Postanowienie II C 313/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 24 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowic

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 313/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 24 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach, Wydział II Cywilny, w składzie: Przewodniczący SSO Aneta Pieczyrak - Pisulińska Protokolant Patrycja Wichary po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. w Katowicach, sprawy z powództwa R. J. przeciwko Skarbowi Państwa: (…) o zapłatę 1. powództwo oddala; 2. odstępuje od obciążania powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego Skarbu Państwa, w tym kosztami zastępstwa procesowego na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Powód w pozwie przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez (…) , zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, domagał się zasądzenia kwoty 180.000 zł tytułem odszkodowania „za przysługująca powodowi rentę” wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej wysokości odsetek stosowanych przez banki w umowach kredytowych oraz odsetkami od odsetek w na podstawie art. 482 k.c. za okres od 2009 r. do dnia zapłaty. Powód wniósł również o zasądzenie zadośćuczynienia za „pozbawienie godności oraz prawnej ochrony do leczenia się na rencie” w wysokości 360.000 zł. W pozwie zawarty został również wniosek o zasądzenie odszkodowania za rażącą przewlekłość postępowania w wysokości po 20.000 zł za każdy dzień stwierdzonej przewlekłości postępowania. Powód zgłosił również żądanie zasądzenia na jego rzecz od sędziów biorących udział w rozpoznaniu następujących spraw: w Sądzie Okręgowym w K. (…) ; w Sądzie Apelacyjnym w K. (…) kwot --- STRONA 2 --- w wysokości dwunastokrotności wynagrodzenia miesięcznego funkcjonariusza publicznego, jako podstawę swego roszczenia podając przepisy ustawy z 12 stycznia 2011r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa oraz zasądzenia na swoją rzecz od strony pozwanej kosztów postępowania. Uzasadnienie pozwu sprowadzało się do wskazania, że powód został pozbawiony prawa do renty, do której, w jego ocenie ma prawo zgodnie z wykazem chorób. Na przełomie lat 2008/2009 powód złożył w Sądzie Okręgowym w K. pozew. Sprawa, która toczyła się na skutek wniesienia tego pozwu prowadzona była w sposób przewlekły, a ponadto Sąd dopuścił się w niej mataczenia poprzez ukrywanie pism powoda – co stanowiło również przestępstwo z art. 276 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. W ocenie powoda, Sąd Apelacyjny w K. przy rozpoznaniu jego zażalenia, wydając postanowienie o sygn (…) poświadczył nieprawdę. Powyższe działania organów wymiaru sprawiedliwości świadczą więc o istnieniu jawnej, zorganizowanej grupy przestępczej pozbawiającej go praw człowieka – w myśl art. 6 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka o Podstawowych Wolności, jak też stanowi naruszenie art. 45 Konstytucji. Zarządzeniem z dnia 30.06.2011 r. część żądań została wyłączona do odrębnego postępowania, zaś pod sygn. (…) pozostało żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania w wysokości 500.000 zł. Po wezwaniu o wskazanie dowodów na okoliczność wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia (zarządzenie k. 61), R. J. podał, iż jego zdaniem odszkodowanie z tytułu braku renty powinno wynosić 120.000 z, odszkodowanie z tytułu niemożności wykonywania zawodu geodety 420.000 zł, a więc odszkodowanie z tego tytułu ostatecznie 270.000 zł. Dodatkowo powinno być jeszcze odszkodowanie za pozbawienie mieszkania w wysokości 200.000 zł, za ponoszone koszty leczenia I. J. (poprzednio P.) 30.000 zł, zaś zadośćuczynienie za ponad 10 letnie nieludzkie i poniżające traktowanie powinno wynosić 500.000 zł, a za naruszenie dóbr osobistych (zdrowia, godności, wolności) 500.000 zł. (pismo k. 70-78) W piśmie datowanym na dzień 20 września 2012 r. powód rozszerzył swe żądanie, w ten sposób, że wniósł również o zasądzenie odszkodowanie za naruszenie jego prawa do swobodnej wypowiedzi, wolności słowa oraz krytyki, poprzez nieuzasadnione zastosowanie wobec niego kary grzywny w wysokości 1.000 zł, która następnie zamieniona została na karę pięciu dni aresztu. Zdaniem powoda, zastosowanie tej represji spowodowało również naruszenie jego dóbr w postaci dobrego imienia, godności, poczucia bezpieczeństwa, jak też naruszone w ten sposób zostało jego poczucie sprawiedliwości i praworządności. (k. 175-185) Ostatecznie stres, jakiemu poddany był powód w we wszystkich powyższych postępowaniach, a to wobec niezapełnienia mu należytej ochrony prawnej, doprowadził do znacznego pogorszenia stanu jego zdrowia, w tym do rozwoju cukrzycy, zaćmy, uszkodzenia wątroby oraz wielu innych chorób. W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa domagał się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (k. 65-66, protokół k. 123) W uzasadnieniu swego stanowiska strona pozwana podała, że w jej ocenie powództwo nie zasługuje na uwzględnienie, przede wszystkim z tej przyczyny, że kwestionowany przez powoda wyrok Sądu Rejonowego w K. z 23 listopada 2004 r. w sprawie o sygn. (…) jest prawomocny i jako taki korzysta z --- STRONA 3 --- domniemania zgodności z prawem. Powód nie dysponuje jakimkolwiek prejudykatem pozwalającym na twierdzenie, że orzeczenie to wydano w sposób naruszający prawo, co pozwalałoby na rozważanie odpowiedzialności Skarbu Państwa. Wskazywane w pozwie okoliczności dotyczące merytorycznych zarzutów powoda do przeprowadzonego postępowania były zapewne, w ocenie pozwanego, przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w K., który wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie o sygn. (…) oddalił apelację powoda od kwestionowanego wyroku. Brak jest podstaw do badania przez Sąd w toku postępowania odszkodowawczego merytorycznej treści prawomocnego orzeczenia. Ponadto pozwany podkreślił, że kwestionowane orzeczenie zapadło w 2004 r., a pozew w sprawie został wniesiony w lutym 2009 r., co nakazuje przyjąć, że roszczenie powoda uległo już przedawnieniu, na gruncie przepisów o przedawnieniu roszczeń deliktowych. Z ostrożności procesowej pozwany wskazał, że powód nie uzasadnił w jakikolwiek sposób żądanych w pozwie kwot. Ich wysokość, w ocenie strony pozwanej, była oderwana od jakichkolwiek realiów. Mając jednocześnie na względzie zakreśloną w pozwie podstawę faktyczną roszczenia, brak jest podstaw prawnych do żądania zadośćuczynienia. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W okresie od 13 września 1999 r. do 28 lutego 2000 r. przed Sądem Rejonowym w T.toczyła się sprawa z powództwa małoletnich I. J., D. J.oraz E. J. przeciwko R. J.o alimenty, sygn. akt (…) Po przeprowadzeniu postępowania, Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 28 lutego 2000 r. zasądził na rzecz małoletnich powodów od R. J. alimenty w kwocie po 200 zł każdemu z nich W dniu 25 kwietnia 2000 r. Sąd Rejonowy w Tychach wydał postanowienie o ukaraniu R. J. grzywną na podstawie art. 43 § 2 prawa o ustroju sądów powszechnych w wysokości 1.000 zł za ubliżanie w piśmie powadze Sądu oraz użycie wyrazów obraźliwych. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 28 listopada 2000 r., wobec nieziszczenia przez R. J. kary grzywny, została ona zamieniona na karę pozbawienia wolności w wymiarze 5 dni na podstawie art. 44 § 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych, która została wykonana. Powyższe orzeczenie zaskarżył apelacją powód, jednakże na rozprawie apelacyjnej przed Sądem Okręgowym w K. w dniu 5 lipca 2000r. cofnął apelację, w związku z czym Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z tego samego dnia umorzył postępowanie w sprawie (…) (dokumenty w katach (…)) Powód nie złożył skargi o wznowienie tego postępowania. W okresie od 21 stycznia 2003 r. do 23 listopada 2004 r. toczyła się przed Sądem Rejonowym w K. sprawa z odwołania R. J. od decyzji Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnoprawności (sygn. akt (…)). Powód nie kwestionował co do zasady prawidłowości tego postępowania w jego trakcie, negując jedynie niekorzystne dla niego ustalenia zawarte w opinii biegłych sądowych. Ostatecznie Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 23 listopada 2004 r. oddalił odwołanie, w uzasadnieniu wskazując, że poczynione w toku postępowania ustalenia faktyczne, w tym w szczególności w zakresie stanu zdrowia odwołującego, ustalonego na podstawie opinii biegłych lekarzy, się --- STRONA 4 --- nie dawały podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Samo natomiast nieakceptowanie przez odwołującego się wniosków opinii, nie stanowiło samodzielnej podstawy do zmiany zaskarżonego orzeczenia i ustalenia u R. J. innego stopnia niepełnosprawności niż lekki. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją R. J.. Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu apelacyjnym, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005r. w sprawie (…)oddalił apelację R. J.. Powód nie wniósł skargi o wznowienie powyższego postępowania, jak również nie żądał stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia wydanego przez Sąd Okręgowy w K. z dnia 13 czerwca 2005r. w sprawie (…). (dokumenty w katach (…)) W dniu 25 lutego 2009 r. wpłynął do Sądu Okręgowego w K. pozew R. J. przeciwko Skarbowi państwa Prezesowi Sądu rejonowego w K. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za błędne orzeczenie w sprawie (…), na skutek czego wszczęte zostało postępowanie o sygn. akt(…). Postępowanie w tej sprawie zostało, na podstawie postanowienia z dnia 21 stycznia 2010 r. zawieszone na podstawie art. 177 § 1 pkt 5 k.p.c., a następnie postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. umorzone na podstawie art. 182 § 1 k.p.c. Postanowienie o umorzeniu postępowania zaskarżył zażaleniem powód, na skutek czego przed Sądem Apelacyjnym w K. toczyło się postępowanie zażaleniowe w sprawie o sygn. akt (…). Po rozpoznaniu zażalenia, Sąd Apelacyjny w K. oddalił zażalenie, wskazując, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji było prawidłowe, a to wobec niezłożenia przez R. J. wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie art. 177 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że powód pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. został pouczony przez Sąd Apelacyjny w K. o możliwości złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania po upływie 3 miesięcy od jego zawieszenia. (dokumenty w aktach (…)) W dniu 9 sierpnia 2011r. Sąd Apelacyjny w postępowaniu o sygn. (…)rozpoznał zawartą w pozwie z 29 czerwca 2011 r. skargę na przewlekłość postępowania w sprawie (…)i postanowieniem datowanym na 9 sierpnia 2011 r. odrzucił skargę, wskazując, że skoro postępowanie, w którym stwierdzenia przewlekłości domagał się powód zostało prawomocnie zakończone (prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania) to tym samym skarga o stwierdzenie przewlekłości postępowania jako wniesiona przez osobę nieuprawnioną podlegała odrzuceniu na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym […] i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Ustalenie te zostały poczynione o znajdujące się aktach powołanych spraw dokumenty. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że w istocie wszelkie poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie pozostawały między stronami bezsporne. W szczególności zarówno powód jak i pozwany nie kwestionowali zarówno faktu toczenia się przed Sądami Rejonowymi w T. oraz K., jak i przed Sądem Okręgowych postępowań, jak tez ich przebiegu, z którymi powód wiązał swe roszczenia w niniejszej sprawie. Niekwestionowanym było również przez strony, że każde z tych postępowań zostało już prawomocnie zakończone oraz, że w stosunku do żadnego z nich --- STRONA 5 --- powód nie wniósł nadzwyczajnego środka zaskarżenia w postaci skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, czy też skargi o wznowienie postępowania. Jednocześnie podkreślić trzeba, że powód poza dołączeniem do pozwu oraz pism procesowych dokumentacji medycznej nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które miałyby potwierdzić zasadność jego żądań, pomimo, że na nim spoczywał w myśl przepisu art. 6 k.c. obowiązek udowodnienia okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne i że był o to wzywany (zarządzenie k. 59 v, 61). Co więcej, pomimo, iż Sad nie był do tego zobowiązany z urzędu dopuścił dowód z przesłuchania powoda (k. 192-193), jednakże i on w sposób dostateczny nie wykazał zasadności podnoszonych okoliczności, gdyż powód ograniczył się w jego trakcie do przedstawienia swoich zarzutów i własnej wersji zdarzeń. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności powództwa, określić przede wszystkim należy jego zakres przedmiotowy, a to wobec zgłoszenia przez R. J. w pozwie oraz piśmie procesowym szeregu żądań dotyczących różnych postępowań. Zauważyć w tym miejscu trzeba przede wszystkim, że jak wynika z poczynionych przez Sąd ustaleń, zgłoszona przez powoda skarga na przewlekłość postępowania w sprawie (…)została już prawomocnie rozpoznana przez Sąd Apelacyjny w K., który postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011r. odrzucił skargę R. J.. W związku z powyższym, niniejsze postępowanie dotyczyło ostatecznie ustalenia czy w toku następujących postępowań: - toczącego się przed Sądem Rejonowym w T. w sprawie (…) - toczącego się przed Sądem Rejonowym w K. w sprawie (…) - toczącego się przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie (…) istotnie doszło do nieprawidłowości tego rodzaju, że spowodowały one powstanie u powoda szkody, jak też czy w czasie ich trwania doszło do naruszenia dóbr osobistych R. J.. Wobec zgłoszonego w odpowiedzi na pozew zarzutu przedawnienia roszczenia związanego z faktem przeprowadzenia i wydania niekorzystnego dla R. J. rozstrzygnięcia w sprawie (…)oraz postępowania apelacyjnego X Ua 81/05 w pierwszej kolejności rozważyć należało, czy istotnie roszczenie to uległo przedawnieniu. Ustalenie takiej okoliczności stanowić by mogło samoistną podstawę oddalenia powództwa w tej części, bez konieczności dokonywania merytorycznej jego oceny. Ponieważ powód w niniejszej sprawie wiązał swe roszczenia z faktem dopuszczenia się przez pozwanego czynów niedozwolonych, w wyniku którego doznać miał on szkody oraz dojść miało do naruszenia jego dóbr osobistych - oceny, czy w stosunku do roszczenia związanego z przeprowadzeniem postępowania (…)i (…)- dokonać należało przez pryzmat art. 442 1 k.c., który ustala regułę przedawnienia roszczeń wywodzonych w faktu dopuszczenia się przez obowiązanego czynów niedozwolonych. Zgodnie z brzmieniem § 1 powołanego przepisu, roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Niewątpliwie postępowanie sądowe w sprawie o ustalenia stopnia niepełnosprawności powoda ostatecznie zakończyło się wydaniem przez Sąd Okręgowy wyroku w dniu 13 czerwca 2005 r., od tej daty należy zatem też liczyć termin przedawnienia przewidziany w powołanym powyżej art. 442 1 k.c. Wówczas bowiem --- STRONA 6 --- powód, ostatecznie powziął wiedzę, zarówno o rzekomym powstaniu szkody, która miała polegać na utracie prawa do renty w wyniku – wskazywanych przez powoda – niezgodnych z prawem działań Sądów orzekających w tej sprawie, jak też o osobie obowiązanej do naprawienia szkody. W konsekwencji uznać trzeba, że omawiane roszczenie uległo przedawnieniu z upływem dnia 13 czerwca 2008 r. Wobec zatem skutecznego zgłoszenia przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia roszczenia, powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu. Dokonując natomiast już w tym miejscu merytorycznej oceny pozostałych zgłoszonych przez powoda roszczeń, w pierwszej kolejności doprecyzować należało przedmiot żądań, w celu właściwego ustalenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jak wynikało z treści pozwu oraz pisma procesowego z 20 września 2012 r. powód w istocie domagał się zasądzenia odszkodowania z tytułu przeprowadzenia przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie (…)oraz przez Sąd Okręgowy w K. w sprawie (…)oraz przez Sąd Apelacyjny w K. w sprawie (…) postępowań w sposób niezgodny z prawem oraz wydania niezgodnych z prawem rozstrzygnięć, niekorzystnych dla powoda, co miało spowodować szereg szkód powołanych w piśmie z dn. 9.02.2012 r. Powód dochodził także zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych i poniżające traktowanie do jakiego miało dojść w trakcie wskazanych powyżej postępowań oraz na skutek wydanych w nich rozstrzygnięć. Przy tak ustalonym przedmiocie postępowania, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przez pryzmat której ustalać należało zasadność powództwa stanowiły normy art. 417 k.c. oraz art. 417 1 § 2 k.c. statuujące zasady odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej oraz zasadę odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę za wyrządzoną przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji administracyjnej. Jedynie na marginesie wskazać można, co słusznie podkreśliła strona pozwana, że zarówno przebieg zakwestionowanych postępowań, jak i wydane w nich rozstrzygnięcia znajdowały swe oparcie w obowiązujących w momencie ich wydawania przepisach prawa. Są prawomocne i korzystają z domniemania zgodności z prawem. Formułowane przez R. J. zarzuty w istocie zmierzały do wzruszenia prawomocnych orzeczeń sądowych, przez dokonanie - co należy podkreślić w sposób nieuprawniony - oceny prawidłowości tychże postępowań. Zauważyć można również, że sam fakt podjęcia przez Sądy w omawianych postępowaniach, niekorzystnych dla powoda działań, w tym w szczególności w postaci zastosowania wobec niego w postępowaniu (…)kary pozbawienia wolności w trybie art. 44 obowiązującej wówczas ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych, również było prawidłowe, czyli nie było bezprawne, a sam fakt braku możliwości wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia nie był spowodowany zawinionym działaniem Sądu, lecz w sposób jednoznaczny wynikał z obowiązujących wówczas przepisów prawa. W odniesieniu do żądania zadośćuczynienia mieć należało na uwadze również treść art. 448 k.c. w zw. z powołanymi powyżej art. 417 k.c. i 417 1 § 2 k.c. W tym miejscu zauważyć trzeba, przed rozważeniem zasadności żądań pozwu w świetle powołanych powyżej reguł odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa, że zgodnie z zasadą ciężaru dowodu, który --- STRONA 7 --- znajduje swój wyraz w treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia konkretnego faktu, spoczywa natomiast na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie, powód poza wystosowaniem szeregu pism procesowych, w istocie nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na poparcie swych żądań. W szczególności, jak już także wskazano wyżej, nie udowodnił by faktycznie w toku zakwestionowanych przez niego postępowań sądowych doszło do sytuacji tego rodzaju, które mogły by zostać uznane za wywołujące szkodę bądź naruszające jego dobra osobiste. Powód nie wskazał także dowodów, które pozwalałyby na ustalenie, że wydanie w sprawach (…)oraz (…)zakwestionowanych przez niego orzeczeń wywodowało u niego szkodę i to w takim jak wskazywał rozmiarze, spowodowało naruszenie jego dóbr osobistych, przy czym należy zaznaczyć, iż „nieludzkie traktowanie i ponizanie” jest także rodzajem naruszenia dóbr osobistych czy aby te działania lub zaniechania pozostawały w normalnym związku przyczynowym z ewentualną szkodą. Konsekwentnie zatem uznać trzeba, że R. J. nie wykazał spełnienia przesłanek przewidzianych w powołanych powyżej przepisach art. 417 k.c. oraz 417 1 § 2 k.c., jak też art. 448 k.c. co ostatecznie prowadziło do oddalenia roszczenia także w tej części. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że powód nie spełnił także wymogu stanowiącego warunek sine quo non odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wywołaną wydaniem niezgodnego z prawem orzeczenia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 417 1 § 2 k.c., aby poszkodowany mógł skutecznie domagać się odszkodowania na tej podstawie, musi uprzednio uzyskać w odrębnym postępowaniu stwierdzenie niezgodności z prawem takiego orzeczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie powód nie tylko nie przedstawił takiego prejudykatu, lecz nawet nie powołał się na fakt przeprowadzenia takiego postępowania i uzyskania takiego orzeczenia wstępnego warunkującego możliwość skutecznego domagania się odszkodowania na podstawie powołanego powyżej przepisu. Na marginesie można jeszcze zauważyć, iż wprawdzie zgłoszone w pozwie żądanie zasądzenia od sędziów biorących udział w wydaniu orzeczeń w sprawach (…)oraz (…)stosowny kwot, zaakcentować należy, że ustawą z dnia z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011r. nr 34, poz. 173) wprowadzono regulację dotyczącą zasad odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych wobec Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów ponoszących odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej, za działania lub zaniechania prowadzące do rażącego naruszenia prawa oraz zasady postępowania w przedmiocie takiej odpowiedzialności, jednakże w jej świetle, nie może budzić wątpliwości, że przepisy ustawy nie dotyczą indywidualnych roszczeń osób fizycznych, prawnych lub jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej wynikających ze sprzecznego z prawem, zawinionego działania funkcjonariuszy publicznych, lecz daje wyłącznie podstawę do wystąpienia przez podmioty wymienione w art. 1 z roszczeniem regresowym przeciwko konkretnemu funkcjonariuszowi publicznemu, które zawinione, sprzeczne z prawem działanie spowodowało konieczność poniesienia przez taki podmiot odpowiedzialności majątkowej w trybie art. 417 in. k.c., co w konsekwencji powodowałoby brak czynnej legitymacji powoda. Reasumując rozpoznane powództwo na podstawie powołanych powyżej przepisów, w tym w --- STRONA 8 --- szczególności na podstawie art. 417 k.c. i 417 1 § 2 k.c. oraz 448 k.c. jako niezasadne podlegało oddaleniu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadniała treść art. 102 k.p.c. zgodnie z którym, w wypadkach szczególnie uzasadnionych, sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu zaistniał szczególnie uzasadniony wypadek uzasadniający całkowite odstąpienie od obciążania powoda kosztami postępowania. Mając bowiem na względzie jego aktualną sytuację osobistą, majątkową, fakt nieuzyskiwania jakichkolwiek dochodów, jak też brak możliwości zgromadzenia jakichkolwiek środków pieniężnych na pokrycie kosztów niniejszego postępowania, Sąd uznał, że powód nie będzie w stanie pokryć, choćby częściowo tychże kosztów, w związku z czym w przypadku nałożenia na niego takiego obowiązku, jego wyegzekwowanie będzie iluzoryczne. W konsekwencji niecelowym było zasądzenie od R.J. jakichkolwiek kwot na poczet kosztów niniejszego postępowania.