Postanowienie II C 6/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 4 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 6/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 4 października 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny, w składzie : Przewodniczący: SSO Aneta Pieczyrak - Pisulińska Protokolant: Patrycja Wichary po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. w Katowicach, na rozprawie sprawy z powództwa W. G. przeciwko Skarbowi Państwa – (…) i R.H. o zapłatę 1. powództwo oddala; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach na rzecz adwokata M. F. kwotę 8856,00 (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych), w tym 1656,00 zł podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu; 3. odstępuje od obciążania powoda zwrotem kosztów procesu na rzecz pozwanych oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w Warszawie. Sygn. akt II C 6/11/1 Uzasadnienie: Powód w pozwie skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – (…) domagał się zasądzenia kwoty 13.300,- złotych tytułem odszkodowania za naruszenie jego praw jako strony w szeregu postępowań sądowych. (pozew – k. 1 akt). W dalszym piśmie procesowym rozszerzył żądanie pozwu do kwoty 500.000,- złotych i uzasadniając swoje roszczenie wskazał, że jego dobra osobiste zostały naruszone przez czynności organów wymiaru sprawiedliwości polegające na odmowie wydania klauzuli wykonalności, odmowie sporządzenia skargi konstytucyjnej przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, odmowie przeprowadzenia dowodu z badań grafologicznych. Nadto naruszono w stosunku do niego zasadę bezstronnego rozpoznania sprawy --- STRONA 2 --- i niezawisłości sądowej, nękano w postępowaniach, bezprawnie pozbawiono wolności, pozbawiono prawa do udziału w części majątku wspólnego po rozwiązaniu małżeństwa oraz majątku pochodzącego z prowadzonej działalności gospodarczej. Bezzasadnie eksmitowano z zajmowanego mieszkania oraz bezprawne dokonano zajęć komorniczych. Dalej W.G. podał, iż prowadzone postępowania sądowe spowodowały powstanie znacznego zadłużenia. (pismo procesowe dn. 7 grudnia 2010 roku – k. 7 - 9 akt, pismo procesowe z dn. 25 lutego 2011 roku – k. 61 akt) W kolejnym piśmie procesowym pełnomocnik z urzędu powoda rozszerzył żądanie pozwu do kwoty 1.200.000,- złotych i jako stationes fisci pozwanego podał – (…) oraz wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Komornika (…) (pismo procesowe pełnomocnika z urzędu powoda – k. 117 – 120 akt). W piśmie procesowym z dn. 20 lipca 2011 roku pełnomocnik powoda jako podstawę odpowiedzialności solidarnej Skarbu Państwa oraz komornika sądowego podał art. 23 ust. 1 i art. 23 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, wedle którego komornik jest zobowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności, natomiast Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem. (pismo procesowe pełnomocnika z urzędu powoda – k. 137 – 138 akt) W następnym piśmie procesowym z dn. 23 września 2011 roku strona powodowa rozszerzyła żądanie pozwu do kwoty 2.000.000,- złotych (pismo procesowe pełnomocnika z urzędu z dn. 23 września 2011 roku – k. 155 akt), a w piśmie procesowym z dn. 12 grudnia 2011 roku do kwoty 3.000.000,- złotych, precyzując, że żądana przez powoda kwota obejmuje również roszczenia z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych, w tym godności, ponieważ toczące się postępowania sądowe naraziły go na nieprzyjemności i utratę wizerunku i poważania w środowisku lokalnym jako osoby skonfliktowanej z prawem, nierzetelnej i niegodnej zaufania. (pismo procesowe pełnomocnika z urzędu powoda – k. 252 – 253 akt). Ostatecznie w osobistym piśmie z dn. 9 maja 2012 roku powód rozszerzył żądanie pozwu do kwoty 20.000.000,- złotych. (pismo powoda z dn. 9 maja 2012 roku – k. 424 – 425 akt) W odniesieniu do kolejnych pism procesowych strony powodowej Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa podtrzymała swoją dotychczasową argumentację i stanowisko co do całkowitej bezzasadności zgłoszonego roszczenia co do zasady oraz co do wysokości. (pismo procesowe Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa z dn. 29 września 2011 roku – k. 161 akt) Wobec ostatecznego sprecyzowania stanowiska przez stronę powodową Sąd postanowieniem z dn. 29 listopada 2011 roku zmienił oznaczenie pozwanych jednostek Skarbu Państwa w ten sposób, że w miejsce (…) są to: (…). Jednocześnie odrębnym postanowieniem z dn. 29 listopada 2011 roku wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Komornika(…)– k. 190 akt) (postanowienie z dn. 29 listopada 2011 roku – k. 189 oraz 190 akt). W odpowiedzi na pozew Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa wniosła o oddalenie powództwa podnosząc, iż powód w ogóle nie wykazał na jakiej podstawie opiera swoje roszczenie, jednocześnie brak jest wskazania jakie działania lub zaniechania określonej jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa wywołało szkodę, za którą powód domaga się odszkodowania. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia na podstawie art. 442¹ k.c., skoro W. G. jako uzasadnienie roszczeń wskazuje zdarzenia sprzed 18 lat. Pozwany podkreślił, że powód nie wykazał żadnej z przesłanek odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa. Podał, że odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa w przypadku wyrządzenia szkody poprzez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji uzależniono zgodnie z art. 417¹ § 1 k.c. od stwierdzenia we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Podniósł, że subiektywne przekonanie powoda o bezprawnym charakterze działań podejmowanych przez Skarb Państwa nie może stanowić podstawy jego odpowiedzialności. Równocześnie wskazał, że wykluczona jest możliwość weryfikacji w toku postępowania o odszkodowanie prawidłowości innych postępowań sądowych i orzeczeń wydanych w tych sprawach. (odpowiedź na pozew Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa – k. 96 – 99 akt) Pozwany R. H. w odpowiedzi na pozew z dn. 12 grudnia 2011 roku zakwestionował --- STRONA 3 --- odpowiedzialność względem powoda, nadto podkreślił, iż wobec niewskazania przez W. G. w sposób precyzyjny na czym polegała bezprawność czynności podejmowanych przez komornika nie jest w stanie odnieść się do zarzutów o charakterze ogólnym sprowadzających się do tezy, iż wszelkie działania względem osoby powoda były bezprawne. (pismo Komornika Sądowego z dn. 12 grudnia 2011 roku – k. 279 - 280 akt). Powyższe twierdzenie o całkowitej bezzasadności pozwu podtrzymał w piśmie z dn. 10 stycznia 2012 roku, podkreślając dodatkowo, że choć postępowanie egzekucyjne ma charakter przymusowy i wiąże się z określonymi uciążliwościami, to jednakże prowadzone jest w oparciu o tytuł wykonawczy. (pismo Komornika Sądowego z dn. 10 stycznia 2012 roku – k. 349 akt) Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił, iż: Z udziałem powoda jako strony (lub uczestnika) toczyły się liczne postępowania sądowe przed (…) jak również sprawy te były przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy. W toku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w B. o sygn. (…), z powództwa małoletnich G. i K. G. przeciwko W. G.o alimenty strony zawarły ugodę, na podstawie której W. G. zobowiązał się do płacenia alimentów bieżących oraz zaległych. Wobec powyższego postępowanie w sprawie umorzono postanowieniem z dn. 27 grudnia 1993 roku. (k. 15 – 16 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dn. 9 marca 1995 roku, sygn. akt(…) W.G. został uznany za winnego tego, że w okresie od 1991 roku do sierpnia 1994 roku w B. znęcał się fizycznie i moralnie nad żoną H.G., w ten sposób że używał w stosunku do niej słów obraźliwych, jak również ją popychał i na podstawie art. 184 § 1 d.k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat. (wyrok – k. 104 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na skutek rewizji obrońcy W. G. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K.z dn. 4 lipca 1995 roku, sygn. (…) uchylono zaskarżony wyrok w części dotyczącej skazania z art. 184 § 1 d.k.k. i w tym zakresie sprawę przekazano Sadowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania. (wyrok – k. 128 – 129 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dn. 29 stycznia 1996 roku uznał oskarżonego W.G. za winnego tego, że w okresie od 1984 roku do sierpnia 1994 roku w B. znęcał się fizycznie i moralnie nad żoną H.G. w ten sposób, że wyzywają wulgarnymi słowami, groził pozbawieniem życia przy użyciu noża i siekiery, posądzał o zdrady małżeńskie, poniżał w obecności innych osób, uniemożliwiał korzystanie z kuchni, śledził w miejscu pracy, szarpał ja, popychał, a od 1991 roku bil rękami po całym ciele, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 184 § 1 d.k.k. i za to skazał go na karę jednego roku pobawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący trzy lata. (wyrok – k. 239 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca powoda, jednakże wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z dn. 23 kwietnia 1996 roku, sygn.(…)utrzymano zaskarżony wyrok w mocy. (wyrok – k. 283 – 285 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) Obrońca skazanego złożył kasację wnosząc równocześnie o zwolnienie W. G. od obowiązku uiszczania opłaty od apelacji. Postanowieniem z dn. 26 czerwca 1996 roku odmówiono skazanemu zwolnienia od uiszczenia opłaty kasacyjnej, a Sąd Najwyższy nie uwzględnił zażalenia na to postanowienie. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego przez dokonanie opłaty od kasacji - postanowieniem z dn. 23 października 1996 roku Sąd Wojewódzki w K., sygn. (…), pozostawił bez dalszego biegu kasację sporządzoną przez obrońcę z urzędu W. G . (postanowienie – k. 328 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Jednocześnie W. G. zaskarżył postanowienie Sądu Rejonowego B. z dn. 29 kwietnia 1999 roku w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku co do wstrzymania ściągnięcia kosztów sądowych. Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 12 lipca 1999 roku utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji. (postanowienie – k. 385 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) Nakazem karnym z dn. 16 marca 1996 roku Sąd Rejonowy w B. uznał W. G. winnego za winnego tego, że w okresie od 15 grudnia 1994 roku do listopada 1995 roku w B. przez wymianę --- STRONA 4 --- wkładki zamka drzwi wejściowych uniemożliwił synowi G. korzystanie z mieszkania i wymierzył mu karę grzywny. Od wspomnianego nakazu powód w terminie wniósł sprzeciw, wobec czego sprawę skierowano na posiedzenie sądu. Na skutek cofnięcia przez G. G. wniosku o ściganie postanowieniem z dn. 24 września 1994 roku postępowanie zostało umorzone wobec braku wniosku o ściganie od osoby uprawnionej. (k. 30, 64 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) H.G. w pozwie z dn. 4 czerwca 1996 roku wniosła o rozwiązanie przez rozwód związku małżeńskiego zawartego z W. G. z winy W.G . Po przeprowadzeniu postępowania wyrokiem z dn. 10 października 1997 roku Sąd Okręgowy w K orzekł rozwód małżeństwa W. G. i H. G. z winy pozwanego. Jednocześnie zaniechał orzeczenia o mieszkaniu stron. (pozew – k. 2 – 3 akt Sądu Okręgowego w K. sygn. (…), wyrok – k. 130 akt Sądu Okręgowego w K sygn. (…)) Po doręczeniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem W. G.złożył apelację, jednakże z uwagi na fakt, że była ona dotknięta brakami formalnymi nieuzupełnionymi w wyznaczonym terminie – postanowieniem z dn. 2 lutego 1998 roku Sąd Okręgowy w K. odrzucił apelację pozwanego. (postanowienie – k. 163 akt Sądu Okręgowego w K. sygn(…) ). Przedmiotowe postanowienie zostało przez niego zaskarżone, lecz wobec faktu, że braki środka odwoławczego nie zostały uzupełnione w terminie – postanowieniem z dn. 20 kwietnia 1998 roku odrzucono zażalenie pozwanego na postanowienie z dn. 2 lutego 1998 roku. (postanowienie – k. 175 akt Sądu Okręgowego w K. sygn. (…)). Wobec zaskarżenia tego ostatniego postanowienia Sąd Apelacyjny w K. postanowieniem z dn. 30 lipca 1998 roku oddalił zażalenie W.G.. W uzasadnieniu sąd odwoławczy wskazał, że skoro nie zostały usunięte braki formalne zażalenia oraz nie została uiszczona należna opłata, to trafnie Sąd I instancji odrzucił zażalenie pozwanego (postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. – k. 210 – 211 akt Sądu Okręgowego w K. sygn. (…)). Konsekwencją przywrócenia pozwanemu terminu do wniesienia kasacji od postanowienia Sądu Apelacyjnego w K. z dn. 30 lipca 1998 roku, sygn. akt (…), było oddalenie postanowieniem z dn. 10 lutego 1999 roku przez Sąd Najwyższy kasacji W.G.. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że chybiony był podniesiony przez pełnomocnika pozwanego zarzut, że wezwanie do uiszczenia opłaty od zażalenia nie zostało pozwanemu doręczone na adres do doręczeń wskazany i odnotowany w aktach, skoro W. G. nie był osobą fizyczną posiadającą status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 133 § 2 a k.p.c. wobec której w ogóle możliwe jest posługiwanie się terminem „adres dla doręczeń”. Skierowane przez Sąd wezwanie o uzupełnienie brakującego wpisu od zażalenia nastąpiło wedle reguł określonych w art. 135 k.p.c. (osobiście w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam gdzie się adresata zastanie). Skoro wystąpiła niemożność doręczenia pozwanemu pisma w sposób przewidziany w art. 135 k.p.c., a jednocześnie pozwany nie zmienił swojego miejsca zamieszkania (pozwany nie poinformował sądu o takiej zmianie, a wręcz przeciwnie wskazał to samo miejsce ponownie we własnoręcznie opracowanym zażaleniu), to wedle Sądu Najwyższego zasadnie Sąd Apelacyjny uznał, że doręczenie przez Sąd I instancji nastąpiło w sposób prawnie skuteczny w świetle art. 139 k.p.c. (postanowienie wraz z uzasadnieniem – k. 279 – 281 akt Sądu Okręgowego w K. sygn. (…)). Wobec uprawomocnienia się wyroku rozwodowego W. G. zgodnie z treścią pkt 3. zobowiązany został do uiszczenia kwoty 400,- złotych na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych. (zarządzenie – k. 292 akt Sądu Okręgowego w K. sygn. (…)). W. G. wniósł o zwolnienie go z powyższego obowiązku. W odpowiedzi został poinformowany o braku podstaw do umorzenia kosztów i pouczony o możliwości złożenia wniosku o rozłożenie powyższej kwoty na raty. (zarządzenie – k. 333 akt Sądu Okręgowego w K sygn. (…)). W toku egzekucji komorniczej pozwany uiścił całą należność. (karta rozliczeniowa – k. 345 akt Okręgowego w K. sygn. (…) W. G. złożył pozew o zniesienie wspólności majątkowej wraz z wnioskiem o zwolnienie go od obowiązku ponoszenia wpisu. Postanowieniem Sadu Rejonowego w B. z dn. 10 stycznia 1996 roku, sygn. (…) oddalono wniosek powoda. Natomiast postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 7 lutego 1996 roku, sygn. (…) , oddalono zażalenie powoda wskazując, że słusznie zauważył sąd I instancji, iż sprawa nie należy do naglących, a powód winien poczynić stosowne oszczędności dla uiszczenia opłaty. (postanowienie – k. 16 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) W dn. 10 lipca 1997 roku do Sądu Rejonowego w B wpłynął ponownie pozew W. G. o --- STRONA 5 --- zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej (pozew – k. 2 – 3 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wyrokiem z dn. 30 czerwca 1999 roku Sąd Rejonowy w B., sygn. (…) , z dniem 1 grudnia 1993 roku zniósł wspólność majątkową pomiędzy W. i H. małżonkami G. wynikającą z zawarcia przez nich związku małżeńskiego w dn. 28 sierpnia 1975 roku w Urzędzie Stanu Cywilnego w T. oraz orzekł o kosztach postępowania. (wyrok – k. 211 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…) ). Od powyższego orzeczenia apelację wniósł powód. W toku postępowania międzyinstancyjnego Sąd Rejonowy pierwotnie wezwał powoda do uiszczenia opłaty od apelacji w kwocie 30,- złotych, jednakże na skutek dostrzeżenia własnej omyłki zarządzeniem z dn. 13 września 1999 roku wezwał W. G. do uiszczenia brakującej części opłaty w wysokości 70,- złotych. Wobec nieuiszczenia w wymaganym terminie brakującej części opłaty od apelacji postanowieniem z dn. 23 listopada 1993 roku Sąd Rejonowy w B. odrzucił apelację W. G. od wyroku z dn. 30 czerwca 1999 roku. (postanowienie - k. 279 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na skutek zaskarżenia powyższego orzeczenia Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 16 lutego 2000 roku, sygn. (…) oddalił zażalenie powoda. W uzasadnieniu sąd odwoławczy wskazał, że nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości w działaniach Sądu Rejonowego, który skoro zauważył oczywistą omyłkę przy obliczeniu opłaty od apelacji to zareagował we właściwy sposób wzywając powoda do uiszczenia brakującej części opłaty od apelacji. (postanowienie – k. 312, uzasadnienie – k. 314 – 315 akt Rejonowego w B. o sygn. (…)) Pozwem z dn. 10 lipca 1997 roku W. G. domagał się eksmisji H. G., K. G. oraz G.G.z lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (…) w B.. Postanowieniem z dn. 5 września 2000 roku Sąd Rejonowy w B. zawiesił postępowanie na mocy art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. z uwagi na niewskazanie przez powoda adresu zamieszkania K. G. i H. G., natomiast postanowieniem z dn. 23 lutego 2006 roku postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 182 § 1 k.p.c. wobec niezgłoszenia przez strony wniosku o podjęcie postępowania. (k. 7 – 8, 50, 130 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W. G. w przeszłości złożył już pozew przeciwko Skarbowi Państwa – Prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w K. (postanowienie – k. 12 akt Sądu Okręgowego w K. o sygn. (…)). Powodowi odmówiono zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na oczywistą bezzasadność powództwa. Wezwany do uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie go nie uiścił, wobec czego zarządzeniem Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w K. z dn. 28 listopada 2002 roku pozew został zwrócony. (zarządzenie – k. 33 akt Sądu Okręgowego w K. o sygn. (…)). W ustawowym terminie powód złożył zażalenie, któremu w związku z nieuiszczeniem opłaty od zażalenia w kwocie 1.350,- złotych nie można było nadać biegu, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 u.o.k.s. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Powód w zakreślonym terminie złożył „skargę na czynności procesowe”, którą Sąd potraktował jako zażalenie na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie uiszczenia kosztów sądowych. (uzasadnienie – k. 39 akt Sądu Okręgowego w K. o sygn(…)). Sąd Apelacyjny w K. postanowieniem z dn. 17 stycznia 2003 roku, sygn (…) oddalił zażalenie w pełni podzielając argumentację co do słuszności oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. (postanowienie – k. 41 – 43 akt Sądu Okręgowego w K. o sygn(…)). Po rozpoznaniu zażalenia Sąd Okręgowy w K. wezwał powoda do uiszczenia opłaty od zażalenia. (zarządzenie – k. 45 akt Sądu Okręgowego w K. o sygn. (…)) . Wobec bezskutecznego upływu terminu postanowieniem z dn. 17 lutego 2003 roku odrzucono zażalenie powoda na zarządzenie o zwrocie pozwu. (postanowienie – k. 48 akt Sądu Okręgowego w Ka. o sygn. (…)) . W odpowiedzi na pismo W. G. z dn. 24 marca 2003 roku Sąd Okręgowy wyjaśnił, iż zarządzenie o zwrocie pozwu uprawomocniło się, w związku z czym dokonano fizycznego zwrotu pozwu, a na tę czynność techniczną sądu zażalenie nie przysługuje i dlatego nie dołączono pisma przewodniego (zarządzenie – k. 59 akt Sądu Okręgowego w K. o sygn. (…)) Z uwagi na zadłużenie powoda z tytułu nieregulowania w terminie zobowiązań wynikających z zawarcia umowy o dostarczanie energii elektrycznej B.Zakład Elektroenergetyczny wniósł w lipcu 2002 roku przeciwko W. G. pozew o zapłatę (pozew – k. 2 – 4 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W. G.uregulował zadłużenie w październiku 2002 roku, wobec czego strona --- STRONA 6 --- powodowa cofnęła powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dn. 17 grudnia 2002 roku Sąd Rejonowy w B. umorzył postępowanie i zasądził od W. G. na rzecz powoda zwrot kosztów postępowania. (protokół – k. 49 – 50 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…), postanowienie - k. 51 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) W dn. 30 grudnia 2002 roku wpłynęło do Sądu zażalenie p (…) ozwanego z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd ocenił sytuację materialną powoda jako pozwalającą na uiszczenie opłaty od zażalenia w kwocie 15,- złotych i postanowieniem z dn. 27 sierpnia 2003 roku oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie – k. 79 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na skutek zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia postanowieniem z dn. 30 grudnia 2003 roku Sąd Okręgowy w K., sygn. (…) , oddalił jako bezzasadne zażalenie pozwanego na postanowienie co do oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie - k. 98 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W. G. zaskarżył nadto postanowienie Sądu Rejonowego w B. w zakresie zasądzenia od niego na rzecz Zakładu Elektroenergetycznego zwrotu kosztów procesu. Wobec powyższego Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 17 czerwca 2004 roku, sygn. (…) , oddalił zażalenie powoda podzielając stanowisko Sądu I instancji co do trafności przyjęcia, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od obciążania pozwanego kosztami postępowania, skoro W. G.dokonał wpłaty dopiero w toku postępowania. (postanowienie – k. 118 – 119 akt Sądu Rejonowego w B.o sygn. (…)) Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pozwany bez sprecyzowania zarzutów i wniosków. Wobec niedopuszczalności zażalenia w omawianej sytuacji Sąd Okręgowy postanowieniem z dn. 5 sierpnia 2004 roku, sygn. (…) , odrzucił zażalenie W. G. (postanowienie – k. 129 – 130 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W dn. 25 sierpnia 2004 roku do Sądu Rejonowego w B. wpłynęło pismo oznaczone jako apelacja, które nie spełniało wymogów formalnych apelacji, nie wskazywało jaki wyrok jest zaskarżany oraz o co dokładnie wnosi skarżący. Zobowiązano W. G. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych. Wobec nieuzupełnienia wskazanych braków w terminie postanowieniem z dn. 5 listopada 2004 roku odrzucono apelację z dn. 24 sierpnia 2004 roku (postanowienie – k. 150 akt Sądu Rejonowego w B.o sygn. (…)) . W. G. zaskarżył powyższe orzeczenie, jednakże pomimo wezwania do uiszczenia opłaty w kwocie 15,- złotych wpisu nie uiścił i postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dn. 25 stycznia 2005 roku odrzucono jego zażalenie na postanowienie z dn. 5 listopada 2004 roku w przedmiocie odrzucenia apelacji (postanowienie – k. 157 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) . Po doręczeniu odpisu niniejszego orzeczenia pozwany złożył do Sądu pismo, w którym domagał się zbadania zgodności z Konstytucją określonej ustawy. W odpowiedzi poinformowano go, o pozostawieniu pisma w aktach bez biegu i pouczono o możliwości wystąpienia ze skargą konstytucyjną bezpośrednio do Trybunału Konstytucyjnego (zarządzenie – k. 164 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) . W związku ze zgłoszonym w kolejnym piśmie wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej wezwano W. G. do wskazania orzeczenia, którego ma dotyczyć skarga konstytucyjna oraz złożenia oświadczenia majątkowego w terminie 7 dni pod rygorem odmowy ustanowienia pełnomocnika (zarządzenie – k. 169 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) . Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego i postanowieniem z dn. 15 kwietnia 2005 roku oddalił jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi konstytucyjnej z uwagi na oczywistą bezzasadność i upływ terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. (postanowienie – k. 175 – 176 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) . W. G. zaskarżył to orzeczenie, a Sąd Okręgowy w K.postanowieniem z dn. 17 czerwca 2005 roku, sygn. (…) , oddalił jego zażalenie (postanowienie – k. 189 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Zaskarżenie ostatniego orzeczenia skutkowało odrzuceniem środka odwoławczego postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 23 sierpnia 2005 roku, sygn. (…) z uwagi na jego niedopuszczalność. (postanowienie - k. 194 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wnioskiem z dn. 11 listopada 2002 roku wniesionym do Sądu Okręgowego w K., a następnie przekazanym do rozpoznania do Sądu Rejonowego w B. W. G. domagał się ustanowienia pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej do Trybunału --- STRONA 7 --- Konstytucyjnego (wniosek – k. 2 – 3 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Postanowieniem z dn. 5 czerwca 2003 roku, sygn. (…) , wniosek oddalono podkreślając, iż miesięczne dochody wnioskodawcy znacznie przewyższają wysokości stawek minimalnych wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, zatem może on poczynić oszczędności celem opłacenia pełnomocnika (postanowienie – k. 29 – 30 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wnioskodawca zaskarżył to postanowienie, a wobec jego braków formalnych zarządzeniem z dn. 24 czerwca 2003 roku wezwano go do ich uzupełnienia w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia środka odwoławczego (zarządzenie – k. 35 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Z uwagi na niedopełnienie tego wymogu postanowieniem z dn. 30 września 2003 roku, sygn. (…) zażalenie odrzucono (postanowienie – k. 43 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 29 grudnia 2003 roku, sygn. akt (…) , oddalił zażalenie powoda na postanowienie Sądu Rejonowego z dn. 30 września 2003 roku. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż wbrew wywodom skarżącego nie sposób przypisać sądowi pierwszej instancji stronniczego działania oraz innych naruszeń prawa, nadto nie można podzielić wątpliwości powoda co do zgodności stosowanych przez sąd przepisów z konstytucją, a zaskarżone orzeczenie nie narusza zasady równości wobec prawa i jest zgodne z art. 394 k.p.c. (postanowienie wraz z uzasadnieniem – k. 53, 55 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W. G. zaskarżył to ostatnie orzeczenie wobec czego postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 31 marca 2004 roku, sygn. (…) odrzucono jego zażalenie z uwagi na brak możliwości jego zaskarżenia (postanowienie – k. 60, 62 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W dalszej konsekwencji postanowieniem z dn. 29 lipca 2004 roku, sygn. IV P 206/03, odrzucono zażalenie wnioskodawcy na postanowienie z dn. 5 czerwca 2003 roku z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych środka odwoławczego w zakreślonym terminie (postanowienie – k. 67 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W wyniku zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia sprawę rozpoznał Sąd Okręgowy, który postanowieniem z dn. 8 października 2004 roku, sygn. akt (…) , zażalenie wnioskodawcy oddalił. W uzasadnieniu sąd odwoławczy wskazał, że skoro skarżący zaniechał uzupełnienia braków formalnych zażalenia, to prawidłowym było podjęcie przez sąd I instancji decyzji o odrzuceniu jego zażalenia (postanowienie – k. 77, 79 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wobec złożenia przez W. G. nowego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dn. 28 grudnia 2004 roku, sygn. (…) ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu - adwokata celem sporządzenia skargi konstytucyjnej (postanowienie – k. 101 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W dalszej kolejności wezwano W. G. by wskazał rozstrzygnięcie w zakresie którego ustanowiony pełnomocnik z urzędu ma wnieść skargę konstytucyjną. W odpowiedzi wnioskodawca nie podał tej informacji wymieniając w piśmie z dn. 24 lutego 2005 roku sygnatury akt wielu spraw, w tym sprawy o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wobec tego, że wnioskodawca nie był w stanie podać konkretnego prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji albo innego ostatecznego rozstrzygnięcia, od którego ustanowiony pełnomocnik miałby wnieść skargę, to Sąd Rejonowy przyjął że przyznanie pełnomocnika z urzędu jest niecelowe i zmierza do nadużycia przez wnioskodawcę dobrodziejstwa ustanowienia pełnomocnika i postanowieniem z dn. 21 marca 2005 roku, sygn. akt (…) , zmienił postanowienie z dn. 28 grudnia 2004 roku w ten sposób że wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oddalił (postanowienie – k. 126- 127 akt Sądu Rejonowego w B.o sygn. (…)). W.G. zaskarżył to orzeczenie, a Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 12 maja 2005 roku, sygn. (…) , uchylił postanowienie z dn. 21 marca 2005 roku wskazując, iż sąd pierwszej instancji zbędnie wdał się w korespondencję pomiędzy wnioskodawcą i pełnomocnikiem, ponieważ dalszy tok – po wydaniu postanowienia w przedmiocie ustanowienia pełnomocnika – pozostaje w sferze zainteresowanego oraz jego pełnomocnika (postanowienie – k. 137 – 139 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W kolejnym piśmie W.G.domagał się interwencji Sądu w relację z pełnomocnikiem z urzędu. W odpowiedzi poinformowano wnioskodawcę, iż sprawa o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu została prawomocnie ukończona postanowieniem o przyznaniu pełnomocnika, natomiast kwestie poruszane w jego piśmie dotyczą wyłącznie relacji mocodawcy z pełnomocnikiem (zarządzenie – k. 153 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). --- STRONA 8 --- W. G. złożył wniosek o nadanie klauzuli wykonalności orzeczeniu o przyznaniu pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej, zapadłemu w sprawie o sygn. (…) . Z uwagi na prawomocne zakończenie z dniem 5 maja 2009 roku przed Sądem Rejonowym w B. postępowania o nadanie klauzuli wykonalności temu samemu orzeczeniu z wniosku tego samego wnioskodawcy - postanowieniem z dn. 2 czerwca 2009 roku, sygn. akt (…) wniosek o nadanie klauzuli odrzucono (postanowienie – k. 6 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt (…)). Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył zażalenie, jednakże wobec nieuzupełnienia braków formalnych postanowieniem z dn. 7 sierpnia 2009 roku jego środek odwoławczy został odrzucony (postanowienie – k. 18 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt (…)). W dalszej kolejności złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych – opłaty od zażalenia, który postanowieniem z dn. 30 września 2009 roku został oddalony (postanowienie – k. 38 – 39 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt (…)). Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł powód, które postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 30 grudnia 2009 roku, sygn. (…) , zostało oddalone. Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu I instancji (postanowienie – k. 50 – 51 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt (…)). Wobec tego zarządzeniem z dn. 24 marca 2010 roku wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez uiszczenie opłaty w wysokości 30,- złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W. G. nie uiścił opłaty i postanowieniem z dn. 23 kwietnia 2010 roku odrzucono jego zażalenie na postanowienie z dn. 7 sierpnia 2009 roku (postanowienie – k. 64 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt I(…) ). W kolejnym piśmie zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który Sąd Rejonowy odrzucił postanowieniem z dn. 25 sierpnia 2010 roku (postanowienie – k. 68 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt (…)). Orzeczenie doręczono z informacją, iż nie przysługuje zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i wezwano do opłacenia zażalenia z dn. 4 maja 2010 roku w kwocie 30,- złotych w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia zażalenia oraz jednocześnie poinformowano, że nie przysługuje zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (zarządzenie – k. 69 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt (…)). Z uwagi na prawomocne rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i nieopłacenie zażalenia postanowieniem z dn. 20 września 2012 roku jego środek odwoławczy odrzucono (postanowienie – k. 84 – 85 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt (…)). W.G. wniósł ponownie o nadanie klauzuli wykonalności, jednakże wobec niejednoznacznej treści pisma i niesprecyzwania treści wniosku zarządzeniem przewodniczącego z dn. 16 kwietnia 2010 roku jego pismo procesowe zostało zwrócone (pismo – k. 3 – 4 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)zarządzenie – k. 14 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na powyższe zarządzenie wnioskodawca złożył zażalenie i w jego treści wyjaśnił, iż domaga się nadania klauzuli wykonalności postanowieniu Sądu Rejonowego w B. (…) z dn. 28 grudnia 2004 roku w przedmiocie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, które zapadło w sprawie o sygn. akt (…) Wyjaśnienie wnioskodawcy skutkowało uchyleniem zarządzenia z dn. 16 kwietnia 2010 roku, umorzeniem postępowania zażaleniowego oraz odrzuceniem wniosku o nadanie klauzuli wykonalności postanowieniem z dn. 30 grudnia 2010 roku z uwagi na fakt, iż według stanu na dzień wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie przed Sądem Rejonowym w B. toczyło się postępowanie o nadanie klauzuli wykonalności temu samemu postanowieniu Sądu (postanowienie – k. 28 – 29 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wnioskodawca wniósł na powyższe orzeczenie zażalenie, a wezwany do uzupełnienia jego braków przez uiszczenie opłaty sądowej złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd postanowieniem z dn. 20 września 2012 roku odrzucił wniosek o zwolnienie od kosztów mając na względzie fakt, iż z akt sprawy o sygn. (…) znana była Sądowi sytuacja materialna W. G., a zatem jego ponowny wniosek podlega odrzuceniu. Z uwagi natomiast na nieopłacenie zażalenia zostało ono jednocześnie odrzucone (postanowienie – k. 39 - 40 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Postępowanie o sygn. akt (…) toczyło się z zawiadomienia syna powoda – G. G.który na policji złożył doniesienie o popełnieniu na jego szkodę przestępstwa znęcania się przez W. G. (k. 1 – 4, 51 – 52 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W toku dochodzenia o czyn z art. 207 § 1 k.k. --- STRONA 9 --- wobec wystąpienia okoliczności wzbudzających uzasadnione wątpliwości co do poczytalności podejrzanego przeprowadzono dowód z opinii biegłych lekarzy psychiatrów dla ustalenia stanu zdrowia psychicznego powoda, sporządzono wywiad środowiskowy w miejscu jego zamieszkania oraz ustanowiono obrońcę z urzędu (k. 139, 140, 147 – 150 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wobec niemożności wydania przez biegłych psychiatrów opinii na podstawie jednorazowego badania postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dn. 5 kwietnia 2001 roku, sygn. akt (…) orzeczono skierowanie W.G. na badania psychiatryczne połączone z obserwacją na okres nieprzekraczający 6 tygodni w Szpitalu Psychiatrycznym w C. (k. 165, k. 176, 242 akt Sądu Rejonowego w B.o sygn. (…)) . Na postanowienie w przedmiocie skierowania powoda na obserwację psychiatryczną wniesione zostało zażalenie. Postanowieniem z dn. 10 października 2001 roku Sąd Okręgowy w K., sygn. akt (…) , zażaleń wniesionych przez powoda oraz jego obrońcę nie uwzględnił i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy ( k. 279 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wobec nieprzeprowadzania obserwacji sądowo – psychiatrycznej przez Szpital w C. postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dn. 13 lutego 2002 roku, sygn. akt (…) , skierowano powoda na obserwację do Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w R.( k. 338 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…). Powód zaskarżył przedmiotowe postanowienie, jednakże orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 6 marca 2002 roku, sygn. akt (…) , utrzymano je w mocy. (k. 387 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Po przeprowadzonej w dniach od 31 lipca 2002 roku do 20 sierpnia 2002 roku obserwacji psychiatrycznej powoda wydano opinię sadowo – psychiatryczną, w której ustalono, iż ujawnia on objawy choroby psychicznej pod postacią zespołu schizofrenopodobnego przejawiającego się urojeniami prześladowczymi, wielkościowymi, natomiast wyniki badań osobowości wskazują na występowanie cech osobowości paranoidalnej. Jednocześnie zaznaczono, iż powód jest całkowicie bezkrytyczny wobec własnej choroby i wynikających z niej zachowań (opinia – k. 453 – 457 oraz 458 – 463 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) . Wobec ustaleń zawartych w opinii Prokuratura Rejonowa w B. wystąpiła z wnioskiem o umorzenie postępowania przeciwko W. G. o czyn z art. 207 § 1 k.k. i orzeczenie wobec niego środka zabezpieczającego (wniosek – k. 492 – 494 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Postanowieniem z dn. 6 maja 2003 roku Sąd Rejonowy w Będzinie, sygn. akt II Ko 2 7/03, umorzył postępowanie karne prowadzone przeciwko W. G. z uwagi na brak znamion czynu zabronionego (postanowienie – k. 585 – 587 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone przez prokuratora wobec czego Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 25 czerwca 2003 roku, sygn. (…) , uchylił zaskarżone postanowienie i wniosek prokuratora przekazał sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. (postanowienie – k. 622 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W toku postępowania W. G. złożył wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w B.. Rozpoznając wniosek Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dn. 17 grudnia 2003 roku nie uwzględnił wniosku i sprawę przekazał Sadowi Rejonowemu w B.. (postanowienie – k. 732 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W kolejnej opinii sądowo – psychiatrycznej rozpoznano u powoda zaburzenia osobowości – osobowość paranoiczną, jednocześnie określono, iż w czasie czynu miał zniesioną zdolność do rozeznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem. Analizując charakter zarzucanego mu czynu, eskalację procesu chorobowego, nasilenie urojeń oraz biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań psychologicznych biegli doszli do wniosku, że W. G. stanowi poważne zagrożenie dla obowiązującego porządku prawnego i zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż z motywacji chorobowych dokona on czynów o znacznej społecznej szkodliwości. We wnioskach końcowych biegli podnieśli, że uzasadnionym jest zastosowanie środka zabezpieczającego w postaci detencji sądowej. (opinia – k. 906 – 908 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wobec braku kumulatywnego wystąpienia określonych w art. 93 i 94 k.k. przesłanek Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dn. 12 października 2004 roku, sygn. (…) , nie uwzględnił wniosku Prokuratora w przedmiocie umorzenia postępowania i orzeczenia środka zabezpieczającego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podał, że z zebranego materiału dowodowego wynika wzajemność negatywnych zachowań podejrzanego i pokrzywdzonego wobec siebie, po drugie zarzucany czyn nie mógł zostać uznany za czyn o znacznej społecznej szkodliwości, a --- STRONA 10 --- wskazywane przez biegłych zapewnienie skutecznego leczenia sprawcy nie jest przesłanką orzeczenia środka zabezpieczającego (postanowienie Sądu Rejonowego w B.z dn. 12 października 2004 roku – k. 955 – 957 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Od powyższego postanowienia zażalenia wnieśli podejrzany oraz prokurator, jednakże nie zostały one uwzględnione, a tym samym zaskarżone postanowienie postanowieniem Sadu Okręgowego w K. z dn. 29 grudnia 2004 roku, sygn. (…) utrzymane zostało w mocy (postanowienie – k. 1001 – 1002 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) . Dodatkowo postanowieniem Sądu Rejonowego w B.z dn. 9 maja 2005 roku, sygn. (…) , nie uwzględniono wniosku W. G. w przedmiocie ustanowienia adwokata z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że skarga konstytucyjna nie jest skargą na rozstrzygnięcie, które nie zadowoliło powoda, lecz skargą na konkretny przepis. Na skutek zaskarżenia powyższego postanowienia Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 8 czerwca 2005 roku, sygn. akt (…) , nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy orzeczenie, podzielając w całości stanowisko Sądu I instancji (postanowienie – k. 1043 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wobec wystąpienia przez wierzyciela powoda – (…) z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu postanowieniem z dn. 5 kwietnia 2004 roku, sygn. akt (…) , Sąd Rejonowy w B. uwzględnił wniosek i orzekł o kosztach postępowania (postanowienie – k. 21 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł dłużnik W. G. Po rozpoznaniu jego środka odwoławczego postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 22 marca 2005 roku, sygn. akt (…) , oddalono zażalenie dłużnika na postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności. Motywując swoje rozstrzygnięcie Sąd odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu dotyczącym nadania tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności sąd nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym, a sprawdza jedynie czy tytuł wskazany przez wierzyciela nadaje się do wykonania i czy prowadzenie egzekucji jest dopuszczalne. Postępowanie o nadanie klauzuli wykonalności bankowym tytułom egzekucyjnym ma ograniczony charakter i w niniejszej sprawie sprowadzało się do zbadania formalnej poprawności BTE (czy został wystawiony przeciwko osobie, która bezpośrednio z bankiem dokonywała czynności bankowej albo jest dłużnikiem z tytułu zabezpieczenia wierzytelności banku wynikającej z czynności bankowej, czy osoba ta złożyła pisemne oświadczenie o poddaniu się egzekucji, czy roszczenie objęte tytułem wynika bezpośrednio z czynności bankowej lub jej zabezpieczenia, zbadanie istnienia i prawidłowości oświadczenia dłużnika upoważniającego bank do wystawienia tytułu egzekucyjnego oraz czy przy wystawianiu BTE zostały zachowane warunki wskazane w tym oświadczeniu). Sąd Okręgowy podkreślił, iż zarzuty W. G. o charakterze merytorycznym nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego postanowienia, natomiast ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w zakresie niezbędnym dla rozpoznania wniosku wierzyciela były prawidłowe (postanowienie – k. 77 – 78 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wobec skierowania przez wierzyciela (…) wniosku o wszczęcie egzekucji do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. R. H. na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego klauzulą wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dn. 5 kwietnia 2004 roku, sygn. akt (…) , wszczęto postępowanie egzekucyjne o sygn. (…) . W toku postępowania wykonawczego według stanu na dzień jego rozpoczęcia należność główna wynosiła 5.741,91 złotych, odsetki na dzień 21 kwietnia 2004 roku 1.173,68 złotych (zawiadomienie – k. 3 akt komorniczych o sygn. (…)). W dn. 25 października 2004 roku dokonano zajęcia świadczeń emerytalno-rentowych W. G. i zobowiązano ZUS do potrącania do wysokości egzekwowanego roszczenia oraz zobowiązano do przekazania potrącanych kwot na konto komornika (zajęcie – k. 5 akt komorniczych o sygn. (…)). Powód o zajęciu został poinformowany, co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w dn. 28 października 2004 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 5 verte akt komorniczych o sygn. (…)). W związku z zajęciem począwszy od grudnia 2004 roku (czyli w zakresie należności za listopad 2004 roku) ZUS dokonywał potrącenia ze świadczenia w kwocie 201,70 złotych miesięcznie (pismo – k. 13 akt komorniczych o sygn. (…)). W następnych latach kwota potrącenia miesięcznie wynosiła od ok. --- STRONA 11 --- 180,- złotych do ok. 210,- złotych (potwierdzenia – k. 28 – 97 akt komorniczych o sygn. (…)). Pismem z dn. 27 sierpnia 2008 roku (…) powiadomił komornika, iż w dn. 8 sierpnia 2008 roku na podstawie umowy cesji (…) dokonał przelewu na rzecz (…) (oświadczenie – k. 98 akt komorniczych o sygn. (…)). W dn. 4 listopada 2008 roku Komornik wezwał (…) do złożenia oświadczenia czy wnosi o umorzenie postępowania i zwrot tytułu wykonawczego celem przekazania go nabywcy wierzytelności, aby ten wykazał za pomocą klauzuli wykonalności przejście uprawnień na nowego wierzyciela i złożył tytuł wykonawczy z nadaną klauzulą wykonalności na rzecz nabywcy wierzytelności zgodnie z art. 788 k.p.c. Powyższe wezwanie wysłane zostało do (…) . oraz (…) (potwierdzenie odbioru z dn. 13 listopada 2008 roku) (pismo – k. 99 akt komorniczych o sygn. (…), zwrotne potwierdzenia odbioru – k. 99 verte akt komorniczych o sygn. (…)). W związku z brakiem odpowiedzi wierzyciela na wyżej wymienione pismo od wskazanej daty wyegzekwowane od dłużnika kwoty składane były w depozycie Sądu Rejonowego w B. (pismo – k. 123 akt komorniczych o sygn. (…)). Postanowieniem z dn. 15 grudnia 2009 roku umorzono postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 823 k.p.c. z uwagi na fakt, że wierzyciel w ciągu roku nie dokonał czynności potrzebnej do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania wyegzekwowano i przekazano na rzecz wierzyciela kwotę 9.855,28 złotych, w tym kwota 2.862,22 złotych przekazana została do depozytu sądowego Sądu Rejonowego w B. z uwagi na oświadczenie pierwotnego wierzyciela o przelewie wierzytelności na rzecz (…) , który prawidłowo wezwany nie okazał klauzuli wykonalności na swoją rzecz (postanowienie – k. 133 akt komorniczych o sygn. (…)). W związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego i oświadczeniem W. G. z dn. 30 marca 2010 roku kwota pozostająca w depozycie w wysokości 3.102,26 złotych została przekazana na konto komornika, a następnie wypłacona powodowi (protokół – k. 140 akt komorniczych o sygn. (…), pismo – k. 141 akt komorniczych o sygn. (…)). W sprawie z wniosku wierzyciela (…) dłużnik W.G.w dn. 29 października 2004 roku złożył skargę na czynności komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. w sprawie o sygn. (…) . Z uwagi na braki formalne skargi dłużnik został wezwany do jej uzupełnienia poprzez wskazanie wartości egzekwowanego roszczenia, złożenie odpisu skargi, wskazanie na jaką czynność komornika skargę wnosi – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec nieuzupełnienia powyższych braków w zakreślonym terminie postanowieniem z dn. 2 grudnia 2004 roku Sąd Rejonowy w . sygn. (…) , skargę odrzucił (postanowienie – k. 9 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. I Co 2723/04). W.G.w dn. 8 grudnia 2004 roku zaskarżył niniejsze postanowienie, jednakże jego zażalenie dotknięte było brakami w postaci niewskazania wartości przedmiotu sprawy, nie było podpisane oraz nie przedłożono dodatkowego odpisu. Zarządzeniem z dn. 4 stycznia 2005 roku wezwano dłużnika do uzupełniania wskazanych braków w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 28 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) . Pismo, które wpłynęło do Sądu Rejonowego w dn. 18 stycznia 2005 roku nie uzupełniało wskazanych braków, wobec czego postanowieniem z dn. 3 marca 2005 roku odrzucono zażalenie W. G. (postanowienie – k. 39 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na powyższe postanowienie dłużnik wniósł zażalenie, w którym zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a Sąd Rejonowy postanowieniem z dn. 1 kwietnia 2005 roku zwolnił dłużnika od kosztów sądowych częściowo – od wpisu od zażalenia. (zażalenie – k. 40 – 41 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…), postanowienie – k. 48 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Sąd Okręgowy w K. rozpoznając zażalenie W. G. na postanowienie w przedmiocie odrzucenia zażalenia postanowieniem z dn. 19 maja 2005 roku, sygn. (…) oddalił środek odwoławczy. W motywach wskazał, iż skarżący we wniesionym zażaleniu nie kwestionował podstaw wydania zaskarżonego postanowienia, tj. tego, że nie uzupełnił braków formalnych zażalenia z dn. 8 grudnia 2004 roku. Natomiast zawarte w treści zażalenia argumenty dotyczące strony merytorycznej sprawy nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu odwoławczego (postanowienie – k. 54 – 55 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W pismach z dn. 23 listopada 2004 roku oraz 24 listopada 2004 roku W. G. zawarł skargę na czynności komornika, jednakże z uwagi na fakt, że była ona dotknięta brakami formalnymi zarządzeniem z dn. 27 grudnia 2004 roku został on zobowiązany do ich uzupełnienia przez --- STRONA 12 --- wskazanie jakiej czynności skarga dotyczy, wskazanie sygnatury akt komorniczych, dokładne określenie czego skarżący domaga się od Sądu oraz sprecyzowanie zarzutów wobec zaskarżonej czynności – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie W. G. złożył do akt sprawy pisma procesowe, które jednakże nie czyniły zadość wezwaniu Sądu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, wobec czego postanowieniem Sądu Rejonowego w B.z dn. 18 marca 2005 roku, sygn. akt (…) odrzucono skargę. (postanowienie – k. 37 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) Na powyższe postanowienie W. G. wniósł zażalenie, które dotknięte było brakiem formalnym w postaci niewskazania wartości egzekwowanego roszczenia – wobec czego zarządzeniem z dn. 15 kwietnia 2005 roku wezwano go uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 43 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W zakreślonym terminie brak ten nie został uzupełniony i postanowieniem z dn. 27 kwietnia 2005 roku zażalenie to zostało odrzucone (postanowienie – k. 47 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Dłużnik zaskarżył w terminie to orzeczenie, jednakże jego środek odwoławczy dotknięty był brakiem w postaci niewskazania wartości egzekwowanego roszczenia (zażalenie – k. 49 – 50 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Po wezwaniu do jego uzupełnienia (zarządzenie – k. 56 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) i bezskutecznym upływie terminu postanowieniem z dn. 23 maja 2005 roku odrzucono zażalenie W. G. na postanowienie z dn. 27 kwietnia 2005 roku (postanowienie - k. 65 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Dłużnik po raz kolejny złożył zażalenie, w którym nie wskazał wartości egzekwowanego roszczenia (zarządzenie – k. 70 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)), wobec czego postanowieniem z dn. 23 czerwca 2005 roku odrzucono zażalenie W. G. na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dn. 23 maja 2005 roku (postanowienie – k. 75 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Po doręczeniu orzeczenia dłużnik ponownie złożył zażalenie dotknięte brakiem polegającym na niewskazaniu wartości egzekwowanego roszczenia (zarządzenie – k. 79 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)) i postanowieniem z dn. 14 lipca 2005 roku odrzucono jego zażalenie na postanowienie z dn. 23 czerwca 2005 roku (postanowienie – k. 83 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W dalszej kolejności W. G.składał do akt następne pisma procesowe, które wobec braku sprecyzowania z jego strony ich charakteru – pozostawiono w aktach sprawy bez biegu (zarządzenie – k. 109,120 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W dniu 30 listopada 2004 roku W. G. złożył do Sądu Rejonowego w B. kolejną skargę na czynności komornika. Dotknięta była ona brakami formalnymi, wobec czego zarządzeniem z dn. 30 listopada 2005 roku wezwano dłużnika do uiszczenia opłaty w kwocie 50,- złotych, wskazanie osoby i adresu wierzyciela, złożenie dwóch odpisów skargi, określenie zaskarżonej czynności lub czynności której zaniechano, złożenie wniosku o zmianę, uchylenie lub dokonanie czynności z uzasadnieniem – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi (skarga – k. 2 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…), zarządzenie – k. 8 akt Sądu Rejonowego w B.o sygn. (…)). Z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych skargi w ustawowym 7 – dniowym terminie postanowieniem z dn. 16 grudnia 2005 roku, sygn. akt (…) odrzucono skargę (postanowienie – k. 27 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Orzeczenie to zaskarżył dłużnik, jednak w zażaleniu swoim nie wskazał wartości egzekwowanego roszczenia. Konsekwencją niewykonania zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wskazanego braku było odrzucenie tego zażalenia postanowieniem z dn. 5 kwietnia 2006 roku (postanowienie – k. 41 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W. G. wniósł zażalenie od tego orzeczenia, w którym jednocześnie zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd pierwszej instancji uwzględnił wniosek skarżącego i postanowieniem z dn. 19 kwietnia 2006 roku zwolnił go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (postanowienie – k. 50 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Po rozpoznaniu zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dn. 5 kwietnia 2006 roku Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dn. 16 maja 2006 roku, sygn. (…) , oddalił zażalenie. Wskazał, iż w pełni prawidłowe było postępowanie Sądu pierwszej instancji, który z uwagi na niezastosowanie się do wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia przyjął konsekwencje wynikające z zastosowania procedury przewidzianej kodeksem postępowania cywilnego (postanowienie - k. 55 – 56 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). --- STRONA 13 --- W dn. 27 czerwca 2005 roku W. G.ponownie złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Postanowieniem z dn. 11 sierpnia 2005 roku Sąd Rejonowy w B., sygn. (…) , nie uwzględnił wniosku (postanowienie – k. 14 – 15 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na skutek zażalenia powoda sprawa została rozpoznana przez Sąd Okręgowy w K., który postanowieniem z dn. 5 września 2005 roku, sygn. (…) , zażalenia nie uwzględnił i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (postanowienie – k. 26 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Postanowieniem z dn. 31 października 2005 roku Prokurator Rejonowy w B. zatwierdził postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie nieuprawnionego uzyskania informacji przez odklejenie koperty zaadresowanej na nazwisko powoda, z wnętrza której zabrano w celu przywłaszczenia postanowienie sądowe. Na to postanowienie W. G.złożył zażalenie polemizując z oceną dowodów dokonaną przez Prokuraturę oraz wnosząc o przyznanie statusu oskarżyciela posiłkowego i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa. W ocenie Sądu Rejonowego w B. rozpoznającego zażalenie powoda nie można było uwzględnić stanowiska skarżącego, ponieważ w postępowaniu przygotowawczym zostały wyczerpane wszystkie źródła dowodowe, a analiza materiałów postępowania pozwala na przyjęcie, iż decyzja Prokuratora była słuszna (postanowienie – k. 9 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na postanowienie Sądu Rejonowego zażalenie wniósł W. G., jednakże Sąd Okręgowy w K.postanowieniem z dn. 29 marca 2006 roku, sygn. (…) , pozostawił zażalenie bez rozpoznania prezentując stanowisko, iż Sąd Rejonowy wydając zaskarżone postanowienie działał jako sąd odwoławczy, od którego orzeczeń zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k. środek odwoławczy nie przysługuje (postanowienie – k. 40 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Pozwem z dn. 12 września 2008 roku (…) wniósł pozew przeciwko W.G.o zapłatę kwoty 5.179,83 złotych wraz z odsetkami od wytoczenia powództwa z tytułu nabytej w drodze przelewu od (…) wierzytelności wynikającej z umowy nr (…) , z której warunków powód nie wywiązał się w ustalonym terminie (pozew – k. 1 – 2 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Nakazem zapłaty z dn. 31 października 2008 roku Sąd Rejonowy w Będzinie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (nakaz – k. 16 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Na skutek sprzeciwu W. G. sprawę skierowano do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. W toku postępowania Sąd postanowieniem z dn. 26 maja 2009 roku oddalił wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii grafologicznej, ponieważ sprawa rozpoznawana była w trybie uproszczonym, nie zachodziła przesłanka szczególnej zawiłości uprawniająca do pominięcia tego trybu, a jednocześnie powód miał zachowaną możliwość wykazywania przywołanych okoliczności innymi dowodami – aktami innych spraw, dowodami ze świadków lub przesłuchania stron. Równocześnie oddalono wniosek powoda o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego z uwagi na fakt, że Sąd rozpoznający sprawę w zakresie rozpoznania przedmiotowej sprawy o zapłatę niespłaconego kredytu nie znalazł przepisu prawa, który byłby sprzeczny z konstytucją (postanowienie – k. 96 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Od powyższego postanowienia zażalenie wniósł powód, jednakże postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 21 września 2009 roku, sygn. akt (…) , jego zażalenie zostało oddalone (postanowienie – k. 108 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W .G. złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego postanowienia, jednakże postanowieniem z dn. 7 października 2009 roku, sygn. (…) , odrzucono jego wniosek. Postanowieniem z dn. 23 października 2009 roku, sygn. (…) , odrzucono zażalenie W.G. na postanowienie z dn. 7 października 2009 roku. Przy doręczeniu odpisu orzeczenia pouczono powoda, iż orzeczenie z dn. 7 października 2009 roku jest prawomocne i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy i w związku z tym, wniesione od niego zażalenie – jako niedopuszczalne – postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 23 października 2009 roku, sygn. (…) - zostało odrzucone. (postanowienie – k. 120 – 121 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Powód złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego postanowienia Sądu Okręgowego w K., wobec czego jego wniosek postanowieniem z dn. 23 listopada 2009 roku, sygn. (…) , odrzucono (postanowienie – k. 129 akt Sądu Rejonowego w Będzinie o sygn. (…)). W. G. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego postanowienia, na skutek czego postanowieniem z dn. 11 --- STRONA 14 --- grudnia 2009 roku Sąd Okręgowy w K. odmówił sporządzenia uzasadnienia i pouczył go, iż postanowienie z dn. 30 listopada 2009 roku jest prawomocne i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w związku z czym nie zostało sporządzone uzasadnienie tego postanowienia, gdyż zgodnie z art. 357 § 1 i § 2 k.p.c. sąd uzasadnia postanowienia tylko wtedy gdy podlegają one zaskarżeniu (postanowienie wraz z pouczeniem – k. 134 – 135 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Po przeprowadzeniu przewodu sądowego wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dn. 11 maja 2010 roku, sygn. akt (…) , zasądzono od W. G. na rzecz (…) kwotę 5.179,83 złotych wraz z kolejno obowiązującymi odsetkami ustawowymi od dnia 10 października 2008 roku oraz koszty procesu (wyrok – k. 186 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). W dn. 5 maja 2010 roku W.G. nadał na poczcie zaadresowane do Sądu Rejonowego w B. pismo procesowe, w którym domagał się sporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Z uwagi na nadanie pisma przed wydaniem orzeczenia w sprawie, które miało miejsce w dn. 11 maja 2010 roku – postanowieniem z dn. 17 maja 2010 roku odmówiono powodowi sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku. (postanowienie – k. 192 – 195 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn(…)). Postanowieniem z dn. 25 maja 2010 roku Sąd Rejonowy odrzucił apelację W. G.od wyroku z dn. 11 maja 2010 roku wobec nieuzupełnienia w zakreślonym terminie formalnych apelacji przez wskazanie czy domaga się zmiany bądź uchylenia wyroku (postanowienie – k. 203 - 204 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Od powyższego postanowienia powód wniósł zażalenie. Z uwagi na braki formalne został wezwany zarządzeniem do uiszczenia opłaty w termie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W zakreślonym terminie W.G. nie uzupełnił braków, złożył pismo procesowe, w którym oświadczył, że odmawia uiszczania jakichkolwiek opłat. Wobec tego postanowieniem z dn. 21 czerwca 2010 roku Sąd Rejonowy w B. odrzucił jego zażalenie na postanowienie z dn. 25 maja 2010 roku. (postanowienie – k. 214 – 215 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Z uwagi na omyłkowe wezwanie powoda o opłatę postanowieniem z dn. 21 lipca 2010 roku Sąd Rejonowy na podstawie przepisu art. 359 § 1 k.p.c. uwzględnił zażalenie W. G. na postanowienie z dn. 21 czerwca 2010 roku i uchylił zaskarżone postanowienie (postanowienie – k. 230 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…) Po rozpoznaniu zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dn. 25 maja 2010 roku, sygn. (…), Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 13 sierpnia 2010 roku, sygn. (…), oddalił zażalenie W. G.. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, skoro pozwany nie uzupełnił w terminie braku formalnego apelacji poprzez wskazanie czy domaga się uchylenia czy zmiany skarżonego orzeczenia. Niemniej jednak sąd odwoławczy wskazał na konieczność podjęcia przez sąd pierwszej instancji czynności w zakresie doręczenia pozwanemu uzasadnienia wyroku, ponieważ z treści pisma procesowego z dn. 12 maja 2010 roku wynikało jego niezadowolenie z treści zapadłego rozstrzygnięcia – co słusznie potraktowane zostało jako apelacja – ale również zamieszczone zostało żądanie sporządzenia uzasadnienia wyroku (postanowienie wraz z uzasadnieniem – k. 238 – 239 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Wobec powyższego na podstawie zarządzenia z dn. 2 września 2010 roku przesłano W.G.uzasadnienie wyroku z dn. 11 maja 2010 roku (zarządzenie – k. 246 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Pozwany w kolejnych pismach – z dn. 10 września 2010 roku i 27 września 2010 roku- podniósł, iż nie otrzymał odpisu wyroku (pisma – k. 257, 273 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Na podstawie zarządzenia z dn. 5 listopada 2010 roku odpis wyroku z dn. 11 maja 2010 roku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia apelacji od tego wyroku doręczono W.G. (zarządzenie – k. 290 verte akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Po dokonaniu doręczenia odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem sprawa na skutek apelacji powoda została rozpoznana przez instancję odwoławczą, w wyniku czego wyrokiem z dn. 30 grudnia 2010 roku Sąd Okręgowy w K., sygn. akt (…)). , apelację oddalił orzekając jednocześnie o kosztach postępowania apelacyjnego (wyrok - k. 308 akt Sądu Rejonowego w B.o sygn (…)).). W uzasadnieniu Sąd odwoławczy wskazał, iż ustalenia poczynione przez Sąd I instancji były prawidłowe, natomiast pozwany nie kwestionował ani zasady, ani wysokości swojego zobowiązania. Jedyny zarzut W. G. w zasadzie dotyczył wyegzekwowanej przez Komornika sądowego (…)). kwoty 2.862,22 złotych. Ostatecznie jednakże potwierdził, że kwota zdeponowana na rachunku depozytowym Sądu została mu zwrócona. Jednocześnie podniesione zarzuty --- STRONA 15 --- naruszenia prawa procesowego nie były słuszne, ponieważ zgłoszone wnioski dowodowe zostały sformułowane w sposób ogólnikowy i bez wyjaśnienia związku z podstawą faktyczną powództwa. Natomiast odmowa skierowania przez Sąd Rejonowy zapytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego również była prawidłowa, ponieważ w ocenie sądu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły wątpliwości co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. (uzasadnienie - k. 321 – 324 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Wobec zgłoszonego w piśmie procesowym z dn. 26 lutego 2011 roku wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zwolnienie od kosztów zastępstwa procesowego i kosztów sądowych oraz o wstrzymanie wykonalności wyroku Sądu Okręgowego w K. z dn. 30 grudnia 2010 roku – Sąd Okręgowy postanowieniem z dn. 21 marca 2011 roku wniosek W. G. odrzucił (postanowienie – k. 348 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Niniejsze postanowienie zostało doręczone pozwanemu wraz z informacją, że na wskazane postanowienie zażalenie nie przysługuje (zarządzenie – k. 349 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W piśmie procesowym z dn. 31 marca 2011 roku pozwany zawarł zażalenie na postanowienie z dn. 21 marca 2011 roku (pismo – k. 353 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Sąd Okręgowy w K.postanowieniem z dn. 5 kwietnia 2011 roku odrzucił zażalenie pozwanego z dn. 31 marca 2011 roku. W związku z wpływem ostatniego pisma pozwanego zawiadomiono go, iż na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dn. 21 marca 2011 roku nie przysługuje zażalenie, jest ono prawomocne z chwilą wydania; wyrok Sądu Okręgowego w K. z dn. 30 grudnia 2010 roku jest prawomocny w zakresie pkt 1. z dniem jego wydania, tj. nie przysługuje od niego skarga kasacyjna, natomiast na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego (pkt 2.) przysługuje w terminie 7 dni od doręczenia wyroku z uzasadnieniem zażalenie do Sądu Najwyższego, przy czym zażalenie może za pośrednictwem Sądu Okręgowego wnieść wyłącznie adwokat lub radca prawny. Jednocześnie wezwano pozwanego do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego pisma z dn. 31 marca 2011 roku przez wskazanie o przywrócenie terminu do dokonania jakiej czynności procesowej pozwany wnosi, uzasadnienie wniosku i uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek oraz dokonanie czynności procesowej, której dotyczy wniosek – pod rygorem zwrotu lub odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu (zarządzenie – k. 356 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych wniosku zarządzeniem z dn. 2 maja 2011 roku zwrócono pozwanemu wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej zawarty w piśmie z dn. 31 marca 2011 roku (zarządzenie – k. 367 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Nadto postanowieniami z dn. 22 czerwca 2011 roku Sąd Okręgowy w K. odrzucił wniosek pozwanego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych (postanowienie – k. 376 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) oraz odrzucił skargę kasacyjną pozwanego z dn. 18 kwietnia 2011 roku (postanowienia – k. 376 akt oraz 377 – 378 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W uzasadnieniu tego ostatniego postanowienia sąd odwoławczy wskazał, że z uwagi na wartość przedmiotu sporu (tj. kwotę 5.180,- złotych) oraz fakt rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym skargę kasacyjną pozwanego jako niedopuszczalną odrzucono (postanowienie – k. 377 – 378 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Odpis postanowienia w przedmiocie wniosku pozwanego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych doręczono pozwanemu wraz z informacją, że na postanowienie to zażalenie nie przysługuje, natomiast odpis postanowienia w przedmiocie skargi kasacyjnej doręczono pozwanemu z pouczeniem, że na postanowienie to przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, które wnieść można w terminie 7 dni od doręczenia odpisu postanowienia, przy czym zażalenie za pośrednictwem Sądu Okręgowego może w imieniu pozwanego wnieść wyłącznie adwokat lub radca prawny. (zarządzenie – k. 379 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Z uwagi na treść kolejnego pisma W. G. z dn. 30 czerwca 2011 roku Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 6 lipca 2011 roku orzekając w przedmiocie wniosków pozwanego o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowień Sądu Okręgowego w K. z dn. 22 czerwca 2011 roku odrzucił oba wnioski. Niniejsze postanowienie zostało doręczone pozwanemu z informacją, iż nie przysługuje na nie zażalenie. (zarządzenie – k. 388 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W dalszym piśmie z dn. 12 lipca 2011 roku W. G. zgłosił wniosek --- STRONA 16 --- o wyłączenie sędziego, który postanowieniem Sądu Okręgowego z dn. 19 lipca 2011 roku został odrzucony (postanowienie – k. 396 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Doręczając odpis orzeczenia poinformowano powoda, iż jego wniosek jest niedopuszczalny ponieważ sprawa niniejsza została zakończona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dn. 30 grudnia 2010 roku, a wniosek o wyłączenie sędziego można złożyć powołując się na okoliczności określone w art. 49 k.p.c. w toku danej sprawy (zarządzenie – k. 397 akt Sądu Rejonowego w B, o sygn. (…)).). Z uwagi na zawarty w piśmie z dn. 27 lipca 2011 roku wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej Sąd Okręgowy postanowieniem z dn. 8 sierpnia 2011 roku odrzucił wniosek (pismo – k. 399 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn (…))., postanowienie – k. 403 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) i przy doręczeniu pouczył pozwanego, iż ponowny wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oparty na tych samych okolicznościach podlega odrzuceniu przez Sąd oraz że na postanowienie o odrzuceniu wniosku nie przysługuje zażalenie (zarządzenie – k. 404 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Pozwany zaskarżył niniejsze postanowienie, w wyniku czego postanowieniem z dn. 25 sierpnia 2011 roku Sąd Okręgowy w K. odrzucił zażalenie (postanowienie – k. 411 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).), natomiast przy doręczeniu pouczono pozwanego, iż postanowienie w przedmiocie odrzucenia zażalenia jest prawomocne i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy (zarządzenie – k. 412 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) . W piśmie z dn. 6 września 2011 roku W. G. zawarł wniosek o sporządzenie uzasadnienia w/w postanowienia na piśmie, wobec czego postanowieniem z dn. 13 września 2011 roku Sąd Okręgowy w K. odmówił sporządzenia uzasadnienia (postanowienie – k. 418 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) przy doręczeniu ponownie informując W. G., że niniejsze postanowienie jest prawomocne i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy (zarządzenie – k. 419 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) . Z uwagi na zawarty przez pozwanego w piśmie z dn. 21 września 2011 roku wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dn. 13 września 2011 roku (pismo – k. 421 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 29 września 2011 roku odmówił sporządzenia uzasadnienia (postanowienie – k. 423 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) , a przy doręczeniu pouczył pozwanego, iż postanowienie to jest prawomocne i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy (zarządzenie – k. 424 akt Sądu Rejonowego w Bę. o sygn. (…)).). W piśmie z dn. 7 grudnia 2011 roku W. G.zawarł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dn. 30 grudnia 2010 roku (pismo – k. 439 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Wniesiona skarga kasacyjna nie została opłacona, jak również nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (pismo – k. 439 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 30 grudnia 2011 roku została odrzucona. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga została odrzucona z uwagi na niedopełnienie obowiązku sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego i jej opłacenia. Niezależnie od powyższego stwierdzono, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia jest niedopuszczalna, a nadto została wniesiona po upływie przewidzianego terminu. Niniejsze postanowienie zostało doręczone W. G. z pouczeniem o terminie wniesienia zażalenia oraz o obowiązku jego sporządzenia przez fachowego pełnomocnika (postanowienie – k. 447 – 448 akt Sądu Rejonowego w B/ o sygn. (…))., zarządzenie – k. 449 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Wobec zgłoszonego w piśmie z dn. 25 stycznia 2012 roku wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 3 lutego 2012 roku oddalił wniosek i pouczył pozwanego, iż na przedmiotowe postanowienie zażalenie nie przysługuje (pismo – k. 457 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…))., postanowienie – k. 458 akt, zarządzenie – k. 459 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Pozwem z dn. 10 września 2010 roku (…)). wniósł o wydanie nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym i orzeczenie by W. G.zapłacił na rzecz strony powodowej kwotę 3.464,30 złotych wraz z odsetkami od wytoczenia powództwa oraz kosztami postępowania z tytułu nabytej w drodze przelewu wierzytelności wynikającej z zadłużenia z zawartej z pierwotnym wierzycielem – (…)). - umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych (pozew – k. 2 - 5 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dn. 14 października 2010 roku Sąd Rejonowy w L. orzekł zgodnie --- STRONA 17 --- z żądaniem pozwu (nakaz – k. 6 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Na skutek sprzeciwu W. G. sprawę skierowano do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym (sprzeciw – k. 7 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). Po przeprowadzeniu przewodu sądowego wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dn. 27 kwietnia 2011 roku, sygn. akt (…)). , zasądzono od W. G. na rzecz powoda (…)). kwotę 3.464,30 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 10 września 2010 roku oraz koszty procesu (wyrok – k. 93 akt Sądu Rejonowego w Będzinie o sygn. (…)).). W dn. 29 kwietnia 2011 roku W. G. wniósł pismo o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem (pismo – k. 96 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).), a następnie w dn. 23 maja 2011 roku wniósł apelację od powyższego orzeczenia wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów (apelacja – k. 105 – 106 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Postanowieniem z dn. 2 czerwca 2011 roku Sąd Rejonowy w B. zwolnił pozwanego od kosztów sądowych – opłat w postępowaniu miedzyinstancyjnym oraz odrzucił apelację W. G. od powyższego wyroku wobec nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych apelacji przez wskazanie czy domaga się zmiany bądź uchylenia wyroku (postanowienie – k. 117 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)). oraz 119 -120 akt Sądu Rejonowego w Bę. o sygn. (…)).). W piśmie z dn. 14 czerwca 2011 roku W. G. zawarł wniosek o rozpoznanie niniejszej sprawy przez sąd drugiej instancji, który ponowił w piśmie z dn. 1 lipca 2011 roku (pisma – k. 123, 127 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W odpowiedzi poinformowano pozwanego, iż apelacja została odrzucona postanowieniem z dn. 2 czerwca 2011 roku, które uprawomocniło się z dniem 16 czerwca 2011 roku (zarządzenie – k. 127 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). 9 sierpnia 2011 roku W. G. ponownie złożył apelację od wyroku z dn. 27 kwietnia 2011 roku, która została odrzucona postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dn. 11 sierpnia 2011 roku z uwagi na jej wniesienie po upływie przepisanego terminu (postanowienie – k. 132 - 133 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn (…)).). Wobec wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 29 września 2011 roku, sygn. (…)). , oddalił zażalenie. W uzasadnieniu sąd drugiej instancji w pełni podzielił argumentację Sądu Rejonowego, iż jest to druga apelacja pozwanego od przedmiotowego wyroku, ponieważ pierwsza została odrzucona postanowieniem z dn. 2 czerwca 2011 roku, które w oparciu o treść oświadczenia pozwanego z dn. 14 czerwca 2011 roku, uprawomocniło się. Jak wskazał Sąd Okręgowy – sąd pierwszej instancji słusznie uznał drugą apelację za wniesioną po upływie dwutygodniowego terminu od doręczenia stronie skarżącej wyroku wraz z uzasadnieniem – skoro termin końcowy upływał w dn. 2 czerwca 2011 roku (postanowienie – k. 141 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…))., uzasadnienie – k. 146 – 147 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Z uwagi na zaskarżenie postanowienia w przedmiocie oddalenia zażalenia Sąd Okręgowy w K.postanowieniem z dn. 25 października 2011 roku odrzucił zażalenie (postanowienie – k. 148 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Waldemar Grondziel zaskarżył ostatnie postanowienie (pismo – k. 151 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).), wobec czego Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 15 listopada 2011 roku odrzucił to zażalenie (postanowienie – k. 153 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W piśmie z dn. 28 listopada 2011 roku W. G. zawarł skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dn. 29 września 2011 roku, wydane w sprawie o sygn. (…)). (pismo – k. 159 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Wniesiona skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (pismo – k. 159 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dn. 13 grudnia 2011 roku została odrzucona. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga została odrzucona z uwagi na niedopełnienie obowiązku sporządzenia przez adwokata lub radcę prawnego. Niezależnie od powyższego stwierdzono, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ zaskarżone orzeczenie nie należy do katalogu orzeczeń wskazanych w przepisie art. 398¹ § 1 k.p.c. Postanowienie zostało doręczone W. G. z pouczeniem o terminie wniesienia zażalenia oraz o obowiązku jego sporządzenia przez fachowego pełnomocnika. (postanowienie – k. 162 – 163 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…))., zarządzenie – k. 164 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W piśmie z dn. 27 grudnia 2012 roku W. G. zawarł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dn. 13 grudnia 2011 roku oraz wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 19 stycznia 2012 roku oddalił wniosek pozwanego o --- STRONA 18 --- ustanowienie adwokata z urzędu oraz odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu wskazano, iż w postępowaniu zażaleniowym toczącym się przed Sądem Najwyższym – zatem również w zakresie dotyczącym sporządzenia i wniesienia zażalenia obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Jednocześnie podkreślono, w ślad za poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy, iż sąd może odmówić zwolnienia strony od kosztów sądowych lub ustanowienia pełnomocnika w celu wywiedzenia skargi kasacyjnej, jeżeli skarga ta z oczywistych względów podlegała by odrzuceniu. Taki przypadek zachodzi w niniejszej sprawie, skoro skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym (pismo – k. 166 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…))., postanowienie – k. 181 - 182 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Orzeczenie powyższe zostało doręczone wraz z pouczeniem co do trybu i terminu zaskarżenia zażaleniem, jak również obowiązku wniesienia prymy adwokata lub radcę prawnego (zarządzenie – k. 183 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W związku z tym, że w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym w B. o sygnaturze akt (…)). W. G. złożył pismo procesowe z dn. 29 marca 2010 roku zawierające między innymi wniosek o zasądzenie odszkodowania od Komornika, dołączając dowód dokonanego zajęcia na pobieranych świadczeniach z ZUS-u, oraz mając na względzie fakt, że Komornik nie był stroną tego postępowania, pismo to uznano za odrębny pozew i sprawę w tym zakresie wyłączono do odrębnego rozpoznania. Zarządzeniem z dn. 2 kwietnia 2010 roku powód został wezwany do uzupełnienia braków formalnych powyższego pozwu przez wskazanie wartości przedmiotu sprawy, sprecyzowanie czego konkretnie się domaga, podania imienia i nazwiska pozwanego, złożenia jednego odpisu pozwu i załączników w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pozwu (zarządzenie – k. 2 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) . Wobec nieuzupełnienia wszystkich braków w zakreślonym terminie zarządzeniem z dn. 28 kwietnia 2010 roku zwrócono pozew (zarządzenie – k. 7 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W ustawowym terminie powód zaskarżył to zarządzenie, a zarządzeniem z dn. 7 maja 2010 roku wezwano go do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez uiszczenie opłaty w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 29 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Powód w terminie do uzupełnienia braków złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, a zarządzeniem z dn. 25 maja 2010 roku został zobowiązany do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym na urzędowym formularzu – w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (zarządzenie – k. 34 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W. G. w terminie nie przesłał wypełnionego formularza, wobec czego zarządzeniem z dn. 7 czerwca 2010 roku zwrócono wniosek powoda o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (zarządzenie – k. 40 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Konsekwencją zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów było wezwanie powoda do uiszczenia opłaty od zażalenia na zarządzenie z dn. 28 kwietnia 2010 roku w wysokości 30 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 41 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Skoro w zakreślonym terminie braki nie zostały uzupełnione, postanowieniem z dn. 17 czerwca 2010 roku Sąd Rejonowy w B. odrzucił zażalenie powoda na zarządzenie z dn. 28 kwietnia 2010 roku (postanowienie – k. 46 ak Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).) . W. G. zaskarżył przedmiotowe postanowienie, wobec czego zarządzeniem z dn. 6 lipca 2010 roku zobowiązano go do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez uiszczenie opłaty w wysokości 30,- złotych oraz określenie czy domaga się zmiany czy uchylenia skarżonego orzeczenia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 53 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W odpowiedzi W. G. złożył pismo zawierające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a Sąd Rejonowy ponownie wezwał go do złożenia oświadczenia majątkowego na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu wniosku o zwolnienie (zarządzenie – k. 58 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Powód w terminie nie przesłał wypełnionego oświadczenia i zarządzeniem z dn. 5 sierpnia 2010 roku zwrócono wniosek powoda o zwolnienie od kosztów sądowych (zarządzenie – k. 63 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Następstwem zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów było wezwanie powoda do uiszczenia opłaty od zażalenia na zarządzenie z dn. 6 lipca 2010 roku w --- STRONA 19 --- wysokości 30 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 64 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W wyznaczonym terminie braki nie zostały uzupełnione i postanowieniem z dn. 25 sierpnia 2010 roku Sąd Rejonowy w B. odrzucił zażalenie powoda na postanowienie z dn. 17 czerwca 2010 roku w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dn. 28 kwietnia 2010 roku (postanowienie – k. 72 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn (…)).). W. G. w terminie otwartym do wniesienia zażalenia złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i został wezwany do uzupełnienia jego braków poprzez złożenie oświadczenia na załączonym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu wniosku (zarządzenie – k. 75 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Powód nie uzupełnił braku w tymże terminie i zarządzeniem z dn. 16 września 2010 roku zwrócono jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (zarządzenie – k. 98 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W. G. zaskarżył to postanowienie, a akta zostały przedstawione instancji odwoławczej wskutek czego Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dn. 19 października 2010 roku, sygn. akt (…)). , odrzucił zażalenie powoda od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w Sądzie Rejonowym w B.. W uzasadnieniu podkreślono, iż zażalenie powoda jest niedopuszczalne z mocy prawa i jako takie podlega odrzuceniu bez merytorycznego rozpoznania. Zarządzenie o zwrocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest niezaskarżalne, zatem zażalenie podlega odrzuceniu. (postanowienie – k. 104 – 105 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Z uwagi na treść postanowienia Sądu Okręgowego w K. zarządzeniem z dn. 28 października 2010 roku wezwano W. G. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dn. 25 sierpnia 2010 roku poprzez uiszczenie opłaty od zażalenia w kwocie 30,- złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 110 akt Sądu Rejonowego w Będzinie o sygn. I C 170/10). Skarżący opłaty nie uiścił i postanowieniem z dn. 6 grudnia 2010 roku Sąd Rejonowy w B. odrzucił jego zażalenie na postanowienie z dn. 25 sierpnia 2010 roku w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dn. 17 czerwca 2010 roku w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dn. 28 kwietnia 2010 roku (postanowienie k. 117 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Powód w dn. 16 grudnia 2010 roku zaskarżył to ostatnie postanowienie i zarządzeniem z dn. 20 grudnia 2010 roku został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez uiszczenie opłaty od zażalenia w wysokości 30,- złotych, złożenie wniosku o zmianę lub uchylenie skarżonego orzeczenia oraz jego zwięzłe uzasadnienie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 126 akt) Sądu Rejonowego w B.o sygn. (…)).). Powód w zakreślonym terminie nie uzupełnił wskazanych braków i postanowieniem z dn. 3 stycznia 2011 roku odrzucono jego zażalenie na postanowienie z dn. 6 grudnia 2010 roku (postanowienie – k. 136 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W. G. zaskarżył przedmiotowe postanowienie i zarządzeniem z dn. 26 stycznia 2011 roku wezwano go do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie odpisu zażalenia i uiszczenia opłaty w wysokości 30,- złotych – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 139 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W zakreślonym terminie braków nie uzupełnił wobec czego postanowieniem z dn. 21 lutego 2011 roku odrzucono jego zażalenie na postanowienie z dn. 3 stycznia 2011 roku (postanowienie – k. 150 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). W, G. zaskarżył to postanowienie skutkiem czego zarządzeniem z dn. 30 marca 2011 roku zobowiązano go do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez uiszczenia opłaty w wysokości 30,- złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (zarządzenie – k. 154 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Brak ten nie został uzupełniony i postanowieniem z dn. 11 kwietnia 2011 roku odrzucono zażalenie powoda na postanowienie z dn. 21 lutego 2011 roku (postanowienie – k. 157 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Wobec niejednoznacznej treści pisma procesowego W. G. z dn. 20 kwietnia 2011 roku, zarządzeniem z dn. 27 kwietnia 2011 roku zobowiązano go do wskazania w terminie 7 dni czy pismo to stanowi zażalenie na postanowienie z dn. 11 kwietnia 2011 roku pod rygorem przyjęcia, że w przypadku nie wskazania wyraźnie w zakreślonym terminie, że pismo stanowi zażalenie – zostanie ono pozostawione w aktach bez biegu (zarządzenie – k. 161 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).).) Wobec niesprecyzowania przezeń czy pismo stanowi zażalenie – pozostawiono je w aktach bez biegu, o czym poinformowano powoda. Wobec powyższego postanowienie z dn. 11 kwietnia 2011 roku uprawomocniło się z datą --- STRONA 20 --- 22 kwietnia 2011 roku (z tą datą uprawomocniły się również postanowienia z dn.: 21 lutego 2011 roku, 3 stycznia 2011 roku, 6 grudnia 2010 roku, 25 sierpnia 2010 roku, 17 czerwca 2010 roku i 28 kwietnia 2010 roku. Jednocześnie zwrócono fizycznie pozew (zarządzenie – k. 164 akt Sądu Rejonowego w B. o sygn. (…)).). Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o wskazane wyżej dokumenty pochodzące z akt postępowań sądowych szczegółowo wyżej opisanych, których prawdziwość nie budzi wątpliwości zdaniem Sądu wątpliwości. Pozostałe wnioski dowodowe dotyczące postępowań sądowych zostały oddalone wobec niesprecyzowania w zakreślonym terminie prawidłowej sygnatury akt, w sposób umożliwiający zwrócenie się do właściwego sądu o nadesłanie akt, tak aby było możliwe przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że niektóre z podanych postępowań w ogóle nie dotyczyły osoby powoda. I tak n.p. sprawa o sygn. (…)). toczyła się przed Sądem Rejonowym w K. z powództwa J. U.przeciwko (…)). o rentę wyrównawczą, a sprawa o sygnaturze (…)). toczyła się przed Sądem Rejonowym w B. z powództwa J.B. przeciwko (…)). o zapłatę tzw. „barbórki” i „czternastki” za 2003 rok. Sąd oddalił także wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii grafologicznej, ponieważ nie miał on żadnego związku z okolicznościami mającymi znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z identycznych przyczyn oddalono ponowny wniosek strony powodowej o przeprowadzenie dowodu z takiej opinii grafologicznej. Wobec treści oświadczenia powoda złożonego w toku rozprawy w dniu 4 czerwca 2012 roku o rezygnacji ze złożenia zeznań w charakterze strony zmieniono postanowienie dowodowe z dn. 26 kwietnia 2012 roku w ten sposób, że pominięto dowód z zeznań powoda. (postanowienie z dn. 4 czerwca 2012 roku – k. 442 akt) Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż: Podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia był art. 417 § 1 k.c. Zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Wbrew stanowisku reprezentującej pozwany Skarb Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa roszczenie powoda nie mogło podlegać ocenie w kontekście regulacji art. 417¹ § 2 k.c. skoro przepis ten nie obejmuje sytuacji polegającej na wyrządzeniu szkody wynikłej z realizacji wykonania prawomocnego orzeczenia sądowego. W tych przypadkach podstawą prawną roszczenia odszkodowawczego jest art. 417 k.c. (por. Komentarz do art. 417¹ Kodeksu cywilnego, Agnieszka Rzetecka – Gil) Jednocześnie z uwagi na charakter zgłoszonego roszczenia jego oceny należało – po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność Skarbu Państwa – ocenić w kontekście regulacji art. 448 k.c. w zw. z art. art. 24 k.c. W przedmiotowej sprawie żądanie łączone było z wydaniem - w ocenie strony powodowej w sposób bezprawny - przez sądy powszechne szeregu prawomocnych orzeczeń i zarządzeń oraz wadliwych czynności podejmowanych w toku postępowania przygotowawczego przez Prokuratora Rejonowego w B, co uzasadniło legitymację Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w K., Prezesa Sądu Rejonowego w B. oraz Prokuratora Rejonowego w B.. W odniesieniu natomiast do pozwanego Komornika (…)). strona powodowa upatrywała podstaw jego odpowiedzialności w bezpodstawnie dokonanych zajęciach komorniczych oraz naruszeniu jego praw w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym, w toku którego bezpodstawnie dokonano zajęcia otrzymywanego zasiłku przedemerytalnego oraz przetrzymywania na koncie depozytowym środków pieniężne pochodzących z zajęcia. --- STRONA 21 --- Pełnomocnik powoda z urzędu wskazał, iż toczące się postępowania karne oraz cywilne naraziły powoda na wiele nieprzyjemności i spowodowały, że jego wizerunek, poważanie i postrzeganie w środowisku lokalnym bardzo ucierpiały przedstawiając go jako osobę nierzetelną, skonfliktowaną z prawem oraz niegodną zaufania. W uzupełnieniu stanowiska swojego pełnomocnika W. G. w osobistych pismach podkreślał, że zniszczono jego godność publiczną i osobistą, naruszono zasadę bezstronnego rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym, swobodę egzystencji, pozbawiono go prawa do obrony, bezzasadnie oddalano zgłaszane przez niego wnioski dowodowe, a prowadzone z jego udziałem postępowania sądowe spowodowały powstanie zadłużenia. (por. pismo procesowe powoda z dn. 9 maja 2012 roku – k. 424 – 425 akt). Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się więc do ustalenia czy przy wydaniu prawomocnych orzeczeń we wskazanych przez stronę powodową postępowaniach została wyrządzona W. G. szkoda, czy w toku prowadzonego przez Prokuratora Rejonowego w B. miało miejsce przekroczenie uprawnień czy też zaniedbanie obowiązków i czy w związku z tym u powoda nastąpiła szkoda oraz czy podejmowane przez Komornika Sądowego w toku postępowań egzekucyjnych czynności były pozbawione podstawy prawnej. Przepis art. 417 § 1 k.c. wyrażą ogólną podstawę odpowiedzialności władzy publicznej za wyrządzone przez nią szkody. Zgodnie z jego treścią Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Podstawa odpowiedzialności z art. 417 k.c. istnieje wtedy, kiedy zachowanie sprawcze mieści się w zakresie uprawnień i działań organów władzy publicznej. Szkoda musi zostać wyrządzona przez działanie niezgodne z prawem. Rozumienie treści przepisu wyłącza kwestię winy z kręgu przesłanek, od których zależy odpowiedzialność Skarbu Państwa. Zgodnie zaś z art. 77 Konstytucji RP podstawą odpowiedzialności jest wyłącznie niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej rozumiane ściśle zgodnie z konstytucyjnym ujęciem źródeł prawa. Przesłankami tej odpowiedzialności są szkoda w znaczeniu uszczerbku w dobrach osoby poszkodowanej, wyrządzona przez niezgodne z prawem wykonywanie czynności z zakresu władzy publicznej – czyli zdarzenie z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy tymi zdarzeniami. Jeżeli chodzi o to ostatnie pojęcie, to przepis art. 361 § 1 k.c. przewiduje, że zobowiązany do odszkodowania ponosi tylko odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Normatywne ujęcie związku przyczynowego wiąże odpowiedzialność odszkodowawczą z normalnymi następstwami zjawisk stanowiących jej podstawę. Przez pojęcie „normalne następstwa” należy rozumieć następstwa oczekiwane w zwykłej kolejności rzeczy, a nie takie, które są rezultatem jakiegoś niecodziennego zbiegu okoliczności. Natomiast odnośnie „niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej”, uzasadnione jest na tle przepisu art. 417 k.c. przyjęcie, iż skoro wykonywanie władzy publicznej realizowane jest w granicach i na podstawie prawa, to oceny odpowiedzialności odszkodowawczej władzy publicznej należy dokonywać przede wszystkim na płaszczyźnie legalności działań lub zaniechań tej władzy. Przedstawione przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa są jednocześnie miarodajne dla oceny roszczenia powoda o zadośćuczynienie ponieważ przepis art. 24 § 1 k.c. bezpośrednio odsyła do regulacji art. 448 k.c., zgodnie z którym, w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Domagający się ochrony na podstawie tych przepisów, winien wykazać, że doszło do zagrożenia lub naruszenia istniejącego dobra osobistego. Nie jest natomiast wystarczające powołanie się na bliżej niesprecyzowane naruszenie „dóbr osobistych”, rozumiane jako jakaś krzywda, dyskomfort czy ujemne przeżycie psychiczne. --- STRONA 22 --- Skoro obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.), to do obowiązków powoda należało udowodnienie okoliczności (faktów), które pozwalałyby na przypisanie odpowiedzialności pozwanym. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż dowodzenie własnych twierdzeń nie jest obowiązkiem strony, a tylko spoczywającym na niej ciężarem procesowym. Analiza wyników postępowania dowodowego prowadzi do stanowczego wniosku, że strona powodowa nie udowodniła naruszenia swoich dóbr osobistych przez pozwanych i nie wykazała, że do takiego naruszenia doszło. Sprawy z udziałem powoda rozpoznawane były przed Sądem Rejonowym w B., toczyły się w Wydziale Cywilnym, Karnym, Rodzinnym i Nieletnich oraz Pracy. Przedmiotem rozpoznania przez Wydział Cywilny były pozew W. G. o eksmisję ze wspólnie zajmowanego mieszkania żony i dzieci, o zapłatę przeciwko powodowi z tytułu nieregulowania zobowiązań wynikających z umowy o dostarczanie energii elektrycznej, odrzucenia skarg W. G. jako dłużnika na czynności komornika w postępowaniu egzekucyjnym, sprawy o zapłatę przeciwko W. G. z tytułu nabytej w drodze przelewu wierzytelności wynikającej z niespłaconego kredytu bankowego oraz z powództwa W. G. o zapłatę odszkodowania przez komornika. Natomiast w Wydziale Karnym sprawy skazania za znęcanie się nad żoną, rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania w sprawie o znęcanie się nad synem wobec potwierdzonych w opinii sądowo – psychiatrycznej zaburzeń osobowości W. G., rozpoznanie zażalenia powoda na postanowienie Prokuratora w przedmiocie umorzenia dochodzenia w sprawie nieuprawnionego uzyskania informacji. W Wydziale Rodzinnym i Nieletnich sprawy o alimenty od powoda na rzecz jego małoletnich dzieci, o zniesienie wspólności majątkowej małżeńskiej z powództwa W. G.. W Wydziale Pracy przedmiotem rozpoznania były wnioski powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej. Natomiast w Sąd Okręgowy w K. rozpoznawał sprawę o rozwód z powództwa H. G. oraz pozew W. G. przeciwko Skarbowi Państwa – Prokuratorowi Prokuratury Okręgowej. Zdecydowana większość orzeczeń wydanych we wskazanych wyżej sprawach była przedmiotem kontroli sądu odwoławczego – Sądu Okręgowego w K. oraz Sądu Apelacyjnego w K., a nadto sprawy z udziałem powoda były przedmiotem kontroli ze strony Sądu Najwyższego. W przypadku gdy składane przez powoda środki odwoławcze nie były dotknięte brakami formalnymi i przepisy proceduralne pozwalały na rozpoznanie sprawy przez instancję odwoławczą – zawsze podzielała ona pogląd wyrażony w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż składanie przez powoda licznych środków zaskarżenia było – jak się wydaje - wynikiem nienależytego zrozumienia przez niego wezwań kierowanych przez sądy, mających na celu usunięcie braków formalnych składanych pism procesowych. Niejednokrotnie miały miejsce również sytuacje, kiedy pomimo wyraźnego pouczenia o braku przysługujących środków zaskarżenia, wynikającym z obowiązującej wszystkie podmioty biorące udział w postępowaniu sądowym procedury - powód podejmował czynności, które skutkować musiały w świetle obowiązujących przepisów odrzucaniem kolejnych środków odwoławczych. Co więcej powód składał wnioski odwoławcze nawet od rozstrzygnięć w istocie dla niego korzystnych jak np. w sprawie postanowienia sądu o nie uwzględnieniu wniosku Prokuratora w przedmiocie umorzenia postępowania i orzeczenia wobec W. G. środka zabezpieczającego w sprawie (…)). . W ocenie Sądu, nie zostało więc wykazane, aby działania Skarbu Państwa były bezprawne, natomiast samo subiektywne przekonanie powoda o takim charakterze działań nie może stanowić podstawy odpowiedzialności pozwanego. Wszystkie czynności znajdujące swoje odzwierciedlenie w wydawanych orzeczeniach i zarządzeniach w toku wskazanych przez stronę powodową postępowań sądowych podejmowane były w granicach prawa – w ramach obowiązujących przepisów i procedur. Stwierdzić należy, że w toku postępowania strona powodowa nie wykazała, aby zaistniało jakiekolwiek zdarzenie, z którym ustawa łączy odpowiedzialność cywilnoprawną. Niezależnie od braku wykazania przesłanki bezprawności, powód nie wykazał również szkody (krzywdy), która pozostawałaby w adekwatnym związku przyczynowym z określonym działaniem, --- STRONA 23 --- które było koniecznym warunkiem dla powstania określonego uszczerbku. Równocześnie wysokość dochodzonego roszczenia określona została zupełnie dowolnie, bez żadnego związku z okolicznościami faktycznymi niniejszej sprawy. Wymaga także podkreślenia, że zdarzenia z wystąpieniem których strona powodowa wiąże powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego Skarbu Państwa w większości wypadków miały miejsce na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, zatem podniesiony przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa w piśmie procesowym z dn. 13 kwietnia 2011 roku zarzut przedawnienia roszczeń w odniesieniu do większości tych postępowań toczących się z udziałem powoda jest uzasadniony, skoro wedle art. 442¹ k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia i zarazem termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powód zaś w każdej sprawie wiedział kiedy, jakie czynności i przez jaki organ były podejmowane. Nie istnieją także żadne okoliczności, które wskazywałyby, że podniesienie tego zarzutu stanowi ze strony pozwanego nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 k.c. Z powyższych względów z braku przesłanek wskazanych w art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. i art. art. 24 k.c. powództwo w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa należało oddalić. Odnosząc się do kwestii odpowiedzialności pozwanego Komornika (…)). stwierdzić należało brak podstaw do przypisania odpowiedzialności, ponieważ W. G. nie wykazał by jakiekolwiek działania podejmowane w toku postępowania egzekucyjnego były dokonane bezprawnie. Podkreślenia wymaga, iż choć czynności podejmowane w trakcie egzekucji mają charakter przymusowy i wiążą się z nasileniem dolegliwości dla osoby dłużnika, to jednakże są one dokonywane w efekcie wdrożenia do wykonania prawomocnych orzeczeń sądowych stwierdzających obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej stwierdzonej tytułem wykonawczym. Wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego jednoznacznie prowadzą do wniosku, iż podnoszona przez powoda okoliczność polegająca na bezprawnym w jego ocenie przetrzymywaniu środków finansowych na koncie depozytowym w związku z zawieszeniem jednego z postępowań egzekucyjnych spowodowana była zawieszeniem postępowania egzekucyjnego na skutek bezczynności wierzyciela. Natomiast po umorzeniu przedmiotowego postępowania w trybie art. 823 k.p.c. środki te zostały zwrócone z depozytu. Wobec tego z braku przesłanek określonych w art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. i art. art. 24 k.c. również powództwo w stosunku do pozwanego Komornika (…)). oddalono. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. i § 19 i § 2 ust. 3, § 6 pkt 7 oraz § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 28.09.2002 r. w spawie opłat za czynności adwokackie (…) (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), uznając, że sytuacja osobista, zdrowotna i majątkowa W. G. wyczerpuje definicję „szczególnie uzasadnionego wypadku” .