Postanowienie II C 490/11 Z R WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2012 roku. Sąd Okręgowy w Ł

--- STRONA 1 --- t h Sygn. akt II C 490/11 Z R WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2012 roku. Sąd Okręgowy w Łodzi, Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO M. Rojecka - Mazurczyk Protokolant: Sylwia Lewy po rozpoznaniu w dniu 05 czerwca 2012 roku w Łodzi sprawy z powództwa B R „HH Z , P K i A K przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie , Staroście oraz Ministrowi o zapłatę 1. oddala powództwo, 2. zasądza na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w Warszawie tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego od A .K iB R kwotę po 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych, a od H Z iP K kwoty po 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych. --- STRONA 2 --- Sygn. akt II C 490/11 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 29 marca 2011 roku B R , H Zz „P K iA K wnieśli o zasądzenie na ich rzecz od pozwanego Skarbu Państwa — Wojewody - kwoty 500.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi do dnia zapłaty, - kosztów procesu według norm przepisanych. Powodowie wskazali, że żądana kwota 500.000 stanowi wstępnie oszacowaną równowartość mienia, którego własności pozbawiono powodów bez podstawy prawnej i wnoszą o jej zasądzenie na ich rzecz tytułem odszkodowania. Powyższa kwota. „powinna zostać rozdzielona pomiędzy powodów w następujących proporcjach: po 1/3 dla H Z iP K oraz po 1/6 dla A K iB R * (pozew, k. 3 — 7). 'W odpowiedzi na pozew z dnia 23 maja 2011 roku Skarb Państwa — Wojewoda wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od powodów na rzecz pozwanego, w tym o zasądzenie od powodów na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia, zakwestionowała również zaistnienie po stronie powodów szkody (odpowiedź na pozew, k. 49 — 56). Postanowieniem z dnia 16 listopada 2011 roku Sąd Okręgowy w Łodzi, na podstawie art. 67 $ 2 k.p.., ustalił, że jednostką właściwą do reprezentowania Skarbu Państwa w sprawie jest Prezydent Miasta Ł wykonujący funkcje Starosty Powiatowego (postanowienie, k. 77). W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2012 roku strona pozwana Skarb 1 --- STRONA 3 --- Państwa — Prezydent Miasta Ł wskazał, że zgłaszane w niniejszym ” postępowaniu żądanie nie jest związane z działalnością tej jednostki organizacyjnej (pismo procesowe, k. 99, k. 102). Postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 roku Sąd Okręgowy w Łodzi, na podstawie art. 67 $ 2 k.pe., ustalił, że jednostkami właściwymi do reprezentowania Skarbu Państwa w sprawie jest Starosta oraz Minister . a nadto zwolnił od udziału w sprawie Prezydenta Miasta Ł jako Starostę Powiatowego (postanowienie, k. 107). Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: W roku 1939 Huta » ”wR przy ulicy R była współwłasnością E K (okoliczność bezsporna, nadto kserokopia Rep. hip. nr. k. 20). K Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 1949 roku, wydanym w sprawie sygnatura akt 221/49 Sąd Grodzki w Piotrkowie stwierdził, że spadek po E K nabyły w równych częściach jego dzieci: córka H Z „ oraz synowie W K i E K (kserokopia postanowienia z dnia 26 sierpnia 1949 roku, k. 8). Spadek po E K — zmarłym wdniu roku nabyli po 1/3 części: żona G K orazcórki G K iB R (kserokopia postanowienia Sądu Powiatowego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 1980 roku wydanego w sprawie sygnatura akt II Ns 898/80, k. 9). Spadek po G K zmarłej w dniu roku nabyły córki A K iB R (okoliczność bezsporna). Spadek po - W K nabyła w całości B J W : Na podstawie umowy z dnia 16 marca 2005 roku, zawartej w formie aktu notarialnego, B J .W 2 --- STRONA 4 --- przeniosła na P K — wszelkie prawa i roszczenia związane z Hutą wR (kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2003 roku wydanym w sprawie sygnatura akt II Ns 1477/3/2, k. 10, kserokopia aktu notarialnego, k. 11 — 13). | Orzeczeniem nr 4 z dnia 30 lipca 1949 roku Minister Przemysłu Lekkiego : orzekł, w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, na podstawie art. 3 ust. | i 5 oraz art. 6 ust. I ustawy z dnia 3 stycznia 1946 roku o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. z 1946 roku, nr 3, poz. 17) oraz $ 65 ust. I pktdi $ 71 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 roku w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. z 1947 roku. nr 16, poz. 62) zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 maja 1949 roku (Dz. U. z 1949 roku nr 29 poz. 212) - o przejściu na własność Państwa przedsiębiorstwa Huta » "- R „ul.Ś ar (orzeczenie nr 4 z dnia 30 lipca 1949r., k. 146 załączonych akt' postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr BOL-0241/698/P/R/SM/773/03). Orzeczeniem z dnia 1 lutego 1955 roku nr GM/Pr.5-VI-2/54 Minister Przemysłu i Materiałów Budowlanych, na podstawie $ 75 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 roku w sprawie trybu postępowania , przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U z 1947 roku, nr 16 poz. 62), w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji ' Planowania Gospodarczego ustalił, że składniki majątkowe objęte protokołem zdawczo odbiorczym, sporządzonym w dniu 19 maja 1951 roku przez Zakłady wyznaczone do objęcia przedsiębiorstwa Huta » ”"wR „ul. R nr , przechodzącego na własność Państwa na podstawie art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 roku o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi 3 --- STRONA 5 --- gospodarki narodowej (Dz. U. z 1946 roku, nr 3, poz. 17) i orzeczenia nr 4 ” Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 30 lipca 1949 roku, ogłoszonego w Monitorze Polskim z dnia 20 sierpnia 1949 roku nr A-55, pod poz. 749 Ip. 7 — stanowią część składową tego przedsiębiorstwa i przechodzą na własność Państwa oraz zatwierdził ww. protokół zdawczo-odbiorczy sporządzony w dniu 19 maja 1951 roku (orzeczenie z dnia I lutego 1995 roku, k. 33 - załączone akta postępowania administracyjnego nr BO4-787-R-567/07). Decyzją z dnia 4 lipca 2003 r. nr BOL-0241/698/P/R/SM/773/03 Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej stwierdził nieważność orzeczenia nr 4 Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 30 lipca 1949 roku wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa. w części dotyczącej przedsiębiorstwa Huta » ”-R ul. ś nr (decyzja z dnia 4 lipca 2003 roku, k. 192 — 184 załączonych akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr BOL- 0241/698/P/R/SM/773/03). Minister Infrastruktury decyzją z dnia 13 maja 2005 r. (BO4j-813-R- 260/04) odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Materiałów Budowlanych z dńia 1 lutego 1955 r. stwierdzając, że nie jest ono obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 $ 1 k.p.a., uzasadniającą jego wyeliminowanie z obrotu prawnego (kserokopia decyzji z dnia 13 maja 2005 r., k. 151 — 155). 'W sprawie ze skargi B R ,H Z G K iA K na powyżej wskazaną decyzję w sprawie o sygnaturze IV SA/Wa 1041/07 toczyło się postępowanie administracyjne przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2005 r. Decyzją z dnia 27 października 2008 roku nr BO4-787-R-567/07 Minister Infrastruktury stwierdził nieważność ww. orzeczenia Ministra Przemysłu i Materiałów Budowlanych z dnia | lutego 1955 4 --- STRONA 6 --- roku nr GM/Pr.5-V1-2/54 ustalającego, że składniki majątkowe objęte protokołem zdawczo odbiorczym, sporządzonym w dniu 19.05.1951r. przez Zakłady wyznaczone do objęcia przedsiębiorstwa Huta » "wR 1 ul. R nr - stanowią część składową tego przedsiębiorstwa i przechodzą na własność Państwa oraz zatwierdzającego ten protokół zdawczo-odbiorczy (decyzja z dnia 27 października 2008 r., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1041/07 - załączone akta postępowania administracyjnego nr BO4-787-R-567/07). Wnioskiem z dnia 25 marca 2009 roku B R „H VA „P K oaz A 'K wystąpili do Ministra Infrastruktury o wydanie w naturze majątku byłej Huty » ” położonej w R lub o wypłatę odszkodowania w wysokości wynikającej ze sporządzonego w trakcie postępowania operatu szacunkowego. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2009 roku Minister Infrastruktury umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania o wydanie w naturze majątku byłej Huty » ” położonej w R lub o wypłatę odszkodowania za ten majątek. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie tej trybem właściwym do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych jest wyłącznie postępowanie przed sądem powszechnym, bowiem nie znajduje w tym przypadku zastosowania przepis art. 160 k.p.a. (kserokopia decyzji z dnia, 31 sierpnia 2009 roku, k. 30 — 34). Przedmiotowa nieruchomość, przejęta na podstawie orzeczenia Minister Przemysłu Lekkiego nr 4 z dnia 30 lipca 1949 roku, pozostaje w chwili obecnej w użytkowaniu wieczystym Huty ”Sp.z oo. w R oraz M iw małżonków S (okoliczności bezsporne, nadto: informacja Starosty k., 40, 41). . : H Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powodowie domagali się zasądzenia na ich rzecz kwoty 500.000 zł tytułem odszkodowania stanowiącego równowartość mienia w postaci Huty ” ” wR której właścicielem był poprzednik prawny 5 --- STRONA 7 --- powodów E K iw stosunku do której zapadło w dniu 30 lipca 1949 r 7 orzeczenie o przejęciu na własność Państwa. Zdaniem powodów przejęcie nastąpiło bez podstawy prawnej co rodzi obowiązek wypłaty odszkodowania. Powodowie domagają się zasądzenia wskazanej w pozwie kwoty tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną wydaniem decyzji administracyjnej, na mocy której przedsiębiorstwo stanowiące współwłasność ich poprzednika prawnego zostało przejęte na własność Państwa. Na mocy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r., Nr 162, poz.1692 ze zm.) uchylony został przepis art. 160 k.p.a., który przewidywał odszkodowanie dla strony, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji nieważnej albo wydania decyzji z naruszeniem prawa. Jednocześnie, wskazaną powyżej ustawą, wprowadzono przepis art. 417' k.c., zawierający ogólną regulację prawnej odpowiedzialności władzy publicznej za szkodę wyrządzoną wskutek podejmowania oraz zaniechania dokonania czynności konwencjonalnych o charakterze władczym. Zgodnie z art. 5 cytowanej ustawy do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie, czyli przed dniem 1 września 2004 roku, stosuje się przepisy art. 417, art. 419, art. 420, art. 420', art. 420” i art. 421 k.c. oraz art. 153, art. 160 i art. 161 $ 5 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym do tego dnia. W związku z powyższym od tego co w sprawach o naprawienie szkody wyrządzonej wydaniem decyzji administracyjnej uzna się za „zdarzenie” w rozumieniu przytoczonego przepisu, zależy jego zasięg czasowy. Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że decyzja stwierdzająca nieważność wadliwej decyzji administracyjnej „nie stanowi czynu niedozwolonego ani jego elementu, a jedynie prejudykat, stwierdzający jedną z przesłanek, warunkujących możliwość skutecznego dochodzenia odszkodowania” (tak SN w wyroku z dnia 18 maja 2011 r., III CSK 234/10, LEX nr 864005, tak też SN w wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., III CSK 192/10, LEX 6 --- STRONA 8 --- prawnych, miało bowiem wtórny i subsydiarny charakter w stosunku do orzeczenia o przejęciu na własność państwa przedmiotowego przedsiębiorstwa (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 maja 2004 r., OSK 232/04, LEX nr 148891). Orzeczenie o zatwierdzeniu protokołu zdawczo — odbiorczego jedynie ustalało składniki majątkowe przejętego przedsiębiorstwa, miało więc ono charakter jedynie deklaratoryjny i jako takie stanowiło integralną część orzeczenia o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa (tak SN w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., I CK 402/04, LEX nr 371837). Jak już wywiedziono powyżej, zasadność roszczenia objętego pozwem należy analizować w oparciu o uchylony przepis art. 160 k.p.a., jednakże jeśli chodzi o tryb dochodzenia przewidzianego w tym przepisie odszkodowania, znajdują zastosowanie reguły ogólne, nie zaś te przewidziane w $ 4 i 5 art. 160 : k.p.a. Jak trafnie bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały pełnego. składu Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2011 r. (III CZP 112/10 , OSNC 2011/7-8/75, LEX nr 751460, www.sn.pl, Biul.SN 2011/3/12, Palestra 2011/5/154) — „żadne racje leżące u podstaw ustawy nowelizującej nie przemawiają za dalszym stosowaniem art. 160 $ 4 i 5 k.p.a. nie tylko wtedy, gdy stwierdzenie nieważności lub wydania z naruszeniem art. 156 $ 1 k.p.a. ostatecznej decyzji podjętej przed dniem 1 września 2004 r. nastąpiło po tym dniu, ale i wtedy, gdy nastąpiło ono wcześniej. Podleganie danego zdarzenia prawu obowiązującemu w chwili jego nastąpienia w najmniejszym stopniu nie sprzeciwia się dochodzeniu roszczenia wynikającego z tego zdarzenia w później unormowanym postępowaniu”. Powyżej przedstawiony pogląd oparty jest na podstawowej regule intertemporalnej w dziedzinie prawa procesowego jaką jest zasada bezpośredniego stosowania nowego prawa (tak SN w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasady prawnej - z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001/4/53, Prok.i Pr.-wkł. 2001/5/32, Biul.SN 2001/1/7, M.Prawn. 2001/5/288, M.Prawn. 2001/8/456), a za takie 8 --- STRONA 9 --- 964471). Z tej przyczyny do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed dniem 1 września 2004 r., ma zastosowanie przepis art. 160 k.p.a. nawet wówczas gdy nieważność tej decyzji stwierdzono po tym dniu (tak SN w uchwale pełnego składu SN z dnia 31 marca 2011 r., II CZP 112/10 OSNC 2011/7-8/75, LEX nr 751460, www.sn.pl, Biul.SN 2011/3/12, Palestra 2011/5/154). Innymi słowy o stosowaniu bądź nie przepisu art. 160 k.p.a. przesądza chwila wydania wadliwej decyzji. 'W niniejszej sprawie powodowie domagają się odszkodowania w związku z decyzją, na mocy której na własność Państwa przejęto przedsiębiorstwo stanowiące własność ich poprzednika prawnego. W ocenie Sądu decyzją, która rodziła wskazany w pozwie skutek było orzeczenie Ministra Przemysłu Lekkiego nr 4 z dnia 30 lipca 1949 roku. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie art. 160 k.p.a. Na marginesie należy wskazać, że również decyzja stwierdzająca nieważność tego orzeczenia zapadła przed wejściem w życie wskazywanej na wstępie ustawy, zatem nawet w przypadku niepodzielenia zaprezentowanego powyżej poglądu dotyczącego zakresu czasowego stosowania przepisu art. 5 tejże ustawy należałoby dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie i tak. należy stosować aktualnie już nie obowiązujący przepis art. 160 k.p.a. 'W odniesieniu zaś do orzeczenia Ministra Przemysłu i Materiałów Budowlanych z dnia 1 lutego 1955 roku nr GM/Pr.5-VI-2/54 ustalającego, że składniki majątkowe objęte protokołem zdawczo odbiorczym, sporządzonym w dniu 19 maja 1951 roku przez Zakłady wyznaczone do objęcia przedsiębiorstwa Huta » ”wR , ulLR nr ' stanowią część składową tego przedsiębiorstwa i przechodzą na własność Państwa oraz zatwierdzającego ten protokół — którego nieważność stwierdził Minister Infrastruktury na mocy decyzji z dnia 27 października 2008 roku — należało stwierdzić, że ono nie wywołało nieodwracalnych skutków 7 --- STRONA 10 --- po” należy uważać również ogólne normy prawa już obowiązującego, gdy ich | zastosowanie ulega rozciągnięciu na obszary dotychczas objęte uchylonymi | przepisami szczególnymi. Zgodnie z tą zasadą należy zatem przyjąć, że „od dnia | wejścia w życie ustawy nowelizującej właściwe do dochodzenia odszkodowania | za szkodę wyrządzoną wadliwą decyzją administracyjną podjętą przed tym | dniem jest — bez względu na dzień wydania ostatecznej decyzji nadzorczej — tylko postępowanie przed sądami powszechnymi” (tak SN w uchwale pełnego składu SN z dnia 31 marca 2011 r., MI CZP 112/10 OSNC 2011/7-8/75, LEX nr 751460, www.sn.pl, Biul.SN 2011/3/12, Palestra 201 1/5/154, tak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2006 r., I OSK 207/06, LEX nr 281421). Sąd Okręgowy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowane powyżej stanowisko i uznaje, że droga sądowa dla dochodzenia roszczeń powodów objętych pozwem jest dopuszczalna. + Mając powyższe na uwadze już jedynie na marginesie wypada wskazać; - że opowiedzenie się za poglądem przeciwnym, zgodnie z którym art. 160 $41 5 k.p.a. może być stosowany po wejściu w życie ustawy nowelizującej, wobec wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji z dnia 31 sierpnia 2009 umarzającej postępowanie w sprawie odszkodowania za wydanie wadliwej decyzji (a więc decyzji, która nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia), prowadziłoby w konsekwencji do zamknięcia powodom drogi dochodzenia naprawienia szkody spowodowanej wydaniem decyzji z naruszeniem prawa i stanowiłoby naruszenie art. 77 ust. 1 Konstytucji RP (por. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 roku, I SA/Wa 1273/07, LEX nr 463541). Powracając do zasadniczego : nurtu rozważań podkreślić należy, że zastosowanie do dochodzonego przez powodów roszczenia materialnoprawnych norm zawartych w przepisie art. 160 .k.p.a. ma ten skutek, że znajdują 9 --- STRONA 11 --- zastosowanie również przewidziane w $ 6 tego przepisu reguły przedawnienia (tak słusznie SN w wyroku z dnia 13 października 2010 r., I CSK 678/09, LEX nr 622198). Stosowanie bowiem art. 160 $ 1, 2 i 3 bez $ 6, dotyczącego przedawnienia, „byłoby nie do pogodzenia z założeniami przyświecającymi ustanowieniu przewidzianej w tych przepisach odpowiedzialności odszkodowawczej” (tak SN w uchwale pełnego składu SN z dnia 31 marca 2011 r., II CZP 112/10 OSNC 2011/7-8/75, LEX nr 751460, www.sn.pl, Biul.SN 2011/3/12, Palestra 2011/5/154). W myśl przywołanego przepisu, roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 $ 1 albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 158 $ 2, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 $ 1. Roszczenie powodów pozostaje w związku — jak wskazano powyżej — z orzeczeniem nr 4 Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 30 lipca 1949 roku. Ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność tego orzeczenia została wydana przez Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w dniu 4 lipca 2003 roku. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zarówno wniosek do Ministra Infrastruktury o wypłatę odszkodowania lub wydania w naturze przejętego majątku jak i pozew w niniejsze sprawie zostały złożone przez powodów po upływie terminu przedawnienia. Z tej przyczyny roszczenie ? powodów jako przedawnione nie może zostać uwzględnione. W tym miejscu należy jedynie wspomnieć, że brak jest jakichkolwiek podstaw, by początek biegu przedawnienia uzależniać od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu i Materiałów Budowlanych z dnia 1 lutego 1955 roku, ustalającego, że składniki majątkowe objęte protokołem zdawczo — odbiorczym, sporządzonym w dniu 19 maja 1951 roku, stanowią część składową tego przedsiębiorstwa i przechodzą na własność Państwa oraz zatwierdzającej ten protokół. W świetle wcześniej poczynionych wywodów 10 --- STRONA 12 --- należało stwierdzić, że decyzja z dnia 1 lutego 1955 roku miała jedynie charakter deklaratoryjny i nie rodziła skutków prawnych w postaci przejścia nieruchomości na własność Państwa. Uwzględnienie przedawnienia roszczenia następuje na zarzut (art. 117 $ 2 k.c.), co oznacza, że podiniot powołujący się na przedawnienie czyni użytek ze swojego prawa podmiotowego, które każdorazowo podlega ocenie z punktu widzenia instytucji nadużycia prawa. Stosowanie art. 5 k.c. w odniesieniu do przedawnienia roszczeń jest niezbędne w celu rozstrzygnięcia kolizji dóbr prawnych: z jednej strony pewności obrotu i stosunków cywilnoprawnych, a z drugiej prawa poszkodowanego do ochrony (por. wyrok SN z dnia 8 listopada 2002 r., III CKN 1115/00, niepubl; M. Pyziak-Szafhicka (w:) System prawa prywatnego. Prawo cywilne — część ogólna, pod red. M. Safiana, Warszawa 2007, s. 808). : r W ocenie Sądu Okręgowego podniesienie zarzutu przedawnienia przez = + pozwanego w niniejszej sprawie nie jest sprzeczne z zasadami współżycia ń społecznego i nie stanowi nadużycia prawa (art. 5 k.c.). Po stronie pozwanego nie zachodzą żadne okoliczności natury podmiotowej uprawniające do stwierdzenia, że korzystając z zarzutu przedawnienia postępuje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swojego prawa, bądź narusza zasady współżycia społecznego. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że powodowie spóźnili się z dochodzeniem roszczeń znacznie i nie wykazali w toku procesu, że opóźnienie usprawiedliwione jest jakimiś szczególnymi przyczynami. Na zakończenie rozważań należało jeszcze odnieść się do kwestii legitymacji procesowej biernej w niniejszym postępowaniu. Stroną pozwaną w niniejszym procesie był Skarb Państwa. Zgodnie z przepisem art. 67 $ 2 k.p.c. za Skarb Państwa podejmuje czynności procesowe organ.państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub 11 --- STRONA 13 --- | B organ jednostki nadrzędnej, a w zakresie określonym odrębną ustawą za Skarb | Państwa czynności procesowe podejmuje Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa. Nie ulega przy tym wątpliwości, że niezależnie od wielości wskazanych w pozwie czy orzeczeniu sądowym państwowych jednostek | organizacyjnych lub ich organów z których działalnością wiąże się dochodzone | roszczenie, stroną pozwaną zawsze jest Skarb Państwa nie zaś wskazane jednostki, a to ze względu na materialnoprawną konstrukcję zakładającą jednolitość Skarbu Państwa, jako osoby prawnej. W konsekwencji „nie można jednocześnie uwzględnić powództwa przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez jedną jednostkę organizacyjną i w tej samej sprawie oddalić powództwa przeciw temu samemu Skarbowi Państwa, tyle że reprezentowanemu przez inną jednostkę” (fak SN w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r., II CKN 1398/00, LEX nr 109414). Należy mieć jednak na względzie, że „w judykaturze ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rolą sądu jest z urzędu czuwać nad. tym, by Skarb Państwa był reprezentowany w procesie przez właściwa jednostkę organizacyjną (tak SN w wyroku z dnia 17 marca 2010 r., II CSK 393/09, LEX nr 602681). Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy ustalił, że w roli statio fisci w niniejszym postępowaniu winien występować Starosta jest on bowiem organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami (art. 1] ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 65] ze zm. — dalej powoływana jako u.g.n.), a na podstawie przepisu art. lla u.g.n. posiada legitymację do podejmowania czynności sądowych dotyczących nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste (tak Ewa Bończak-Kucharczyk, teza 2 komentarza do art. 21 u.g.n., [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komeniarz, LEX 2011), W niniejszej sprawie, ze względu na położenie przedmiotowej nieruchomości Skarb Państwa powinien być reprezentowany przez Starostę 12 --- STRONA 14 --- i O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w przepisie art. 98 $ 1 k.p.c. Strona pozwana wygrała proces w całości, a zatem zasadne było zasądzenie na jej rzecz od powodów zwrotu poniesionych przez nią niezbędnych kosztów procesu, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego wykonywanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa. Koszty zastępstwa procesowego w kwocie 7200 złotych ustalone zostały na poziomie jednej stawki minimalnej zgodnie z przepisem art. 99 k.p.c. i $ 6 pkt 7 w zw. z $ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., mr 163, poz. 1348 ze zm.). Orzekając o kosztach Sąd miał na względzie wysokość żądania : dochodzonego przez każdego z powodów, bowiem H Zz iP K „s wnosili o zasądzenie na ich rzećż z żądanej pozwem kwoty po 1/3 części, zaś ś A K iB R wnosiły o zasądzenie na ich rzecz z żądanej pozwem kwoty' po 1/6. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie przepisu art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1417 ze zm.), Sąd zasądził na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w Warszawie tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowo od A K iB R kwoty po 1200 złotych, a od H Z iP K kwoty : po 2400 złotych. 13