne pozwanej złożyły się koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie regulacji zapisów § 6 pkt 6 i § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.