Wyrok II C 517/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 517/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Katarzyna Frydrych Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Mulewska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa A.W. przeciwko J. U. o nakazanie i zapłatę utrzymuje w mocy w całości wyrok zaoczny wydany przez Sąd Okręgowy w K.dnia 24 stycznia 2012 roku w sprawie sygn. akt (…) Sygn. akt II C 517/11 Uzasadnienie Powódka wniosła pozew przeciwko pozwanemu o zobowiązanie pozwanego do usunięcia skutków istniejącego naruszenia dóbr osobistych powódki poprzez usunięcie ze strony internetowej o adresie http://www. (…).pl oraz stron internetowych, stanowiących tłumaczenie wyżej --- STRONA 2 --- wymienionej strony internetowej informacji dotyczących szczegółów z życia prywatnego A. W.; zobowiązanie pozwanego do zaniechania dalszego naruszania dóbr osobistych powódki na przyszłość poprzez publikowanie na stronach internetowych informacji dotyczących szczegółów z życia prywatnego A. W.; zobowiązanie pozwanego do złożenia na łamach strony internetowej o adresie http://www. (…).pl oświadczenia następującej treści: „J. U. przeprasza A. W. za bezpodstawne i bezprawne naruszenie jej dóbr osobistych w postaci wolności, prywatności i miru domowego, poczucia bezpieczeństwa, imienia, nazwiska oraz wizerunku, jak również tajemnicy korespondencji poprzez uporczywe nękanie polegające na wysyłaniu do niej szeregu listów, wykonywanie telefonów oraz wysyłanie wiadomości tekstowych SMS z prośbami o powrót do związku, nachodzenie jej w domu i w pracy, jak również poprzez opublikowanie na powszechnie dostępnych stronach internetowych informacji dotyczących szczegółów z życia prywatnego A. W.”; zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu; zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że w 2003 roku nawiązała z pozwanym znajomość na podłożu prywatnym. Związek powódki z pozwanym trwał do stycznia (…) roku, kiedy powódka postanowiła odejść od partnera życiowego. Powodem rozstania były nieporozumienia stron na tle osobistym spowodowane zaborczą postawą pozwanego. Pomimo rozstania pozwany oczekiwał od powódki spełnienia obietnic danych mu rzekomo w trakcie trwania związku, tj. założenie rodziny i daniu mu potomstwa. Wszelkie tłumaczenia powódki, że nie zamierza kontynuować związku z pozwanym były bezskuteczne, dlatego w lutym (…). powódka zerwała z nim kontakt. Pozwany podejmował próby nawiązania z nią kontaktu osobiście jak i telefonicznie i przez wiadomości mms i sms. Początkowo powódka tłumaczyła pozwanemu, że związek jest zakończony, jednak to nie powstrzymało pozwanego od dalszego nękania powódki, przybierając charakter bezprawnego naruszania wolności, prywatności, miru domowego. W dniu 17 lutego 2010r. pozwany udał się do miejsca pracy powódki zatrudnionej na stanowisku (…)i próbował ją przekonać do odbudowania związku. Powódka zdecydowanie odmówiła, a świadkiem zajścia byli jej współpracownicy. W rezultacie nie tylko życie prywatne powódki stało się przedmiotem dyskusji, lecz również sama powódka utraciła poczucie bezpieczeństwa i prywatności, będąc bezradną w stosunku do działań pozwanego. Pozwany dalej dzwonił, pisał sms-y oraz listy. Po kilku miesiącach powódka nawiązała znajomość z obecnym partnerem życiowym- P. W.. W treści listów pozwany namawiał powódkę do powrotu do związku ostrzegając, że w przeciwnym razie: „może się to źle skończyć”. W okresie od lutego (…). do chwili obecnej powódka otrzymała od pozwanego kilkadziesiąt listów. Pozwany dalej próbował nawiązać z powódką kontakt a ona udawała wtedy, że nie ma jej w domu. Czasem cała rodzina nie otwierała drzwi wiedząc, że pozwany podejmuje próby kontaktu z powódką. W ten sposób --- STRONA 3 --- pozwany dopuścił się naruszenia dóbr osobistych powódki w postaci jej poczucia bezpieczeństwa i miru domowego. Pozwany pracuje jako administrator (…)i do (…). był udziałowcem spółki (…)sp. z o.o. zajmującej się udostępnianiem (…). Pozwany założył również stronę internetową o adresie http://www. (…)pl, gdzie zamieścił jej dane osobowe :imię i nazwisko, wizerunek w postaci jej prywatnych zdjęć z okresu znajomości z pozwanym jak i z obecnym partnerem. Strona pojawiła się w wyszukiwarce jako pierwszy wynik wyszukiwania. Zatytułowana „A. W.- moja miłość, moje cierpienie, moje dla Was ostrzeżenie !!!”. Na tejże stronie pozwany zamieścił szereg listów kierowanych do powódki, a nakłaniających ją do powrotu do związku z nim. Pozwany naruszył tajemnicę korespondencji. Strona została przetłumaczona na 6 języków i umieszczona na innych serwerach internetowych na świecie. Powódka wezwała pozwanego do usunięcia naruszenia dóbr osobistych oraz zaniechania dalszego naruszania. Nadto zwróciła się do Generalnego Inspektora Danych Osobowych o zbadanie zgodności przedstawionego powyżej działania pozwanego z wymogami ustawy o ochronie danych osobowych. Postawa powódki i jej obecnego partnera nie zniechęciły pozwanego, który usiłuje nawiązać z nią kontakt bezpośredni jak i telefoniczny i przez sms, mms. Treść strony, a szczególnie relacja byłych partnerów stała się przedmiotem dyskusji na forum internetowym, znajdującym się pod główną treścią strony. Pokrzywdzona została rozpoznana na tych zdjęciach przez osobę zatrudnioną w aktualnym miejscu jej pracy. Powódka wykonuje zawód zaufania publicznego- (…) -wobec tego pozycjonowanie w/w strony na pierwszym miejscu wyników wyszukiwarki odbija się niekorzystnie na odbiorze społecznym. Powódka złożyła zawiadomienie o popełnieniu przez pozwanego przestępstwa z art.199 a § 1 kk. Powódka wskazała jakie dobra osobiste zostały naruszone przez pozwanego. Podała, że złośliwe niepokojenie stanowi naruszenie wolności objętej ochroną konstytucyjną. Pozwany dopuścił się naruszenia jej czci i dobrego imienia, ponieważ na stronach internetowych powódka została ukazana jako osoba bez sumienia, nie potrafiąca docenić zaangażowania pozwanego. Zachowanie pozwanego niekorzystnie odbiło się na nieposzlakowanej opinii powódki w miejscu pracy. Powódka wykonuje zawód (…)i zamieszczenie informacji o jej życiu prywatnym na ogólnodostępnej stronie internetowej, naraża ją na negatywny odbiór w oczach społeczeństwa i (…). Pozwany dążąc do bezpośredniego kontaktu z powódką poprzez nachodzenie jej w domu, telefonowanie, wysyłanie wiadomości, założenie strony internetowej naruszył jej prawo do prywatności i miru domowego. Z kolei ujawniając treść korespondencji na stronie internetowej pozwany naruszył tajemnicę korespondencji. Nadania tytułu stronie internetowej oraz umieszczenie jej danych osobowych jako pierwszy wynik w wyszukiwarce stanowi naruszenie jej imienia i nazwiska. Pozwany naruszył także wizerunek powódki, przez umieszczenie na stronie internetowej zdjęcia wykonanego w sposób umożliwiający identyfikację jej osoby. Odpowiedzialność z art. 24 § 1 kc uzależniona jest od 3 przesłanek- istnienia dobra osobistego, jego naruszenia i bezprawności działania. --- STRONA 4 --- Udowodnienie pierwszej i drugiej przesłanki obciąża pokrzywdzonego a trzecia objęta jest wzruszalnym domniemaniem prawnym. Bezprawne jest zachowanie sprzeczne z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego bez względu na winę i świadomość sprawcy. Działania pozwanego są bezprawne i to on musi wykazać, że są okoliczności wyłączające bezprawność działania, np. przez wykazanie, że był do takiego działania uprawniony. Powódka powołując się na doktrynę i orzecznictwo podała, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 26 stycznia 1984r. prawo prasowe, gdyż witryna internetowa założona i zatytułowana przez pozwanego jest prasą. Zgodnie z art. 14 ust. 4 w/w ustawy nie wolno bez zgody osoby zainteresowanej publikować informacji oraz danych dotyczących prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną tej osoby. W takim związku nie pozostaje krytykowanie decyzji o odejściu powódki od pozwanego i opisywanie szczegółów intymnych z jej życia. Zamieszczenie na stronie internetowej imienia i nazwiska, miejsca pracy, miejsca zamieszkania wyczerpuje definicję przetwarzania danych osobowych z ustawy o ochronie danych osobowych, pozwalających na łatwe zidentyfikowanie tej osoby. Powódka domaga się ochrony na mocy art. 24 kc w zw. z art. 448 kc. Pozwany jest świadomy bezprawnego naruszania dóbr osobistych powódki i umyślnie nadal kontynuuje swe działania mimo jej wyraźnego sprzeciwu. Wobec zawinionego zachowania zasadne jest domaganie się roszczenia o zapłatę ( k. 1b – 7 akt ). Wyrokiem zaocznym z dnia (…)Sąd Okręgowy w Katowicach w punkcie 1 zobowiązał pozwanego do usunięcia skutków istniejącego naruszania dóbr osobistych powódki poprzez usunięcie przez pozwanego ze strony internetowej o adresie http:// www. (…).pl oraz stron internetowych stanowiących tłumaczenie wyżej wymienionej strony internetowej, informacji dotyczących szczegółów z życia prywatnego powódki A. W.; w punkcie 2 zobowiązał pozwanego do zaniechania dalszego naruszania dóbr osobistych powódki w przyszłości poprzez publikowanie na stronach internetowych informacji dotyczących szczegółów z życia prywatnego powódki; w punkcie 3 zobowiązał pozwanego do złożenia na łamach strony internetowej o adresie http:// www. (…)pl oświadczenia następującej treści: „J. U.przeprasza A.W. za bezpodstawne i bezprawne naruszanie jej dóbr osobistych w postaci wolności, prywatności i miru domowego, poczucia bezpieczeństwa, imienia, nazwiska oraz wizerunku, jak również tajemnicy korespondencji poprzez uporczywe nękanie polegające na wysyłaniu do niej szeregu listów, wykonywaniu telefonów oraz wysyłaniu wiadomości tekstowych SMS z prośbami o powrót do związku, nachodzenie jej w domu i w pracy, jak również poprzez opublikowanie na powszechnie dostępnych stronach internetowych informacji dotyczących szczegółów z życia prywatnego A. W.”; w punkcie 4 zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 30.000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 16 rudnia 2011r.; w punkcie 5 zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.877 zł tytułem zwrotu kosztów --- STRONA 5 --- procesu; w punkcie 6 nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności ( k. 139 akt ). Pozwany zaskarżył w całości w/w wyrok zaoczny, wnosząc sprzeciw i domagając się oddalenia powództwa. W uzasadnieniu przyznał fakt prowadzenia strony o adresie http:// www. (…)pl. Zaprzeczył umieszczeniu na stronie obecnych szczegółów z życia prywatnego powódki i jakoby naruszał jej dobra osobiste : wolność, prywatność, mir domowy etc. Pozwany podał, że nie nachodzi powódki w domu ani nie wysyła masowo listów ani sms-ów, nie próbuje się też z nią kontaktować telefonicznie. Na w/w stronie prowadzi formę blogu – pamiętnika, na łamach którego zamieszcza treści, do których ma niezaprzeczalne prawo. Są to treści opisujące jego życie osobiste i zderzenie z rzeczywistością. Opisuje jego nadzieję, wiarę i miłość, także swoją historię i osoby, które w tej historii uczestniczyły za swą zgodą i bez zastrzeżeń. Opisuje obietnice i przyrzeczenia dane mu przez powódkę a także fakty, gdzie powódka rozmija się z danym wielokrotnie słowem. Złamanie po trzech latach przyrzeczenia naraża pozwanego na straty, co ma wpływ na jego zdrowie i psychikę. Zaznaczył, że na w/w stronie umieszcza tylko prawdziwe informacje. Powódka była poinformowana o ryzyku jakie niesie podjęcie zobowiązań, mimo tego zobowiązała się do nich dobrowolnie i bez żadnych nacisków ze strony pozwanego. Pozwany zarzucił, że powódka mając prawidłowy adres do korespondencji do pozwanego nie poinformowała o tym Sądu, co spowodowało jego nieobecność na rozprawie ( k. 150- 151 akt ). Sąd ustalił, co następuje: Powódka jest (…) i pracuje w Górnośląskim (…). Pozwany J. U. jest (…) Powódka i pozwany pozostawali w nieformlanym związku , który trwał od roku 2003 do stycznia 2010r.Powódka w styczniu 2010r. odeszła od swojego dotychczasowego partnera życiowego - pozwanego. Po odejściu powódki pozwany podejmował próby nawiązania kontaktu z powódką i jej rodziną. Wysyłał do powódki listy, przesyłał wiadomości sms i mms ( dowód: kserokopia listów pozwanego do powódki k. 11- 13; 16 – 49 ). W lutym 2010r. pozwany przyszedł do miejsca pracy powódki, próbując przekonać ją do powrotu. Pozwany opuścił miejsce pracy powódki, po tym jak powódka poprosiła o pomoc pracowników ochrony budynku (…). Pozwany pomimo próśb ze strony powódki, jej zdecydowanych oświadczeń co do zakończenia znajomości z pozwanym, nie zaprzestał wysyłania do powódki listów, wiadomości tekstowych sms i mms. Pozwany próbował nawiązać kontakt z powódką, udając się do jej miejsca zamieszkania. Powódka nie chciała widzieć się z pozwanym. Rodzice powódki informowali wówczas pozwanego, --- STRONA 6 --- że powódka jest nieobecna. Pozwany założył stronę internetową o adresie http: // www. (…).pl gdzie zamieścił dane osobowe powódki, wizerunek powódki w postaci zdjęć z czasów, kiedy strony były w związku, jak i zdjęcia powódki z jej obecnym partnerem życiowym. Tak założona strona internetowa pojawia się w wyszukiwarce internetowej po wypisaniu danych osobowych powódki jako pierwszy wynik wyszukiwania. Pozwany zatytułował stronę słowami „ A. W.– moja miłość, moje cierpienie, moje dla Was ostrzeżenie!!!”. Na tak założonej stronie internetowej pozwany umieszcza listy do powódki, tekst który stanowi rodzaj wiersza ( modlitwy ) do powódki. Treści wpisów dotyczą także informacji z życia prywatnego powódki ( imię powódki, informacja jak długo trwał związek stron, kim jest powódka – skończone studia ). Strona internetowa jest tłumaczona na języki obce i umieszczona jest na innych serwerach internetowych, w tym w krajach poza Unią Europejską. ( dowód: wydruk ze strony internetowej k. 58 – 98; 99-100, 119 – 130; 220 – 296 ). Pismem z dnia 15 czerwca 2011r. powódka zwróciła się do Biura Generalnego Inspektora Ochrony danych Osobowych z prośbą o zbadanie zgodności z ustawą o ochronie danych osobowych działalności firmy (…)spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., wskazując że administrator sieci narusza ochronę danych osobowych poprzez stworzenie strony internetowej, gdzie zamieścił dane osobowe powódki, jej wizerunek i wizerunek jej partnera bez jej zgody ( dowód: pismo powódki k. 101 ). Pismem z dnia 1 czerwca 2011r. powódka zwróciła się do (…)spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. z żądaniem natychmiastowego zablokowania i usunięcia przedmiotowej strony internetowej. Jednocześnie powódka wskazywała na fakt posługiwania się jej imieniem i nazwiskiem oraz wizerunkiem, które podlegają ochronie ( dowód: pismo powódki k. 102 ). Zawiadomieniem z dnia 9 sierpnia 2011r., kierowanym do Prokuratury Rejonowej w S. powódka wskazywała na fakt popełnienia na jej szkodę przez pozwanego przestępstwa określonego art. 190a § 1 kk ( dowód: zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa k. 103 – 106 ). Pozwany nigdy nie zwracał się do powódki z prośbą o wyrażenie zgody na posługiwanie się jej nazwiskiem i imieniem przy tworzeniu strony internetowej, nie zwracał się z prośbą o wyrażenie zgody na umieszczenie wizerunku powódki na stronie internetowej, nie uzyskał takiej zgody. Wręcz przeciwnie powódka stanowczo żądała od pozwanego usunięcia jej danych osobowych ze strony internetowej, jak również jej wizerunku. Powódka stanowczo sprzeciwiała się i nadal sprzeciwia posługiwaniu się przez pozwanego jej imieniem, nazwiskiem, wizerunkiem, naruszaniu jej prywatności, wolności, miru domowego, naruszaniu tajemnicy korespondencji ( dowód: zeznania stron- protokół rozprawy z dnia 19.11.2012r. utrwalony za pomocą urządzenia rejestrującego obraz --- STRONA 7 --- i dźwięk k.389 akt ) ) Sąd dał wiarę twierdzeniom powódki w zakresie, w jakim powódka powoływała się na okoliczności związane z naruszeniem jej dóbr osobistych przez pozwanego. Okoliczności te znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a mianowicie w treści wydruku strony internetowej o adresie http: // www. (…).pl, w treści sms-ów, mms –ów, zachowaniu pozwanego poprzez nachodzenie powódki w miejscu pracy, jak również w zeznaniach świadków P.W. i A. C.. Świadkowie zgodnie zeznali, że powódka żaliła się na postawę pozwanego, używanie jej imienia, nazwiska, wizerunku oraz na fakt, że pozwany pomimo sprzeciwu powódki w tym zakresie nadal używa jej danych i wizerunku. Nadto świadkowie potwierdzili fakt związany z obecnością pozwanego w miejscu pracy powódki, pomimo jej sprzeciwu w tym zakresie ( zeznania świadków - protokół rozprawy z dnia 19.11.2012r. utrwalony za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk k. 389 akt ). Sąd uznał za zgodne z prawdą zeznania powódki w zakresie zwrócenia się do firmy (…)spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o usunięcie jej danych ze strony internetowej, jak również o usunięcie jej wizerunku. Fakt ten znalazł potwierdzenie w korespondencji kierowanej przez powódkę do wskazanej powyżej spółki. Zeznania powódki ostatecznie znalazły także potwierdzenie w oświadczeniach pozwanego. Pozwany będąc słuchany informacyjnie, jak również w trakcie rozprawy w dniu 19.11.2012r. potwierdził okoliczności, że nie zwracał się do powódki i nie uzyskał zgody powódki na posługiwanie się jej nazwiskiem, imieniem, wizerunkiem i potwierdził fakt, że wie o sprzeciwie powódki w tym zakresie i pomimo tego sprzeciwu nie zamierza zaprzestać posługiwania się danymi powódki i jej wizerunkiem. Pozwany potwierdził także fakt związany z jego obecnością w miejscu pracy powódki pomimo jej sprzeciwu. Potwierdził również okoliczności związane z kierowaniem do powódki dużej liczby listów, sms-ów, mms –ów. Swoją postawę pozwany tłumaczył uczuciem jakie żywi do powódki, planami jakie wiązał z osobą powódki na dalsze swoje życie oraz tym, że ma nadzieję że powódka wróci kiedyś do niego. Nadto pozwany podnosił, że jest to jedyna forma „ukarania” powódki, gdyż nie może w inny sposób wyegzekwować od powódki realizacji jego zamierzeń co do wspólnego życia stron ( wysłuchanie informacyjne pozwanego na rozprawie w dniu 24.10.2012r. i oświadczenie pozwanego na rozprawie w dniu 19.11.2012r. - protokoły rozpraw utrwalone za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk k. 320 i 389 akt ). Sąd oddalił wnioski dowodowe pozwanego w zakresie przeprowadzenia dowodu z zapisu rozmowy stron z dnia 27 grudnia 2010r. oraz w zakresie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków B. L.i A.S . Oddalając przedmiotowe wnioski dowodowe Sąd uznał je za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zwłaszcza wobec twierdzeń stron i samego pozwanego, że posłużenie się przez --- STRONA 8 --- niego danymi osobowymi powódki, umieszczanie na stronie internetowej zdjęć powódki odbyło się bez zgody powódki, a pozwany miał wiedzę że powódka takim działaniom pozwanego się sprzeciwia. Powoływanie się zatem przez pozwanego na rozmowę z powódką, która miała miejsce w dniu 27 grudnia 2010r., przy postawie powódki wyrażonej w pozwie i w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma znaczenia dla sprawy. Nawet w sytuacji, gdyby istotnie powódka wcześniej wyrażała zgodę, czemu powódka zaprzeczała , to zgoda ta mogła być przez nią cofnięta, co nakładało na pozwanego obowiązek usunięcia danych osobowych i wizerunku powódki z założonej strony internetowej. W zakresie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków B. L. i A. S.– okoliczności ( pismo pozwanego z dnia 25.10.2012r. k. 330 akt ) na jakie zostali zawnioskowani świadkowie w ocenie Sądu nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego – wnioski zostały oddalone. Sąd zważył : Powództwo w zakresie zaskarżonym przez pozwanego sprzeciwem od wyroku zaocznego zasługuje na uwzględnienie, co skutkuje utrzymaniem w całości w mocy zaskarżonego wyroku zaocznego. W tym miejscu należy stanowczo zaznaczyć, że poza sporem pozostawały pomiędzy stronami wszystkie elementy istotne stanu faktycznego. Bezsporną była okoliczność związana z założeniem przez pozwanego strony internetowej o adresie http: // www(…)pl. Poza sporem pozostawała okoliczność, że pozwany użył w nazwie strony danych osobowych powódki – jej imienia i nazwiska bez jej zgody i pomimo jej sprzeciwu. Bezspornym jest także fakt, że pozwany umieścił zdjęcia powódki i zdjęcia powódki z jej obecnym partnerem życiowym bez zgody powódki i bez zgody jej partnera. Bezspornym jest, że pozwany przesyłał do powódki listy, sms, mms, przychodził do niej do domu, jak również do miejsca pracy. Spornym było, czy pozwany naruszył dobra osobiste powódki oraz czy to naruszenie miało charakter bezprawny. Pozwany bowiem twierdził, że jako partner powódki, przy uwzględnieniu faktu że liczył na wspólne życie z powódką, umieszcza na stronie internetowej wspomnienia, swoje przemyślenia. Zgodnie z treścią art. 24 § 1 kc – ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem --- STRONA 9 --- może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonania naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Dokonując literalnej wykładni cytowanego unormowania należy stwierdzić, że ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie w sytuacji działania bezprawnego. Przesłanka bezprawności działania, w wyniku którego doszło do naruszenia dóbr osobistych jest konieczna do udzielenia ochrony przewidzianej w cytowanym przepisie. Zaznaczyć należy, że przesłanka bezprawności działania ujmowana jest w prawie cywilnym materialnym bardzo szeroko, począwszy od uznania że działanie bezprawne to takie które jest sprzeczne z normami prawnymi, porządkiem prawnym jak również z zasadami współżycia społecznego. Bezprawność oznacza bowiem ujemną ocenę porządku prawnego w zakresie przedmiotu jakim jest zachowanie sprawcy. Bezprawne zatem będzie każde zachowanie które stanowi obiektywne złamanie określonych, przyjętych i powszechnie akceptowanych norm i reguł postępowania, zachowania, czyli takie które jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Należy podkreślić, że „porządek prawny” w takim ujęciu to nic innego jak określone reguły ( nakazy, zakazy ) wynikające z obowiązujących norm prawnych, ale również wypływające z norm społecznych, moralnych, dobrych obyczajów, zasad współżycia społecznego, W ocenie Sądu bezprawnym działaniem pozwanego było umieszczenie danych osobowych powódki w adresie strony internetowej, jej wizerunku i wizerunku jej z jej obecnym partnerem na stronie internetowej, rozpowszechnianie na stronie internetowej informacji i danych dotyczących życia prywatnego powódki. Nie ulega bowiem wątpliwości Sądu, że pozwany bez zgody, a w okresie późniejszym wbrew stanowisku powódki i jej sprzeciwu w tym zakresie, posłużył się danymi osobowymi powódki w adresie strony internetowej. W tym miejscu należy podnieść, że powódka jest (..), a umieszczenie jej danych w wyszukiwarce internetowej powoduje, że jako pierwsza pojawia się właśnie sporna strona internetowa co naraża powódkę na utratę zaufania rodziców potencjalnych jej (…). Podnieść należy, że powódka nie ma żadnego instrumentu prawnego, aby wymóc na pozwanym zmianę w tym zakresie, zwłaszcza że – co przyznał sam pozwany – strona funkcjonuje na terenach krajów poza Unią Europejską, jak również że istnieją dziesiątki kopii tej strony. Żaden przepis prawa nie daje pozwolenia na używanie danych osobowych innej osoby fizycznej bez jej zgody. Posługiwanie --- STRONA 10 --- się tymi danymi – imieniem, nazwiskiem – jest bez wątpienia naruszeniem dóbr osobistych i korzysta z ochrony prawa. Nadto należy zaznaczyć, że w przypadku stron internetowych, posłużenie się danymi osobowymi innej osoby daje podstawę do uznania, że strona ta będzie przedmiotem zainteresowania osób, które chcą uzyskać wiedzę o osobie, której dane są w adresie strony. Rację zatem ma powódka twierdząc, ze narażą ją to – jako lekarza – na zapoznanie się z treścią strony przez rodziców jej (…), a informacje zamieszczane na stronie przez pozwanego mogą kreować negatywny obraz powódki jako osoby bezdusznej, niedobrej, nie liczącej się z potrzebami innych ( wpisy k. 71, 85, 88 akt ). Podnieść należy, że wystarczy jedynie samo zagrożenie naruszenia dobrego imienia. Przepis art. 24 kc dla przyznania ochrony prawnej nie wymaga bowiem, aby taka utrata dobrego imienia faktycznie nastąpiła. A takie zagrożenie utraty dobrego imienia powódki – w ocenie Sądu – nastąpiło. Nie ma dla tej oceny żadnego znaczenia okoliczność, na która powołuje się pozwany w zakresie w jakim podaje na stronie internetowej, że jest dumny z powódki jako (…), Podobnie jako naruszenie dobra osobistego powódki w postaci wizerunku należało ocenić publikowanie zdjęć powódki bez jej zgody, zarówno zdjęć które obrazują samą powódkę, jak i zdjęć powódki z pozwanym, czy zdjęć powódki z jej obecnym partnerem. Powódka nie jest osobą publiczną, nie pełni żadnej publicznej roli w życiu politycznym, społecznym, nie jest także osobą ze świata show biznesu, a co za tym idzie publikowanie bez jej zgody zdjęć jest naruszeniem jej dobra osobistego w postaci wizerunku. W tym miejscu Sąd pragnie podnieść, że w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 2 lutego 1967r. ( I CR 496/66, OSNCP 9/ 67, poz. 161 ), w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że bezprawne jest publikowanie fotografii określonej osoby bez jej zgody. Sąd podziela także argumentację powódki, zawartą w pozwie w zakresie w jakim odnosi się ona do naruszenia dobra osobistego powódki w postaci jej wolności, poczucia bezpieczeństwa, naruszenia miru domowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każda osoba, która nie życzy sobie kontaktu z inną osobą ma prawo oczekiwać że sfera jej życia – wolność, mir domowy, poczucie bezpieczeństwa nie będą naruszane poprzez odwiedzanie, nachodzenie w miejscu zamieszkania czy pracy. Zwłaszcza w miejscu pracy, które jest przeznaczone do świadczenia pracy, a nie kontaktów prywatnych, osobistych, takie kontakty w miejscu pracy były negatywnie odbierane przez powódkę jako osobę, która nie życzyła sobie utrzymywania relacji z pozwanym. Wolność powódki została poprzez działanie pozwanego niewątpliwie naruszona. Działanie pozwanego w tym zakresie nosiło znamiona bezprawności. Powódka bowiem nie życzyła sobie kontaktów z pozwanym , a on nachodząc ją w miejscu zamieszkania, pracy wymuszał te kontakty, choćby w celu oświadczenia mu przez powódkę, że ta nie życzy sobie jego obecności. Pozwany powyższym zachowaniem naruszył także prawo do prywatności powódki. Powódka ma --- STRONA 11 --- bowiem podstawy aby oczekiwać że jej prywatność nie będzie naruszana i że okoliczności związane z jej życiem prywatnym nie będą przedmiotem rozpowszechniania do wiadomości osób, których powódka nawet nie zna. Prywatność to nic innego jak dane z życia rodzinnego, osobistego, stanu zdrowia, sytuacji materialnej, zdarzenia z przeszłości, w końcu dane związane z życiem seksualnym. Prawo do prywatności powódki, co należy podkreślić jest chronione przez ustawę zasadniczą . W myśl zapisu art. 47 Konstytucji każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego. Pozwany także bezprawnie naruszył tajemnicę korespondencji, umieszczając na stronie internetowej treści sms-ów i mms –ów kierowanych do powódki bez jej zgody ( np. k. 71 akt ). Nie ulega wątpliwości, że sms i mms w dobie dzisiejszego postępu jest formą korespondencji, bardziej już rozpowszechnioną i częściej używaną niż tradycyjny list. Sms, mms są formą komunikowania się, formą korespondencji. Zatem ujawnianie treści korespondencji sms- owej i mms – owej wymaga zgody zarówno nadawcy – pozwanego jak i odbiorcy – powódki. Skoro powódka nie wyraziła zgody na rozpowszechnianie korespondencji w postaci sms-ów i mms –ów, kierowanych przez pozwanego do niej należy stwierdzić, że pozwany naruszył w tym zakresie dobro osobiste powódki – prawo do tajemnicy korespondencji. Mając na uwadze powyższe ustalenia co do zakresu naruszonych działaniem pozwanego dóbr osobistych powódki oraz ustalenia, że naruszenie to miało bez wątpienia charakter bezprawny – narusza bowiem nie tylko przepisy Konstytucji, a to art. 30, 31, 47, 49 , jak również przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. prawo prasowe ( art. 14 ust. 4 tegoż prawa; Dz. U. z 1984r., nr 5, poz. 24 z późn. zm. ) , przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych ( art. 81 tei ustawy; tekst jednolity:Dz. U. z 2006r., nr 90, poz. 631 ), ale także zasady współżycia społecznego. Powódka wiążąc się z pozwanym , a potem zrywając tą znajomość miała pełne prawo oczekiwać, że postawa pozwanego, jego zachowanie nie będzie naruszało jej dóbr osobistych. Naruszenie tych dóbr nie uzasadnia argumentacja pozwanego odnosząca się do uczucia jakim darzył i nadal darzy powódkę, jak również argumentacja dotycząca planów jakie wiązał pozwany z osobą powódki i znajomością stron.. Wobec powyższego, uznając że zaistniały przesłanki do uzyskania przez powódkę ochrony jej dóbr osobistych, zaistniały przesłanki nie tylko w zakresie uwzględnienia żądania zobowiązania pozwanego do usunięcia skutków istniejącego naruszenia dóbr osobistych powódki i zobowiązania pozwanego do zaniechania dalszego naruszenia dóbr osobistych, złożenia przeprosin, jak również żądania zasądzenia zadośćuczynienia w wysokości 30.000,00zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 grudnia 2011r. . --- STRONA 12 --- W ocenie Sądu żądanie zadośćuczynienia znajduje oparcie w treści art. 448 kc. Uznając że roszczenie o zadośćuczynienie w wysokości 30.000,00zł jest zasadne Sąd miał na uwadze nie tylko rodzaje dóbr osobistych, których ochrony domagała się powódka i które bezprawnym działaniem pozwanego zostały naruszone, jak również charakter następstw naruszenia tych dóbr. Sąd uznając żądanie o zadośćuczynienie za zasadne miał na uwadze okoliczność, że art. 448 kc znajduje zastosowanie tylko w wypadku zawinionego naruszenia dóbr osobistych. Na istnienie winy jako przesłanki odpowiedzialności z art. 448 kc wskazywał niejednokrotnie Sąd Najwyższy ( por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 17.03.2006r, I CSK 81/2005, OSP z 2007r. nr 3, poz. 30; z dnia 19.01.2007r., IIICSK 358/06 LEX nr 277289). Nie ulega wątpliwości , że działanie pozwanego miało charakter działania zawinionego . Wina pozwanego ma charakter winy umyślnej, gdyż pozwany nie tylko ma świadomość, że bezprawnie narusza dobra osobiste powódki, posługując się choćby jej danymi osobowymi i wizerunkiem bez jej zgody, ale również co najmniej świadomie godzi się na to, że wyrządzi na skutek swojego działania powódce szkodę. Pozwany otwarcie mówi o formie „kary” dla powódki za niespełnione obietnice. Nadto – wbrew stanowisku powódki w zakresie stanowczego sprzeciwu w tym przedmiocie, pozwany nadal w sposób umyślny narusza dobra osobiste powódki, tworząc choćby kopie strony internetowej. Nie budzi także wątpliwości, że powódka na skutek tego działania doznała krzywdy poprzez obawę co do odbioru jej osoby przez innych, którzy zapoznali się z treścią strony internetowej, poprzez komentarze które pojawiły się od osób które nie znają powódki, a które na skutek jednostronnego, subiektywnego przedstawienia powódki przez pozwanego, dokonały oceny zachowania powódki. Z powyższych względów na mocy art. 24 kc w zw. z art. 448 kc w zw. 481 kc roszczenie objęte pozwem uznano za zasadne, tym samym pozwany jako strona przegrywająca proces winien na podstawie art. 98kpc zwrócić powódce koszty procesu, na które złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 2100zł, koszty zastępstwa procesowego w łącznej kwocie 2760zł ( w wysokości 2400zł od roszczenia w zakresie zadośćuczynienia i w wysokości 360zł od roszczenia o ochronę dóbr osobistych ), opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17,00zł i dlatego na mocy art. 347 kpc utrzymano w całości w mocy wyrok zaoczny wydany w niniejszej sprawie w dniu 24 stycznia 2012r.