Postanowienie II C 523/11

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt II C 523/11 ~; Zr WYROK IU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W IMIEN Dnia 29 maja 2012 r. Sqd Okrqgowy Lodzi II Wydzial Cywilny w nastqpujqcym skladzie: Przewodniczqcy: SSO Adam Krnieciak Protokolantz Monika Bartos po rozpoznaniu W dniu 15 maja 2012 r. W Lodzi sprawy 2 powédztwa S. W. przeciwko L.W. i Skarbowi Pafistwa  Aresztowi §1edczemu w L. 0 ochrong débr osobistych 1. oddala powédztwo; 2. nie obciqza powoda zwrotem nieuiszczonej op%aty sqdowej od pozwu i przejmuje jq na rachunek Skarbu Panstwa; 3. nie obciqza powoda zwrotem kosztéw zastqpstwa procesowego na rzecz Prpkuratorii Generalnej Skarbu Paristwa zastqpujqccj pozwany Skarb Pafistwa  Areszt Sledczy w L.. --- STRONA 2 --- a L 1 $1 Sygn.akt IIC523/11 UZASADNIENIE W pozwic skutecznie wniesionym w dniu 26 kwietnia 2011 r. skierowanym przeciwko L W _ powod S W wniosl 0 wydanie pisemnego oéwiadczenia przez pozwanego w formic przeprosin za to, ze w dniu 19 paidziernika 2010 r. jako funkcjonariusz publiczny wydal falszywe oéwiadczenie w postaci wniosku 0 ukaranie dysoypliname powoda i pOII16Wi1 go 0 rzekomy udzial w pobiciu wspffiosadzonego P P  , w wyniku czego powod zostal niesiusznie ukarany przez Dyrcktora Aresztu $1edczego przy ulicy S w L karq dyscyplinarnq— zakaz otrzymywania paczki Zywnoéciowej przez dwa miesiape. Ponadto S" W’ wniosl 0 podjqcie skutecznych dzialafi przez pozwanego w celu usuniqcia z akt osobowych w/w wniosku 0 wymierzenie kary dyscyplinamej i anulowanie kary w caloéci. /pozew k. 2 — 3 odw; pisma procesowe k. 8, 23, 28, 39/ W odpowiedzi na pozew L W  wniosl 0 oddalenie powodztwa, wskazujqc, iz w trakcie pehaienia sluzby dzialal jako funkcjonariusz Siuzby Wiqziennej, aonie osoba prywatna i wypelnial prawidlowo obowiqzki sluzbowe. Oprécz tego pozwany zaznaczyl, Ze decyzjq 0 ukaraniu powoda podjQ1y wladze jednostki penitencjamej, wobec czego w ich gestii lety réwniez ewentualne anulowanie kary. /odpowiedi na pozew k. 45 — 47/ Postanowieniem z dnia 2 wrzeénia 2011 r. Sqd Okrogowy w Lodzirwezwal do udzialu w sprawie w charakterze pozwanego Skarb Pafistwa — Arcszt Sledczy w L /postanowienie k. 69/ W odpowiedzi na pozew Skarb Pafistwa — A1eszt §ledczy w 1 zastqpowany przez Prokuratoriq Generalnq Skarbu Pafistwa wniosl o oddalenie powédztwa w caloéci i zasqdzenie kosztéw postqpowania wedh1g norm przepisanych, w tym z tytulu zastqpstwa procesowego. W ocenie strony pozwanej nie zostaly spelnione Zadne przeslanki wmmflmjqqg. odpowicdzialnoéé jednostki organizacyjnej Skarbu Pafistwa z tytulu naruszenia .d61)fr osobistych powoda, bowiem A$ w ogéle nie mozna przypisaé bezprawnoéci dzialania. Funkcjonowanie AQ z inicjatywy powoda (skargi) zostalo zweryfikowane przez Prokuraturq Rejonowq w L ' i Sqd Penitencjamy w L ktore nie dopatrzyly sio Zadnych nieprawidlowoéci ani uchybiefi. Dodatkowo Prokuratoria zwrécila uwagq, iz powod nie Wskazal jakie dobro zostalo naruszonc, jak rowniez nie udowodnil zaistnienia szkody majqtkowej bqdi l118I1'13.jBJ1k0W6j./0dp0Wi6(1i na pozew k. 98 — 100/ Na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r. pelnomocnik powoda popieral powédztwo, wnosil 0 przyznanie kosztow zastqpstwa procesowego udzielonego z urzqdu, oéwiadczaj qc, Ze koszty te nie zosta1y pokryte w caloéci, ani W czqéci. /protokél rozprawy k. 166/ Sqd Okrggowy ustalil nastgpujqcy stan faktyczny: S' ' W " od 2004 r. przebywa na terenie Aresztu Sledczego w L , odbywajqc 12  letniq karq pozbawienia wolnoéci, ktérej koniec przypada na dziefi 26 kwietnia 2017 r. /0ko1iczno§ci bezsporne; nadto zeznania powoda k. 146 — 146 odw/ --- STRONA 3 --- 2 L W jest funkcjonariuszem Sluzby Wiqziennej (numer sluzbowy W stopniu szeregowego. Pozwany pehii obowiqzki straznika w Dziale Ochrony. /okolicznoéci bezsporne/ Areszt $1edczy jest jednostkq penitencjmna, przeznaczonq gléwnie dla oséb tymczasowo aresztowanych. W jego ramach funkcjonujq révmiez 0ddzia1y, na ktérych przebywajq osoby skazanc. W Areszcie éledczym w L dccyzje 0 wskazaniu ccli, w jakjej osadzony czy tymczasowo aresztowany, bqdzic przebywal, zapadajq W Dziale Ewidencji. Kazdorazowo nowo przybyli wiqiniowie sq informowani o warunkach panujqcych na danym oddziale oraz zapoznajc siq ich ze specyfika, oddzialu. Oprécz tego zapoznaje siq ich z przyshigujapymi prawami» i obowiqzkmni oraz ustalonym w areszcie poiza;dkiem wewnqtrznym. Osadzeni mogq zglaszaé skargi zaréwno na piémie jak i ustnie. Pisenme skargi sldaclanc sa, wychowawcom, ktérzy przekazujq je dyrektorowi AS. W razie zgloszenia skargi ustnic, wychowawca sporzqdza protokél i przekazuje go dyrektorowi AS. Osadzeni majq takie mozliwoéé spotkania siq z kierownikami oddzialéw lub dyrektorem A5. Konieczne jest zg1oszenie stosownego wniosku wychowawcom lub oddzialowym, ktérzy zaznaczajq to w ksiagce przyjqé, znajdujqcej siq na kazdym oddziale. /okolicznoéci znane Sqdowi z urzegdul . W dniu 19 paidziernika 2010 r. L W pelnil sluzbq na posterunku PF 19, zajmujqc siq dozorowanicm osadzonych odbywajqcych spacery na placu spacerowym nr 1. Zgodnie z grafikiem spacery odbywaly kolejne grupy wiqiniéw, poczynajqc od godz. 8:00 rano. Okolo godz. 10:35 — 10:40 z Pawilonu C nalezqcego do Oddziaiu II na spaoerniak zostala doprowadzona 24 — osobowa grupa osadzonych pod dowodztwem st. kaprala J P . W sklad tej grupy wchodzili: P. P S O. , K P 1,S N .W_ G; ‘S W 1,K K .m?q 1}» W '__U€ "Ur _ I:/.» K 5<v<. 0 U5 K. kw W‘. F. .. K M K 1, R S _. R; K T M oraz S= . W _ . /notatka sluzbowa k. 105 odw  106; sprawozdanie z czynnoéci wyjaéniajqcych k. 103 — 105; zeznania éwiadkéw: S _ W. k. 132 odw— 133, E K k. 133, P P. k. 145 odw  146; zeznania powoda k. 146 — 146 odw; zeznania pozwanego 'k. 146 odw — 147/ Osadzeni zaraz p0 wyjéciu straznika i zamkniqciu drzwi zevmqtrznych otoczyli P. P , formujqc wok61 niego koio. Nastopnie odbyla siq krétka wymiana zdafi i padla komenda ,,jcbaé kurwq", po ktérej osadzeni doskoczyli do P’ P i zaczqli mu zadawaé ciosy rqkami i nogami. L W_ widzap ten incydent natychmiast wezwal osadzonych do zachowania zgodnego z prawem, lecz ci zlekcewazyli jego polecenie. Po kilku sekundach osadzeni sami odstqpili od pokrzywdzonego i podjoli przcrwany spacer. Pozwany za poérednictwern telefonu poinformowal dowédcq zmiany o przedmiotowym zdarzeniu. /notatka shlzbowa k. 105 odw — 106; sprawozdanie z czynnoéci wyjaéniajapych k. 103 — 105; zeznania pozwanego k. 146 odw — 147/ Poszkodowany P ' P opuécil plac spacerowy 0 wlasnych si1ach, po czym zostai zabrany przez straznika do ambulatorium. Wezwane pogotowie ratunkowe przewiozlo go nastqpnie do Szpitala im. B w L gdzie po badaniach stwierdzono uraz g1owy ze wstrzqénienicm mézgu oraz otarcia naskorka w Iewej i prawej okolicy ciemieniowej. Pozostali uczestnicy zdarzenia, wyprowadzeni przez grupc; interwencyjnq, réwniez zostali poddani badaniom lckarskim, jednakze nie zauwaiono u nich Zadnych --- STRONA 4 --- 3 obrazefi. /notatka sluzbowa k. 105 odw — 106; notatka sluzbowa k. 106 odw; sprawozdanie z czynnoéci Wyjaérfiajqcych k. 103  105/ Decyzja, Nr 51/2010 z dnia 20 pazdziernika 2010 1». dyrektor AS nakazal przeprowadzenie czynno§ci vvyjaéliiajapych. To zadanie zostalo powierzone 3 — osobowemu zespoiowi zlozonemu z majora A J ' — kierownik Dziahl Ochrony, kapitana T P  kierownik Dzialu Penitencjarnego i porucznika P R  starszy inspektor ds. zatrudnienia osadzonych. Zespol zapoznal sic; z calym dostqpnym materialem. Przcsluchani wiqzniowie zgodnie zaprzeczyli, ze doszlo do pobicia. Z kolei analiza zapisu video nie pozwolila na ustalenie przebiegu zdarzenia, gdyz ten incydent z uwagi na tryb pracy karnery (kqt widzenia, obrot) w ogoie nie zostal zarejestrowany. I W toku postqpowania rzeczony incydent zakwalifikowany jako wypadek nadzwyczajny w éwietle zarzqdzenia Dyrektora Generalnego Sluzby Wiqziemiej Nr 2 dnia 20 pazdziernika 2010 r. w sprawie okreélenia wykazu zdarzefi nadzwyczajnych, sposobu postopowania w przypadku ich wystqpienia oraz trybu dzialania. stanowisk dowodzenia. Natomiast za przyczynq powstania tego zdarzenia uznano konflikt na tle podkultury wiqziennej. Ostatecznie przyjqto, ze w pobiciu brala udzial ca1a grupa osadzonych, a jej prowodyrami byli W K , F R i SA K . Pozytywnie oceniono dzialania podjqte przezfunkcjonariuszy, ktore uznano za adekvvatne do zaistnialej sytuacji. v_ Rezultaty swojej pracy zespéi zebral W stosownym sprawozdaniu sporzqdzonym dnia 12 Iistopada 2010 r. /sprawozdanie z czyrmoéci wyjaéniajapych k. 103 — 105/ W miodzyczasic wladze AS wyciqgnqiy réwniez indyiwidualne konsekwencje wobec uczestnikow zdarzenia. Dnia 19 pazdziernika 2010 r. wzglgdem S W _ zostal sporzqdzony wniosek 0 wymierzenie kary clyscyplinarnej w postaci pozbawienia mozliwoéci otrzymywania paczek zywnoéciowych na okres 3 miesiqcy. W charakterze wnioskodawcy wystqpil szer. L W Rzeczony wniosek trafil nastopnie w rqce wychowawcy powoda, ktory nie zglosil zadnych uwag ani zastrzezefi. Zastqpca dyrektora zasadniczo zaaprobowai tq propozycjq, czego odzwierciedlenicm stala siq decyzja z dnia 26 pazdzicmika 2010 r., mocq ktorej ukarano powoda wspornnianq karq, z tq r6z11icq iz zmniejszono jej wymiar do okresu 2 miesiocy. ' Z1oZona pxzez S W skarga nie zostala uwzglodniona pzzcz Sqd Okrqgowy w Lodzi, VI Wydzial Penitencjarny, ktory postanowieniem dnia 19 listopada 2010 r. utrzymal w mocy zaskarzona, decyzjq. /wniosek 0 wymierzenie kary k. 111; postanowienie sqdu penitencjamego k. 110; zeznania powoda k. 146  146 odw; zeznania pozwanego k. 146 odw — 147/ Dnia 25 listopada 2010 1'. Areszt $ledczy w L 5 z1ozy1 w Prokuraturze Rejonowej L  B. zawiadomienie 0 popelnieniu przestqpstwa, polegajqcego na pobiciu jednego z osadzonych. Prokuratura przekazaia doniesienie Kornisariatowi Komendy _ Policji w L . ktory dnia 15 gmdnia 2010 r. wszczql w niniejszej sprawie dochodzenie. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. Prokuratura Rejonowa L — B umorzyla dochodzenie: ' 0 W sprawie pobicia w dniu 19 pazdziernika 2010 r. — tj. 0 czyn z art. z art. 158 § 1 k.k. — wobec braku znamion czynu zabronionego, I 0 w sprawie spowodowania uszkodzenia narzqdu ciala P" P na czas nie przekraczajqcy 7 dni — tj. 0 czyn z art. 157 § 2 k.k. — wobec braku danych dostatecznie uzasadniajapych podejrzenie jego popelnienia. /zawiadomienie o przestqpstwie k. 1; --- STRONA 5 --- Q‘ 4 postanowienie o wszczqciu k. 15; postanowienie 0 umorzeniu k. 64 — 66 — zaiqczonych akt 2 Ds. 2701/ 10/ I Identyczne czynnoéci podjql rowniez S' W skladajqc w dniu 20 gmdnia 2010 r. zawiadomienic o popehiieniu przestqpstwa przez funkcjonariusza wiqziermego o numerze sluzbowym (czyli L W~ _ ), polegajqcego na poéwiadczeniu nieprawdy i falszywyrn oskarzeniu powoda 0 udzial W pobicie wspélwiqfinia. Zgodnie z procedura, powéd dostarczyl pismo dyrekcji AS w L 1, a ta przekazala jego skargq organowi écigania. Postanowieniern z dnia 19 stycznia 2011 r. Prokurattua odméwiia wszczqciaéledztwa, 0 czym powod zostal zawiadomiony dziefi pozniej. /zawiadomienie o popehiieniu przestqpstwa k. 1108 — 109; przekazanie skargi k. 107; zawiadornienie o odmowic wszczocia éledztwa k. 112/ Dokonujqc ustalefi faktycznych Sqd oparl siq na powolanych dowodach, w szczegolnoéciz dowodach z dolcumentow — nie budzqcych wagtpliwoéci co do ich zgodnoéci z rzeczywistym stanem rzeczy oraz na zeznaniach pozwanego. W _szerokim zakresie Sqd wykorzystal tez wiasnq, posiadaiiq przez sicbie wiedzo, ktora wynika z duzej liczby rozpoznanych podobnych spraw. Z tego tez wzglqdu w stariie faktycznym zostaiy mmieszczone pewnc ogolne stwierdzenia, obrazujqce sytuacjq osadzonych w Areszcie filedczym oraz sposob funkcjonowania takiej placowki penitencjarnej w kazdym jej aspekcie. W przewazajqcej czqéci Sqd nie uwzglqdnii natomiast zeznaii powoda i powolanych éwiadkow, poza fragmentami w ktérych wypowiadajq siq oni na temat konkretnych i rzeczywistych faktéw. Powod bczpoérednio zainteresowany korzystnym dla siebie wynikiem sprawy, za wszelkq ceno staral siq zaprezentowaé sam siebie w jak najkorzystniejszym éwietle, dlatego staral siq przedstawié taki obraz sytuacji, w ktorej wylapznie winnymi licznych nieprawidlowosici, zaniedbafi i uchybiefi byli obaj pozwani. Wypowiadane przez powoda twierdzenia mialy éwiadczyé 0 niewlaéciwym postqpowaniu jego przeciwnikow procesowych. Ten sposob zeznawania bynajmniej automatycznie nie dyskwalifikuje powoda, poniewaz jest to naturalna tendencja uczéstnika procesu, polegajqca na tym, ze nie zawsze przedstawia siq wiernie rzeczywisty obraz wydarzeii lecz W zamian tego rozcia,ga siq pewna,_ wyidealizowanq wizjq dostosowanq do wlasnych oczckiwafi. Ostateczna ocena zalezy jednak od tego czy stronie udaje sic; zachowaé chociazby minimum obiektywizmu. Tyrn wymogom nie sprostal jednak powéd, ktéry doéé opatrznie zrozumiai istotq zeznafi i tak naprawdc; potraktowal je jako dodatkowy érodek na przedstawienie swojego stanowiska. Zamiast wypowiadaé siq 0 faktach za wszelkq cenq staral siq on przekonaé Sqd do wiasnych zapatiywazi, przedstawiajqc w tym zakresie wlasne zdanie. Zeznania powoda w duzej mierze nacechowane sq negatywnymi emocjami i brakiem obiektywizmu. Co wiqcej powéd przedstawil zupehiie inny obraz wydarzefi, calkowicie nie przystajqcy do realiéw sprawy. Za niewiarygodne trzeba wiec uznaé twierdzenia powoda, o tym zc nie doszlo do zadnego pobicia. W tym zakresic powod z géry ustalil okreflona‘ wersjq, ktorq staral siq nastqpnic przcforsowaé przed sqdem. Inaczej méwiqc automatycznie zalozyl, iz pozwany jest dla niego irodlem wszeikich krzywd nawet tych wyimaginowanych. Identycznie postqpili rowniez éwiadkowie, ktorzy powtarzali wszystko za powodem; co praktycznie uczyniio ich zeznania bezwartoéoiowymi. Pozytywnie zostaly natomiast ocenione zeznania pozwanego L" W W peini zrozumiale jest to, ze pozwanemu nie udalo siq calkowicie Lmiknqé wlasnych ocen i osqdow lecz czynil to w umiarkowany sposéb. Pozwanemu pomimo emocjonalnego zaangazowania w sprawq, udalo sit; zachowaé obiektywizm, dziqki czemu w spokojny, wywazony i rzeczowy sposob przedstawii obraz sytuacji. Dokladnie wyjasinil tez motywy swojego postqpowania, powoiujqc sic; na pelnionq przez siebie funkcjq i zwia._zane z tym --- STRONA 6 --- 5 obowiazki. Szczegolowo opisai przedmiotowy incydent z udzialem powoda, co w pelni korespondowalo z kluczowymi dowodami z dokumentow. Najistotniejsze jest jednak to, ze w tym zakresie byly prowadzone postqpowania wyjasniajace, ktore w ogole nie potwierdzily stawianych pozwanemu zarzutow oraz pozytywnie go zweryfikowaly. Sad w pelni przyjai zapewnienia pozwanego, ze przez caly czas postepowai W regulaminowy sposéb. Formalizm i sluzbistoéé pozwanego nie rnoga zaé byé traktowane jako zarzut, gdyz w praktyce taka postawa straznika jest najbardziej racjonalna, bowiem stwarza ona odpowiedni dystans oraz zapobiega nadmiernemu spoufaleniu sie. Tym samym postqpowanie pozwanego nie przekroczylo zadnych dopuszczalnych i akceptowalnych granic. Ogolnie pozwany zdecydowal sie na prowadzenie merytorycznej obrony, ktora charakteryzowala sie duzq rzeczowosciq, dzieki czernu jego zeznania w pelni uzyskaly walor wiarygodnosci. Sad Okrrggowy zwaiyl, co nastgpuje: Powodztwo jako niezasadne nie moglo sie ostaé i podlegalo oddaleniu. Twierdzenia pozwu sugerowaly, ze powod uwaza pozwanych za sprawcéw naruszenia jego débr osobistych, ktore to naruszenie negatywnie przelozylo sie na sytuacje osobistq powoda. Roszczenie powoda nalezy analizowaé w swietle przeslanek Wynikajqcych z art. 23 k.c. i 24 k.c. w zwiaczku z art. 448 k.c. Zgodnie z powszechnie przyjetym pogladem, dobra osobiste to pewnei wartosci niematerialne laczace sie scisle z jednostka ludzkq. W mysl art. 23 k.c. dobra osobiste cztowieka, jak w szczegolnoéci m.in. zdrowie, wolnoéé, czesé, swoboda sumienia i innc pozostaja pod ochronq prawa cywilnego niezaleznie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Powolany przepis nie zawiera jednak definicji dobr osobistych, jak rowniez nie stanowi wyczerpujacego katalogu tych débr. Konstrukcja przepisu wyraznie wskazuje, ze mamy do czynienia z wieloscia dobr osobistych, z ktéryoh kazde zasluguje na ochrone. Poza tym sfera débr osobistych ulega caly czas rozwojowi oraz przeksztalceniom. Z istoty zrniennosci katalogu débr osobistych wynika bowiem, ze wraz ze zrnianami stosunkow spolecznych mogq pojawiaé sie i znikaé pewne dobra osobiste podlegajace ochronie. Okreélone wartosci majajednak tak duze znaczenie, ze tradycyjnie zalicza sic; je do kategorii dobr osobistych. Niekwestionowana cecha dobr osobistych  w tym rowniez omawianego  jest ich niemaj atkowy charakter, co nie przekreéla jednak faktu, ze reperkusje ich naruszenia mega sic; odbijaé w sferze majatkowej. Dobra osobiste spelniajq rowniez funkcje indywidualizujape podmiot, gdy ich scisly zwiqzek z podmiotem wyraza sie tym, ze powstaja one razem z podmiotem i razem z nim wygasaja oraz Ze nie mega przechodzié na inne osoby lub byé na nie przenoszone (tak Sad Apelacyjny w Katowicach w Wyroku 18 lipca 2001 r., I ACa 242/01, opublz OSA 9/02 poz. 50). Z art. 23 k.c. wynika, iz ochrona débr osobistych moze byé realizowana za pomocq roznych érodkéw i mieé zaréwno charakter niemajqtkowy, jak i majqtkowy. Ochrona taka przysluguje przed bezprawnym naruszeniem dobra osobistego, rozumianym jako zachowanie sprzeczne z normami prawa lub zasadami wspoizycia spoiecznego, bez wzgledu na wine, a nawet swiadomosé sprawcy. Zarazem art. 448 k.c. stanowi, iz w razie naruszenia dobra osobistego, Sad moze przyznaé temu, czyje dobro osobiste zostalo naruszone, odpowiednia sume tytulem zadoséuczynienia pienieznego za doznana krzywde lub na jego zqdanie zasqdzié odpowiednia sumo pieniezna na wskazany przez niego eel, niezaleznie od innych srodkow potrzebnych do usunieoia slcutkéw naruszenia. _ --- STRONA 7 --- 6 ‘ Powolane przepisy wymieniajatym samym jakie przeslanki musza byé spelnione, aby doszlo do udzielenia ochrony prawnej débr osobistych. Przeslanki te sa nastepuj ace: a) istnienie dobra chronionego prawem b) naruszenie lub przynajrmiiej zagrozenie naruszeniem danego dobra c) bezprawnosé dzialafi naruszajaeych. W niniejszej sprawie oczywistym jest to, ze mamy do czynienia z dobrem chronionym. Niewqtpliwe jest bowiem to, ze peinej ochronie podlega czesé cziowieka, w ramach ktorej mozna Wyroznié pojecie godnosci osobistej. I W swietle orzecznictwa i pismiemiictwa pojecie czei obejmuje dwa aspekty: zewnetrzny rozumiany jako dobre imie, dobra opinia, dobra siawa oraz Wewnetrzny przejawiajacy sie W godnosci osobistej, wyobrazeniu 0 wlasnej wartosci. (tak SN w uchwale skladu 7 sedziéw z 8 czerwca 1971 r., III PZP 12/71, opubl. OSNCP 11/71 poz. 188; W wyroku 25 kwietnia 1989 r., I CR 143/89, opubl. OSPiKA 1990 poz. 330 oraz w wyroku z 7 listopada 2000 r., I CKN 1149/98, LEX nr 50831).Godnoéé osobista jest Sfera osobowosci, ktora konkretyzuje sie w poczuciu wlasnej wartosci czlowieka i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi. Poczucie to, ktére jest istotnym elementem psychiki cziowieka ksztaitowane jest przez szereg réznych okoiicznosci zewnetrznych i jest uwanmkowana historycznie i kulturowo. Jego postacie i rozmiar w istotny sposéb zaleza od innyoh cech psychiki czlowieka i od caloksztaltu jego osobowosci. Powoduje to zroznicowanie poczucia wlasnej wartoéci czlowieka i namszenia jego godnosci. Czeéé i godnoéé jako Wartosci wlasciwe kazdemu czlowiekowi uznaje sie za jedne z najwazniejszych débr osobistych, podlegajqcych szczegolnej ochronie. (tak SN W wyroku z dnia 29 pazdziernika 1971 r., II CR 455/71, opubl. OSNC 4/72 poz. 77). W wyroku z dnia 8 pazdziernika 1987 r., II CR 269/87, opubl. OSNQP 4/89 poz. 66 Sad Najwyzszy wyjasnil, ze czesé dobre imie i dobra slawa czlowieka sa pojeciarni 'obejmuja,cymi wszystkie dziedziny zycia osobistego, zawodowego i spolecznego. Naruszenie czci moze wiec nastapié zarowno przez pomowienie 0 ujernne postepowanie W zyciu osobistym i rodzinnym jak i przez zarzucanie niewlaéciwego postepowania W zyciu zawodowym, naruszajace dobre imie danej osoby i mogace narazié ja, na utrate zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu. lub innej dziaialnosici. Druga, z przeslanek interpretuje sie w ten sposob, ze Wszelkie rozwazania o naruszeniu lub stanie zagrozenia sa, dokonywane pod k_a,tem skutkéw jakie Wywoluje one W swiecie zewnetrznym. Ocena czy dobro osobiste W postaci czci czlowieka zostalo zagrozone lub naruszone wymaga zastosowania kryteriéw 0 charakterze obiektywnym. Nie ma tu bowiem znaczenia subiektywna reakcja i odczucia pokrzywdzonego Iecz istotny jest odbior danej Wypowiedzi przez osoby trzecie i reakcja opinii publicznej. (SN w wyroku z 26 pazdziernika 2001 r., V CKN 195/01, LEX nr S3107). Ocena, czy nastapilo naruszenie dobra osobistego, nie moze byé dokonana wedlug miary indywidualnej Wrazliwoéci osoby, ktora czuje siq dotknieta zachowaniem innej osoby (por. wyrok SN z 5 kwietnia 2002 r., I CKN 953/00, opubl. LEX nr 55098). Przypisywanie danej osobie zachowafi watpliwych etycznie, niehonorowych czy nieuczciwych godzi W jej dobre imie. Przy czym ocena, czy nastapilo naruszenie dobra osobistego, nie moze byé dokonana wedlug miary indywidualnej wrazliwosci osoby, ktora czuje sie clotknieta zachowaniem innej osoby, ale musi byé dokonana przy stosowaniu kryteridw obiektywnych '( tak tez S.A. W Lodzi W Wyroku z 28 sierpnia 1996, I ACr 341/96, opubl. OSP 2/97poz. 42). Zawsze liczy sie Wiec spoleczny odbior danego zachowania, oceniany wediug kryteriow wlasciwych dla ludzi rozsqdnych i uczciwych. (miedzy irmymi wyrok S.A. w Krakowie z 13 grudnia 1991 r., I Aer 363/91, opublik Orzecznictwo Sadu Apelacyjnego W K1akowie W sprawach cywilnych i gospodarczych — rocznik I, poz. 62). Przy ocenie naruszenia czci nalezy mieé na uwadze obok --- STRONA 8 --- 7 odczué osoby zadajacej ochrony prawnej, ktére mogq byé subiektywne, takze obiektywny odbior wypowiedzi W opinii spolecznej. Nie mozna tez przy tej ocenie ograniczyé sie do analizy Wybranych, wyizolowanych zwrotéw, ale zwroty te nalezy wykiadaé na tle caiej Wypowiedzi. 0 naruszeniu dobra osobistego innej osoby mozna takze méwié W przypadkach wypowiedzi, relacjonujacej tak dobrane fakty, aby dobér ten mogl posiuzyé do uzasadnienia oceny zachowania powoda jako nagannego W stosunkach miedzyludzkich, W dzialalnosci zawodowej lub innej (tak Sad Apelacyjny W Lodzi W Wyroku z 26 wrzesnia 1991 r., I ACr 219/91, opubl. OSA W Lodzi 1/92 poz. 3). Miernika pozwalajqcego na ustalenie czy naruszona zostala godnosé takiej osoby nalezy poszukiwaé W tzw. opinii publicznej, bedacej wyrazem pogladow powszechnie przyjetyoh i akceptowanych przez spoieczefistwo i fimlccjonujqcych W nim wzorcéw, stanowiqcych docelowy punkt odnoszenia oceny, dostarczaé powimiy przedeWszystkim zapatrywania ludzi rozsadnych i uczciwie myélqcych. Obovviqzujqce prawo nie chroni przed kazdym, jakimkolwiek naruszeniem dobr osobistych. Przyznaje jq Wowczas, gdy naruszenie dobra osobistego jest jednoczesnie naruszeniem prawa podmiotowego. Moznosé zqdania ochrony prawnej jest Wiec uzalezniona od tego aby nastapito naruszenie uczucia ludzkiego przez naruszenie jakiegoé konkretnego, obiektywnie ujetego dobra (np. czci) oraz  co'wiq,ze sie z wymaganq przez art. 24 § 1 k.c. bezprawnoscia dziatania  by nastapito naruszenie jakiegos przysiugujacego pokrzywdzonemu podmiotowego prawa osobistego. (por. uzasadnienie powotanego powyzej Wyroku Sadu Najwyzszego z 25 kwietnia 1989 r.). Formulujac teze Wyroku 2 6 czerwca 1972 r., I CR 274/72 SN doszedl do przekonania, ze uzywanie uwlaczajacych slow pod adresem innej osoby jest niedopuszczalne, bo jako godzqce W cudzq czesé jest przez prawo zabronione. Postawienie uwlaczajacego zarzutu stanowi namszenie dobra osobistego niezaleznie od tego, czy osoby do ktorych ten zarzut dotarl zakwalifikowaly go jako Wiarygodny, maio wiarygodny czy oczywiscie nieprawdziwy. Wystarczy, by sam zarzut mégl byé oceniony jako obiektyvmie uwlaczajacy, czy obrazliwy i by osoba, ktérej dotyczy mogia go poczytaé za naruszajacy jej dobra osobiste (tak Sad Apelacyjny W Katowicach W Wyroku z 27 lutego 2003 r., I ACa 1048/02, opubl. OSA W Katowicaeh 2/03 poz. 12). Warto jednak zaznaczyé, ze ta przeslanka nie zawsze jest rozumiana az tak rygorystycznie. Mianowicie Sad Najwyzszy w Wyroku z 19 maja 2004 r., I CK 636/03, opubl: Legalis potwierdzil dot)/chczasowa, linie oizecznicza, przyznajqc ze przy ocenie, czy doszlo do naruszenia dobra osobistego, decydujqce znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby zadajacej ochrony prawnej, lecz to  jakq reakcje Wywohlje W spoleczefistwie zdarzenie, stanowiqce podstawe tego Zadania. Jednakze SN zauwazyl réwniez, ze przy tej ocenie nie mozna jednak zupeinie Wykluczyé subiektywnego odczucia osoby zadajacej ochrony prawnej. Zalezy to m.in. od istoty zdarzenia, na ktére powoluje sie osoba uwazajaca, ze nastqpiio naruszenie jej dobr osobistych. Podobny poglqd SN wyrazil W wyroku z 23 maja 2002 r. IV CKN 1076/00, opubl: OSNC 9/03 poz. 121, mowiqc, iz: W wypadku naruszenia débr osobistych polegajacego na obrazie czci uwzgledniaé nalezy nie tylko znaczenie sléw, ale rowniez kontekst sytuacyjny, W ktorym zostaly uzyte. Odnosnie trzeciej przesianki stwierdzié nalezy, ze W obecnym stanie prawnym kazde naruszenie dobra osobistego zasadniczo uznawane, jest za bezprawne. Bezprawnosé to sprzecznosé z normami prawa lub zasadami wspélzycia spolecznego ujmowana W kategoriach obiektywnych. K.c. wprowadzit tutaj domniemanie bezprawnosci namszenia dobra. Kazde wiec naruszenie kwalifikowane jest jako bezprawne. Domniemanie jest jednak Wzruszalne i nie ma zadnych przeszkod, aby zostalo ono obalone. Skutkuje to przerzuceniem ciezaru dowodu Wykazania braku bezprawnosci przyczyn, dla ktorych nastapilo naruszenie na sprawce i to jego obciaza ryzyko nie Wyjasnienia wszystkich okolicznosci. Okolicznosciami kontratypowymi wyiaczajacymi bezprawnosé sa, np: zgoda poszkodowanego, dzialanie w --- STRONA 9 --- 8 ramach obowiazku prawnego, wykonywanie Wiasnego prawa podmiotowego, obrony koniecznej, czy wreszcie dziaianie podjete W obronie uzasadnionego interesu spolecznego lub prywatnego Pozwany musi WIQC udowodnié, Ze zachodzi jedna Z okolicznosci wyiaczajacych bezprawnosé jego naruszefi. Poza tym nie uchyla bezprawnosci dzialania powolywanie sie na to, ze ma sie okreslony stylistycznie sposob formulowania mysli. Przekroczenie granic obrony W jakimkolwiek postepowaniu prawnym za pomoca nierzeczowych "argurnentow", nie odnoszaeych sie do przedmiotu postepowania, lecz dotyczacych negatywnej charakterystyki osoby przeciwnika W sposob uwlaezajacy jego czci, dobremu imieniu, godnosci jest bezprawne i podlega ocenie na podstawie art. 23 i 24 k.c. (tak SN W Wyroku z 25 kwietnia 1990 r., I CR 147/90, niepubl.). Naruszenia swoich dobr osobistych powéd upatiywal W uzyciu przez pozwanego zbyt drastycznych srodkow, ktore doprowadziiy do nieslusznego ukarania oraz pozbawienia go przyslugujacych mu uprawnieri. W ocenie powoda niewlasciwe i niekorzystne potraktowanie go przez pozwanego nosilo znamiona szykanowania i represji, a W Wyniku tych dzialafi znaczaco ucierpiata jego czeéé oraz dobre imie, bowiem zepsuty zostal jego dotychczasowy Wizerunek, jak rowniez zaczal byé on inaczej postrzegany W srodowisku, W ktorym sie obracal. . W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sqdu nie doszlo, do naruszenia na skutek dziaiafi pozwanego czci i godnosci osobistej powoda oraz jego dobrego imienia. Pozwanemii nie mozna bowiem postawié zarzutu bezprawnosci dziatania. Z zebranego materiaiu dowodowego jednoznacznie wynika, ze miaio miejsce przedmiotowe zdarzenie z udziaiem stron. Natomiast kazda z nich zupehiie inaczej juz oceniia to zdarzenie. Mianowicie powod W ogole zaprzeczyi faktowi pobicia Wspélwieznia, nazywajqc to godnyrn pozaiowania incydentem, zas dla pozwanego jego reakeja byla przejawem i Wyrazem Wykonywanych przez niego obowiazkéw sluzbowych. Tym samym konieczne sie stalo sie tutaj zwrocenie uwagi na kontekst tychze zdarzezi i zwiqzanych z nimi zachowaii, co laczy sie z kolei ze szczegolowym zbadaniem Wszystkich okolicznosci, W jakich doszio do tych zdarzefi. Przypornnieé nalezy, ze obie strony bezposrednio uczestniczyly W opisanym zdarzeniu, choé W1l'1l'1yCI’1 rolach oraz byly w nie uwiklane z racji érodowiska i otoczenia, W ktorym sie znajdowaiy (Areszt Sledczy W L ) oraz dodatkowo 2 uwagi na pelniona przez pozwanego funkcje straznika wieziennego. Oczywistym jest to, Ze realizacja spoczywajqcych na administracji Aresztu Sledczego obowiazkéw W zakresie organizowania miejsc, W ktoryeh przebywaja, osoby pozbawione Woinosci nalezy do dziaiafi Wladczych i miesci sie W pojeciu Wykonywania zadafi z zakresu Wladzy publicznej. Ocena, czy obowiazki te zostaly prawidlowo zrealizowane, Winna byé dokonana 2 uwzglednieniem uprawniefi skazanego, szczegolowo uregulowanych W okreslonych aktach prawnych. Nie ma przy tym wiekszego znaczenia czy chodzi 0 oclpowiedzialnosé deliktowq samego Aresztu Sledczego czy tez 0 odpowiedzialnosé konkretnego funkcj onariusza Wieziennego za naruszenie dobr osobistych skazanego. Przede wszystkim sytuacja prawna oséb pozbawionych Woh1osci (skuanych, tymczasowo aresztowanych) uregulowana jest W sposéb ogélny W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. ,,Kodeks karny Wykonawczy” (Dz. U. Nr 90 z 1997 r., poz. 557 z pozn. zm.). Ustawodawca Wérod naczelnych zasad k.k.W. Wymienil W art. 4 k.k.w. zasade humanitaryzmu, ktéra zaklada, ze kary, srodki karne, zabezpieczajace i zapobiegawcze wykonuje sie W sposéb humanitarny, z poszanowaniern godnosci ludzkiej skazanego. Skazany zachowuje takze prawa i Wolnosci obywatelskie. Ich ograniczenie moze wynikaé jedynie z ustawy oraz z Wydanego na jej podstawie prawomocnego orzeczenia. W mysl art. 5 k.k.W. skazany jest podmiotem okreslonych W niniejszym kodeksie praw i obowiaczkbw. Kataiog praw skazanych wyiiczony jest W art. 102 k.k.W., gdzie W pkt 1 mowa jest o tym, ze fa --- STRONA 10 --- i? \O skazaiiy ma prawo do: odpowiedniego ze. wzgledu na zachowanie zdrowia Wyzywienia, odziezy, Wamnkow bytowych, pomieszczeii oraz swiadczefi zdrowotnych i odpowiednich Warunkéw higieny. W tym kontekscie niezwykle istotny jest rowniezi art.‘ 108 k.k.W. ktéry stanowi, ze administracja zakladu karnego ma obowiazek podejmowania odpowiednich dzialan celem zapewnienia skazanym bezpieezefistwa osobistego w czasie odbywania kary. Stosownie do §2 skazany jest obowiazany poinformowaé niezwlocznie“ przelozonego '0 zagrozeniach dla jego bezpieczefistwa osobistego oraz unikaé tych zagrozen". Natomiast zgodnie z art. 112 § 1 k.k.w. skazany korzysta z niezbednego dla zdrowia Wypoczynku, W szczegolnosci z prawa do co najmniej godzinnego spaceru i 8godzinnego czasu przeznaczonego na sen W ciagu doby. W razie naruszenia przez skazanego ustalonego sposobu odbywania spaceru, spacer moze bye zakonczony przed czasem (§2). Niewkasciwe postepowanie osadzonych skutkuje okreslonymi konsekwencjami 0 charfakterze dyscyplinarnym. Podstawowy W tym zakresie art. 142 § 1 k.k.w. méwi, Ze skazany podlega‘ oi, ‘owiedziainosci dyscyplinarnej za zawinione naruszenie nakazow lub z}T1kazow_ vgiikajqcych z ustawy, regulaminu lub innych przepiséw Wydanych na jej podstaWie albo usialonego W zakladzie karnym lub miejséju pracy porzadkli, zwane dalej =1‘prze1<1'ocz%niem". Eiihmeratywny katalog kar dyscyplinarnytii zawiera zas art. 143 k.kW., a Wsrod nich zliiajduje sie takze pozbawienia mozliwosci otrzymywania przez skazanego paczek zywnosciowyeh na okres do 3 miesiecy (§ 1 pkt 4). Dalsze przepisy reguluja procedure zwiazana Wymierzaniem kar dyscyplinarnych. I Ramowy charakter ustawy oznacza, ze nie reguluje ona dokiadnie Wszystkich kwestii zwiazanych z zyciem Wiezniow. W tym tez zakresie ustawodawca Wydéil szeregiiaktéw ' konawczych rangi rozporzadzenia, iktére uszczegélawiaja i precyzuja, te zagadiiienia. ?Pgz_yl<1adowo Wymienié tu mozna dwa nozporzqdzenia Ministra Spr8.WiCdIi5WO§Ci z dnia 25 gsierpnia 2003 r. W sprawie regulaminti organizacyjnoporza,dl<oWego Wykonywania kary 'pozbawienia wolnosci oraz W séavvie regulaminu orgaiiizacyjnoporza,d1i"<?>Wego Wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz. U. Nr 152 z 2003 r. poz. 1493 i 14914). Te?“ akty prawne W miare dokladnie olcreslaja; caloksztalt funkcjonowania wiezniow na "fiuncie jednostki penitencjarnej, opisujac Wszystkie rygory jakim oni podlegaja. Rozpomtitlzema Wymieniaja wiec sposéb zachowania Wieizniéw oraz z drugiej strony‘ wskazujég jakie czynnosci podejmuja, wobec nich fimkcjonariusze i pracowniey sluzby Wieziemiej. Ptidobny charakter ma rozporzadzenie Ministra Sprawiedliwosci z dnia 13 stycznia 2004 r. w sfprawie czynnosci administracyjnych zwiazanych z Wykonywaniem tymczasowego afesztowania oraz kar i srodkow przymusu skatloijaeyclfi pozbawienie Wolnosci oraz "clokumentowania tych czynnosci (Dz. U. Nr 15 jz 2004 r. poz.§l42). Przytoczone regulacje, miimo ze sajuz bardziej konkretne nadal nie wyjaéniajajeszcze Wszystkieh zagadniefi. Z tego tez Wzgledu painietaé réwniez trzeba 0 innych uregulowari prawnych nizszego rzedu. Praktyka jest bowiem tagka, kazdorazowo o porzadku Wewnetrznym W danej placéwce penitencjarnej decyduje dyrektor. Tego typu rozwiazanie ma swoje usprawiedliwienie. Ustawodawca wfi'ia,1 mianowicie pod uwage, ze placowki penitencj arne maja odmienny standard oraz mieszcifi; sie W roznych budynkach. Tyrn samym. niezasadne bylo odgérne ujednolieanie tych kwestii zwlaszcza ze nie mogiyby one byé odpowiednio dostosowane do panujacych W jednostkach penitencjamych Warunkow infrastrulctilralnych i techriicznych. Powierzenie dytektorom uprawnienia do tworzenia regalaminow Wewnetrznych bylo Wrecz koniecmoscia. Duza liezba regulacji czesto bardzo szczegolowych jest zas potrzebna ze Wzgledow stricte praktycznych. Nie bedzie przesada stwierdzenie, ze pobyt W jednostce penitencjarnej stanowi potencjale zagrozenie o dose realnym charakterze i to nawet Wtedy gdy dana osoba ma kryminalna przesztosé, dose dobrze zna to otoczenie i umie sobie W nim radzié. Oczywista rzecza, jest to, ze takie srodowisko jest potencjalnie niebezpieezne, tym bardziej dla osoby ktora trafia tam po raz p161'WSZy.' W .?'eszcie Sledczym na malej powierzchni pizebywa duza 9 ‘gig’ --- STRONA 11 --- 10 liczba osob. Takie skupisko oséb przy jednoczesnym znacznym zageszczeniu sprzyja powstawaniu sytuacji konfliktowych. Ze zrozumialych Wzgledow nie uniknione sa tutaj Wszelkiego rodzaju sprzeczki, spory, awantury, niesnaski i napiecia pomiedzy sami osadzonyrni oraz W relacjach i kontaktach z funkcjonariuszami Wieziennymi. Znaezaco tez roénie Iiczba innych potencjalnych incydentow, ktére mega sie miescié W kategorii wypadkéw losowych. Z tego tez Wzgledu nie budzi zdziwienia duza liczba norm prawnych regulujacyoh funkcjonowanie i zycie codzienne Wiezniéw ktorzy podlegaja W tym zakresie réznych rygorom. Specyfika jednostki penitencjarnej nie oznaeza jednak, I Ze jej funkcjonariusze pracownicy mega postepowaé W dowolny i swobodny sposob, bez p_oszarioWania prayv wiezniow. Wrecz przeciwnie te osoby musza, dokladaé wyjatkowo duzej starannosci, aby zapewnié Wiezniom poczucie bezpieczenstwa. W pelni zrozumiale jest takze i to, Ze ich dzi_a1ania musza, bye zgodne z obovviqzujacymi W tym zakresie przepisami prawnymi. Oczywiscie stosowne regulaminy, majace postaé zarzadzen wewnetrznych, obowiazywaly rqwinez na terenie Aresztu Sledczego W L 1 i powod W pelni im podlegal. ;Sad dokiadnie zapoznat sie z tymi regulacjami i po ich analizie doszedl do przekonania, ze po stronie Aresztu Sledczego W L nie pojawiiy sie Zadne.zanied‘oania, uchybienia oraz nieprawidlowosci. Tak samo pozytywnie zostaio tez ocenione postepowanie pozwanego L" A W _ . ktéry jako pracownik AS 0 statusie, funkcjonariusza wieziermego, wykonywal W rzetelny, prawidiowy i fachowy sposob swoje obowiazki shizbowe, W oalej rozciaglosci przestrzegajac obowiazujqcych go przepiséw prawnych, a zwiaszcza reg111_a;min6w.. W ferainym dniu L W _ dozorowal Wiezniéw odbywajacych spaeery i. W tym tez zakresie czuwai nad ich prawidlowym i bezkolizyjnym prze_bie'giem oraz byl odpowiedzialny za bezpieezefistwo Wiezniow. Rzeczone dozorowanie przedeewszystkiqh sprowadza sie Wiec do obserwaeji osadzonych. Role, straznika jest ponadto przeciwdzialanie.niewlasciwym przejawom zachowania Wiezniéw. W ten Wlasnie sposob postapil pozwany, podejmujqc natyclnniastowa interwencje zaraz po Wystapieniu niebezpiecznej sytuacji. Zgodnie z regulaminem Wezwai osadzonych do zachowania zgodnego z prawem, po czym niezwlocznie powiadomil przelozonych. Dalsze kroki réwniez miescily sie wdopuszczalnych formach, bowiem pozwani Wystapil z Wnioskiem o ukaranie pozwanego kara, dyscyplinarna W postaci zakazu otrzymywania paczek Zywnosciowych na okres 3 miesiecy. O zasadnosci i rozmiarze kary deeydowal jednak zca dyrektora AS w L , _ktory uznal, Ze naiezy wymierzyé taka kare ale W mniejszym 2 ~ miesiecznym Wymiarze. Na ten fi'agn1ent postepowania pozwany nie mial juz jednak Zadnego Wplywu. W istocieizeczy Wystapii on jako inicjator okreslonej procedury, ktéra zostala wdrozona jako nastepstwo negatywnego zachowania ze strony powoda. Oczywiscie kara stanowila dla powoda dolegliwosé, ale jej zastosowanie bylo podyktowane Wzgledami dyscyplinarnymi. Wiadze AS nie moglyj przeciez przejsé do porzadku dziennego nad powaznym incydentem, sprowadzajapym sie do zaatakowania i pobicia jednego z osadzonych. Przedmiotowe zdarzenie zostalo bardzo dokladnie zbadane przez specjalny zespél powoiany W tym celu, ktéry ustalii najbardziej prawdopodobny przebieg tego zdarzenia i jego okolicznosci. Jednoczesnie Wobec wszystkich uczestnikéw zostaly Wyciagniete isankcje, co oznacza ze zostali oni potraktowani W ten sam sposob. Tak naprawde pozwany podjal wobec powoda regulaminowe dziaiania, ktére na pewno nie byly podyktowane checia zaszkodzenia, jak rowniez nie byiy zadnego rodzaju szykana,. Ponadto sarn pozwany W gruncie rzeczy czeéciowo realizowai wytyczne przetozonych i trudno jest powiedzieé, zeby dziaial z wlasnej inicjatywy. Caioksztalt relacji i kontaktow Z Wieiniami znajduje swoje odzwierciedlenie W szeregu procedur wyrazonych W réznego rodzaju regulaminach. Te procedury sa przy tym obwarowane licznymi Warun1<ami.i zastrzezeniami. Doswiadczenie zyoiowe uczy jednak, Z6 modelowy Wzor interwencji stosunkowo rzadko ma zastosowanie, na co. wplyw ma wiele czynnikow (miejsce, czas, rodzaj zdarzenia itp.) Jednym z takich czynnikéw sq elementy --- STRONA 12 --- 11 podmiotowe, czyli grono osob bioracych udzial W zdarzeniu po obu stronach. Funkcjonariusze wiezienni przechodza przeciez stosowne szkolenia, gdzie uezy sie ich dzialania W oparciu chlodnai rozsadna analize, co ma sluzyé vvyeliminowaniu ernocji. Inaczej mowiac chodzi tutaj o wytworzenie bu straznikow pewnych odruchow, ktore maja sie miescié w granicach zalozonego i. pozadanego wzorca interwencji. Na tej tez plaszczyznie ze strony przelozonych moga sie pojawiaé roznego rodzaju Wytyczne i zalecenia, co do sposobu postepowania oczekiwanego przez straznikow. Pozwany uruchaniiajac procedure dysoyplinarnq niewatpliwie mia1 rowniez na uwadze powyzsze wzgledy. Wszystkie negatywne skutki powstale dla powoda byly bezposrednim Wynikiem jego Wlasnego niewiasciwego zachowania, a zupelnie bezzasadna byla proba obeiazania lub obwiniania nimi poZWflJ1¢go. tAd1.11.iI1.istracja AS Wnikliwie zweryfikowala zaehowanie I W _ ' Rezultaty tego sprawdzenia okazaiy sie korzystne dla pozwanego, gdyz W ogole nie potwierdzily sie stawiane mu zarzuty. Po raz kolejny podkreslié nalezy, ze pozwany zachowywal sie W sposob regulaminowy, przy czym swiadomie Wybral on postawe formalnego i siuzbistego straznika, po to zeby zdyscyplinowaé Icrnabmego Wieznia. Postepowanie pozwanego .nie przekroezyto Wiec zadnych dopuszczalnych i akoeptowalnych gramc. Reasumujac, stwierdzié nalezy, iz ustalone przez Sad fakty nie daja podstawy do przypisania pozwanym naruszenia dobr osobistych powoda. Nawet jezeli przyjaé, iz doszlo do naruszenia débr osobistych, to pozwani skutecznie l.1WOII1i1i sie od odpowiedzialnosci Wykazujac brak bezprawnosci swojego zachowania. Pozwani dosyé obszemie powolali sie na okolicznosci kontratypowe, dzieki czemu obalili domniemanie bezprawnosci namszenia dobra. Pozwany W swoich rzeczowych zeznaniach obszemie wyjasnil wszystkie motywy swojego postepowania, uzasadniajac krok po kroku podejmowane czynnoéci. Pozycje straznjka wieziennego trzeba zrownaé z pozycja zajmowana przez innych funkcjonariuszy publicznych. Funkojonariusze wiezienni W imieniu paiistwa realizuja przeciez okreslone zadania i zawsze dzialaja W interesie publicznym. Ten interes jest nadrzedna wskazowka W dzialaniu kazdego indywidualnego straznika. Nie inaczej bylo tez W przypadku pozwanego. W zastanej sytuacji interes spoleozny wymagal tego, aby podjaé okreslone dzialania eelem zapewnienia porzadku i dyscypliny na terenie Aresztu Sledczego. Pozwany W pehii zasadnie siegnat wiec do regulaminu i Wykorzystai przyslugujqce mu uprawnienia. Caloksztalt dziaiania, postepowania i czynnosci podejmowanych p1'ZeZ L W _ miescil sie zas W ramach ciazacych na nim 0boWia,_zk6W prawnych. W tym stanie rzeczy powodztwo podlegalo oddaleniu jako niezasadne. Rozstrzygniecie W plzedmiocie kosztéw procesu zapadlo W oparciu o art. 102 k.p.c. Powéd W calosci przegral sprawe, co W normalnym toku rzeczy oznaczaloby, ze powinien on poniesé Wszelkie zwiazane z tym koszty, ktére pojawiiy sie po stronie jego przeciwnikow procesowych. Ustawodawca przyznaje jednak sadowi pewna swobode W zasadzaniu kosztéw procesu, gdy stosowaniu zasady odpowiedzialnosci za wynik sporu (art. 98 k.p.c.) sprzeciwiaja sie wzgledy slusznosci, co Wiasnie Wyraza sie stwierdzeniem, ze w przypadkach szczegohiie uzasadnionych Sad moze nie obciazaé strony kosztami procesu W calosci lub W czesci, do czego uprawnia go tresé art. 102 k.p.c. Zdaniem Sadu W niniejszej sprawie zaistniaiy te warunki, poniewaz u powoda, Wskutek duzej dozy rozgoiyczenia i subiektywnego przekonania 0 skrzywdzeniu go przez pozwanych Wystapiia niemoznosé prawidlowego rozpoznania stanu rzeczy i racjonalnej oceny Wlasnych roszczeri. Te wzgledy W nalezyty sposéb usprawiedliwiaja postepowanie powoda, ktéry zdeeydowal sie na dochodzenie konkretnych roszczefi, bedac przy tym przekonanym o ich zasadnosci. --- STRONA 13 --- 12 Podkreslié tez nalezy, Ze sprawa dotyozyla bardzo ocennej materii zwiazanej z kategoria, débr osobistych, przez co osobie emocjonalnie zaangazowanej niezwykle trudno spokojnie i rzetelnie podejsé do zwiazanych z tym okolicznosci. Sad mial tez na uwadze trudna sytuacje zyciowai majatkowa powoda (osadzenie W zaktadzie karnym, brak dochodow), W zwiazku z czym doszedl do przekonania, ze po jego stronie zachodza okolicznosei pozwalajace na Wyjatkowe odstapienie od ogolnych regul rzqdzacych problematyka kosztéw procesu. Przeciwne zas rozstrzygniecie stanowiloby dla niego nadmierna dolegliwosé.