Postanowienie II C 709/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowic

--- STRONA 1 --- datę oszacowania wynosi 62.466zł. Biegły dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy, oględziny nieruchomości biorąc pod uwagę uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy P , określonych informacji zawężających zbiór cen transakcyjnych oraz dane o transakcjach nieruchomości na rynku śląskich zawartych w latach 2005-2012. Przyjął Sąd wycenę dokonaną przez biegłego za kompletną i spełniającą wszelkie wymogi i przyjął, iż tytułem odszkodowania winna zostać przyjęta kwota wskazana przez biegłego. Opinia biegłego nie została przez strony zakwestionowana. Pismem procesowym z dnia 21.11.2012 (k. 354-356) powód rozszerzył żądanie o pozwu wnoszące o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 62.466zł. W uzasadnieniu powód podał, że przed wydaniem pisemnego wyroku w sprawie 21.04.2011 tj. w dniu 31.03.2011 Sąd Najwyższy podjął uchwałę w pełnym składzie Izby Cywilnej III CzP 112/10 zgodnie, którą jeżeli ostateczna wadliwa decyzja administracyjna została wydana przed dniem wejścia Konstytucji, to odszkodowanie przysługuje na podstawie art.106§1k.p.a., nie obejmuje korzyści utraconych w skutek jej wydania, chociażby ich utrata nastąpiła po wejściu w życie Konstytucji. W tej sytuacji powód wskazał w apelacji jako wartość przedmiotu zaskarżenia jedynie ½ pierwotnej wartości przedmiotu sprawy tj. 39.905zł, na którą składała się już rzeczywista strata, bez utraconych korzyści. W konsekwencji Sąd Apelacyjny uchylił wyrok jedynie co do kwoty 39.905zł. Obecna zmiana żądania pozwu poprzez żądanie zasądzenia kwoty 62.466zł z tytułu szkody rzeczywistej stanowi zatem w istocie roszczenie powództwa co jest jednak dopuszczalne w świetle przepisów art. 193§1 k.p.c. Odnosząc się do kwestii rozszerzonego powództwa ustalił Sąd, że pozwem powód dochodził żądania od pozwanego kwoty 79.810 zł. Sąd I instancji oddalił powództwo. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu I instancji co do kwoty 39.905 zł. Wobec powyższego wyrok Sądu I instancji z dnia 28.04.2011r. w kwocie przyznanej żądanie 39.905zł jest prawomocny i w chwili obecnej żądanie powoda nie może zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 160k.p.a. i art. 363 kc Sąd orzekł jak w wyroku. Na mocy art. 108 k.p.c. Sąd orzekając o zasadach ponoszenia przez strony kosztów pozostawił ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu. Sygn. akt: II C 709/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Ewa Solecka --- STRONA 2 --- Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Mulewska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa M K przeciwko Skarbowi Państwa - o zapłatę 1. powództwo oddala; 2. zasądza od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w Warszawie kwotę 8.188,55 zł (osiem tysięcy sto osiemdziesiąt osiem złotych pięćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. IIC 709/11 UZASADNIENIE Powodowa Gmina wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa- kwoty 1.550.585 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz kosztów procesu . W uzasadnieniu podano , że żądana kwota stanowić ma odszkodowanie z tytułu poniesionych przez Miasto z budżetu miasta kosztów utrzymania zabudowanych nieruchomości Skarbu Państwa w związku z nieuwzględnieniem tych kosztów w dotacji celowej w wysokości zapewniającej realizację zadania. Roszczenie dotyczy 2008 roku. Jako podstawę prawną roszczenia wskazano art. 417 kc w zw. z art. 415 kc , art. 361 kc oraz art. 49 ust. 1,4,5 i 6 ustawy z dn. 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2010 r. Nr 80 , poz. 526 z późn.zm.). Powódka wywodziła , że Prezydent Miasta gospodaruje na mocy art.23 ust. 1 ustawy z dn. 21.8.1999 r. o gospodarce nieruchomościami zasobem nieruchomości Skarbu Państwa w ramach zadań z zakresu administracji rządowej . Otrzymuje na ten cel dotacje celowe. W art. 49 ust. 1 i 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego ustawodawca określił zasadę , że dotacje celowe powinny być przekazywane jednostkom samorządu terytorialnego w wysokości zapewniającej realizację tych zadań. Plan dochodów powódki z tytułu dotacji celowej z budżetu Państwa na realizację przedmiotowego zadania dotyczącego gospodarki gruntami i nieruchomościami Skarbu Państwa w 2008 r. zrealizowany został w kwocie 1.374.841,46 zł . Wysokość uzyskanej dotacji była nieadekwatna do poniesionych kosztów . W związku z wykonywaniem zadań związanych z gospodarowaniem nieruchomościami i Skarbu Państwa w 2008 r. wydatki Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w (zakładu budżetowego) wyniosły 2.925.426,06 zł . Różnica pomiędzy przekazaną dotacją a rzeczywiście poniesionymi przez powódkę kosztami wynosi 1.550.585 zł . Miasto domaga się wyrównania szkody w tej właśnie wysokości . Prezydent Miasta nie mógł odstąpić od wykonywania powierzonych mu zadań , gdyż spowodowałoby to nieodwracalne , negatywne skutki dla mienia państwowego. Wojewoda był informowany , że planowane kwoty dotacji na realizacje zadań administracji rządowej w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa są niewystarczające dla realizacji tych zadań . Fakt ten nie był zresztą przez Wojewodę kwestionowany . Skarb Państwa - , reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o odrzucenie pozwu , a ewentualnie o oddalenie powództwa . Postulat odrzucenia pozwu został następnie cofnięty ( k. 175 ). Pozwany podniósł - powodując się na uregulowanie art.23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - że podstawową formą finansowania kosztów zarządzania --- STRONA 3 --- nieruchomościami Skarbu Państwa przez jednostki samorządu terytorialnego w ramach zadań zleconych są dochody własne , w tym 25% udział powiatu w dochodach uzyskiwanych z tytułu tego zarządzania , zaś dotacja celowa ma charakter uzupełniający . Ustawodawca wykluczył możliwość dochodzenia roszczenia o zwiększenie dotacji z tego tytułu ,ż była zbyt niska . Byłoby to obejście przepisów . Pozwany stwierdził , że już z tego powodu powództwo powinno zostać oddalone . Wojewoda zakwestionował roszczenie pozwu tak co do zasady , jak i co do wysokości. Wskazał , że dochody uzyskane przez powoda z gospodarowaniem nieruchomościami w 2008 r. wyniosły 6.381.865,02 zł . Podniósł także zarzut przedawnienia powołując się na fakt , że Miasto już w marcu 2008 r. poinformowało pozwanego , że przedmiotowa dotacja jest niewystarczająca (odpowiedź na pozew – k.134-143). Sąd zważył , co następuje: Niesporny był stan faktyczny sprawy co do faktu , że powódka gospodaruje wskazanymi w pozwie nieruchomościami Skarbu Państwa w ramach zadań zleconych z zakresu administracji rządowej , a także wysokość otrzymanej przez stronę powodową dotacji celowej na realizację tego zadania w 2008 roku. Wniosek o odrzucenie pozwu został przez stronę pozwaną cofnięty . Rozważając tę kwestię z urzędu , Sąd uznał , że nie zachodziła żadna z przesłanek z art. 199 kpc uzasadniających odrzucenie pozwu w sprawie niniejszej . Przedmiotem rozpoznania jest roszczenie o charakterze cywilnym - żądanie odszkodowania uzasadniane odpowiedzialnością deliktową pozwanego . Szkoda powstać miała w wyniku ustalenia i przekazania powódce niewystarczającej dotacji celowej , jest uszczerbkiem w finansach powodowej jednostki samorządu terytorialnego, spowodowanym tym , że środki własne Gminy przekazane zostały na wykonanie zadania zleconego (oświadczenie pełnomocnika powódki -protokół rozprawy – k.174) . Nie miała zatem miejsca niedopuszczalność drogi sądowej (art. 199 § 1 pkt 1) , która zachodzi wówczas, gdy sprawa nie ma charakteru sprawy cywilnej lub gdy sprawa ze swej istoty ma wprawdzie charakter sprawy cywilnej, jednakże z mocy wyraźnego przepisu została przekazana do właściwości innego organu niż sąd powszechny. Szerokie rozumienie sprawy cywilnej, zapoczątkowane postanowieniem SN z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 1000/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 6, zostało utrwalone i potwierdzone w orzecznictwie ( uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 85/02, OSNC 2003, nr 10, poz. 31 i uzasadnienie wyroku SN z dnia 25 kwietnia 2007 r., II CSK 556/06, OSNC-ZD 2008, nr A, poz. 26 oraz powołane tam orzecznictwo). W postanowieniu z dnia 19 grudnia 2003 r., III CK 319/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 31, Sąd Najwyższy wskazał, że pojęcie "sprawy" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ma charakter autonomiczny i obejmuje również sprawy, które nie są sprawami cywilnymi, sądowoadministracyjnymi lub karnymi. Sprawy te rozpoznaje sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. Obszerne wywody, zawarte w uzasadnieniu postanowienia Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 8 marca 2001 r., III KKO 5/00, OSNP 2002, nr 5, poz. 128, wskazują na jednolitość poglądów Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego co do konieczności interpretacji przepisu art. 1 w zgodzie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (zob. także uzasadnienie postanowienia SN z dnia 16 marca 2000 r., I PKN 673/99, OSNP 2001, nr 15, poz. 491). O dopuszczalności drogi sądowej nie decyduje obiektywne istnienie prawa podmiotowego, lecz jedynie twierdzenie o jego istnieniu. --- STRONA 4 --- Chybione były wywody pozwanego odnoszące się do treści art. 49 ust. 5 i 6 ustawy z dn. 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego ( t.j. Dz.U. z 2010 r. , Nr 80 poz. 526 ze zm.) , z brzmienia którego wynika , iż obecnie (po wejściu w życie tej ustawy w dniu 1.1.2004 r.) , jednostce samorządu terytorialnego nie przysługuje droga sądowa do dochodzenia roszczenia na tej podstawie , że wysokość dotacji celowej została nieprawidłowo ustalona w budżecie Państwa . Istotnie , podstawą roszczenia na podstawie tej normy prawnej może być teraz tylko naruszenie zasady uregulowanej w ust. 5 powołanego przepisu , zgodnie którym „ dotacje celowe powinny być przekazywane w sposób umożliwiający pełne i terminowe wykonanie zlecanych zadań”. Porównując ten zapis z regulacją uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2003 (Dz. U. Nr 150, poz. 983, z późn. zm.) , a konkretnie brzmieniem art. 49 ust. 5 należy zwrócić uwagę na zasadniczą zmianę. „Obecnie podstawą roszczenia nie może być nieprawidłowo ustalona w budżecie państwa wysokość dotacji. Zmiana zakresu kompetencji jednostki samorządu terytorialnego do dochodzenia należnego świadczenia w drodze sądowej powoduje z jednej strony wyeliminowanie wyjątku od zasady sformułowanej w art. 27 u.f.p. Z drugiej natomiast stwarza sytuację, w której ustalenie w budżecie państwa kwot przeznaczonych na dotacje celowe na zadania z zakresu administracji rządowej w wysokości niezapewniającej właściwej realizacji zadań przez jednostki samorządu terytorialnego nie będzie objęte możliwością dochodzenia roszczeń przez jednostki samorządu terytorialnego” (E. Ruskowski, J. M.Salachna : Komentarz do ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego ) Zapis art. 49 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2003 był następujący : Art. 49. 1. Gminie wykonującej zadania zlecone z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami są przyznawane z budżetu państwa dotacje celowe na realizację tych zadań. 2. Kwoty dotacji celowych, o których mowa w ust. 1, ustala się według zasad przyjętych do określania wydatków podobnego rodzaju w budżecie państwa. 4. Dotacje celowe, o których mowa w ust. 1, powinny być przekazywane w trybie umożliwiającym pełne i terminowe wykonanie zlecanych zadań. 5. W przypadku niedotrzymania warunków określonych w ust. 2 i 4, gminie przysługuje prawo dochodzenia należnego świadczenia w postępowaniu sądowym. Powyższa konstatacja nie zmienia jednak oceny w przedmiocie dopuszczalności drogi sądowej w sprawie niniejszej , gdyż - jak już podkreślonym zostało wyżej - przedmiotem procesu nie jest roszczenie o podwyższenie dotacji lecz roszczenie o odszkodowanie za szkodę wywołaną czynem niedozwolonym , a zatem cywilny charakter sprawy nie może budzić wątpliwości . Pozwany zarzucił , że roszczenie pozwu jest przedawnione , odwołując się do art.442.1 § 1 kc i wywodząc , że z pisma powoda do Wojewody z dn. 20 marca 2008 r. wynika , że już w tej dacie miał on świadomość , iż przedmiotowa dotacja jest niewystarczająca na pokrycie kosztów gospodarowania nieruchomościami. --- STRONA 5 --- W powołanym piśmie Prezydent Miasta poinformował, że dotacje przekazane na rok 2007 były niewystarczające dla realizacji zadań zleconych z zakresu administracji rządowej . Zaznaczył także ,że „środki planowane w ustawie budżetowej na 2008 rok dla miasta nie zabezpieczają w pełni faktyczny potrzeb w zakresie wykonywania powyższych zadań” ( pismo z 20.3.2008 r. – k. 45). W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się , iż początek biegu trzyletniego przedawnienia z art. 442 1 § 1 k.c. wymaga spełnienia łącznie dwóch przesłanek: ujawnienia szkody oraz dowiedzenia się o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Właściwą chwilą dla określenia początku trzyletniego biegu terminu przedawnienia jest moment "dowiedzenia się o szkodzie", gdy poszkodowany "zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia wskazujących na fakt powstania szkody"; inaczej rzecz ujmując, gdy ma "świadomość doznanej szkody" (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2006 r.,I ACa 1116/05 , LEX nr 194518). Przesłankę wiadomości wystarczającej według art. 442 k.c. do rozpoczęcia biegu przedawnienia stanowi już sama świadomość dokonanej szkody, a nie dowiedzenie się o wysokości należnego z powodu doznanej szkody odszkodowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2005 r. II CK 358/04, LEX nr 284131). Pozew inicjujący sprawę niniejszą został wniesiony dnia 30 grudnia 2011 r. Powód wywodził , że o powstaniu szkody powziął wiadomość dopiero po upływie okresu na jaki budżet na rok 2008 został uchwalony. Przez cały okres obowiązywania budżetu , tj. przez cały rok kalendarzowy istnieje możliwość przekazania dodatkowych środków stanowiących dotacje celowe. Powód otrzymywał od pozwanego informacje na temat zaplanowanych przez niego dotacji na podstawie pism przekazywanych ze Urzędu Wojewódzkiego . Na ich podstawie dokonywał stosownych zmian planu budżetowego. Szereg takich pism nosi daty 15.11.2008 r. Potwierdza to tezę, że do końca 2008 r. powód mógł oczekiwać korzystnej dla siebie zmiany planu dotacji ( pismo powoda z dn.14.4.2012 r. – k. 178). Zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r. Nr 157,poz.1240) , zmiany kwot dotacji celowych na zadania zlecone jednostkom samorządu terytorialnego mogą następować w terminie do dnia 15 listopada roku budżetowego (art.170 ust. 1) . Powód dołączył do pozwu kilkanaście pism pozwanego do powoda z różnych okresów 2008 r. , informujących o zwiększeniu dotacji celowej. Dotyczą one generalnie środków potrzebnych na uregulowanie odszkodowań należnych od Skarbu Państwa , a więc sytuacji określonej w art. 170 ust. 2 ustawy o finansach publicznych , który stanowi , że terminy określone w ust. 1 tego przepisu w odniesieniu do zmian kwot dotacji celowych nie obowiązują w przypadku dofinansowania zadań jednostek samorządu terytorialnego realizowanych w związku ze zdarzeniem losowym lub finansowania zobowiązań Skarbu Państwa. ( pisma - k.15-31 ) . Jednakże w piśmie z dn. 14 listopada 2008 r. Wojewoda poinformował o zwiększeniu planu dotacji celowej na rok 2008 wskazując ,że środki te mają być przeznaczone m.inn. na koszty utrzymania nieruchomości Skarbu Państwa ( k.32 ). Świadkowie BL oraz KP zeznali , że przygotowywany przez Gminę plan dotacji od Skarbu Państwa ulega w ciągu roku modyfikacjom , jeśli wpływają dodatkowe środki od Wojewody. Budżet zamykany jest 31 grudnia . Wtedy znana jest ostateczna wysokość dotacji za miniony rok. Także koszty faktyczne poniesione przez powoda w danym roku są znane dopiero z końcem tego roku . Zawsze w toku roku budżetowego istnieje możliwość przesuwania środków pomiędzy rożnymi zadaniami gminnymi ( k.260-262). Mając powyższe na względzie , Sąd uznał, że roszczenie nie jest przedawnione . O początku wymagalności roszczenia decyduje bowiem chwila , gdy świadomość szkody ma charakter bezwzględny , a nie warunkowy , niepewny , zależny od stanu faktycznego , który może --- STRONA 6 --- jeszcze ulec zmianie oraz od końcowego , ostatecznego obrachunku , a taki w przypadku gminy ma miejsce wraz z zamknięciem roku budżetowego. Powództwo podlegało jednak oddaleniu . Strona domagająca się odszkodowania w oparciu o przepisy dotyczące czynów niedozwolonych obciążona jest obowiązkiem wykazania kumulatywnie wszystkich przesłanek takiej odpowiedzialności pozwanego , a więc : zdarzenia, z którym system prawny wiąże odpowiedzialność na określonej zasadzie, oraz szkody i związku przyczynowego między owym zdarzeniem a szkodą. Przy ustalaniu odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych znajdują zastosowanie przepisy ogólne dotyczące związku przyczynowego, szkody i sposobów jej naprawienia (art. 361-363 k.c.) Materiał dowodowy zaoferowany Sądowi przez stronę powodową w terminie prekluzyjnym , zakreślonym pod rygorem z art. 207§ 3 kpc w brzmieniu sprzed nowelizacji z dn. 16.9.2011 r., nie dawał podstaw do dokonania ustaleń w kwestii faktu i wysokości szkody poniesionej przez powódkę . Operat szacunkowy mgr inż. ML z dn. 28.3.2011 r. (k.50-115) nie mógł stanowić dowodu w tym zakresie , jako dokument prywatny , sporządzony na zlecenie jednej ze stron . Z tego powodu nie został dopuszczony jako dowód w sprawie . Natomiast pozostałe środki dowodowe (sprawozdanie RB-50 za IV kwartał 2008 r. , zestawienie zbiorczego wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości przy ulicy M 29 , zestawienie zbiorczego wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości Skarbu Państwa administrowanych przesz KZGM w ) nie były wystarczające . Są to dokumenty obrazujące wyliczenia dokonane przez samą stronę powodową . Nie ma możliwości ich zweryfikowania , ani pod względem rachunkowym , ani pod kątem niezbędności i zasadności poniesionych wydatków – także w aspekcie czasu ich dokonania . Zasadne byłoby także dokonanie ustaleń faktycznych w kontekście treści art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. DU z 2010 r. , Nr 102,poz.651 ze zm.) zgodnie z którym , od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, czynszu dzierżawnego i najmu nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się 25 % środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są te nieruchomości (niezależnie od spornych twierdzeń stron w przedmiocie charakteru i przeznaczenia tych przychodów Gminy , co podlegałoby ocenie Sądu w ramach merytorycznego rozstrzygnięcia końcowego w sprawie). Pozwany podnosił w sprawie liczne zarzuty dotyczące wydatkowania przedmiotowych pieniędzy ze środków własnych Gminy , konieczność zbilansowania ich z przychodami , o których wyżej . Od samego początku pozwany kwestionował żądanie pozwu zarówno co do zasady , jak i co od wysokości. Same zestawienia wydatków załączone do akt mają jedynie charakter informacyjny i nie mogą być uznane za wystarczające udowodnienie ich poniesienia w sytuacji , gdy jest to kwestionowane przez drugą stronę procesu. Szkoda przedmiotowa w sprawie polegać ma na uszczerbku majątkowym jakiego powód doznał przez wydatkowanie własnych środków finansowych na realizację zadania z zakresu administracji rządowej przewidzianego do sfinansowania nie ze środków własnych jednostki samorządowej . Nie jest ona tożsama wyłącznie z prostą różnicą rachunkową pomiędzy wydatkowanymi na gospodarowanie nieruchomościami Skarbu Państwa kwotami pieniężnymi , a wysokością dotacji celowej . Przy takim przedmiocie sporu , jak w sprawie niniejszej , poza udokumentowaniem wysokości poniesionych wydatków oraz przychodów , --- STRONA 7 --- ich źródła i czasu - co nie nastąpiło - koniecznym byłoby także zawnioskowanie dowodu z opinii biegłego , z dokładnym wskazaniem okoliczności , jakie miałaby ona wyjaśnić , przydatnych dla rozstrzygnięcia . Skoro opisane wyżej wymogi dowodowe nie zostały spełnione , stanowiło to wystarczająca podstawę do orzeczenia jak w sentencji wyroku , wobec niewykazania przesłanek z art. 417 kc . O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 98 kpc w zw. z § 6 pkt.7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U . Nr 163 z 2002 r. , poz. 1349). Zasądzeniu podlegało wynagrodzenie radcy Prokuratorii Generalnej w kwocie 7.200 zł oraz zwrot kosztów dojazdu . Sygn. akt: II C 93/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 września 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Aneta Pieczyrak-Pisulińska Protokolant: protokolant sądowy Patrycja Wichary po rozpoznaniu w dniu 20 września 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa AP przeciwko Skarbowi Państwa - o zapłatę 1. oddala powództwo ; 2. odstąpuje od obciążania powoda kosztami procesu na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w Warszawie. Sygn. akt II C 93/12