Postanowienie II C 550109 Sqd Apelacyjny w War

--- STRONA 1 --- Na podstawle usiawy 2 dnia 5.09.2001 r. 0 dosiepre do Informacii pubiicznei Dz. U. H2 poz. 119% z pozn zm przekazano inlurmacie puhlicznq w formra Z dokumentu lub w iormie przetwurzonej .................... ' I I im|$ i nazwisko wnioskodawcy Signfi1<1=1I@55@/09 ........................  adres wnioskodawcy VVYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ' Dnia 27 paidziernika 2011 1". Sqd Okrqgowy w Warszawie VII Wydzial Cywilny l w skladzie: I'rzew0dniczqcy: SSO Maigorzata Mqczkowska Protokolantz sekr. sqd. Boiena Majewska . po rozpoznaniu w dniu 24 paidziemika 2011 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powédztwa J.P. A przeciwko Skarbowi Pafistwa — Prezydentowi Miasta W. i Wojewodzie /.../ 0 zaplatq ’ I. zasqdza od Skarbu Paiistwa  Wojewody /.../ na rzecz J.P. kwotcg 7.323.108 (siedem milionéw trzysta dwadzieécia trzy tysiqce sto osiem) zlotych; II. zasqdza dd Skarbu Pafistwa ~ Wojewody /.../ na rzecz J.P. kwotcg 141642.40 (sto czterdzieéci jeden tysiqcy szeééset czterdzieéci dwa 40/100) zlote, tytulem zwrotu kosztéw procesu; III. nakazuje pobraé 0d pozwanego Skarbu Pafistwa — Wojewody /.../ na rzecz Skarbu Pzuistwa — kasy Sqdu Okrqgowego W Warszawie kw0tQ 233,22 (dwieécie trzydzieéci trzy 22/100) ziote, tytuiem zwrotu wydatkéw; IV. ' koszty oplaty sqdowej od pozwu w nie uiszczonej czqéci przejmuje na rachunek Skarbu Pafistwa — kasy Sqdu Okrqgowego w Warszawie. Na skutek apclacji pozwanego od wyroku Sagilu Okrqgowego w Warszawie z dnia 27 paidzicmika 201112, sygn. akt II C 550109 Sqd Apelacyjny w Waréwie I Wydzial Cywilny sygn.. akt I ACa 113/12 dnia 14 wrzeénia 2012r _ 1. oddala apelacjq; 2. zasqdza 0d Skarbu Palistwa — Wojewody /.../ na rzecz J.P. kwoteg 5400 ( piqé tysiQcy czterysta) ziotych tytuiem zwrotu kosztéw procesu W postcpowaniu apelacyjnym Sygn. akt: II C 550/09 Uzasadnienie Powéd J.P., pozwem z dnia 3! sierpnia 2007 r., wniési 0 zasqdzenie na jego rzecz od pozwanego Skarbu Pafistwa ~ Prezydenta Miasta W. kwoty 3.999.700 21., tytuiem naprayvienia szkody wynikajqcej z wydania przez Prezydium Rady Narodowej W m. W. z naruszeniem prawa dwéch decyzji: nr SIIS z dnia 14 grudnia 1960 r. i nr 23/'63 z dnia 6 kwietnia 1963 r. orzekajqcych sprz_edaZ na rzecz Spéidzielni Budowlano ~ Mieszkaniowej ,,/...I” na wiasnoéé czasowq gruntu poiozonego przy ul. W. W WQ, 0 powierzchni 3.88’? 1112, wchodzqcego w skiad nieruchomoéci uregulowanej w hip. nr f...f. Decyzje te zostaly Wydane przed roipoznaniem odwoiania poprzednika prawnego powoda 0d decyzji odmawiajqcej przyznania prawa Wiasnoéci czasowej tego gruntu, co doprowadzilo do ubezskutecznienia tego roszczenia, a wicgo i szkqdy powoda (pozew — k. 110). Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2008 r. Sqd wezwai do udziahl W sprawie w trybie art. 6? k.p.c. Woj ewodq; 1...! jako lfeprezentanta pozwanego Skarbu Pafistwa (postanowienie — k. 108). --- STRONA 2 --- . Pozwany Skarb Paflstwa  Prezydent Miasta W. i Wojewoda :'...:' Wniosi o oddalenie powoclztwa (odpowiedz na pozew — k. 98101). . " ' Wyrokieiti z dnia 11 marca 2008 r. Sad Okrqgowy W Warszawie ' II Wyclziai Cywilny (sygn. akt: II C 569107) oddalii powoclztwo oraz zasqdzii od powoda na rzeoz pozwanego Skarbu Pafistwa ~ Prézyflenta in. W. i Wojewody r'...;’ kwotq 7.200 zI., tymtem zwrotu kosztow procesu (wyrok— k. 128, uzasadnienie — k. 13414.6, postanowienie z dnia 27 sierpnia 2008 r. o sprostowaniu wyroku — k. 194). W wyniku rozpoznania apelacji powoda Sqd Apelacyjny w Warszawie — I Wydzial Cywilny (sygn. akt: I AC8. 103 7/08) wyrokiem z dnia 13 marca 2009 r. uchylil zaskarzony wyrok i przekazat sprawq do ponownego rozpoznania Sqdowi Okrqgowemu w Warszawie, pozostawiajqc temu Sqdowi rozstrzygniqcie 0 kosztach procesu W postqpowaniu apelacyjnym (wyrok — k. 213, uzasadnienie — k. 219228). V W uzasadnieniu wyroku Sag} Apelacyjny stwierdzil, 2e jest zwia_zek przyczynowy pomiqdzy Wydaniem decyzji z dnia 14 grudnia 1960 r. i z dnia 6 kwietnia 1963 r., na podstawie ktérych ustanowiono prawo uzytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomoéci na rze_cz Spoidzielni, a szkodqjakq poniosi powéd, a polegaj 2104 na utracie prawa do tej nieruchomosci. Sqd Apelacyjny wskazai, ze zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 14 lipca 1961 1'. 0 gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 22 z 1969 r., poz. 159 — tekst jedn. ze zm.), umowq uzytkowania Wieczystego zawierano na podstawie decyzji organu gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium powiatowej (miej skiej, clzielnicowej) rady narodowej, przy czym decyzja ta W szczegolnosci okreélaia osobg Wieozystego uzytkownika oraz przedmiot i warunki wieczystego uiytkowania. Deoyzja ta byta czynnosciq poprzedzajapq zawarcie umowy i chociaz umowa jako czynnosé cywilnoprawna b}/Ia samodzielna, to nie mogla dojsé do skutku bez decyzji okreélajqcej jej istotne postanowienia, to jest przedmiot sprzedazy, cenrg i inne Warunki sprzedazy, W szczegolnosoi zas beneficjenta prawa, czyli osobg nabywoy. Decyzja byla koniecznac przeslankq zawarcia umowy i jej skutecznoéci. Uchylenie ostateoznej deoyzji dotyczapej ustanowienia prawa uzytkowania Wieozystego nie powoduje samo przez sic; niewaznosci umowy. Jednak przyjagi nalezy, Ze W obowiqzujapym W chwili zawierania umowy stanie prawnyrn, umoWa_ 0 ustanowieniu prawa uzytkowania Wieczystego na rzeoz Spoidzielni nie zostaiaby zawarta, gdyby nie zostala wczesniej wydana decyzja administracyjna. Wiqi miodzy deoyzjq administrac}/jna. a umowqjest tak écisla, ze nakazuje przyjqé zwiqzek przyczynowy porniqdzy tyrni zdarzeniarni. Bez decyzji pozytywnej nie doszioby do zawarcia umowy, a zatem nie powstaiaby szkoda. K" Sqd Apelacyjny uznal takze, ze powodowi nalezy przypisaé status stronjl W pdstqpowaniu administracyj nym, powohljqo siq na materialny charaktcr strony, jaki wynika z art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisern, za stronq uznaje sic; kazdego, czyjego interesu prawnego lub obowiqzku dotyczy postqpowanie albo kto iqda czynnoéci organu ze Wzglegdu na swoj interes prawny lub obowiagek. Chociaz poprzedniczka prawna powoda — Z.P. nie byia strong postqpowari zakoficzonych wydaniem decyzji z dnia 14 grudnia 1960 1. i z dnia 6 kwietnia 1963 r., mimo it oba te postqpowania W sposéb oczywisty dotyczyly jej praw, to W charakterze strony uczestniczyl; powéd W postqpowaniu 0 stwierdzénie niewaznosci tych decyzji. W ocenie Sqdu Apelacyjnego, dla uzyskania mozliwosci realizowania roszczenia odszkodowawczego w trybie art. 160 k.p.a. wystarczajape jest uzyskanie statusu strony W postqpowaniu nadzorczym, skoro zmierza ono do zaspokojenia interesu prawnego danej osoby W takim samym stopniujak uczestnictwo w postopowaniu ,,zwykIym”. Sqd Apelacyjny uznai jednak jednoczeénie, ze roszczenie powoda nalezy rozpatrzeé nie na podstawie art. 160 k.p.a., ale na podstawie art. 4171 § 2 k.c., z uwagi na brzmienie art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. 0 zmianie ustawy — Kodeks cywilny oraz 0 zmianie niektorych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. I692). Przy ponownym rozpoznaniu sprawyi powod podtrzymai powodztwo. Nastfgpnie pismem Wniesionym W clniu 15 lipca 2010 r. rozszeizyi powodztwo wnoszqc 0 zasaflzenie kwoty 7.323.108 2I. Rozszerzenie powodztwa nastqpiio na skutek wydania przez biegiego opinii dotyczqcej wartoéci nieruchomoéci bodapej przedmiotem sporu (pismo z rozszorzeniem powédztwa — k. 308). Pozwany Skarb Pafistwa — Prezydent Miasta W. i Wojewoda )'...f Wniosi o oddalenie powodzlwa. Pozwany podniosi zarzut nieuchronnosci wywlaszczenia, a takze Wskazal, ze byiy . I _2_ --- STRONA 3 --- Wiaéciciel nie mégi Wybudowaé osiedla mieszkaniowego, z uwagi Ila owczesne praWo budowlane oraz ze nieruchomosé nie moglaby zostac’: przyznana byiemu W18§C1Ci610\VI z uwagi na przeznaczenie nieruchornosci W planaoh zagospodarowania przestrzennego. Pozwany zgiosii rowniez zarzut przedawnienia (stanowisko pozwanego — k. 237239, 254). Ponownie rozpoznaj 210 sprawq Sqd Okrqgowy ustaiii nastqpujqcy stan faktyczny: Wiasnosié nieruchomoéci poiozonej przy ul. W. W W., oznaczonej jako ,,Nie1uchomoéé r’...f nr f...f”, o powierzchni 2 ha 8.446 mg, przyslrugiwaia Z.P.. Przedmiotowa nieruchomoéé jest poiozona na obszarze objqtyrn dziaianiem dekretu z dnia 26 paidziernika 1945 r. o Wlasnosci i uzytkowaniu gruntéw na obszarze m. W. /Dz. U. Nr 50, poz. 279! (zaéwiadczenie Sqdu Rejonowego dla W.r’...r’ z dnia 6 listopada 2002 r. — k. 8184). Z.P. ziozyla W terrninie Wniosek o przyznanie prawa W1flSIlO§CI czasowej do przedmiotowej nieruchomoéci, na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 paidziemika 1945 r. 0 Wiasnoéci i uzytkowaniu gruntéw na obszarze m. W.. I < Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia 24 wrzeénia 1954 r. odrnowiono byiej W1&§CiCIC1C6 ustanowienia prawa Wiasnoéci czasowej do przedmiotowej nieruohomosci. Z.P. ziozyia W term inie odwolanie od powyzszego orzeczenia.  Decyzjq nr 51fS Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia 14 grudnia 1960 r. orzekio o sprzedazy na Wiasnoéé czasowq na 80 lat dziaiki gruntu przy ul. /.../ W W., Wchodzapej W skiad Wyzej opisanej nieruohomoéci na rzecz Spoldzielni Budowlano — Mieszkaniowej ,,/.. .1”. Decyzjq nr 23126 Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia 6 kwietnia 1963 r. zmieniono wyzej Wymienionq decyzjq W ten sposob, ze zamiast sprzedazy na Wiasnoéé ozasowq ustanowiono na rzecz Spoidzielni Budowlano — Mieszkaniowej ,,f.../” uzytkowanie Wieozyste gruntu o powierzchni 11.255 mg, polozonego przy ul. ;’...r', :'...r‘, f...f i /'...I w W. na 99 lat. W wykonaniu decyzji z dnia 6 kwietnia 1963 r. umowq z dnia 22 listopada 1963 r. ustanoWion0 prawo uzytkowania Wieczystego na rzeoz Spoldzielni Budowlano — Mieszkaniowej ,,/...:”’ do gruntu wymienionego W tej deoyzji. Decyzjq z dnia 3 wrzeénia 2002 r. Samorzqdowe Kolegium Odwoiawcze W W., rozpoznajap odwoianie Z.P. od orzeozenia Prezydium Rady Narodowej W rn. W z dnia 24 Wrzesnia 1954 r. odmawiajqcego jej ustanowienia prawa. wiasnoéci czasowej do przedmiétowej nieruchomoéci, uchyliio zaskarzone orzeczenie i sprawg przekazaio organowi I instancji do poiiownego rozpoznania (decyzja — k. 505 1).   . Rozpoznajap ponownie ziozony przez Z.P. Wniosek Prezydent m. W. deoyzjq nr 23412003 Z dnia 24 Iipca 2003 r. odméwit J.P. — iiastqpcy prawnemu Z.P. ustanowienia prawa. uzytkowania Wieczystego do gfuntu potozonego przy ul. W. W czqsci stanowiqcej Wlasnoéé m. W. (decyzja — k. 38 39). Decyzjq z dnia 23 czerwca 2005 r. Samorzzgdowe Koiegium Odwoiawcze W W., na. Wniosek J.P., StWi6l'(IZi10, ze decyzja 111" Si/S Prezydium Rady Narodowej W m. W. z dnia 14 grudnia 1960 r. ZOSIfl1& wydana z naruszeniem prawa i odmowilo stwierdzenia jej niewaznoéci (decyzja — k. 11I2, postanowienie — k. 13, Wniosek — k. 4043). ' Decyzjq z dnia 24 kwietnia 2006 r. Samorzqdowe Kolegium Odwotawcze W W., na wniosek J.P., stwierdziio, ze decyzja nr 23/26 Prezydium Rady Narodowej W m. W. z dnia 6 kwietnia 1963 r. réwnir:2 zostata Wydana z naruszeniem prawa. i odméwiio stwierdzenia jej niewaznoéci (decyzja — k. 14I5, wniosek  k. 4043). Deoyzjq z dnia 9 listopada 2006 r. Samorzqdowe Kolegium Odwoiawcze W W. oddaiilo wniosek J.P. z dnia 2 czerwca 2006 r. o przyznanie odszkodowania za szkodg powstaiq na skutek wydania z naruszeniem prawa decyzji Prezydium Rady Narodowej w m. Wfz dnia 14 grudnia 1960 r. i z dnia 6 kwietnia 1963 r. (decyzja — k. S2). _ Spadek po Z.P., zmarlej W dnio 30 pazdziemika 1974 r., nabyi W caiosci bratanek K.P.(postanoWienie Sqdu Rejonowego W K. z dnia 30 kwiemia 1976 r.', sygn. akt: V Ns 1 170126 — k. 86). Spadek po K.P., zmariym W dniu 15 grudnia 1988 r., nabyi W caiosci syn J.P. (postanowienie Sqdu Rejonowego dla K. I...1‘ z dnia 27 czerwca 1989 r., sygn. akt: I Ns 1003;/891$ — k. 85). ,_3_ --- STRONA 4 --- Zgodnie z Planem Generalnym W. na lata 16561965, zatwierdzonym przez Prezydium Rzqdu W dniu 2 lipca I956 r., nieruohomoéé hipoteczna nr I’.../, poiozona przy ul. 7...!’ W W. znaj dowaia sis; na terenié przeznaczonym pod Z3bUd0WQ skupiona, W czqsci rozproszona, oraz pod ulice i place (Wypis z planu — k. 240242). Zgodnie z Ogolnym Planem Etapowym i Kierunkowym rn. W. dla Dzielnicy 7...)‘, zatwierdzonym ilchwaiq nr 4/13 Prezydium Rady Narodowej m. W. W dniu 31 stycznia 1961 r., nieruchomosé hipoteczna nr /.../, poiozona przy ul.. /...:’ W W., W czqsci o powierzchni 3.887 m2, znajdowaia sis na terenie przeznaczonymi pod zabudowq jednorodzinnq, komunikacjq drogowa, i oswiatq (Wypis z planu — k. 244248). Zgodnie Z Miejscowym Planem Ogolnym Zagospodarowania Przestrzennego m. W., zatwierdzonym uchwaiq nr XXXV/ 199/92 Rady m. W. 2 dnia 28 Wrzeénia 1992 r. (Dz. Urz. Woj. 7...? Nr» 15, poz. 184), przedmiotowa nieruchomoéé W czqéci 0 powierzchni 3.887 m2, znaj d0wa1a siq na W obszarze scisiego centrum, oznaczonym symbolem MU27 o funkcji preferowanej mieszkaniowej z ushlgami I stopnia obslugi 0 zasiqgu ponadlokalnym, gdzie dopuszcza siq Iokalizowanie obiektow o innych funkcjach mieszkaniowych Wraz z niezbqdnyrni urzqdzeniami nie kolidujqcych 2 funkcjami preferowanymi i gdzie wyklucza siq lokalizowanie obiektéw 0 uciqzliwoéciach i szkodliwoéci Wykraczaj a_cych poza granice terenu lokalizacji. Wartoéé prawa uzytkowania Wieczystego do nieruchomoéci poiozonej przy ul. W. W W., oznaczonej jako ,,Nieruchomo§é :'...r’ nr r'...f”, W czqsci o powierzchni 3.887 rnz, stanowiapej Wiasnoslé m. W., Wedhlg stanu nieruchomosci i pianu zagospodarowania przestrzennego obowiqzujapego W dacie wydania decyzji z dnia 14 grudnia 1960r., a Wedhxg can obecnych, Wynosi 6.390.228 z1., zas Wediug stanu nieruchomoéci i planu zagospodarowania przestrzennego obowiqzujqcego W dacie wydania decyzji 2. dnia 24 Iipca 2003 r., a Wedhlg cen obecnych Wynosi 7.323.108 2.1. (opinia bieglego rzeozoznawcy maj ajckowego J.B. — k. 278297, 32933 0). Powyzszy stan faktyczny Sqd ustalii na podstawie Wyzej wymienionych dowodow, a W tym ziozonych do akt odpiséw i kopii dokumentéw, przede Wszystkim decyzji administracyjnych. Zadna ze str0n.nie kwestionowaia ich autentyoznosioi. PoW6cl nie kWestionoWa1 takze zlozonych przez pozwanego planow zagospodarowania przcstrzennego (oéwiadczenie peinomocnika powoda na rozprawie W dniu 28 Wrzesnia 2009 r. — k. 254). Sa,d ustalii stan faktyczny rowniez na podstawie opinii biegiego rzeczoznawcy majqtkowego J .B. . Zadna ze stron nie kwestionowefla tej opinii. Na rozprawie W dniu 13 grudnia 2010 1'. biegiy wydai ustnq, uzupeiniajapq opiniq odpowiadajqc na pytania pozwanego (k. 329330). Opinia ustna takze nie zostaia zakwestionowana przez zadnq ze stron. Sqd uzna1 opiniq za Wykonanq prawidiowo, nie znaj duj a,c Zadnych podstaw, aby odméwié daniajej Wimy. Na rozprawie W dniu 24 pazdziemika 2011 r. Sad oddalii Wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii biegiego rzeczoznawcy majqtkowego na okolicznoéé Wyceny Wartoéci nieruchomosoi biorqc pod uwago nieuchrormosé Wywiaszczenia nieruchornoéci, jako nieprzydatny do rozstrzygniocia niniejszej sprawy, uznajqc, ze brak jest podstaw do przyjqcia, to nieruchomoéé zostalaby wywiaszczona. Pozwany nie zg1osi1 zastrzezenia co do oddalenia tego Wniosku dowodowego, na podstawie art. 162 k.p.c. (protokol rozprawy — k. 351). Sqd zwazyl, co nastgpuje: ~ Powédztwo byio zasadne W caloéci. Powéd wskazyWa1, ze poni6s1 szkodq na skutek wydania niezgodnego z prawem decyzji aclministracyjnych z dnia 14 gmdnia 1960 r. i Z dnia 6 kwietnia 1963 r. — ustanawiajapyoh na rzecz Spoidzielni prawo uzytkowania wieczystego do nieruchomoéci bqdapej przedmiotem powédztwa. Decyzje powyzsze zostaiy wydane pomimo tego, Ze odwoianie by1ej wiaécicielki nieruchomoéci od orzeczenia odmawiajapego'ustan0wienia na jej rzecz prawa Wiasnosci czasowej do tej nieruchomoéci, nie zostaio rozpoznane. Odwoianie zostaio rozpoznane dopiero decyziq SKO z dnia 3 Wrzeénia 2002'r., ktéra, deoyzja organu I instanoji odmawiajapa przyznania prawa wiasnoéci czasowej zostaia uchylona. Rozpoznajqc ponownie Wniosek nastqpcy prawnego byiego wiaéciciela nieruchomoéci, decyzja, 2 dnia 24 lipca 2003 r., odmowiono poWodoWi ustanowienia prawa uzytkowania Wieczystego do przedmiotowego gruntu W ozrgéci stanowiapej Wiasnosé m. W.. W uzasadnieniu decyzji Wskazano, ze nieruchomosé zostaia 4 --- STRONA 5 --- rozdysponowana na rzecz oséb trzecich i cllatego brak jest mozliwosci ustanowienia praWa uzytkowania wieczystego na rzecz byiego wtasciciela. Powéd wywodzii zatem swoja, szkodq z wydaniem niczgodnych z prawem decyzji z dnia I4 grudnia 1960 r. i z dnia 6 kwietnia 1963 r_., W nastqpstwie ktorych na rzecz Spéidzielni zostaio ustanowione prawo uzytkowania wieczystego i W nastqpstwie ktérych powodowi odméwiono ustanowienia prawa uzytkowania Wieczystego do tej nieruchomoéci. Zgodnie z art. .386 § 6 k.p.c., Sad Okrqgowy ponownie rozpozliajac sprawo byi zwiazany ocena prawnai Wskazaniami co do dalszego postqpowania zawartymi W uzasadnieniu wyroku Sadu Apeiacyjnego W Warszawie Z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt: I ACa 103 7108. Sad Apelacyjny przesqdzii, ze istnieje adekwatny zwiazek przyczynowy pomiadzy Wydaniem niezgodnych Z prawem decyzji z dnia 14 grudnia 1960 r. i z dnia 6 kwietnia 1963 r. a szkoda jaka poniési powéd W postaci utraty prawa uzytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomosci. Sad Apelacyjny wskazai réwniez, ze roszczenie powoda nalezyrozpatrywaé na podstawie 4171 § 2 k.c., nie zaé na podstawie art. 160 k.p.a., zastosowanym przez Sad Okrqgowy poprzednio rozpoznaj acy sprawq. Kwestiq odpowiedziainoéci odszkodowawczej organow administracji pafistwowej za szkodt; wyrzadzona decyzja administracyjna reguluje W obecnie obowiazujqcym stanie prawnym art. 417] § 2 k.c., ktory Wszedi W Zycie W dniu 1 Wrzeénia 2004 r. w nastqpstwie uchwalenia ustawy z dnia 17 czerwoa 2004 r. 0 zmianie ustawy  Kodeks cywiiny oraz niektérych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692). Ustawa ta postanowieniem 2» art. 2 ust. 2 uchyliia art. 160 k.p.a. W oaiosoi W jego dotychczasowym brzmieniu. Jednoozesnie jednak, zgodnie z art. 5 wspomnianejustawy nowelizujaoej z dnia 17 ozerwca 2004 r., do zdarzeli i stanéw prawnych powstalych przed dniem Wejscia W zycie niniejszej ustawy Stosuje siq przepisy art. 417, art. 419, art. 420, art. 4201, art. 4202 i art. 421 ustawy kodeks oywilny oraz art. 153, art. 160 i arc. 161 § 5 ustawy kodeks postqpowania administracyjnego, W brzrnieniu obowiazujaoym do dnia Wejscia W zycie niniejszej ustawy. Kwestia interpretacji art. 5 wyzej powoianej ustawy zmieniajacej budziia kontrowersje. Ostatecznie zostaiy one rozstrzygniqte W uchwale Sadu Najwyzszego, podjcgtej W skiadzie Izby Cywilnej Sadu Najwyzszego W dniu 31 rnarca 2011 r., sygn. akt: III CZP 112;’ 10. W uohwale tej Sad Najwyzszy wyrazii poglad, ze do roszczefi o naprawienie szkody Wyizadzonej ostateczna deoyzja administraoyjna wydana przed dniem 1 Wrzesnia 2004 r., ktorej nilpwaznoéé Iub Wydanie jej 2; naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono po tym dniu, Ina zastosowanie art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a. oraz jezeli ostateczna Wadliwa deoyzja administracyjna zostaia Wydana przed dniem Wejscia W zycie Konstytucji RP odszkodowanie przysiugujape na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. nie obejmuje korzysci utraconych Wskutekjej wydania, choéby utrata nastapila po dniu Wej soia W Zyoie Konstytucji. W niniejszej sprawie Wadliwe decyzje administracyjne zostaiy wydane W dniu I4 grudnia 1960 r. i W dniu 6 kwietnia 1963 r., a zatem na dhlgo przed dniem 1 Wrzesnia 2004 r. Zgodnie z éwczesnym art. 160 k.p.a., stronie, ktéra ponios1a szkodq na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. albo stwierdzenia niewaznoéci takiej decyzji, siuzy roszczenie o odszkodowanie za poniesiona rzeczywista szkodq, chyba ze ponosi ona wing za powstanie okolicznoéci Wymienionych W tym przepisie. W mysl art. 160 § 3 k.p.a., odszkodowanie przysiuguje od organu, ktéry Wydat deoyzjq z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a., chyba ze wing za powstanie okolicznoéci wymienionych W tym przepisie ponosi inna strona postqpowania dotyczacego tej decyzji; W tym ostatnim przypadku roszczenie 0 odszkodowanie siuzy W stosunku do strony Winnej powstania tych okolicznosci. ' Ponownie rozpozliajac sprawq, Sad I Instancji byi zwiazany ocena prawna i Wskazaniami co do dalszego postqpowania zawartymi W uzasadnieniu wyroku Sa_c1u II Instanoji, zgodnie z art. 386 § 6 k.p.c. Kwestia zWiazania.wyrokiem Sada II Instancji miaia 0 tyle znaczenie W niniej szej sprawie, ze wytyczne tego Sadu rdznily sis; od zapadlej pozniej uchwaly Sadu Najwyzszego z dnia 31 marca 201 I r., sygn. akt: III CZP 112110. I . _5_ --- STRONA 6 --- Zgodnie z art. 386 § 6 k.p.c., zwiqzanie wytycznyrni sadu II instancji nie nastqpuje W przypadku, gdy nastapita zrniana stanu prawnego. Uchwata Sadu Najwyzszego, naWet podjeta W sktadzie calej Izby tego Sadu, nie stanowi zmiany stanu prawnego. Zdaniem Sadu, mozna jednak przyj a_é, Ze poprzez wydanie uchwaly Sada Najwyzszego z dnia 31 marca 2011 r. nastapita swoista zmiana szeroko rozumianego porzadku prawnego. UchWa1a z dnia 31 marca 2011 r. zostata podjqta przez Sad Najwyzszy W skladzie Izby Cywilnej tego Sa_du. Ma zatem bardzo wysokq range, stanowi ujednolicenie praktyki orzeczniczej sadow powszechnych i Sadu Najwyzszego w zakresie stosowania art. 160 k.p.a. Uchwaia ta Wiaze Sad Najwyzszy, takze przy rozpoznawaniu kasacji w poszczegélnych sprawach. Nie jest wiec to ,,zWyk1a” uchwala podej mowana przez Sad Najwyzszy W skladzie podstawowym, czyli W skiadzie 3 sedziow. Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy Z dnia 23 listopada 2002 r. 0 Sa_dzie Najwyzszym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), uchwaty petnego skladu Sadu Najwyzszego, sktadu potaczonych izb oraz sktadu catej izby z chwila ich podjqcia uzyskuja moc zasad prawnych. Sktad siedmiu sedziéw moze postanowié o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej. Zgodnie z art. 62 § I i § 2 ustawy o Sadzie Najwyzszyrn, jezeli jakikolwiek skiad Sadu Najwyzszego Zamierza odstapié od zasady prawnej, przedstawia powstale zagadnienie prawne do rozstrzygnieoia p61'11BI1'll.l skiadowi izby. Odstapienie od zasady prawnej uchwalonej przez izbe, przez potaczone izby albo przez pehiy sklad Sadu Najwyzszego wymaga ponownego rozstrzygniecia W drodze uchwaiy odpowiednio przez Wiasciwa izbq, poiaczone izby Iub petny skiad Sadu Najwyzszego. Przyjaé nalezy, ze gdyby uohwala Sadu Najwyzszego w sprawie 0 sygnaturze akt: III CZP 112;’ 10 zapadta przed dniem 13 marca 2009 r., to Wydajac W tym dniu wyrok, Sad Apelacyjny uwzgledniiby tezy zawarte W tej uchwale i wydal wyrok zgodny z uchwata. UchWa1a z dnia 31 marca 2011 r. podjeta przez Sad Najwyzszy W sktadzie Izby Cywilnej jest W praktyce swoista zmiana praWa, gdyz Wiazac Sad Najwyzszy W rozpoznaWanych sprawach, Wiaze takze posrednio sady powszechne. Orzeczenie wydane przez sad powszechny niezgodnie z ta uchwata, zaskarzone kasacja, nie zostanie utrzymane W mocy. Sad przyjat zatem, ze roszczenie powoda nalezy rozpoznaé na podstawie art. 160 k.p.a. Stwierdzié jednak W tym miejscu nalezy, ze przestanki okreslone W art. 4171 § 2 k.c. sa tozsame z przestankami z art. 160 k.p.a. W kwestiach istotnych dla niniejszej sprawy (utracone korzysci nie byty przedmiotem rozpoznania W niniejszej sprawie). Dlatego tez zadanie powoda oparte na postaWie art. 4171 § 2 k.c. réwniez bytoby zasadne. / Nie byto kwestionowane, ze Skarb Pafistwa jest hiernie legitymowany W sprawie o naprawienie szkody Wyniktej z ostatecznej decyzji administraoyjnej, o ktorej moWa W art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. — Przepisy wprowadzajace ustawe 0 samorzadzie terytorialnym i ustawe o pracownikach samorzadowych. Dal porzadku nalezy jedynie przytoczyé podzielany przez Sad orzekaj any W niniej szej sprawie poglad wyrazony W uchwale Sadu Najwyzszego podjetej W sktadzie 7 sedziéw z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt: III CZP 99/06, zgodnie z ktérym to Skarb Pafistwa jest biernie legitymowany W sprawie o naprawienie szkody Wyniktej z ostatecznej decyzji administracyjnej, 0 ktorej mowa W art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. — przepisy Wprowadzajace ustawe 0 samorzadzie terytorialnym i ustawe o pracownikach samorzadowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), takze wtedy gdy stwierdzenie jej niewaznosci Iub stwierdzenie, ze zostata Wydana z naruszeniem prawa nastapito po dniu 26 maja I990 r. Nie byto rowniez kwestionowane, ze jednostka organizacyjna reprezentujqca pozwany Skarb Pafistwa W niniej szej sprawie powinien byé Wojewoda /.../. Powod J.P. wykazat, ze zostaty Wydane wadliwedecyzje administracyjne z dnia 14 grudnia 1960 r. i z dnia 6 kwietnia 1963 r., ktérych wydanie z naruszeniem prawa zostato nastepnie stwierdzone. Powéd Wykazat takze, ze poniosl szkodq W wyniku wydania Wadliwego rozstrzygniecia i ze istnieje adekwatny zwiazek przyczynowy pomiedzy Wydaniem niezgodnych z prawem decyzji administraoyjnych a szkodajaka poniosl. Istnienie adekwatnego zwiazku przyczynowego pomiqdzy Wadliwymi decyzjami a szkoda powoda zostato przesadzone przez Sad Apelacyjny rozpoznajacyniniej sza sprawe i co jest Wiazace dla Sadu Okregowego ponownie rozpoznajacego sprawe. W tym zakresie naiezy odeslaé do argumentacji . V _6_ --- STRONA 7 --- Sadu Apelacyjnego zawartej W uzasadnieniu tego Sadui przytoczonej W podstawowym zakresie W poozatkowej czqéci niniejszego uzasadnienia.  W tym miejscu zauwazyé nalezy, ze niezasadne byly zarzuty pozwanago odnosnie nieuchronnosci wywlaszczenia, niemozliwosci Wybudowania osiedla mieszkaniowego przez bylego Wtasciciela nieruchomosci oraz ze nieruchomosé nie mogtaby zostaé przyznana bytemu Wtascioielowi z uwagi na przeznaczenie nieruchomosci W planach zagospodarowania przestrzennego. Podkreslié nalezy, Ze odwolanie bylego Wtasciciela nieruchomosoi od orzeczenia administracyjnego z dnia 24 Wrzesnia 1954 r., odmawiajacego ustanowienia prawa Wlasnosci ezasowej do przedmiotowej nieruchomosci, zostalo rozpoznane dopiero decyzja z dnia 24 lipca 2003 r. Fakt tak péznego, niezgodnego Z przepisami procedury administracyjnej Wowczas i obecnie obowiazuj aoej, rozpoznania odwotania, obciaza organ administracyjny, a nie bylego Wlasciciela. Skoro decyzja rozpoznajaca odwotanie od orzeczenia oddalajacego Wniosek 0 przyznanie prawa Wlasnosci czasowej na podstawie dekretu /.../ zostala Wydana dopiero W dniu 24 lipca 2003 r., to W tej dacie organ rozpatrywai przestanki do ustanowienia prawa uzytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomosoi na rzecz jej bylego wlasciciela (nastepcy prawnego). Nalezy zatem Wziaé pod uwage przepisy prawa obowiazujqce W dacie wydania decyzji z dnia 24 lipca 2003 r., a takfoe plan zagospodarowania przestrzennego obowiazujacy W tej daoie. Przepisy obecnie obowiazujaeego praWa nie stwarzaja barier dla inwestoréw indywidualnych. Plan zagospodarowania przestrzennego nie byl sprzeczny z mozliwoécia uzytkowania nieruchomosci przez jej bytego Wlaéciciela. W daoie 24 lipca 2003 r. nie istniala ,,nieuchronn0éé wywiaszczenia” dla tej nieruehomosci. Jedyna, przestanka odmowna podana w deeyzji z dnia 24 Iipca 2003 r. byto rozdysponowanie nieruohomosoia na rzecz oséb trzecich. Sad uznat zatem, ze poWod poniosl szkode stanowiaea Wartosé prawa uzytkowania Wieczystego Wedlug stanu nieruohomosoi na dziefl wydawania decyzji odmawiajaoej ustanowienia na rzecz powoda prawa uzytkowania Wieczystego, wedlug "planu zagospodarowania przestrzennego obowiazuj aoego W tej dacie, a Wedlug cen obecnych. Brak bylo podstaw, aby przyjmowaé date wydania decyzji z kat 60tyoh jako rniarodajna dla ustalenia stanu nieruchomosci i planéw zagospodarowania przestrzen ego obowiazujacych W tamtym ezasie. Decyzja rozpoznajaca odwolanie od orzeczenia z dnia 24 Wrzri:snia 1954 r. zostata wydana W dniu 24 lipca 2003 r. Na te date organ rozpatrywat mozliwosé ustanowienia prawa uzytkowania Wieczystego na rzecz byiego Wlasciciela nieruchomosci. Gdyby nie zostaty W}/dane niezgodne z prawem decyzje z dnia 14 grudnia 1960 r. i z dnia 6 kwietnia 1963 r., przyjaé nalezy, ze decyzja z dnia 24 lipca 2003 r. byiaby korzystna dla powoda. Skoro zas byla to decyzja odmowna, to szkode powoda nalezy mierzyé Wedhlg stanu na dziefi wydania odmownej decyzji z dnia 24 lipca 2003 r. Sta_d tez Sad przyjat wysokosé szkody liczona Wedlug Wartosci prawa uzytkowania Wieczystego wedlug stanu nieruchomosci, a W tym i przeznaczenia nieruchomoéci W planie zagospodarowania przestrzennego, na dziefl 24 lipca 2003 r., a Wedtug can obecnych (art. 363 § 2 k.c.). ' Sad uznal podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia za niezasadny. Zgodnie z art. I60 § 6 k.p.a., roszczenie 0 odszkodowanie przedawnia sie z uplywem trzech lat od dnia, W ktérym stata sie ostateczna decyzja stwierdzajaca niewaznosé decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. albo decyzja, w ktérej organ stwierdzit, w mysl art. 158 § 2 k.p.a., ze zaskarzona decyzja zostala wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Norma prawna zawarta W art. 160 § 6 k.p.a. jest norma lex specialis nie tylko W odniesieniu do samego trzyletniego terminu przedawnienia, ale takze W odniesieniu co do liczenia sposobu biegu przedawnienia. Art. 160 § 6 k.p.c. regaluje W spos6b'pe1ny zasade i terminyprzedawnienia W odniesieniu do roszczefi, ktorych zrédlem jest wydanie wadliwych deoyzji administracyj nych. Naleiy zauwazyé, ze d0C110ClZGI11€_,I‘0SZCZ8I’l na podstawieart. 160 k.p.a. jest specyficznym rodzajem dochodzenia odszkodowania. Jego podstawa i Warunkiem jest stwierdzenie niewaznosci decyzjilub stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa. Organ adm in istracyj ny moze z urztgdu stwierdzié, ze decyzja zostata wydana z naruszeniem prawa lub zejest nieWazna. Skoro tego nie czyni i dopiero na Wniosek strony wydaje deoyzje, W ktérej potwierdza wydanie WadliWej decyzji, to nie moie dla strony ptynaéWczesniej termin przedawnienia. Tym bardziej, ze Warunkiern doohodzenia . _.?_ --- STRONA 8 --- odszkodowania jest wydanie decyzji stwierdzajaoej wydanie Wadliwej decyzji z naruszeniem prawa Iub stwierdzenie niewaznosci decyzji. Wczeéniej strona nie moze dochodzié odszkodowania. Nie moze zatem réwniez zaozaé biec Wczesniej termin przedawnienia. . W niniejszej sprawie decyzja, z dnia 23 czerwca 2005 r. i z dnia 24 kwietnia 2006 r. Samorzadowe Kolegium Odwolawcze W W. stwierdzito wydanie z naruszeniein prawa decyzji z dnia 14 grudnia 1960.1‘. i z dnia 6 kwietnia 1963 r. Powod ztozyl Wniosek 0 przyznanie odszkodowania W dniu 2 czerwca 2006 r., a zatem przed uplywem 3Ietniego terminu przedawnienia. Nastepnie po otrzymaniu decyzji o odmowie przyznania odszkodowania z dnia 9 listopada 2006 r., w dniu 31 sierpnia 2007 r. zlozyty pozew do Sadu. Zatem zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego by! niezasadny. Zdaniem Sadu, zarzut przedawnienia bytby takze niezasadny, gdyby zadanie powoda zostato rozpoznane na podstawie art. 4171 § 2 k.c. Wéwczas roszczenie bytoby przedawnione, zgodnie z art. 442 k.c., jednak zarzut przedawnienia stanowitby naduzycie prawa, sprzeczne z art. 5 k.c. Naduzyciem prawa jest bowiem powolywanie sie na zarzut przedawnienia wéwczas, gdy strona dochodzi swoich roszezefi na podstawie przewidzianego tsybu postepowania, W niniejszym wypadku na podstawie art. 160 k.p.a., czyli nie pozostaje bezczynna, a w wyniku zmian legislacyjnych oraz Wykladni przepiséw prawa dochodzi do przedawnienia jej roszczenia. Majac na uwadze powyzsze rozwazania faktyczne i prawne, Sad orzekl jak W sentencji, uwzgledniaj ac powédztwo W catosci. O kosztach postepowania Sad orzekt na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z ktorym strona przegrywajaca sprawe obowiazana jest zwrécié przeciwnikowi na jego zadanieikoszty niezbedne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z uwagi na fakt uwzglednienia powddztwa W caiosei, strona Wygrywaj aoa sprawe jest powdd. Na koszty postepowania poniesione przez powoda skladaly sie: koszty oplaty sadowej od pozwu W Wysokosci 25.000 zl. (powod zostal zwolniony od ponoszenia kosztow optaty sadowej od pozwu ponad 25.000 zl. — k. 89), koszty oplaty sa_doWej od apeiacji W Wysokosci: 100.000 zt. (k. 186, 187), koszty Wynagrodzenia biegtego W taoznej wysokosci 4.042,\40 21. (k. 271, 301), koszty zastepstwa proeesowego za I instancje, ktdre Sad ustalit na podstaWie § 6 pkt 7 rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwosci z dnia 28 Wrzeénia 2002 r. W spraWie opiat ia czynnoéci adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Pafistwa. kosztéw nieoplaoonej pomocy prawnej udzielonej z urzedu (Dz. U. Nr 163, poz. I348 ze zm.) na kwote 7.200 Z1. oraz koszty zastepstwa procesowego za II instanoje, ktore Sad ustalii na podstawie § 13 ust. 1 pkt 2 W zw. z § 6 pkt 7 wyzej powotanego rozporzadzenia na kwote 5.400 2.1. (7.200 zl. x 75 %), ozyli Iacznie 141.642,40 Z1. PoW6d zostai zwolniony od kosztéw sadowych W czesci, to jest od opiaty sadowej od pozwu ponad 25.000 zl. (postanowienie z dnia 18 Wrzesnia 2007 r. — k. 89), a W zwiazku z powyzszym nie uiscit opiaty sadowej od pozwu W czesci ponad 25.000 21. Wobec braku podstaw do obciazenia kosztami sadowymi strony pozwanej, ktéra na podstawie art. 94 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sadowych W sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398) nie ma obowiazku uiszczania opiat, Sad na podstawie art. 1 13 ust. 1 tej ustawy (a contrario), przejat oplate sa_doWaW nie uiszczonej czesci na rachunek Skarbu Pafistwa — kasy Sadu Okregowego W Warszawie. Na tej samej podstawie Sad nakazal pobraé od pozwanego Skarbu Paristwa  Wojewody f.../ kwote 233,22 zt. na rzecz Skarbu Pafistwa — kasy Sadu Okrqgowego W Warszawie, tytulem pokryeia czesci wydatkow na Wynagrodzenie bieglego pokrytych tymczasowo ze srodkow Skarbu Pafistwa — kasy Sadu Okrqgowego W Warszawie (k. 332). ~ 3