Postanowienie II C 301/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 301/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział II Cywilny Ośrodek (...) w R. w składzie: Przewodniczący – SSO Stanisława Miklewicz Protokolant – Małgorzata Rajpert po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 roku sprawy z powództwa S. C. przeciwko W. Z. (1), Skarbowi Państwa Prezesowi Sądu Rejonowego w Raciborzu reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o zapłatę 1. oddala powództwo ; 2. odstępuje od obciążania powódki kosztami procesu. Sygn.akt II C 301/11 UZASADNIENIE Powódka S. C. domagała się w pozwie zobowiązania pozwanego W. Z. (1) do uiszczenia na jej rzecz kwoty 600.000 zł i obciążenia go kosztami procesu za naruszenie jej dóbr osobistych tj. czasu, zdrowia i pieniędzy w toku podejmowania przez niego od 29 września 2010 r. czynności związanych z orzekaniem w Sądzie Rejonowym wR. w sprawie sygn. I C (...). Jako dowody potwierdzające zasadność jej żądań, powołała wskazane wyżej akta oraz skargę na przewlekłość postępowania w tej sprawie z dnia 22 lipca 2010 r. W piśmie z dnia 9 lutego 2012 r. uzupełniającym pozew, rozszerzyła jego zakres podmiotowy wnosząc o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego – Sądu Rejonowego w Raciborzu – reprezentowanego przez Prezesa J. D. i zasądzenia od obu pozwanych solidarnie żądanej w pozwie kwoty. Uzasadniając powyższe żądanie wskazała, że podstawą materialną solidarnej odpowiedzialności pozwanych jest art. 448 kc w zw. z art. 23 i 24 § 1 kc a w odniesieniu do Sądu Rejonowego w Raciborzu reprezentowanego przez Prezesa, nadto art. 417 kc przez to, że pozwany W. Z. (1) w toku prowadzenia procesu w sprawie I C 306/06 zignorował i zlekceważył szereg wniosków dowodowych powódki, które powódka szczegółowo wskazała w piśmie procesowym uzupełniającym pozew w sprawie niniejszej, działając tym samym na korzyść jej przeciwnika procesowego w rozpoznawanej sprawie R. P., czemu dał wyraz w sentencji wydanego w niej wyroku oraz w jego uzasadnieniu a Prezes --- STRONA 2 --- Sądu jako administracyjny, służbowy zwierzchnik sędziego Witolda Zawiszy tolerując takie zachowanie podwładnego, dopuścił się niezgodnego z prawem wykonywania władzy publicznej. Tym samym pozwani naruszyli dobra osobiste powódki tj. zdrowie, czas, pieniądze, godność, wizerunek, nazwisko, straty moralne, swobodę sumienia, nietykalność mieszkania, prawo do spokoju, prawo do kultu po osobie zmarłej. Ich działania były bezprawne i złamały także przepisy Konstytucji RP a w szczególności: art. 30-wskazujący, że godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela, jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych; - art. 32.1 wprowadzający zasadę, że wszyscy wobec prawa są równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne; - art. 32.2, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu społecznym; - art. 45.1, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzeni a sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd; - art. 47 wskazujący, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci, dobrego imienia oraz decydowania o swoim życiu osobistym; - art. 50 o nienaruszalności mieszkania; - art. 64.1 o prawie do własności; - art. 64. 1, że własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej; - art. 77.1, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej; - art. 77.2, że ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw; - art. 85 nakazujący każdemu obowiązek przestrzegania prawa Rzeczpospolitej Polskiej. Pozwany W. Z. bezzasadnie w ocenie powódki zamieścił nadto w protokole rozprawy zapis o zwróceniu uwagi świadkowi S. P., że uśmiecha się w sposób nie licujący z powagą sądu i pouczenie, że następnym razem świadek zostanie wyproszony z sali. Nie zapisano przy tym w protokole , że świadek opuścił salę na własną prośbę, oświadczając, iż „od słuchania tych dyrdymałów rozbolały go zęby”. Takim zachowaniem pozwany obraził świadka dając wyraz nadużycia władzy, braku kultury i poszanowania powódki i jej publiczności, która widziała na sali rozpraw: „kiepskich lotów kabarecik”. --- STRONA 3 --- Ponadto Prezes Sądu Rejonowego w R. brał udział w postępowaniu w przedmiocie skargi powódki z dnia 22.07.2010 r. na przewlekłość postępowania w sprawie sygn. I C(...)która nie została uwzględniona, czym także naruszył dobra osobiste powódki takie jak zdrowie, pieniądze, godność, wizerunek, nietykalność mieszkania, prawo do spokoju, czas, powodując przez to u powódki starty materialne i zdrowotne. Pozwany W. Z. (1) w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, z którego skorzystał. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że żądania powódki są całkowicie bezzasadne, bo działając w ramach sprawowanego urzędu sędziego, nie naruszył dóbr osobistych powódki poprzez swoje działania lub zaniechania. Brak mu w niniejszej sprawie legitymacji biernej, bo roszczenia powódki mogą być skierowane jedynie przeciwko Skarbowi Państwa jako pracodawcy pozwanego. Niezależnie od tego, jeżeli powódka wywodzi swoje roszczenia z tego, iż uznaje prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie sadowej za wadliwe i wywołujące szkodę, to zgodnie z art. 417 1 § 2 kc w takiej sytuacji konieczne jest wcześniejsze stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i uzyskanie tzw. prejudykatu otwierającego drogę do wniesienia stosownej skargi, czego powódka dotychczas nie uczyniła. Nie jest też dobrem osobistym uprawniającym do dochodzenia zadośćuczynienia z art. 448 kc, wskazane przez powódkę prawo do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, na co wskazał S.N. w orzeczeniu z dn. 6.05.2010 r. II CSK 640/09. Powództwo w tej sprawie jest przejawem nękania osób sprawujących urzędy publiczne, co w połączeniu z jego bezzasadnością, winno skutkować obciążeniem powódki kosztami procesu bez skorzystania z odmiennej możliwości w tym względnie przewidzianej w art. 102 kpc. Wezwany w tej sprawie na wniosek powódki w trybie art. 194 § 1 kpc i należycie oznaczony przez Sąd – pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa Sądu Rejonowego w Raciborzu, zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa a nie jak błędnie podała powódka – Sąd Rejonowy w Raciborzu reprezentowany przez Prezesa tego Sądu, który nie ma w tej sprawie samodzielnej podmiotowości prawnej jako statio fisci Skarbu Państwa, w odpowiedzi na pozew wniósł o odrzucenie pozwu w tej sprawie, ewentualnie o oddalenie powództwa i obciążenie powódki kosztami zastępstwa procesowego należnymi pozwanemu. Kwestionując powództwo tak co do zasady jak i wysokości podniósł, że powódka z takim samym roszczeniem opartym na tożsamym stanie faktycznym wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz od Skarbu Państwa reprezentowanego przez prezesa Sądu Rejonowego w Raciborzu kwoty 360.000 zł w sprawie tutejszego Sądu sygn. II C (...) Skutkować to winno odrzucenie pozwu z uwagi na zawisłość sporu w innej sprawie, podmiot i podstawę sporu oraz tożsamość stron postępowania. W przypadku innej oceny tego zarzutu, powództwo winno być oddalone jako oczywiście nieuzasadnione. --- STRONA 4 --- Powódka nie skonkretyzowała bowiem przesłanek uzasadniających zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia ani też nie wskazała na to dowodów. Zapewnienie ochrony dóbr osobistych wynikającej z art. 23 i 24 kc oraz dochodzenie naprawienia krzywdy niemajątkowej z tym związanej wskazanej w art. 448 kc wymaga bowiem wskazania naruszonego dobra, istnienia działania lub zaniechania sprawcy krzywdy, istnienia tej krzywdy oraz związku przyczynowego między szkodą niemajątkową a działaniem lub zaniechaniem sprawcy krzywdy, pojmowanym w sposób zobiektywizowany a nie subiektywny w odczuciu osoby dochodzącej ochrony tych praw. Odpowiedzialność pozwanego w tej sprawie jest też wykluczona z uwagi na brak bezprawności jego działania. Działanie pozwanego jako organu władzy publicznej stanowiło działanie w ramach porządku prawnego. Poza tym w przypadku zadośćuczynienia z art. 448 kc, naruszenie dobra osobistego musi mieć charakter rzeczywiście dotkliwy z obiektywnego punktu widzenia. Jeżeli naruszenie było nieznaczne, dobro osobiste nie wymaga ochrony. Żądana przez powódkę kwota zadośćuczynienia jest przy tym wygórowana i nie odpowiada domniemanej krzywdzie. Żądanie zasądzenia od powódki kosztów procesu na rzecz Skarbu Państwa tj. kosztów zastępstwa procesowego, pozwany uzasadnił stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 26.11.2003 r. sygn. II PK 585/02, z którego wynika, że prawo do sądu nie oznacza przyzwolenia na konstruowanie wszelkich możliwych roszczeń i woluntarystyczne określanie ich wysokości, gdyż strona winna mieć świadomość tak formułowanych roszczeń, także w zakresie kosztów postępowania. Sąd ustalił co następuje: Powódka pozwem wniesionym w dniu 4 października 2004 r. do Sądu Rejonowego w Raciborzu domagała się zobowiązania pozwanego R. P. do przywrócenia stanu poprzedniego jaki istniał na jej nieruchomości poprzez zdemontowanie ogniomuru postawionego na ścianie szczytowej, wspólnej dla budynków nr (...) przy ulicy (...) w R. oraz przywrócenia zdemontowanego fragmentu dachu budynku nr (...) na szerokości 0,5 m na całej granicy wzdłuż budynków (...) a nadto zobowiązania pozwanego do przywrócenia stanu pierwotnego elewacji budynku nr (...) przez zdemontowanie około 10 cm kafelek z tej elewacji oraz tynku na całej wysokości granicy budynków nr (...). Uzasadniając te żądania powódka wskazała, że pozwany w toku prowadzenia prac remontowych na swoim budynku nr (...), na skutek samowoli budowlanej naruszył substancję budynku powódki i doprowadził do powstania szkody. Wyrokiem z dnia 29 września 2010 r. w sprawie sygn. I C (...) Sąd Rejonowy wR. oddalił powyższe powództwo zasądzając od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2517 zł tytułem kosztów procesu, a także nakazał pobranie od powódki na rzecz Skarbu Państwa kwoty 1092,69 zł tytułem kosztów opinii biegłych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa. (dowód - wyrok z dn. 29.09.2010 r. k. 768 akt sygn. I C (...) S. R.. w R.) Sędzią, który wyrokował w tej sprawie, przeprowadził poprzedzające wydanie tego orzeczenia postępowanie dowodowe oraz sporządził uzasadnienie wyroku był pozwany w niniejszym procesie W. Z. (1). Powódka od powyższego wyroku wniosła apelację do Sądu Okręgowego w G. który wyrokiem z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie sygn. III Ca 148/11 apelację tę oddalił, nie podzielając zarzutów apelacyjnych powódki dotyczących rzekomych naruszeń przy procedowaniu przepisów prawa materialnego i procesowego przez Sąd I instancji. --- STRONA 5 --- Swoje stanowisko w tym przedmiocie bardzo szczegółowo uzasadnił w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. (dowód – wyrok i uzasadnienie S.O. w G. w sprawie sygn. III Ca 148/11 znajdujące się na k. 826, 833-844 akt Sądu Rej. w R. sygn. I C(...)). Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił również skargę powódki o stwierdzenie przewlekłości postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Raciborzu w sprawie sygn. I C(...) postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010 r. w sprawie sygn. III S 54/10, po złożeniu przez Prezesa Sądu Rejonowego wR. jako uczestnika tego postępowania wyjaśnień w tym przedmiocie wskazanym w odpowiedzi na skargę. (dowód – postanowienie z 25.08.2010 r. S.O. w G. wraz z uzasadnieniem k. 223-227 niniejszej sprawy). Powódka swoje roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia na jej rzecz solidarnie od obu pozwanych z mocy art. 448 kc w zw. art. 23 i 24 kc i art. 417 kc w odniesieniu do Skarbu Państwa opiera na subiektywnym przekonaniu, że wydane na jej niekorzyść wyroki w sprawie Sądu Rejonowego w Raciborzu w sprawie sygn. I C (...)oraz orzeczenie w przedmiocie jej skargi na przewlekłość postępowania w tej sprawie są dla niej krzywdzące, bo zostały wydane z naruszeniem obowiązujących procedur procesowych i zasad prawa materialnego oraz przepisów Konstytucji RP, przez co doszło do naruszenia szeregu jej dóbr osobistych, które szczegółowo wskazała w pozwie, pismach procesowych i swoich zeznaniach. Analizując to żądnie Sąd zważył co następuje: W obowiązującym porządku prawnym skodyfikowanym w przepisach kodeksu postępowania cywilnego, generalną zasadą wynikającą z art. 365 § 1 kpc jest to, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy, a strona podnosząca wadliwość dotyczących jej praw wyroków sądowych ma przede wszystkim wykorzystać wszystkie możliwości procesowe przewidziane do zaskarżenia zapadłych orzeczeń w toku instancji, a więc zarówno dostępne w normalnym jej toku poprzez złożenie apelacji, jak i te o charakterze nadzwyczajnym jakim jest kasacja, czy skarga o wznowienie postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, o ile zajdą ku temu przesłanki przewidziane w art. 401 i nast. kpc. Jeśli takie działania nie przyniosą oczekiwanego skutku, może też wystąpić ze skargą do Sądu Najwyższego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w warunkach i na zasadach określonych w art. 424 i nast. kpc. Uzyskanie w tym trybie orzeczenia stwierdzającego niezgodność z prawem prawomocnego wyroku, uprawnia pokrzywdzonego zgodnie z art. 417 1 §2 kc do żądania od Skarbu Państwa naprawienia szkody wyrządzonej niesłusznym wyrokiem, tak materialnej jak i niematerialnej, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Tym samym ustawodawca uzależnił dochodzenia roszczenia odszkodowawczego na podstawie art. 417 1 § 2 kc od wyniku odrębnego postępowania tzw. przedsądu, czy inaczej prejudykatu. Ta odpowiedzialność odszkodowawcza Skarbu Państwa, czyli władzy publicznej jest ukształtowana w obecnie obowiązujących przepisach jako odpowiedzialność sprawcza (za czyn własny) państwa, wykonującego władzę publiczną z mocy prawa, a zachowanie się bezpośredniego wykonawcy – funkcjonariusza, pracownika, organu władzy jest traktowane w świetle art. 417 kc – jako czyn podmiotu władzy publicznej. --- STRONA 6 --- W tym też aspekcie w tego rodzaju sprawie sędzia, który wydał wyrok uznany uprzednio za niezgodny z prawem w trybie przewidzianej do tego skargi, nie ma legitymacji biernej w procesie o odszkodowanie, bo odpowiada za niego Skarb Państwa, za szkody wywołane przy sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Niezgodność z prawem wydanego orzeczenia musi mieć przy tym charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, co musi być jednoznaczne nawet bez głębszej analizy prawnej. Tylko w takim przypadku można przypisać orzeczeniu cechy bezprawności skutkującej odpowiedzialność Skarbu Państwa określoną w art. 417 1 § 2 kc i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Bezprawność tę wyłączają działania funkcjonariusza w ramach kompetencji i na określonej podstawie prawnej, co w odniesieniu do sędziów, dotyczy czynności związanych z bezpośrednim orzekaniem a więc sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości zgodnie z zagwarantowaną konstytucyjnie zasadą niezawisłości sędziowskiej. Regulacja art. 417 i nast. kc, która nie może wprowadzać równoległego trybu kontroli orzeczeń sądowych, alternatywnego względem właściwego toku postępowania, w świetle tendencji wynikających z orzecznictwa i poglądów wyrażonych w literaturze prawniczej (Z.Z. Banaszczyk – Odpowiedzialność za szkody wyrządzone przy wykonywaniu władzy publicznej – C.H. Beck 2012, wyrok S.A. w Katowicach V ACa 407/11 z dn. 11.01.2012 r.) nie oznacza, że czyn sprawcy podmiotu władzy publicznej, nie może być traktowany jako czyn rodzący odpowiedzialność odszkodowawczą funkcjonariusza (sędziego) wobec poszkodowanego na podstawie up. art. 415 kc, czy też art. 23 i 24 kc w zw. z art. 448 kc a więc czynu niedozwolonego. Niezależnie bowiem od wyłączeń tej odpowiedzialności przewidzianych w przepisach prawa np. wynikających z art. 120 kodeksu pracy, może wówczas zaistnieć i mieć zastosowanie reguła solidarnej odpowiedzialności Skarbu Państwa i funkcjonariusza, czyli sędziego, przewidziana w art. 441 kc. Funkcjonariusz publiczny nie jest wtedy wolny od konsekwencji odszkodowawczych swojego czynu, czy to z wyboru poszkodowanego, czy też w ramach rozliczeń regresowych przewidzianych w art. 441 § 2 i 3 kc. Może to jednak mieć miejsce w odniesieniu do sędziego, tylko w wypadkach, gdy sędzia przy sprawowaniu w ramach porządku prawnego i w granicach zastrzeżonych czynności orzeczniczych, wykroczył w swoich działaniach poza materię potrzebną do wydania rozstrzygnięcia w sprawie a informacje i oceny zawarte w motywach wydanego przez niego orzeczenia w sposób bezprawny naruszyły dobra osobiste strony postępowania, których ochrony może ona dochodzić z mocy art. 23 i 24 kc. wraz ze stosowanym żądaniem zadośćuczynienia wynikającym z art. 448 kc., o ile przy tym domagający się ochrony dóbr osobistych wykaże przy tym, że uszczerbek a więc doznana szkoda z tym związana pozostaje w normalnym związku przyczynowym z bezprawnym działaniem lub zaniechaniem sędziego. Z tego względu Sąd nie podzielił poglądu pozwanego W. Z. odnośnie braku po jego stronie legitymacji biernej w niniejszym procesie. Z twierdzeń powódki zawartych w pozwie, pismach procesowych oraz jej zeznań w charakterze strony wynika, że kwestionuje ona zapadłe rozstrzygnięcia w sprawie Sądu Rejonowego w Raciborzu w sprawie sygn. I C(...) i w postępowaniu dotyczącym jej skargi na przewlekłość postępowania w tej sprawie, zarzucając pozwanemu W. Z. (1) naruszenie przy procedowaniu reguł postępowania dowodowego i błędną ocenę materialną jej żądań skierowanych wobec przeciwnika procesowego, brak obiektywizmu i stronniczość, co doprowadziło do wydania krzywdzącego dla niej wyroku i spowodowało naruszenie szeregu jej dóbr osobistych i praw podmiotowych określonych konstytucyjnie a w odniesieniu do zwierzchnika pozwanego W. Z. – prezesa Sądu Rejonowego w Raciborzu, jej zarzuty dotyczą tolerowania przez niego naruszania prawa przez pozwanego Z. przy prowadzeniu sprawy sygn. I C (...) To subiektywne poczucie powódki co do rzekomej bezprawności wyroku wydanego w sprawie powyższej, wynikające w jej ocenie ze sposobu błędnej oceny dowodów, czy też ich „zlekceważenia”, nie jest wystarczające do uznania, że naruszone zostały przy tym jej dobra osobiste. --- STRONA 7 --- Pozwani podejmowali działania w ramach porządku prawnego i w granicach zastrzeżonych im ustawowo kompetencji, a powódka nie wykazała, by nastąpiło przy tym przekroczenie granic orzekania niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia, bo było to przedmiotem analizy Sądu II instancji w postępowaniu apelacyjnym w sprawie sygn. I(...) Jej żądania nie zostały przy tym poprzedzone prejudykatem stwierdzającym niezgodność z prawem orzeczenia, które uważa za bezprawne. Wyłączało to możliwość przeprowadzenia w sprawie niniejszej dowodów w postaci szeregu dokumentów wskazanych w zeznaniach powódki i w piśmie z dnia 9.02.2012 r. k. 49 oraz dowodu z przesłuchania świadka S. P. na okoliczności, które były przedmiotem sporu w sprawie sygn. I C (...) Sądu Rejonowego w Raciborzu wobec powagi rzeczy osądzonej w tym zakresie i zakazu przeprowadzenia ponownego postępowania w sprawie już osądzonej w trybie, który nie jest przewidziany w kodeksie postępowania cywilnego, co wyjaśnił sąd wcześniej w niniejszym uzasadnieniu. Z tych względów wnioski dowodowe powódki w tym zakresie zostały oddalone. Skoro powódka nie wskazała innych okoliczności faktycznych niż wyżej omówione, które świadczyłyby o bezprawnym naruszeniu przez pozwanych jej dóbr osobistych, zaistnienia szkody i związku przyczynowego między działaniem pozwanych a subiektywnie pojmowaną przez nią szkodą, to powództwo jako bezzasadne w stosunku do pozwanych należało oddalić przy uwzględnieniu również i tego, że prawo strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki nie jest dobrem osobistym w rozumieniu art. 23 kc (vide – wyrok S.N. z dnia 6.05.2010 r. II CSK 640/09.) Do katalogu dóbr osobistych w ocenie sądu nie należą też wskazywane przez powódkę: czas, prawo do spokoju, straty moralne. Powódka nie wykazała też w jaki sposób pozwani naruszyli bezprawnie jej swobodę sumienia, nietykalność mieszkania, godność, wizerunek, nazwisko, prawo do kultu po osobie zmarłej. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd oddalił powództwo i orzekł jak w sentencji wyroku. Nie uwzględnił przy tym wniosku pozwanego Skarbu Państwa o odrzucenie pozwu w stosunku do tego pozwanego wobec toczącej się przed tutejszym Sądem sprawy sygn. II C (...) a więc zawisłości sporu w innej sprawie. Sprawa ta istotnie została wniesiona przez powódkę przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Rejonowego w Raciborzu reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa i jest nadal w toku, ale pozwanymi w niej są nadto sędziowie Sądu Rejonowego w Raciborzu: M. D. i J. D., z których działalnością jako sędziów w innych sprawach niż sprawa sygn. I C (...)będąca przedmiotem analizy w niniejszym procesie, powódka wiąże naruszenie swoich dóbr osobistych domagając się zapłaty kwoty 360.000 zł na swoją rzecz. Nie zachodzi więc między niniejszą sprawą a sprawą sygn. II C(...) tożsamość przedmiotu sporu tj. podstawy faktycznej i prawnej roszczenia ani też tożsamość wszystkich stron. (dowód – odpis wyroku w sprawie II C(...)(V ACa 407/11) k. 229-232) Rozstrzygając o kosztach procesu sąd odstąpił z mocy art. 102 kpc od zastosowania względem powódki ogólnej reguły odpowiedzialności stron za wynik postępowania wyrażonej w art. 98 kpc i nie obciążył jej zwrotem kosztów procesu należnych pozwanemu z tytułu zastępstwa procesowego. Podejmując taką decyzję miał wprawdzie na względzie dyspozycję art. 108 uoks, że zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów przeciwnikowi, ale uznał, że w sprawie niniejszej poza trudną sytuacją ekonomiczna powódki za odstąpieniem jej --- STRONA 8 --- od obciążania kosztami przemawiało również i to, że z uwagi na skomplikowaną materię prawną niezbędną do oceny zasadności żądań powódki, miała ona powody działając bez profesjonalnego pełnomocnika pozostawać w subiektywnym przeświadczeniu o słuszności swoich roszczeń, których ocena należała do merytorycznej decyzji sądu w tej sprawie. Z tych względów wniosek pozwanych o przyznanie im zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w kwotach po 7200 zł przewidzianych w Rozp. Min. Spr. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez S.P. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348) przy dochodach powódki w postaci emerytury w wysokości 1150 zł miesięcznie, konieczności wydatków na leczenie i utrzymanie, zajęciach komorniczych związanych z egzekucją należności sądowych ze sprawy sygn. I C (...) Sądu Rejonowego w Raciborzu, naruszałoby zasadę słuszności wskazaną w art. 102 kpc i utwierdzałoby powódkę w przekonaniu, że spotyka ja kolejna krzywda ze strony wymiaru sprawiedliwości w postaci całkowitego pozbawienia środków do życia.