Wyrok II C 5/09 W Y R O K W IMIEMIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II C 5/09 W Y R O K W IMIEMIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Łodzi Wydział II Cywilny w składzie : Przewodniczący: SSO Dariusz Limiera Protokolant: sekr.sąd. Julita Sielicka po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa J. S. przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w Z. o zapłatę 500.000,-złotych i przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu dla (…) w Ł. o zapłatę 500.000,-złotych 1. oddala powództwo, 2. zasądza od J. S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla (…) w Ł. kwotę 7.200,- (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 3. przyznaje adwokatowi A.S. z Kancelarii Adwokackiej w Ł. przy ul. G. (…), kwotę 8.784,- (osiem tysięcy siedemset osiemdziesiąt cztery) złotych, zawierającą podatek od towarów i usług złotych, z tytułu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu, , 4. poleca wypłacić wynagrodzenie opisane w punkcie 3 z funduszy Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi. Sygn. akt II C 5/09 UZASADNIENIE --- STRONA 2 --- W pozwie z dnia 2 stycznia 2009r. skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Rejonowego w Z., powód J. S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 500.000 zł tytułem odszkodowania /pozew – k. 2 – 4/. W piśmie procesowym z dnia 4 maja 2009r. pełnomocnik powoda sprecyzował, iż żądanej w pozwie kwoty powód domaga się z odsetkami od dnia wniesienia powództwa. Wskazał, że roszczenie powoda oparte jest na art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c. Nadto wniósł o przypozwanie Sądu Rejonowego dla (…) w Ł.. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek przetransportowania powoda z Zakładu Karnego nr (…) w Ł. do Aresztu Śledczego w Ł. nastąpiło pogorszenie warunków odbywania przez niego kary, co miało odbić się ujemnie na zdrowiu powoda, jego życiu osobistym i rodzinnym. W ocenie powoda naruszono jego zdrowie, wolność i cześć czyli chronionych prawem dobra osobiste dlatego, jego zdaniem, przysługuje mu roszczenie przewidziane w art. 24 k.c. /pismo pełnomocnika powoda z dnia 4.05.2009r. – k. 44 – 46/. W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Z. wniósł o oddalenie powództwa i obciążenie powoda kosztami postępowania w sprawie. W ocenie pozwanego roszczenia powoda są całkowicie niezasadne, zaś przedstawione w treści pozwu zarzuty nie dotyczą czynności wykonywanych przez Sąd Rejonowy w Z. /odpowiedź na pozew – k. 29 – 30/. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2009r. powód oświadczył, iż wnosi o zasądzenie w miejsce odszkodowania, zadośćuczynienia. Sprecyzował, że żądanie swe wywodzi z faktu bezprawnego przeniesienia go na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w Z. z Zakładu Karnego nr (…) w Ł. do Aresztu Śledczego w Ł. Nadto podał, iż z uwagi na schorzenia kardiologiczne powinien odbywać karę pozbawienia wolności w warunkach umożliwiających mu stałe leczenie kardiologiczne, których to warunków Areszt Śledczy w Ł. nie zapewnia a w Zakładzie Karnym nr (…) Ł. miał je zagwarantowane /protokół – k. 115/. W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2009r. powód wniósł o przekazanie ewentualnie zasądzonego mu zadośćuczynienia w całości na rzecz Fundacji (…) w Ł. /pismo pełnomocnika powoda z dnia 19.11.2009r. – k. 116/. W pozwie z dnia 19 lutego 2009 r. J. S. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego dla (…) w Ł. 500.000,-zł odszkodowania za przeniesienie go z Zakładu Karnego nr (…) Ł. do Aresztu Śledczego w Ł. pomimo posiadania grupy penitencjarnej P-2 /pozew k.4-6 akt II C 307/09/. Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2009 r. sprawa II C 307/09 została połączona do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą II C 5/09 /zarządzenie k.90 akt II C 307/09/. --- STRONA 3 --- Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód J. S. został przyjęty w dniu 29 czerwca 2006r. do Zakładu Karnego nr (...) w Ł. po przerwie w karze. Komisja Penitencjarna Zakładu karnego zakwalifikowała go do odbywania kary w zakładzie karnym dla odbywających karę po raz pierwszy, typu półotwartego, czyli do grupy P2 /pismo Aresztu Śledczego w . z dnia 22.06.2010r. – k. 211, zeznania powoda – k. 214 odw. - 215/. W dniu 4 września 2006r. powód został przetransportowany do Aresztu Śledczego w Ł. w związku z toczącymi się z jego udziałem czynnościami procesowymi. Od tego dnia do ponownego zwolnienia na przerwę w karze /28 sierpnia 2007r./ przebywał w Areszcie Śledczym w Ł. w związku z czynnościami procesowymi /pismo Aresztu Śledczego w Ł. z dnia 22.06.2010r. – k. 211/. Przed zwolnieniem powoda na przerwę w karze, w czerwcu 2007r. zmieniono powodowi grupę penitencjarną z P2 na P1 /odbywanie kary pozbawienia wolności w warunkach zakładu zamkniętego //zeznania powoda – k. 214 odw./. Powód wielokrotnie transportowany był z Aresztu Śledczego w Ł. do sądów w okręgu (…) i (…) w związku z toczącymi się z jego udziałem licznymi postępowaniami karnymi i cywilnymi /okoliczności bezsporne, zeznania powoda – k. 214 odw./. Po przerwie w karze w dniu 2 marca 2008r. powód ponownie przyjęty został do Zakładu Karnego nr (...) w Ł. W tym czasie posiadał grupę P1 /zeznania powoda – k. 214 odw./. W dniu 8 kwietnia 2008r. został przetransportowany z Zakładu Karnego nr (...) w Ł. do Aresztu Śledczego w Ł. w związku z koniecznością doprowadzenia na rozprawę w charakterze oskarżonego w sprawie II K 578/06 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Z. /bezsporne, informacyjne wyjaśnienia powoda poparte jego zeznaniami – k. 214 odw., 115 – 115 odw., pismo Sądu Rejonowego w Z. z dnia 12.11.2008r. – k. 5/. Na mocy § 1 pkt 2 decyzji nr 28 za 2004r. Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia 21 września 2004r. w sprawie rejonizacji osadzania w Areszcie Śledczym w Ł. w Areszcie Śledczym w Ł. osadza się m. in. skazanych i ukaranych mężczyzn wzywanych do udziału w czynnościach procesowych przez następujące Sądy i prokuratury: --- STRONA 4 --- - Prokuraturę Apelacyjną i Sąd Apelacyjny w Łodzi - Prokuraturę Okręgową i Sąd Okręgowy w Łodzi - Sąd Rejonowy Łódź – Śródmieście - Prokuraturę Rejonową Łódź – Bałuty - Prokuraturę Rejonową Łódź – Polesie - Prokuraturę Rejonową Łódź – Śródmieście - Sąd Rejonowy w Pabianicach - Prokuraturę Rejonową w Pabianicach - Sąd Rejonowy w Zgierzu - Prokuraturę Rejonową w Zgierzu - Sąd Rejonowy w Brzezinach - Prokuraturę Rejonową w Brzezinach oraz - Wojskową Prokuraturę Garnizonową w Łodzi /decyzja – k. 212/. W czasie osadzenia powód od kilku lat leczony był kardiologicznie z powodu zgłaszanych dolegliwości. W 2002r. w badaniu echokardiograficznym stwierdzono dobrą funkcję skurczową mięśnia lewej komory oraz nieistotną hemodynamicznie niedomykalność zastawki trójdzielnej I stopnia. Wykonana w 2003r. koronarografia nie wykazała zmian w naczyniach wieńcowych. Był hospitalizowany z powodu zwyżek ciśnienia, rozpoznawano chorobę wieńcową, której nie uzasadniały opisywane w karcie informacyjnej wyniki badań dodatkowych. W badaniu USG serca z 2003r. stwierdzono obniżoną frakcję wyrzutową mięśnia lewej komory z frakcją EF – 45 % i zaburzenia kurczliwości pod postacią uogólnionej hipokinezy. Przebyta w okresie od 9 września do 20 października 2009r. nie dotyczyła schorzeń związanych z układem krążenia lecz zmian spowodowanych chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa. Stopień zaawansowania zmian w zakresie układu krążenia powoda zezwalał na odbywanie kary pozbawienia wolności. Leczenie w warunkach Aresztu Śledczego było prawidłowe i zadawalające. Otrzymywane regularnie leki stabilizowały bardzo dobrze ciśnienie tętnicze krwi oraz wydolność układu krążenia. W przypadku ewentualnych zaostrzeń przewlekłego stanu chorobowego, istniała możliwość konsultacji kardiologicznej i w razie konieczności, krótkotrwałej hospitalizacji w szpitalu przy Zakładzie Karnym nr (...) /pisemna opinia biegłego sądowego kardiologa dr S. O. wraz z ustną opinią uzupełniającą biegłego – k. 144 – 145, k. 199 odw./. W dniu 22 kwietnia 2010r. powód zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności. Obecnie utrzymuje się z renty w wysokości 1.200 zł, udziela się jako wolontariusz w Fundacji (…) /zeznania powoda – k. 214 odw./. --- STRONA 5 --- Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd oparł się na powołanych dowodach. Ustalenia odnośnie do warunków leczenia kardiologicznego zapewnionych powodowi w Areszcie Śledczym w Ł. poczyniono w oparciu o opinię niezależnego biegłego sądowego z zakresu kardiologii. Wydaną przez biegłego opinię Sąd uznał za rzetelną, została ona wykonana zgodnie z tezą dowodową w oparciu o analizę akt sprawy oraz dokumentacji medycznej przedstawionej przez powoda oraz dokumentacji udostępnionej biegłemu przez pozwanego a ponadto po uprzednim zbadaniu J. S.. Zgłaszane wątpliwości zostały wyjaśnione w ustnej opinii uzupełniającej złożonej na rozprawie. Opinia biegłego nie budzi wątpliwości pod względem zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych i stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków (kryteria oceny opinii biegłego wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 4/2001, poz. 64). Dlatego tez Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego A. G., który swoja opinię wydawał 3 lata temu, w innej sprawie na w innych okolicznościach. Sąd oddalił wnioski powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków w osobach: kierowników Działów Ewidencji Zakładu Karnego nr (...) Ł. oraz Aresztu Śledczego w Ł., sędziego przewodniczącego VI Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Łodzi, Rzecznika Praw Obywatelskich RP oraz sędziego, który podjął decyzję w dniu 8 kwietnia 2008r. wobec nie sprecyzowania wniosków dowodowych, w szczególności co do okoliczności, na jakie mieliby świadkowie ci zeznawać oraz wobec nie wskazania jakichkolwiek danych personalnych wymienionych osób. Sąd oddalił wnioski powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków: prof. P. M. oraz dr K.P. /”wybitnych ekspertów z zakresu prawa karnego wykonawczego”/ na okoliczność ustalenia, czy § 12 ust. 7 Rozporządzenia z dnia 13.01.2004r. stanowi lex specialis wobec § 58 ust. 1 pkt. 7 regulaminu albowiem wnioskowane okoliczności w żadnym razie nie mogą być przedmiotem oceny świadków /ani nawet biegłych/ i leżą jedynie w gestii Sądu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu. W niniejszej sprawie powód ostatecznie dochodził zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych związanych z jego przetransportowaniem i pobytem w Areszcie Śledczym w Ł. W ocenie powoda wskutek przetransportowania go do w/w jednostki penitencjarnej pogorszeniu uległy jego warunki odbywania kary, co ujemnie odbiło się na jego zdrowiu, życiu osobistym i rodzinnym. W ocenie powoda naruszono jego dobra osobiste, w szczególności zdrowie, wolność i cześć. Zasadność roszczenia powoda należało --- STRONA 6 --- zatem rozważać w oparciu o przepisy art. 23 i art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. oraz art. 417 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2004 r. Zgodnie z przepisem art. 417 § 1 k.c. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa na gruncie tego przepisu są zatem: szkoda wyrządzona przy niezgodnym z prawem wykonywaniu czynności z zakresu władzy publicznej oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy niezgodnym z prawem wykonywaniem takich czynności a powstaniem szkody. Pojęcie szkody w prawie cywilnym obejmuje zarówno uszczerbek majątkowy, jak i uszczerbek o charakterze niemajątkowym (krzywdę). Z kolei, istnienie związku przyczynowego należy oceniać na zasadach wynikających z art. 361 § 1 k.c. Oznacza to, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej. Zakres odpowiedzialności odszkodowawczej wynikającej z przepisu art. 417 § 1 k.c. obejmuje wszelkie zachowania związane z wykonywaniem władzy publicznej z wyjątkiem tych, które unormowane są w przepisie art. 417 1 § 1 - 4 k.c. oraz sytuacji uregulowanych odrębnymi przepisami szczególnymi, do których odsyła art. 421 k.c. Treść art. 23 k.c. wskazuje, że dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Przepis ten zawiera otwarty katalog dóbr osobistych. Wśród nich znajduje się zdrowie, cześć, która ma swój wymiar wewnętrzny (godność osobista). Godność osobista przysługuje każdej osobie i podlega ochronie prawnej niezależnie od tego, w jaki sposób kształtuje obraz danej osoby w opinii innych. Niewątpliwie dobrem osobistym każdego człowieka jest również jego prawo do intymności. Ocena czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego nie może być dokonywana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby, ale musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych (tak też Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 28 sierpnia 1996 r., I ACr 341/96, OSA 7-8/1997, poz. 43). Liczy się więc społeczny odbiór danego zachowania, oceniany według kryteriów właściwych dla ludzi rozsądnych i uczciwych. Nie każde naruszenie dobra osobistego daje prawo do skorzystania z ochrony prawa cywilnego. W myśl art. 24 k.c. ochrona taka przysługuje jedynie przed bezprawnym naruszeniem dobra osobistego. Bezprawne jest zachowanie sprzeczne z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. --- STRONA 7 --- Przy czym wskazany przepis wprowadził domniemanie bezprawności działania. Dlatego w procesie o ochronę dóbr osobistych pozwany ma obowiązek wykazać, że jego działanie nie było bezprawne. Działanie nie jest bezprawne natomiast m.in. wówczas, gdy jest oparte na przepisie obowiązującego prawa. W przypadku bezprawnego naruszenia dobra osobistego, art. 24 k.c. pozwala osobie, której dobro osobiste zostało naruszone żądać, aby sprawca naruszenia dopełnił czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, a w szczególności złożył oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach określonych w kodeksie cywilnym, może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny. Zasady przyznawania zadośćuczynienia doprecyzowano w art. 448 k.c., który stanowi, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zgodnie z art. 30 Konstytucji RP przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne zwłaszcza tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa, znajdujących wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167 i 169), zgodnie z którym każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka oraz art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 grudnia 1950 r., ratyfikowany przez Polskę w 1993 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom, ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. --- STRONA 8 --- Ocena, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda w niniejszej sprawie winna być dokonana dodatkowo z uwzględnieniem uprawnień skazanego, szczegółowo uregulowanych w przepisach k.k.w. - art. 79 i nast., a także z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. z 2003 r. Nr 152, poz. 1493) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2004r. w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowania tych czynności (Dz. U. z 2004 r. Nr 15, poz. 142). Udzielenie powodowi cywilnoprawnej ochrony wymagało zatem ustalenia, że zachowania pozwanych godziły w jego dobra osobiste w rozumieniu art. 24 § 1 k.c. Z mocy art. 6 k.c. na powodzie ciążył zatem dowód wskazania konkretnych uchybień pozwanych w zakresie zapewnienia powodowi warunków odbywania kary wynikających ze wskazanych powyżej przepisów, naruszających sferę jego dóbr osobistych. Stronę pozwaną obciążał zaś obowiązek udowodnienia, że działała zgodnie z prawem i nie naruszyła dobra osobistego powoda (art. 6 k.c. w związku z art. 24 k.c.). Stosownie do treści § 51 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno – porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności w celu umieszczenia skazanego w zakładzie karnym właściwego rodzaju i typu oraz w celu wyboru właściwego systemu wykonywania kary pozbawienia wolności dokonuje się klasyfikacji skazanych, o której mowa w przepisach kodeksu karnego wykonawczego – art. 82 § 1. Co do zasady, skazani na karę pozbawienia wolności, z zastrzeżeniem art. 88 § 2 – 6 kkw, odbywają karę w zakładzie karnym typu półotwartego. Po przyjęciu do Zakładu Karnego nr (...) w Ł. w czerwcu 2006r. Komisja Penitencjarna zakwalifikowała powoda do odbywania kary w zakładzie karnym dla odbywających karę po raz pierwszy /P/, typu półotwartego /2/, czyli do grupy P2. Przeniesienie skazanego do innego zakładu karnego może nastąpić w szczególności w przypadku udziału w czynności procesowej /par. 58 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia/. Stosownie do treści par. 12 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowania tych czynności, osadzonego wzywanego z innych jednostek penitencjarnych do udziału w --- STRONA 9 --- czynnościach procesowych kieruje się do aresztu śledczego położonego najbliżej siedziby organu wzywającego. Przechodząc do szczegółowej analizy zarzutów sformułowanych przez powoda i mających świadczyć o naruszeniu jego dóbr osobistych przez pozwanego, w pierwszej kolejności podnieść należy, że w świetle przytoczonych wyżej przepisów przetransportowanie powoda z Zakładu Karnego nr (...) w Ł. do Aresztu Śledczego w Ł. było jak najbardziej uprawnione. Potrzeba przetransportowania powoda związana była z umożliwieniem dokonywania czynności procesowych w licznych toczących się z jego udziałem postępowaniach karnych i cywilnych, poprzez jego stawiennictwo na rozprawach. Możliwość taką dopuszczają wprost przepisy w/w rozporządzeń. Powód zatem powinien był liczyć się z możliwością okresowej zmiany jednostki penitencjarnej i w tym kontekście pozbawiona jest doniosłości prawnej okoliczność, iż zmianę tę odczuwał subiektywnie jako negatywną. W szczególności bez znaczenia jest powoływana przez powoda okoliczność, iż w Areszcie Śledczym w Ł. brak jest wydzielonych miejsc dla osób odbywających karę, tym bardziej, że powód nie wykazał aby przebywanie w warunkach aresztu śledczego wiązało się naruszeniem jakichkolwiek przysługujących mu jako osadzonemu praw. I tak: potwierdzenia nie znalazły twierdzenia powoda, iżby na skutek przebywania w Areszcie Śledczym w Ł. pogorszeniu uległ jego stan zdrowia co związane miało być z niezapewnieniem mu warunków umożliwiających stałe leczenie kardiologiczne. Jak bowiem wynika z opinii niezależnego biegłego sądowego z dziedziny kardiologii, leczenie powoda w warunkach Aresztu Śledczego w Ł. było prawidłowe i zadawalające. Otrzymywane tam leki regularnie stabilizowały ciśnienie tętnicze krwi oraz wydolność układu krążenia. Nadto, w przypadku ewentualnych zaostrzeń przewlekłego stanu chorobowego, istniała w Areszcie Śledczym w Ł. możliwość konsultacji kardiologicznej a w razie konieczności także krótkotrwałej hospitalizacji w szpitalu przy Zakładzie Karnym nr (...) w Ł. W świetle opinii tego biegłego stopień zaawansowania u powoda zmian w zakresie układu krążenia zezwalał na odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności. A zatem podniesiony przez powoda zarzut nie zapewnienia mu odpowiednich warunków skutkujący pogorszeniem jego zdrowia należy uznać za bezzasadny. Za gołosłowny uznać należało także zarzut naruszenia wolności i czci powoda albowiem nie przedstawił on jakichkolwiek okoliczności na potwierdzenie powyższego zarzutu. Mając na względzie powyższe argumenty Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie niniejszej nie można mówić o naruszeniu przez pozwanych dóbr osobistych powoda. Uznać zatem należało, iż brak jest podstaw do uwzględnienia żądania pozwu i orzec o oddaleniu powództwa w całości. --- STRONA 10 --- Na podstawie przepisu art. 98 k.p.c. Sąd obciążył powoda obowiązkiem zwrotu na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla (...) kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 7.200 zł. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu sąd orzekł na podstawie § 19, 20, 2 ust. 3 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. ). W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji.