Wyrok II C 645/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach

--- STRONA 1 --- przypisania powodowi jednego z zarzucanych mu czynów (w odniesieniu do drugiego czynu postępowanie zostało umorzone). Nie można zatem zasadnie twierdzić, by działania Sądu w rozpatrywanej sprawie naruszyły w jakikolwiek sposób dobra osobiste powoda, bądź w inny sposób mogły spowodować u niego szkodę moralną, czy psychiczną. Z pewnością przyjęcia takich naruszeń nie uzasadnia sama długotrwałość postępowania, bądź konieczność stawiania się powoda na wezwania Sądu (zaakcentowania wymaga, że w toku postępowania nie stosowano w stosunku do powoda środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania). Do zakończenia zresztą postępowania wobec powoda, służyło mu domniemanie niewinności i trudno przyjąć, by samo procedowanie Sądu w stosunku do jego osoby naruszyć mogło cześć, godność, czy dobre imię powoda. Zauważyć również należy, że pewna destabilizacja życia i stres niewątpliwie związane są z toczącym się postępowaniem karnym, które jednak nie zostało zainicjowane przez Sąd, i któremu nie można z tego powodu czynić zarzutu. Słusznie wywodził w niniejszej sprawie pozwany, iż sama sytuacja procesowa powoda w trakcie postępowania rozpoznawczego nie naruszała jego dóbr osobistych. Twierdzeń natomiast o „zrujnowaniu planów życiowych powoda” na skutek działania Sądu, powód nie udowodnił. Sąd nie podzielił również argumentacji powoda w kwestii naruszenia jego dobór osobistych (godności, wolności, swobody wyboru spędzania czasu) na skutek naruszenia prawa do sądu, co przejawiać się miało koniecznością uczestniczenia w postępowaniu karnym „z zarzutem popełnienia przestępstwa, którego nie zdołano udowodnić”. Prawo do sądu powoda było realizowane właśnie poprzez rozpatrywanie oskarżenia przeciwko niemu w postępowaniu sądowym, cechującym się jawnością i kontradyktoryjnością, choć istotnie bardzo długotrwałym. Nie można jednocześnie twierdzić, by w każdym przypadku uniewinnienia oskarżonego dochodziło do naruszenia jego dóbr osobistych na skutek uprzedniego prowadzenia postępowania karnego przeciwko tej osobie. Z tych względów roszczenie powoda w zakresie dochodzonego zadośćuczynienia również nie mogło zostać uwzględnione. Z uwagi na powyższe, na mocy powołanych przepisów, Sąd powództwo oddalił. O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 98 § 1 i § 3 k.p.c., stosując zasadę odpowiedzialności za wynik sporu. Na należne wygrywającemu proces pozwanemu koszty złożyło się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 7.200,00 zł – obliczone stosownie do wartości przedmiotu sporu. Sygn. akt: II C 645/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: --- STRONA 2 --- Przewodniczący: SSO Joanna Kozera Protokolant: st. sekr. sądowy Agata Grala po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. w Katowicach sprawy z powództwa JR przeciwko Skarbowi Państwa - o zapłatę 1) zasądza od pozwanego Skarbu Państwa – na rzecz powoda kwotę 39.905 zł ( trzydzieści dziewięć tysięcy dziewięćset pięć złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 5 lutego 2013 roku ; 2) oddala powództwo w pozostałej części; 3) pozostawia orzeczenie o kosztach postępowania w sprawie referendarzowi sądowemu zgodnie z treścią art. 98 kpc. Sygn. akt: II C 645/11 UZASADNIENIE Powód w pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa- wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 78.810 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 3.03.1999 oraz zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu żądania pozwu powód podniósł , że decyzjami z dnia 8.06.1976 i 6.04.1977 Prezydent Miasta orzekł przymusowy wykup na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości powoda o pow. o,4203 ha i 0.3778 ha. W dniach 26.11.1994 i 14.02.1994r. powód wystąpił o odszkodowanie za przymusowe przejęcie przez Skarb Państwa działki Decyzjami z dnia 17.04.1998 Wojewoda stwierdził, że w/w decyzje Prezydenta Miasta zostały wydane z naruszeniem prawa. Wobec powyższego w następnych latach powód wystąpił o wypłatę odszkodowania i wydanie działek zamiennych. Ostatecznie odmówiono powodowi wypłaty odszkodowania wobec upływu 3 lat do wniesienia wniosku o jego wypłatę. W pozwie powód dochodzi odszkodowania za szkody rzeczywiste tj. : pozbawienie własności, a także utraconych korzyści w kwocie 19.738 zł. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany przedstawił fakt, że decyzją o przymusowym wykupie nieruchomości wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa oraz że powód czynił starania o przyznanie odszkodowania i wydanie działek zamiennych jednak z uwagi na upływ czasu do wniesienia wniosku odmówiono mu przyznanie odszkodowania. Nadto pozwany zarzucił nieprawidłowe określenie stacio fisci podając , że Wojewoda nie posiada legitymacji procesowej lecz Starosta . Dalej podniósł, że roszczenie powoda jest wygórowane. Wyrokiem z dnia 28.04.2011r. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił powództwo i zasądził na rzecz pozwanego koszty zastępstwa procesowego. Od powyższego wyroku powód wniósł apelację. Wyrokiem z dnia 7.10.2011 Sąd Apelacyjny w Katowicach uchylił wyrok Sadu Okręgowego co do kwoty 39.905 zł oraz w części zawierającej rozstrzygnięcie o kosztach i w tym --- STRONA 3 --- zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. W uzasadnieniu Sad Apelacyjny podał, że stan faktyczny sprawy w istocie jest niesporny za wyjątkiem czy powód otrzymał cenę nabycia przejętych przez Skarb Państwa nieruchomości. Na tym etapie postępowania powód nie domaga się już odszkodowania za utracone korzyści jego roszczenie zostało ograniczone do żądania naprawienia szkody w zakresie strat jakie poniósł na skutek wydania decyzji administracyjnych z 1976 i 1977r. co należy rozumieć jako wartość przejętych działek. W tej kwestii Sąd I instancji oddalając powództwo przyznał, że powód otrzymał cenę nabycia nieruchomości i uchylił się od oceny czy w owym czasie cena odpowiadała faktycznej wartości przyjętych nieruchomości. Koniecznym zaś było czy otrzymał ekwiwalent przejętego przez Skarb Państwa składnika majątkowego. Koniecznym staje się ustalenie czy ustalona cena odpowiadała należności działek w dniu ich przejęcia a gdyby tak nie było ustalenie różnicy nawet przy przyjęciu, że odszkodowanie zostało wypłacone stanowią stratę w majątku powoda i podlegają naprawieniu poprzez wypłatę odszkodowania. Dalej Sąd Apelacyjny podał, że podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia nie zasługuje na uwzględnienie . Powód po raz pierwszy wniósł o wypłatę odszkodowania oraz domagał się zwrotu zajętych działek w styczniu 1994r. Został wtedy poinformowany przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w , że jego wniosek zostanie rozpoznany w drugim kwartale 1998r. Dnia 17.04.1998r. zostały wydane decyzje stwierdzające wydanie decyzji Prezydenta Miasta Nr 78/76 i 614 z naruszeniem prawa. Powód dąży do uzyskania rekompensaty za nieprawnie zajęte nieruchomości od 1999r. kiedy to poinformowano go o bardzo odległym terminie rozpoznania wniosku - 2007r. W uzasadnieniu powód ubiegał się też o zwrot gruntu bądź uzyskanie działek zamiennych , co było wynikiem udzielenia mu informacji o takiej możliwości. W tej sytuacji nie można w chwili obecnej obarczać powoda niekorzystnymi konsekwencjami upływu czasu, skoro w znacznej mierze było to wynikiem przekazywanych mu informacji oraz opieszałych działań urzędników. Wobec powyższego zarzut przedawnienia roszczeń nie zasługuje na uwzględnienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny nakazał Sądowi I instancji rozważenie czy powód uzyskał zapłatę ceny za nieruchomości przejęte przez Skarb Państwa. Wobec stanowiska powoda, który zaprzecza aby wypłacono mu pieniądze zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 kc na pozwanym ciąży ciężar wykazania, że zapłata nastąpiła. W dalszej kolejności w zależności od poczynionych ustaleń co do wypłaty odszkodowania w oparciu o opinię biegłych wymaga wyjaśnienia jaką stratę poniósł powód. Sąd ustala co następuje: Zgodnie z wytycznymi Sądu Apelacyjnego Sąd rozpoznając sprawę ponownie wobec oświadczenia powoda (k- 181), że nie otrzymał żadnej zapłaty za wywłaszczenie nieruchomości zgodnie z wnioskiem pełnomocnika pozwanego zwrócił się do Banku Spółdzielczego w o udzielenie informacji o wypłacie względnie o procedurze odszkodowania czy wypłata odbywała się za pokwitowaniem czy też była procedura przystawienia Banku wraz z podaniem numeru kasy w latach 1976-1977.Jednocześnie dopuszczał Sąd dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy do szacowania nieruchomości na okoliczności ustalenia wartości działek przejętych na rzecz Skarb Państwa, a będących własnością powoda. W opinii o odpowiedź Banku Spółdzielczego w (k-295) udzielonej na pytanie Sądu j.w. ustalił Sąd, że wypłaty odszkodowań w latach 1976-1977 za wykup ziemi odbywały się potwierdzeniem na dokumencie kasa wypłacił. Strona nie przedstawiła żadnego dokumentu z którego wynikałoby , że powodowi faktyczne odszkodowanie zostało wypłacone. Wobec powyższego ustalił Sąd, że wypłata odszkodowania nie nastąpiła. Z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości(k. 299-333) wynika, że wartość rynkowa wywłaszczonej nieruchomości wedle stanu z decyzji wywłaszczenia oraz według cen na --- STRONA 4 --- datę oszacowania wynosi 62.466zł. Biegły dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy, oględziny nieruchomości biorąc pod uwagę uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy P , określonych informacji zawężających zbiór cen transakcyjnych oraz dane o transakcjach nieruchomości na rynku śląskich zawartych w latach 2005-2012. Przyjął Sąd wycenę dokonaną przez biegłego za kompletną i spełniającą wszelkie wymogi i przyjął, iż tytułem odszkodowania winna zostać przyjęta kwota wskazana przez biegłego. Opinia biegłego nie została przez strony zakwestionowana. Pismem procesowym z dnia 21.11.2012 (k. 354-356) powód rozszerzył żądanie o pozwu wnoszące o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 62.466zł. W uzasadnieniu powód podał, że przed wydaniem pisemnego wyroku w sprawie 21.04.2011 tj. w dniu 31.03.2011 Sąd Najwyższy podjął uchwałę w pełnym składzie Izby Cywilnej III CzP 112/10 zgodnie, którą jeżeli ostateczna wadliwa decyzja administracyjna została wydana przed dniem wejścia Konstytucji, to odszkodowanie przysługuje na podstawie art.106§1k.p.a., nie obejmuje korzyści utraconych w skutek jej wydania, chociażby ich utrata nastąpiła po wejściu w życie Konstytucji. W tej sytuacji powód wskazał w apelacji jako wartość przedmiotu zaskarżenia jedynie ½ pierwotnej wartości przedmiotu sprawy tj. 39.905zł, na którą składała się już rzeczywista strata, bez utraconych korzyści. W konsekwencji Sąd Apelacyjny uchylił wyrok jedynie co do kwoty 39.905zł. Obecna zmiana żądania pozwu poprzez żądanie zasądzenia kwoty 62.466zł z tytułu szkody rzeczywistej stanowi zatem w istocie roszczenie powództwa co jest jednak dopuszczalne w świetle przepisów art. 193§1 k.p.c. Odnosząc się do kwestii rozszerzonego powództwa ustalił Sąd, że pozwem powód dochodził żądania od pozwanego kwoty 79.810 zł. Sąd I instancji oddalił powództwo. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu I instancji co do kwoty 39.905 zł. Wobec powyższego wyrok Sądu I instancji z dnia 28.04.2011r. w kwocie przyznanej żądanie 39.905zł jest prawomocny i w chwili obecnej żądanie powoda nie może zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 160k.p.a. i art. 363 kc Sąd orzekł jak w wyroku. Na mocy art. 108 k.p.c. Sąd orzekając o zasadach ponoszenia przez strony kosztów pozostawił ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu. Sygn. akt: II C 709/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Ewa Solecka