Postanowienie II C 230/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 230/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział II Cywilny Ośrodek (...) w R. w składzie: Przewodniczący: SSO Jarosław Klon Protokolant: Ewelina Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 roku w Rybniku sprawy z powództwa Z. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w Żorach, Prezesowi Sądu Rejonowego w Oleśnicy, Prezesowi Sądu Okręgowego we Wrocławiu, Komendantowi Powiatowemu Policji w (...) o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. umarza postępowanie w zakresie cofniętego powództwa; 3. zasądza od powoda Z. K. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 7.200 złotych (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE W pozwie przeciwko Skarbowi Państwa: - Prezesowi Sądu Rejonowemu w Oleśnicy - Prezesowi Sądu Rejonowego w Żorach - Prezesowi Sądu Okręgowego we Wrocławiu - Komendantowi Powiatowemu Policji w (...) powód Z. K. domagał się ostatecznie – co sprecyzował na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 roku – kwoty 100 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz 100 000 złotych tytułem odszkodowania za straty materialne związane z działaniem wyżej wymienionych instytucji --- STRONA 2 --- również z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu. W pozostałej części ponad te kwoty wycofał pozew na co strona pozwana wyraziła zgodę. (k.697 – protokół z rozprawy). W motywach roszczenia powód zarówno osobiście – jak i w określonym przedziale czasu w procesie reprezentowany profesjonalnie – podnosił, iż w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu pozwany doprowadził do sytuacji w której najpierw zostało wydane postanowienie o zabezpieczeniu jego kontaktów z dziećmi – w toku procesu rozwodowego – które nie było skutecznie realizowane a następnie w wyroku rozwodowym wadliwie zostały uregulowane jego kontakty z dziećmi. Zarówno wadliwa regulacja kontaktów poprzez postanowienie o zabezpieczeniu jak i w wyroku rozwodowym doprowadziła do nieskutecznych działań Policji w Oleśnicy jak i Sądu Rejonowego w Oleśnicy, co z kolei niweczyło możliwość skutecznego sprawowania władzy rodzicielskiej nad dziećmi powoda a przede wszystkim kontakty nie były tak realizowane jak wynikało to z postanowienia o zabezpieczeniu powództwa jak i wyroku rozwodowego. Przy czym nieskuteczność realizowania władzy rodzicielskiej i kontaktów z dziećmi – odnośnie Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Oleśnicy i Komendanta Powiatowego Policji w (...) – dotyczyła postanowienia o zabezpieczeniu kontaktów wydanego w procesie o rozwód. Powód zarzucał reprezentującym Skarb Państwa jednostkom, iż kontakty były realizowane w oparciu o prawo pięści bez jakiejkolwiek pomocy ze strony właśnie tych jednostek. Nadto był on też niesłusznie oskarżany o samowolę, co skończyło się uniewinnieniem jego osoby przed sądem. Odnośnie Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego w Żorach podniósł, iż naruszona została norma prawna art. 417 §2 kc w brzmieniu ustawy z dnia 17.06.2004 (Dz.U. 162.poz. 1692). W tym zakresie powód zrzucił pozwanemu: - nieprecyzyjność treści orzeczeń sądowych, - opieszałość w procedowaniu, - zwłokę w zabezpieczeniu roszczeń, - wyznaczanie terminów rozpraw na dwa dni po terminie opuszczenia przez niego kraju, co eliminowało możliwość jego obecności na rozprawach sądowych, - przewlekłość postępowania w sprawie o egzekucję kontaktów przed Sądem Rejonowym w Żorach (trwało ono 26 miesięcy) co doprowadziło do tego, iż jego synowie stali się euro sierotami, - dyskryminację ze względu na płeć. Powód poniósł, iż same trudności lokalowe, czy też kadrowe Sądu Rejonowego w Żorach nie mogą być przyczyną zwolnienia pozwanego z odpowiedzialności a wręcz odwrotnie kreują jego odpowiedzialność. W ocenie powoda art. 355 kc pozwala na stwierdzenie, iż po stronie funkcjonariusza publicznego istnieje obowiązek zachowania należytej staranności. Implikuje to obowiązek działania a zaniechanie tegoż działania doprowadziło do tego, iż dzieci powoda stały się eurosierotami – bowiem nie doszło do wydania odpowiedniego orzeczenia w stosownym czasie. Skutkiem wadliwego działania Sądu Rejonowego w Żorach powód popadł w depresję a lekarze stwierdzili u niego zaburzenia adaptacyjne. W piśmie procesowym z dnia 11.10.2010 roku powód podniósł, iż gdyby sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka bezprawności to wskazuje on na treść art. 417 2 kc, który umożliwia dochodzenie roszczeń od Skarbu Państwa nawet przy zgodnym z prawem wykonywaniu władzy publicznej. Podtrzymał, iż poprzez działanie władzy publicznej doznał wielu krzywd i cierpień związanych z niemożliwością kontaktowania się ze swoimi dziećmi, co z kolei doprowadziło do eliminacji więzi i relacji z dziećmi. W konkluzji powód stwierdził, iż naruszyło to również jego dobra osobiste w zakresie: - prawa kontaktu z dziećmi, --- STRONA 3 --- - prawa kształtowania osobowości dzieci, - prawa do uczucia radości, - prawa do przekazania dzieciom swego światopoglądu w zakresie wiary (k. 698 akt). W konkluzji stwierdził, iż szkody niematerialne, jego krzywda nie da się wyliczyć, ale ograniczył w tym zakresie żądanie pozwu do 100 000 złotych a w dalszej części – w kontekście zadośćuczynienia wycofał pozew. Odnośnie roszczenia o odszkodowanie powód podniósł, iż poniósł szkodę materialną w postaci: - utraty możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w (...) (w wyniku zaniedbania zapłacenia podatku VAT – pieniądze które miały być przeznaczone na poczet zapłaty podatku przeznaczył na dojazdy do Polski na sprawy sądowe – doszło do ogłoszenia upadłości jego firmy), - utraty źródła utrzymania, - utraty całego majątku. Stwierdził, iż jego strata to kwota około 400 000 – 500 000 złotych – z tym, iż ograniczył żądanie w tym zakresie do kwoty 100 000 złotych i wycofał dalej idące powództwo z uwagi na chęć szybkiego zakończenia postępowania. W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o: - oddalenie powództwa, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w zakresie profesjonalnej reprezentacji Skarbu Państwa, W szerokim wywodzie strona pozwana dokonała: - ustalenia stanu faktycznego jaki dotyczył sprawy III RCo(...)ostatecznie sprawa to otrzymała sygnaturę akt III RCo (...)dotyczącej realizacji kontaktów powoda z dziećmi na podstawie wyroku rozwodowego, - ustalenia stanu faktycznego III Nsm (...) dotycząca zmiany kontaktów powoda z dziećmi, - ustalenia jakie inne sprawy z wniosku powoda toczyły się przed Sądem Rejonowym w Żorach, - ustalenia jakie obciążenie sprawami rodzinnymi miało miejsce w Sądzie Rejonowym w Żorach oraz jak poszczególni sędziowie byli obciążeni pracą, ile wykorzystali w okresie pracy urlopów i w jakich terminach przebywali na zwolnieniach lekarskich. W konkluzji swego stanowiska strona pozwana stwierdziła, iż we wszystkich opisanych przez powoda sprawach żaden z orzekających sędziów nie kierował się swoimi potrzebami i nie przedkładał swoich planów urlopowych na nadrzędną wartość, jaka jest uwzględniana w pracach Wydziału Rodzinnego i dla Nieletnich w Sądzie Rejonowym w Żorach – czyli dobro małoletnich dzieci. O ile następowały jakiekolwiek problemy z podejmowaniem czynności procesowych przez sędziów referentów, bo były one albo wynikiem zwolnień lekarskich, albo – najczęściej – ilością spraw rozpoznawanych przez każdego z sędziów. Sprawy rozpoznawane są według kolejności wpływu, terminy rozpraw wyznaczane z uwzględnieniem terminów niezbędnych do doręczenia przesyłek sądowych przy uwzględnieniu chociażby procedury ich awizowania, bez preferowania jakichkolwiek stron czy uczestników postępowania. Natomiast powód, w toku prowadzonych postępowań wielokrotnie zmieniał adresy do korespondencji bądź wskazywał je w(...) (zdarzało się, że adres wskazany przez niego był niepełny) co z kolei rodziło konieczność kierowania przesyłek za pośrednictwem organów w(...)Powód również wskazywał różnych pełnomocników do doręczeń w kraju, zmieniając ich czasami kilkakrotnie w toku jednego postępowania i często bezpośrednio przed terminem rozprawy, co sprawiało konieczność wyznaczania bądź odległych, ale realnych dla skutecznej korespondencji zagranicznej terminów, bądź --- STRONA 4 --- kolejnych – w razie zmiany adresu lub pełnomocnika do doręczeń w kraju. W ocenie pozwanego w jego działaniu brak jest elementu bezprawności, co eliminuje zasadność roszczenia powoda zarówno co do zadośćuczynienia jak i odszkodowania. W piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2011 roku powód dokonał rozszerzenia żądania o kwestię braku realizacji kontaktów z dziećmi w zakresie jego wniosku do sprawy III RCo (...) a dotyczącego kontaktów, jakie zostały mu przyznane w orzeczeniu wydanym w sprawie III Nsm (...) Odnośnie tego stanowiska powoda strona pozwana podniosła, iż sprawa III (...) dopiero się rozpoczęła i trudno mówić tutaj o jakiejkolwiek bezprawności działania skoro sprawa jest w toku. Stan ustalił następujący stan faktyczny: Powód Z. K. ze związku małżeńskiego z M. K. posiada dwóch synów: B. K. – urodzonego (...) oraz I. K. – urodzonego w dniu (...). Wcześniej powód był w związku małżeńskim z inną osoba a jego proces rozwodowy trwał od(...) do(...) Z poprzedniego związku małżeńskiego powód posiada pełnoletniego syna z którym nie posiada kontaktu. Dowód: akty urodzenia synów k. 5-6 sprawy III Rc (...), zeznania powoda k. 674 – 676 akt i 697 – 699 akt, W okresie od 17 czerwca 2002 roku do dnia 21 kwietnia 2005 roku toczyło się pomiędzy M. K. a Z. K. postępowanie o rozwód. W toku tego postępowania zostało wydane zarządzenie tymczasowe na podstawie którego powierzono M. K. pieczę nad synami na czas procesu i ustalono miejsce pobytu dzieci przy matce w O. przy ulicy (...). Nadto Z. K. uzyskał prawo do utrzymywania z synami kontaktów osobistych przez możliwość zabierania dzieci w każdy pierwszy i trzeci weekend miesiąca w godzinach od 10,00 w sobotę do 18,00 w niedzielę i odwożenia dzieci do miejsca zamieszkania ich z matką. Z. K. nie zgodził się z tym orzeczeniem i złożył na nie zażalenie, które w dniu 14 kwietnia 2004 roku zostało oddalone. Postępowanie w sprawie rozwodu zakończyło się wyrokiem z dnia 13 maja 2004 roku w którym to małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód a władza rodzicielska została powierzona M. K. z ograniczeniem jej wobec Z. K. oraz zostały uregulowane kontakty dzieci z ojcem. Dowód: postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2003 roku i postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2004 roku k.240 i 398 - 399 akta sprawy (...) postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2005 roku o odrzuceniu apelacji Z. K. k. 537 – 538, wyrok z dnia 13 maja 2004 roku – k. 423 tych samych akt, Już od 2001 roku pomiędzy Z. K. a M. K. dochodziło do konfliktów na tle kontaktów z dziećmi. W pewnym okresie czasu starszy syn B. zamieszkiwał z powodem i trwało to do momentu wydania opisanego wyżej zarządzenia tymczasowego. Po czym powód zrealizował orzeczenie sądu i starszy syn wrócił do domu M. K.. Nadal dochodziło do konfliktów pomiędzy powodem a M. K. na tle realizacji kontaktów ojca z synami. Powód próbował kontaktować się z dziećmi co prowadziło do utarczek z M. K.. Powód angażował w konflikty z M. K. policję, co skutkowało skierowaniem przeciwko niemu dwóch wniosków o ukaranie go: - z dnia 27.02.2004 roku dotyczącego niezasadnych informacji w dniach 6 grudnia 2003 roku, 20 grudnia 2003 roku oraz 17 stycznia 2004 roku o tym, iż M. K. oraz E. O. uniemożliwiają mu kontakty z synami, co spowodowało niepotrzebną czynność policji, - z dnia 24 listopada 2004 roku dotyczącego niezasadnej informacji iż w dniu 23 października 2004 roku M. K. uniemożliwiła powodowi kontakt z synami. Obydwie sprawy zakończyły się: - umorzeniem postępowania odnośnie czynu z dnia 6 grudnia 2003 roku i uniewinnieniem od popełnienia czynów z dnia 20.12.2003 roku i 17.01.2004 roku (sprawa (...), --- STRONA 5 --- - uniewinnieniem od zarzutu popełnienia czynu w dniu 23 października 2004 roku (sprawa (...). Dowód: wyrok z dnia 13 grudnia 2005 roku w sprawie (...) k. 219 akt tej sprawy, wyrok z dnia 14 marca 2006 roku w sprawie (...) k. 154 akt sprawy (...) W sierpniu 2004 roku powód wyjechał do(...) i wrócił w październiku 2004 roku. Okazało się, że w tym czasie synowie wraz z M. K. wyjechali już do Ż.. Jednak do końca roku 2004 zarządzenie tymczasowe wydane przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu dotyczące kontaktów powoda z dziećmi było wykonywane i Z. K. widywał się z synami. Dowód: zeznania powoda Z. K. k. 675 akt, 30 maja 2005 roku Z. K. złożył w Sadzie Rejonowym w Oleśnicy wniosek o zmianę orzeczenia rozwodowego w zakresie kontaktów z synami. Sprawa ta została przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy przekazana do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Żorach a w tym sądzie została połączona do sprawy III Nsm (...). Sprawa ta zakończyła się wydaniem postanowienia w dniu 10 lipca 2006 roku w którym sąd umorzył postępowanie z wniosku Z. K. i z urzędu stwierdził, iż brak jest przesłanek do zmiany zarządzeń odnośnie małoletnich synów powoda. Dowód: akta sprawy III Nsm (...)– dołączone do akt III Nsm(...), postanowienie z dnia 10 lipca 2006 roku – akta sprawy III Nsm (...) k. 161, W okresie od maja 2005 roku do lipca 2007 roku kontakty powoda z synami były w miarę regularne. Z. K. spotykał się z dziećmi w Ż.. Zabierał synów na weekendy. Spędzał z nimi czas zabierając ich do gospodarstwa agroturystycznego w B.. Widywał dzieci w tygodniu. Na początku sierpnia 2006 roku powód wyjechał do (...)i przyjeżdżał jedynie na spotkania weekendowe co drugi tydzień. Ta sytuacja trwała do października 2006 roku. W (...) powód zajął się zbiorem runa leśnego i w okresie od lipca do września 2006 roku jego działalność przyniosła mu spore zyski. Wtedy to powód zadatkował środki na kupno domu w (...) i pozostały czas spędził w Polsce. W czasie od 24 grudnia 2006 roku do 2 stycznia 2007 roku powód spędził z synami. Dowód: zeznania powoda k. 676 akt, wysłuchanie małoletnich w sprawie III Nsm(...) k. 156 – 157 akt sprawy III Nsm(...) W dniu 19 czerwca 2006 roku Z. K. złożył w Sądzie Rejonowym w Żorach wniosek dotyczący egzekucji kontaktów określonych w wyroku rozwodowym. Pierwsza sprawa została wyznaczona na 12 grudnia 2006 roku na którą to rozprawę Z. K. nie stawił się bowiem brak było prawidłowego wezwania go. Z informacji Ministerstwa Sprawiedliwości wynikało, iż nie można było wezwania doręczyć z uwagi na niekompletny adres. W tym samym dniu Sąd postępowanie zawiesił Dowód: protokół rozprawy z dnia 12 grudnia 2006 roku k. 33, postanowienie z dnia 12 grudnia 2006 roku k. 34 – akta sprawy III Rco (...) Na to postanowienie Z. K. złożył zażalenie. Postępowanie zażaleniowe, w trakcie którego Z. K. był wzywany do uzupełnienia braków formalnych swego środka zaskarżania, trwało do 16 kwietnia 2007 kiedy to odbyła się rozprawa sądowa – w międzyczasie w trakcie spoczywania procesu sąd taką rozprawę wyznaczył – na której został przesłuchany Z. K.. Następnie na rozprawach w dniach 25 maja 2007 roku, 19 czerwca 2007 roku i 19 lipca 2007 roku zostały przeprowadzone dowody i właśnie w dniu 19 lipca 2007 roku zostało wydane postanowienie o oddaleniu wniosku Z. K.. Na to postanowienie zażalenie złożył Z. K. i w dniu 12 października 2007 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek (...) w R. uchylił sprawę do ponownego rozpoznania podnosząc, iż sprawa została rozpoznana zbyt ogólnie i stąd brak było możliwości merytorycznego jej rozpoznania. W międzyczasie Z. K. złożył skargę na przewlekłość postępowania w sprawie III Rco (...) która została odrzucona. Akt zostały zwrócone do Sądu Rejonowego w Żorach w dniu 14 listopada 2008 roku. Termin kolejnego posiedzenia wyznaczono na dzień 12 lutego 2008 roku na godzinę 12,00. Zarządzeniem z dnia 11.02.2008 roku rozprawa ta została odwołana. Następna rozprawa została wyznaczona na dzień 19 czerwca 2008 roku a w dniu 8 maja 2008 roku Z. K. poinformował sąd, iż może się stawić na rozprawę w lipcu 2008 roku --- STRONA 6 --- wniósł o zniesienie rozprawy z dnia 19 czerwca 2008 roku. Rozprawa w dniu 19 czerwca 2008 roku została ograniczona do wniosku o wyłączenie sędziego. Po złożeniu przez sędziego oświadczenia postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 roku wniosek ten został oddalony. Kolejna rozprawa odbyła się w dniu 24 października 2008 roku a z uwagi na brak poświadczenia odbioru zawiadomienia o jej wyznaczeniu zarówno dla Z. K. jak i dla M. K. została odroczona. Kolejny termin rozprawy został wyznaczony na dzień 11.12.2008 roku. Na rozprawie w dniu 11.12.2008 roku sąd po wysłuchaniu Z. K. i M. K. zamknął rozprawę w dniu 19 grudnia 2008 roku wydał postanowienie w którym oddalił wniosek Z. K.. Po zażaleniu Z. K. Sąd odwoławczy w dniu 30 czerwca 2009 roku uchylił kolejny raz to orzeczenie Sądu Rejonowego w Żorach do ponownego rozpoznania. W dniu 11 grudnia 2009 roku odbyła się kolejna rozprawa co do kontaktów Z. K. z synami, gdzie sąd przesłuchał świadków i strony. W dniu 30 grudnia 2009 roku Z. K. złożył skargę na przewlekłość postępowania skarga ta w sprawie II S (...) w dniu 25 maja 2010 roku została uwzględniona i uznano przewlekłość postępowania ale dalej idąca skarga została oddalona. Dowód: protokoły rozpraw w sprawie III RCo (pod sygnaturą III RCo (...)) k. 57 – 60 akt (również postanowienie o podjęciu postępowania k. 56 akt, k. 65 – 68 akt, k. 98 – 103 akt, k. 106 – 108 i postanowienie o oddaleniu wniosku k. 109 akt, postanowienie z dnia 12.10.2007 roku wraz z uzasadnieniem k. 136 – 140 akt sprawy III RCo (...)– po czym nadano jej sygnaturę III RCo (...)postanowienie z dnia 5 marca 2008 roku k. 164 akt sprawy III RCo (...) zarządzenia o wyznaczeniu rozprawy i jej odwołaniu k. 150 i 162 akt sprawy, zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy na dzień 19.06.2008 roku k. 171 akt, zapisek urzędowy dotyczący możliwości Z. K. pobytu w Polsce w lipcu 2008 roku k. 174 i wnioski Z. K. k. 175, 178, 182, 187 akt sprawy (...) wniosek o wyłączenie sędziego k. 192 akt tej samej sprawy oraz protokół z rozprawy z dnia 19 czerwca 2008 roku k. 194, oświadczenie sędziego referenta k. 196 akt, postanowienie z dnia 30 czerwca 2008 roku k. 199 akt (III RCo (...), protokół rozprawy z dnia 24 października 2008 roku, k. 210, protokół rozprawy z dnia 11 grudnia 2008 roku postanowienie Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 19 grudnia 2008 k. 224 i 233 akt, uzasadnienie k. 241 – 247 akt, postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodek (...) w R. wraz z uzasadnieniem 310 – 312 akt, protokół rozprawy z dnia 11 grudnia 2009 roku k. 400 – 406 akt, skarga powoda k. 421 – 422 akt, uwzględnienie skargi – okoliczność przyznana przez stronę pozwaną (apelacja k. 388 akt sprawy(...) W międzyczasie w dniu 27 września 2006 roku Z. K. złożył wniosek w Sądzie Rejonowym w Żorach o zmianę kontaktów z synami. W tym postępowaniu pierwsza rozprawa została wyznaczona na 21 grudnia 2006 roku, kiedy to Z. K. nie stawił się a z uwagi na brak dowodu doręczenia wezwania na rozprawę została ona odroczona bez terminu a to z uwagi na skargę wniesioną przez Z. K.. Następna rozprawa została wyznaczona na dzień 16 kwietnia 2007 roku kiedy to Z. K. i M. K. zaprezentowali swoje stanowiska w sprawie. W dniu 12 czerwca 2007 roku Z. K. złożył wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego odnośnie możliwości pobytu synów z nim w (...) M. K. wniosła o oddalenie tego wniosku. Kolejna rozprawa odbyła się w dniu 25 maja 2007 roku. Na rozprawie tej sąd przeprowadził dowody z dokumentów oraz wysłuchani zostali synowie stron i kolejny raz strony zaprezentowały swoje stanowiska procesowe. Kolejna rozprawa odbyła się 19 czerwca 2007 roku kiedy to ponownie wysłuchani zostali małoletni. W dniu 14 lipca 2007 roku Z. K. złożył skargę na przewlekłość postępowanie, która została odrzucona w dniu 1 sierpnia 2007 roku. Na kolejnej rozprawie w dniu 19 lipca 2007 roku Sąd przesłuchał świadków i uczestniczkę postępowania M. K. oraz wydał postanowienie w którym w punkcie 1 i 3 zezwolił Z. K. na kontakt z synami w okresie od 21 lipca 2007 roku do 11 sierpnia 2007 z prawem zabierania ich do (...) oraz zobowiązał M. K. do przygotowania dzieci do wyjazdu i wydania ich paszportów. Przed rozprawą B. K. napisał list do Sądu z prośba o to aby on i jego brat nie musieli jechać do(...) z ojcem. Napisał, iż Z. K. nie pozwolił mu wybrać dla siebie gimnazjum i opisał w jaki sposób się to stało. Podobne pismo złożył I. K.. Po zażaleniu uczestniczki postępowania postanowienie Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 19 lipca 2007 roku w zakresie opisanym wyżej uległo umorzeniu z uwagi na bezprzedmiotowość rozpoznania a to w kontekście upływu czasu. Dowód: akta sprawy III Nsm(...) k.2 – 122, Następna rozprawa w sprawie III Nsm (...)odbyła się w dniu 19 października 2007 roku kiedy to w obecności kuratora zawodowego Z. K. pytał dzieci, czy chcą z nim jechać do(...). Dzieci były zestresowane i końcem rozmowy był ich płacz a Z. K. na korytarzu sądowym pokłócił się z M. K.. Kurator w rozmowie z dziećmi ustalił, iż synowie nie chcą jechać do ojca. B. powiedział, iż ojciec coraz częściej oskarża ich o to, że mieszkają z matką i wypomina im, iż matka nastawia ich --- STRONA 7 --- przeciwko niemu. Oświadczył, że ojciec krzyczał na niego gdy powiedział, iż zaczyna lubić aktualnego partnera matki. Potwierdził informację, iż ojciec zabronił mu uczęszczać do gimnazjum, które wybrał. Chłopcy zapewnili, że tata ich nie bije, jednak nie mogą go już słuchać. Każda odpowiedź jest im praktycznie narzucana. Muszą mówić tak by go nie denerwować. Ciągle ojciec wypomina to, że mieszkają z matką i są prze nią nastawiani. Ojciec wmawia chłopcom, że matka źle ich wychowuje i jakby mieszkali z nim inaczej by mówili. Dzieci były widocznie roztrzęsione po rozmowie z ojcem, przez kilka minut płakały i w ogóle się nie odzywały. Dopiero po chwili zapewnień ze strony kuratora, że Sąd Rodzinny nie wyda żadnych postanowień bez ich zgody zaczęli rozmawiać z kuratorem. Na rozprawie Z. K. stwierdził, iż rzeczywiście popadł w konflikt z synem B. na tle wyboru szkoły. Stwierdził, iż syn wybrał szkołę, ale tego z nim nie konsultował, w tej sytuacji on powiadomił Prezydenta Miasta Ż., że żadna ze szkół nie ma zgody na uczęszczanie dziecka do niej. Stwierdził, iż w ten sposób chciał zmobilizować sądy polskie i matkę dziecka do tego, aby w jakiś sposób nie doprowadziły do dyskryminacji ze względu na płeć i miejsce zamieszkania separowanego rodzica. Stwierdził, iż zostało naruszone jego prawo do wyboru szkoły. Dalej powiedział, iż pisząc pismo do Urzędu Miasta Ż. nie wiedział jaką szkołę wybrał syn. Jego pismo nie było skierowane przeciwko synowi a w każdym państwie prawa instytucja, która dostałaby takie pismo wyjaśniłaby tą kwestię albo przekazała to pismo zgodnie z właściwością. Stwierdził, iż nie wie jakie gimnazjum wybrał syn. W końcowej fazie swych zeznań stwierdził, iż za cały konflikt jaki ostatnio się pojawił z dziećmi obarcza państwo polskie i matkę dzieci. Na tej rozprawie sąd dopuścił dowód z opinii Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno – Konsultacyjnego w R. na okoliczność więzi małoletnich z wnioskodawcą oraz ustalenia jaki sposób kontaktowania się z nim będzie zgodny z dobrem małoletnich. Wniosek o tymczasowe uregulowanie kontaktów synów ze Z. K. został oddalony. Dowód: zapisem urzędowy dotyczący kontaktu Z. K. z synami k. 181 – 182 , protokół z rozprawy z dnia 19 października 2007 k. 183 – 188, postanowienie z dnia 19 października 2007 roku k. 189 akt sprawy III Nsm(...) W okresie od 19 października 2007 do dnia wydania częściowej opinii przez Rodzinny Ośrodek Diagnostyczno – Konsultacyjny w R. Z. K. składał liczne wnioski dotyczące protokołu rozprawy z dnia 19 października 2007 roku, dołączył do akta zdjęcia ze wspólnych pobytów synów z nim oraz złożył skargę na przewlekłość postępowania w sprawie III Nsm(...), która została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodek (...) w R. w dniu 5 marca 2008 roku. Dowód: akta sprawy III Nsm (...)k. 205 – 264 akt, We wnioskach końcowych częściowej opinii RODK przesłanej do Sądu Rejonowego w Żorach w dniu 16 kwietnia 2008 roku biegli stwierdzili między innymi, iż starszy syn B. uznaje autorytet matki i identyfikuje się z jej odczuciami w konflikcie z ojcem. Ocenił ojca jako osobę impulsywną, upartą, mało wiarygodną. Stwierdził, iż obawia się przeciwstawiać się ojcu aby go nie zdenerwować. Nie oczekuje uregulowania kontaktów z ojcem. Młodszy syn I. czuł się uczuciowo związany z obojgiem rodziców z wyraźną faworyzacją osoby matki. Ojca nie odrzucał uczuciowo, jednak postrzegał go jako osobę konfliktową i miał do niego zaufania. Oczekiwał na regulację kontaktów z ojcem na dotychczasowych zasadach. W wywiadzie kuratora zawodowego z dnia 2 lipca 2008 roku we wnioskach kurator stwierdził, iż małoletni chłopcy podczas wywiadu oświadczyli mi, że nie chcą się widywać z ojcem i nie chcą do niego jeździć. Matka zapewnia im w miejscu zamieszkania warunki do prawidłowego rozwoju. Kurator nie miał żądnych zastrzeżeń do sprawowania władzy rodzicielskiej. Dowód: opinia RODK akta sprawy III Nsm(...) k. 273 – 276 (wnioski k. 276), wywiad kuratora zawodowego k. 320 – 322 akt sprawy III Nsm (...) W konkluzji końcowej opinii RODK z dnia 25 lipca 2008 roku biegli co do B. nie zmienili opinii a co do I. K. stwierdzili, że młodszy syn powoda oczekuje kontaktu z ojcem, ale udział w nich warunkuje od uczestnictwa starszego brata. Biegli skonkludowali, iż rodzina winna odbyć terapię od której zależna będzie decyzja w sprawie kontaktów z ojcem. Dowód: opinia RODK akta sprawy III Nsm (...) k. 374 – 379 (wnioski k. 379 akt) --- STRONA 8 --- Następnie Z. K. złożył wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w Żorach (w dniu 28.11.2008 roku), wniosek ten w dniu 20 stycznia 2009 roku został zwrócony a ostatecznie Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek (...) w R. w dniu 20 czerwca 2009 roku wniosek ten oddalił. W dniu 1 grudnia 2008 roku starszy syn B. napisał do ojca list w którym zakomunikował mu, iż zarówno on jak i I. nie chcą się z nim widywać (dodał „przynajmniej na razie”). Stwierdził, iż nie poda ojcu adresu e – mail bowiem nie chce utrzymywać z nim żadnego kontaktu. Podobny list napisał młodszy syn I.. Dowód: wniosek powoda o wyłączenie sędziów k. 401 -402 akt III Nsm (...)i list B. K. k. 409 akt, list I. K. k. 410 akt, zarządzenie o zwrocie wniosku o wyłączenie sędziów k. 421 akt, postanowienie SO z dnia 30 czerwca 2009 roku k. 508 akt sprawy III Nsm (...) W dniu 20 maja 2010 roku Sąd Rejonowy w Żorach wydał postanowienie w którym między innymi zmienił sposób uregulowania kontaktów powoda z synami – przyznając mu prawo do takich kontaktów sposób w postanowieniu opisany. Na wniosek Z. K. zostało w sprawie sporządzone uzasadnienie. Dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 20 maja 2010 roku i uzasadnienie tego postanowienia k. 610 -611 i 625 – 631 akt sprawy III Nsm (...) W dniu 23 lipca 2010 roku Z. K. złożył do Sadu Okręgowego we Wrocławiu wniosek o dokonanie wykładni wyroku rozwodowego w przedmiocie kontaktów z synami. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 roku wniosek ten został oddalony. Na postanowienie to zażalenie złożył Z. K. i w dniu 9 maja 2011 roku jego zażalenie zostało prawomocnie oddalone. Dowód: postanowienie SO we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2011 roku k. 658 akt sprawy XIII Rc (...) i postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 9 maja 2011 roku k. 696 akt tej samej sprawy, Po apelacji Z. K. Sąd odwoławczy zmienił postanowienie dotyczące punktu 3 orzeczenia – poszerzając zakres kontaktów powoda z synami, w pozostałej części apelacja została oddalona. Również apelacja M. K. została oddalona tym razem w całości. Dowód: postanowienie z dnia 8 grudnia 2010 roku k. 691 i uzasadnienie do tego postanowienia k. 697 – 701 akt sprawy III Nsm (...) W dniu w 2 lutego 2011 roku postępowanie w sprawie III RCo (...) – poprzednio III RCo (...) – zostało umorzone. Dowód: postanowienie z dnia 2 lutego 2011 roku k. 525 w sprawie III Rco (...) Od momentu kiedy powód nie spotyka się z synami ma stany lękowe i depresyjne. Budzi się w nocy i nie może spać. Te objawy kumulowały się przed terminami rozpraw sądowych. W wyniku licznych pobytów w Polsce powód nie zapłacił w (...) należnego podatku i utracił możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Zamknięta została jego firma i aktualnie posiada zaległości wobec(...). Powód stracił około 400 000 – 500 000 koron (...) Po wydaniu postanowienia o uregulowaniu kontaktów powoda z dziećmi z dnia 8 grudnia 2010 roku nadal nie widuje się on z synami. Dowód: zeznania Z. K. k. 676 akt, Sąd zważył co następuje: Powództwo okazało się bezzasadne. Bezspornym w sprawie było, iż: - Z. K. rozwiódł się ze swoją żoną M. K. a z tego związku małżeńskiego urodziło się dwóch synów – starszy B. i młodszy I., --- STRONA 9 --- - jeszcze w toku procesu rozwodowego Sąd zabezpieczył kontakty Z. K. z synami, - do lipca 2007 roku kontakty powoda z synami miały charakter w miarę regularny, co jednak nie eliminowało trudności z jakimi stykał się Z. K. ze strony M. K., - praktycznie ostatni kontakt z synami powód miał w październiku 2007 roku w budynku Sądu Rejonowego w Żorach, - niejako równocześnie toczyły się w Sądzie Rejonowym w Żorach sprawy o egzekucję kontaktów powoda z synami na podstawie wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu (wyrok opisany w stanie faktycznym) i sprawa o zmianę kontaktów, - sprawa o zmianę kontaktów zakończyła się ostatecznie w grudniu 2010 roku i kontakty powoda z synami zostały uregulowane inaczej niż poprzednio w wyroku rozwodowym, - sprawa o egzekucję kontaktów zakończyła się umorzeniem postępowania z tym, iż w jej trakcie Sąd wyższej instancji uznał, iż w sprawie tej miała miejsce przewlekłość postępowania jednak dalej idąca skarga powoda została oddalona, - treść akt spraw: o rozwód, sprawy o egzekucję kontaktów, o zmianę kontaktów, sprawy o wykroczenia. Spornym było: - czy Skarb Państwa – Sąd Okręgowy we Wrocławiu naruszył dobra osobiste powoda a jeśli tak to jakie i czy z tej przyczyny należy mu się zadośćuczynienie i odszkodowanie? - czy Skarb Państwa – Sąd Okręgowy w Oleśnicy naruszył dobra osobiste powoda a jeśli tak to jakie i czy z tej przyczyny należy mu się zadośćuczynienie i odszkodowanie? - czy Skarb Państwa – Komendant Powiatowy Policji w O. naruszył dobra osobiste powoda a jeśli tak to jakie i w jakie sposób i czy powodowi z tego tytułu należne jest zadośćuczynienie i odszkodowanie? - czy Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Żorach poprzez nierozpoznanie sprawy powoda o egzekucję kontaktów z synami w sprawie (ostatecznie o sygnaturze akt) III RCo (...)oraz poprzez długotrwały proces w sprawie III Nsm(...) naruszył dobra osobiste powoda, jeśli tak to jakie i czy z tego tytułu należne jest mu zadośćuczynienie i odszkodowanie z tytułu utracenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz popadnięcia powoda w długi (brak regulacji V AT oraz upadłość wiążąca się z popadnięciem w długi)? - czy Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Żorach popełnił delikt wobec powoda i czy z tego tytułu należy mu się zadośćuczynienie czy też odszkodowanie? Powód wskazał, iż zostały naruszone jego dobra osobiste poprzez uniemożliwienie mu kontaktu z synami, w zakresie egzekucji wyroku rozwodowego wydanego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu co do kontaktów z synami, w ten sposób doszło u niego do uszczerbku na zdrowiu (depresja, stany lękowe, poczucie osamotnienia, utrata prawa do radości, przekazania dzieciom swego światopoglądu). Podniósł też, iż w wyniku tego, iż procesy - w zakresie realizacji kontaktów i zmiany tego orzeczenia - doprowadziły do strat materialnych opisanych powyżej. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przepis art. 23 k.c. zawiera otwarty katalog dóbr osobistych a podstawową przesłanką cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych jest ustalenie, że dobro osobiste zostało naruszone działaniem bezprawnym i ta przesłanka warunkuje roszczenia z art. 448 k.c. Zatem, obok obiektywnego naruszenia dóbr osobistych, konieczne jest również odczucie --- STRONA 10 --- krzywdy a naruszenie dóbr musi być bezprawne. Należy też podkreślić, że środki ochrony prawnej dóbr osobistych powinny odpowiadać uzasadnionej potrzebie usunięcia skutków naruszenia określonego dobra osobistego. Oznacza to, że aktywują się one tylko, jeśli zachodzi uzasadniona potrzeba usunięcia takich skutków (por. orzeczenie SN opublikowane w OSNC 1988 nr 4, poz. 47). Należy także podkreślić, iż Sąd rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2004 roku, LEX nr 109404, V CK 609/03). Zatem powód winien udowodnić, że jego dobro osobiste zostało naruszone, natomiast na pozwanym spoczywa ciężar dowodu, iż jego działanie nie było bezprawne. W przypadku powoda najpierw należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy kontakty ojca z dziećmi należą do kategorii dóbr osobistych podlegających ochronie prawnej. W ocenie sądu, zarówno orzecznictwo sądów powszechnych jak i doktryna prawa cywilnego zajęło się już kwestią dotyczącą odpowiedzi na pytanie, czy więź rodziców z dzieckiem zasługuje na status dobra osobistego. W tym zakresie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Gdańsku, który stwierdził, iż: Szczególna więź rodziców z dzieckiem, przysługująca zarówno dziecku, jak i rodzicom w prawidłowo funkcjonującej rodzinie, zasługuje na status dobra osobistego, podlegającego ochronie prawnej przewidzianej w art. 24 § 1 k.c. (wyrok z dnia 23 września 2005 roku I ACa 554/05 Palestra 2006/9-10/308, POSAG 2008/1/5 glosa aprobująca: Kowalski M. Palestra 2006/9-10/308 glosa aprobująca: Wałachowska M. PS 2007/1/135). W doktrynie prawa cywilnego można spotkać wypowiedzi, iż: 1) uprawnienie do osobistej styczności, jako przejaw jednego z [...] dóbr osobistych [takich jak życie prywatne, uczucie przywiązania do bliskich, sfera uczuciowa związana z osobą bliską, indywidualne wartości świata uczuć i życia psychicznego człowieka], podlega także ochronie przewidzianej w art. 24 k.c. przy założeniu, że "druga strona", co najmniej, godzi się na kontakty. (Holewińska – Łapińska E. artykuł Pr.w Dział. 2008/4/119 – Orzekanie o osobistej styczności z małoletnimi osób innych niż ich rodzice, ) 2) szczególne więzi emocjonalne występujące w ramach prawidłowo funkcjonującej rodziny zasługują na ochronę prawną na podstawie ogólnych przepisów prawa cywilnego. Można mieć jednak uzasadnione wątpliwości co do celowości konstruowania odrębnego prawa osobistego w postaci szczególnej więzi emocjonalnej rodziców z dzieckiem. W obrębie rodziny występuje bowiem wiele różnych, często bardzo specyficznych powiązań emocjonalnych, którym nie sposób odmówić doniosłości prawnej. W związku z tym błędne, pod względem aksjologicznym, byłoby różnicowanie takich więzi rodzinnych w świetle przepisu art. 23 k.c. Najbardziej poprawna pod względem jurydycznym jest koncepcja jednego dobra osobistego w postaci prawa do niezakłóconego życia rodzinnego, obejmującego szeroko rozumiane więzi rodzinne pomiędzy małżonkami, rodzicami i dziećmi, czy wreszcie pomiędzy samym rodzeństwem. (Kowalski M. Glosa do wyroku s.apel. z dnia 23.09.2005 roku I ACa 554/05) Zatem – w ocenie sądu – zarówno orzecznictwo sądowe jak i doktryna prawa cywilnego wyraźnie opowiadają się za ochroną prawa do kontaktów z najbliższymi (w tym z dzieckiem), czy też prawa do emocjonalnej więzi z rodziną, czy też prawa do niezakłóconego życia rodzinnego obejmującego szeroko rozumiane więzi rodzinne pomiędzy małżonkami, rodzicami i dziećmi. W konsekwencji – zadaniem sądu – powód Z. K. miał prawo domagać się ochrony na podstawie --- STRONA 11 --- art. 23 i 24 kc, dobra osobistego, które – tak sąd to ocenia - nazwał emocjonalną więzią z synami, a w ocenie sądu było to prawo do kontaktów z najbliższą osobą. Jednak ocena, czy prawo powoda do takiego kontaktu, do emocjonalnej więzi z synami zostało naruszone i podlegało indywidualnej ochronie w ramach norm prawa cywilnego – art. 23 i 24 kc, winna być dokonana z perspektywy obiektywnych kryteriów, gdzie na pierwszy plan wysuwają się poglądy rozsądnie i uczciwie myślących ludzi oraz osąd opinii publicznej (A. Szponar glosa OSP 1990/9/330) W wypowiedziach sądów powszechnych wyraźnie przewijają się następujące zasady oceny zasadności twierdzeń dotyczących naruszenia dóbr osobistych: 1) nie decyduje tutaj subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale to, jaką rekcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie, (wyrok SN 17.09.2004 V CK 69/04 LEX nr 197661) 2) ocena czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby, (wyrok SN 05.04.2002 roku II CKN 953/00 LEX nr 55098), 3) o dokonaniu naruszenia dobra osobistego decyduje obiektywna ocena konkretnych okoliczności nie zaś subiektywne odczucie osoby zainteresowanej (wyrok SA w Łodzi 28.08.1996 rok I ACr 341/96 OSA 1997/7-8/43), Odnosząc wyżej wypracowane w doktrynie prawa cywilnego i orzecznictwie sądowym kryteria oceny ludzkiego zachowania do roszczenia powoda należy stwierdzić, iż fakt utrudniania mu przez M. K. kontaktów z synami w okresie od 2001 roku do lipca 2007 roku nie może być uznawane za naruszenie jego dobra osobistego polegającego na emocjonalnej więzi z synami. Sam powód stwierdził, iż jego kontakt z synami do lipca 2007 roku przebiegał w miarę regularnie. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, najpierw w dniu 7 kwietnia 2003 roku zabezpieczył kontakty ojca z synami i w okresie od wydania tego orzeczenia do momentu uprawomocnienia się wyroku rozwiązującego małżeństwo Z. K. i M. K., miały miejsce kontakty ojca z synami. Fakt, iż w I punkcie orzeczenia sądu z dnia 7 kwietnia 2003 roku zostało określone miejsce pobytu dzieci przy matce w O. przy ulicy (...), nie oznaczało braku możliwości zmiany miejsca zamieszkania przez M. K.. Fakt zmiany jej miejsca zamieszkania i przeniesienie się z dziećmi do Ż. skutkował choćby w październiku 2004 roku nietrafną interwencją policji w O., ponieważ już w tym mieście nie było M. K. i tym samym nie było tam już synów powoda. Wcześniej powód również zgłaszał problemy z realizacją kontaktów z dziećmi i jak wynika z akt spraw wykroczeniowych – policjanci udawali się na interwencje zgłaszane przez powoda i starali się mu pomóc. Warto też zaznaczyć, iż policja nie jest instytucją, która jest powołana do rozwiązywania konfliktów rodzinnych a w zakres tego rodzaju konfliktów angażował Z. K. tą instytucję. Jak już wyżej sąd zaznaczył analiza akt wykroczeniowych wskazuje, iż na tyle na ile było to możliwe policja udzielała wsparcia powodowi. Jednak działanie w granicach prawa nie uprawniało tej instytucji do takiego zachowania, które satysfakcjonowałoby Z. K.. Natomiast skierowanie przeciwko powodowi dwóch aktów oskarżenia o popełnienie wykroczenia i zakończenie tych spraw pozytywnie dla Z. K. nie implikuje wniosku, iż Skarb Państwa – Komendant Powiatowej Policji w O. naruszył dobra osobiste powoda w postaci uniemożliwienia mu kontaktów z synami. Kolejny raz analiza akt wykroczeniowych pozwala na uwagę, iż sąd rozpoznający sprawy przede wszystkim uznawał za wiarygodne zeznania funkcjonariuszy policji – co wskazuje na prawdziwość relacji funkcjonariuszy, którzy albo interweniowali po zawiadomieniu powoda albo mieli udział w procedurze realizacji interwencji. Sąd inaczej oceniał motywy działania Z. K., co kończyło się korzystnymi dla niego orzeczeniami. W tym zakresie warto przytoczyć jedno z orzeczeń sądu powszechnego, iż zarówno zawiadomienie o przestępstwie, jak i wskazanie osoby podejrzanej mieszczą się w granicach prawa. Mogłyby przekraczać je wyłącznie wówczas, gdyby takie zawiadomienie i wskazanie konkretnej osoby podejrzanej dokonane było oczywiście z złym zamiarem i pełną świadomością nieprawdy takiego twierdzenia. (I ACa(...)wyrok s.apel. 1998-12-04 ) Jednak ani w działaniu policji, w zakresie interwencji dotyczących kontaktów powoda z synami, ani też w zakresie oceny działań powoda jako podlegających pod reżim prawa o wykroczeniach nie można dopatrzeć się naruszenia dóbr osobistych powoda. Już jedynie na marginesie należy stwierdzić, iż działania policji nie były bezprawne, co w --- STRONA 12 --- konsekwencji pozwala na wniosek, iż po stronie Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowej Policji w O. brak jest odpowiedzialności cywilnoprawnej bowiem nie naruszył dóbr osobistych powoda a i działał w granicach prawa. Również – jak już wyżej sąd zaznaczył nie można dopatrzeć się naruszenia dóbr osobistych powoda przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu, bowiem Sąd ten i uregulował tymczasowo kontakty powoda z synami – które z mniejszym bądź lepszym skutkiem były realizowane – a następnie wydał wyrok rozwodowy, który również z lepszy czy też nieco gorszym powodzeniem był – w zakresie kontaktów Z. K. z synami realizowany. Kolejny raz należy stwierdzić, iż powód nie wykazał aby Skarb Państwa – Sąd Okręgowy we Wrocławiu naruszył jego dobra osobiste w postaci naruszenia jego więzi emocjonalnej z synami. Podobnie nie sposób doszukać się naruszenia dóbr osobistych powoda wyżej wymienionych w działaniu Sądu Rejonowego w Oleśnicy, który to sąd – stosownie do treści przepisu art. 569§1 kpc w związku z art. 200§1 kpc w związku z art. 13§2 kpc – przekazał sprawę realizacji kontaktów Z. K. do Sądu Rejonowego w Żorach jako wyłącznie w tej sprawie właściwego. Działanie Sadu Rejonowego w Oleśnicy – jak to wyżej sąd zaznaczył – było zgodne z prawem i w żadnej mierze nie naruszało dóbr osobistych powoda. W tej sytuacji roszczenia powoda wobec Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Oleśnicy są bezzasadne. W kontekście oceny czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda przez działanie Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Żorach należy poczynić pewne uwagi wstępne. Po pierwsze Sąd ten zakończył pierwsze postępowanie – przekazane mu do rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy – postanowieniem z dnia 10 lipca 2006 roku w sprawie III Nsm (...) Po drugie: powód w 19 czerwca 2006 roku złożył wniosek o egzekucję kontaktów z synami dotyczących realizacji wyroku rozwodowego a 27 września 2006 roku złożył wniosek o zmianę tych kontaktów. Jednocześnie z jego zeznań wynika, iż praktycznie do lipca 2007 roku posiadał jeszcze dosyć regularne kontakty z synami. Świadczy o tym spędzenie z synami Świąt Bożego Narodzenia w 2006 roku oraz Nowego Roku 2007. Następnie powód widywał się z synami w kwietniu 2007 – synowie stwierdzili, że spędzili z powodem Święta Wielkiej Nocy. Podobnie widywał się z synami w maju i czerwcu 2007 roku. Zdaniem powoda dopiero w latem 2007 roku coś się w synach „zablokowało” i wiązał to – w swych zeznaniach przez sądem – z fatalną postawą sędziego referenta w sprawie –III Nsm (...) który miał nie wydać postanowienia zezwalającego synom na wyjazd z nim do(...). Jednak zeznania powoda w tym zakresie są niepełne bowiem pominął on sytuację z czerwca 2007 roku kiedy to popadł w konflikt ze starszym synem B. na tle wyboru przez syna gimnazjum. Do tego konfliktu i faktu wygenerowania go powód w swych zeznaniach złożonych w sprawie III Nsm (...)się przyznał a sąd przytoczył je w stanie faktycznym. Od tego momentu synowie – zarówno B. jak i I. - nie chcą mieć relacji z ojcem. Powód w swych zeznaniach podniósł, iż faktycznie otrzymał od państwa bezużyteczny produkt w postaci wyroku rozwodowego zezwalającego mu na kontakty z synami, którego państwo (reprezentowane przez sądy) nie potrafiło zrealizować. Warto zaznaczyć, iż wyrok rozwodowy (ani też żaden inny wyrok sądowy) nie należy do sfery produktów, bowiem sfera kognicji sądów powszechnych nie może być utożsamiana z produkcją czegokolwiek. Natomiast wyrok rozwodowy wydany przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu był odzwierciedleniem niesłychanie napiętej i skomplikowanej sytuacji rodzinnej pomiędzy Z. K. i M. K., za którą byli odpowiedzialni obydwoje małżonkowie. Powód w swych zeznaniach zaprezentował pogląd, iż normą jest tego typu zachowanie i stan faktyczny, gdzie funkcjonuje rozbita rodzina oraz w takiej sytuacji państwo - biorąc pod uwagę, iż większość funkcjonuje w taki sposób – winno podporządkować prawo tego rodzaju sytuacjom i stworzyć takie regulacje aby umożliwić większości normalne funkcjonowanie. Tymczasem powód na poparcie swych poglądów nie podał żadnych dowodów oprócz stwierdzenia, iż w (...), gdzie aktualnie żyje i funkcjonuje, jest inaczej – również nie podając na to żadnych dowodów, które by to potwierdzały. Tymczasem nadal obowiązuje prawna i społeczna norma, iż małżeństw jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej – art. 18 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zatem normą jest ta instytucja a czymś wyjątkowym rozpad małżeństwa. O ile jasne są reguły i porządek dotyczący małżeństwa oraz kwestii dotyczących władzy rodzicielskiej nad dziećmi w związku małżeńskim, to już nie funkcjonują jasne i proste reguły w sytuacji dotyczącej dzieci, kiedy związek małżeński się rozpada. Nadal jednak obowiązują i konstytucyjna i kodeksowe (kodeks rodzinny i opiekuńczy – art. 87 – 113 k r i o) normy dotyczące ochrony dzieci i rodziców w zakresie sprawowania władzy rodzicielskiej. Normy te wzmocnione są też choćby poprzez art. 8 --- STRONA 13 --- Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z dnia 10 lipca 1993 – Dz.U. 2010.90.587), gdzie mowa jest o tym, iż każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji oraz niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Powód powoływał się – w ocenie sądu – i na tą normę prawną kreując zarzut, iż władza państwa – w tym przypadku Sąd Rejonowy w Żorach poprzez przewlekłe działanie w dwóch sprawach wyżej opisanych naruszył właśnie tą normę prawną, co implikowało naruszenie jego dóbr osobistych – emocjonalnej więzi z synami, prawa do niezakłóconego życia rodzinnego, obejmującego szeroko rozumiane więzi rodzinne pomiędzy nim a synami. Podniósł, iż właściwie jedynym pozytywnym efektem sytuacji w jakiej się znalazł jest jego udział w sformułowaniu skargi do Trybunału w Strasburgu, który w podobnej sytuacji orzekł o naruszeniu praw człowieka i obywatela w zakresie wadliwej regulacji polskiego prawa, odnośnie sprawowania władzy rodzicielskiej nad dziećmi i kontaktami z nimi. Sąd dokonał analizy orzeczenia – na które najprawdopodobniej powołuje się powód – i stwierdza, iż sytuacja będąca przedmiotem analizy Trybunału w sprawie z dnia 20 kwietnia 2010 roku (34694/06) LEX 576531 była znacząco różna od tej jaka była przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Żorach. Bezsprzecznie – jak stwierdził Trybunał istotą regulacji art. 8 jest ochrona jednostki przed arbitralnymi ingerencjami władzy publicznej. Jakkolwiek są również pozytywne zobowiązania wpisane w zakres skutecznego poszanowania życia rodzinnego. Te zobowiązania implikują przyjęcie reguł zaplanowanych dla ochrony życia rodzinnego, nawet w sferze stosunków pomiędzy osobami fizycznymi, co zawiera się w dostarczeniu norm sądowych i narzędzi skutecznie chroniących wykonanie tych norm, co ma chronić prawa jednostek i skutecznie je realizować tam gdzie konieczne są działania dla realizacji tego celu. Zarówno w negatywnym jak i pozytywnym kontekście, uwaga musi być skierowana dla uzyskania równowagi zogniskowanej pomiędzy sprzecznymi interesami jednostek i społeczeństwa, przy uwzględnieniu też innych zainteresowanych stron a też i pewnej swobody oceny sytuacji ze strony Państwa. (…) W art. 8 zawiera się prawo rodzica do posiadania środków, które jemu lub jej pozwalałyby na kontakt z własnym dzieckiem oraz obowiązek dla władz państwowych aby takie środki wdrożyć. To nie oznacza tylko przypadku zastosowania środków przymusu, w kontekście poddania dziecka opiece państwa i wdrożenia norm prawnych tego rodzaju sytuację regulujących, ale również oznacza wdrożenie środków prawnych działających tam gdzie istnieje konflikt rodziców (bądź też innych członków rodziny zajmujących się dziećmi), w zakresie kontaktu z dzieckiem bądź ustalenia miejsca jego pobytu. Obowiązek władz państwowych do podjęcia środków umożliwiających temu z rodziców, który – w wyniku rozwodu – nie posiada pełnej władzy rodzicielskiej nad dzieckiem kontaktów z dzieckiem, nie jest jakkolwiek absolutny. Kluczową kwestią jest natomiast czy właściwe państwowe władze podjęły wszystkie możliwe kroki aby ten kontakt umożliwić, przy wzięciu pod uwagę wszystkich specyficznych uwarunkowań dotyczących danego stanu faktycznego. Inne istotne czynniki, w postępowaniu dotyczącym dzieci to kwestia czasu, który odgrywa szczególnie znaczącą rolę ponieważ zawsze jest niebezpieczeństwo, iż jakiekolwiek proceduralne przewłoki skutkują de facto takim zdeterminowaniem sprawy przed sądem, iż decyzje przed nim podjęte umożliwiają a wręcz warunkują realizację ochrony interesów rodzicielskich. (Tezy w wyroku Trybunału od 68 – 71). Jak już wyżej sąd zaznaczył Sąd Rejonowy w Żorach rozstrzygnął sprawę III Nsm (...). Następnie kwestia kontaktów Z. K. była przedmiotem procedowania w sprawach III RCo (...)(ostateczna sygnatura akt) – co do realizacji kontaktów zdefiniowanych w wyroku rozwodowym i III Nsm (...) w zakresie nowej regulacji kontaktów synami. W sprawie III RCo (...)od czerwca 2006 do lipca 2007 roku Sąd kilkakrotnie wysłuchał stron i kilkakrotnie wysłuchał małoletnich synów Z. K.. Przy czym w toku procesu kontakty synów z ojcem miały miejsce i to w znacznym rozmiarze (spędzenie Świąt Bożego Narodzenia w 2006 i Nowego Roku 2007, spędzenie Świąt Wielkiej Nocy 2007 i kontakty w maju i czerwcu 2007 roku), czyli zarówno powód jak i sąd mieli możliwość takiego kształtowania kontaktów synów z ojcem, jaki mieścił się w zakresie unormowań, czy to prawa rodzinnego, czy to w zakresie normy prawnej art. 8 Konwencji. Wyrazem dbałości o jeszcze lepszy kontakt Z. K. z synami było lipcowe orzeczenie w zakresie umożliwienia synom wyjazdu do (...) (wydane w sprawie I. N. 289/06) i nie jest prawdą, iż było ono spóźnione. Natomiast to właśnie w tym czasie Z. K. – jak stwierdził to sąd w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 20 maja 2010 roku k. --- STRONA 14 --- 632 odwrót – zachował się tak wobec starszego syna, iż nosiło to znamiona nadużycia władzy rodzicielskiej – co zostało już wyżej opisane. Właśnie od tego momentu starszy syn B. nie chce mieć z ojcem żadnych kontaktów a młodszy uzależnia kontakty z ojcem od tego, czy będą się odbywać w obecności starszego brata. Powód ma rację, iż nastąpiła blokada w dzieciach, ale nie była ona spowodowana wadliwym działaniem sądu, ale jego postawą, którą starszy syn określił w opinii RODK jako impulsywną, upartą i mało wiarygodną. Powód zdawał sobie sprawę jaka krzywdę wyrządził swym działaniem – bowiem w sprawie III Nsm (...)padła jego propozycja (wniosek) aby odłożyć w czasie przeprowadzenie badania RODK, aby wyciszyć emocje związane z opisaną wyżej sytuacją. Jednak w miarę upływu czasu postawa zarówno starszego syna jak i młodszego zmieniała się na bardziej radykalną – nie chcieli kontaktu z ojcem w ogóle. Bardzo znamienna jest treść notatki urzędowej sporządzonej przez kuratora zawodowego Sądu Rejonowego w Żorach z października 2007 roku, kiedy to Z. K. ostatni raz rozmawiał w obecności kuratora z synami. Wyraźnie widać, że doszło do eskalacji konfliktu między nim a synami. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż wniosek Z. K. o realizację kontaktów zdefiniowanych w wyroku rozwodowym Sądu Okręgowego we Wrocławiu – od momentu popadnięcia ojca w konflikt z synami – był już praktycznie niemożliwy do uwzględnienia, bowiem o ile po stronie państwa (w tym przypadku Sądu Rejonowego w Żorach) leżał obowiązek zastosowania takich norm prawnych, aby przymusić byłą małżonkę Z. K. do realizacji kontaktów powoda z synami, to od zaistnienia sytuacji – wygenerowania przez Z. K. konfliktu ze starszym synem w czerwcu 2007 a pośrednio odnosiło się to do młodszego z nich – należało już brać pod uwagę przede wszystkim wolę synów, ponieważ na dalszy plan schodziła już kwestia zachowania się byłej żony. Stąd – w ocenie sądu – słusznie wniosek Z. K. był dwukrotnie oddalany i choć orzeczenia te – z przyczyn proceduralnych były uchylane to odzwierciedlały fakt, iż bezprzedmiotowym była chęć Z. K. do realizacji kontaktów z synami, które zostały określone w wyroku rozwodowym. W ocenie sądu zastosowanie czy to procedury art. 1050 kpc, czy to procedury opisanej w art. 598 1 kpc do 598 13 kpc (a taka winna być w tej sytuacji stosowana po wydaniu uchwały przez Sąd Najwyższy z dnia 28 sierpnia 2008 roku w sprawie III CZP 75/08 w której Sąd Najwyższy stwierdził, „Postanowienie regulujące kontakty rodziców z dzieckiem, nakazujące wydawanie dziecka przez rodzica, któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej, oraz zobowiązujące drugiego rodzica do odprowadzania dziecka, podlega wykonaniu w postępowaniu unormowanym w art. 598 1 i nast. k.p.c.) było już bezprzedmiotowe, a to z przyczyn wyżej opisanych, które nie miały nic wspólnego z opieszałością sądu (tutaj fakt stwierdzonej przewlekłości postępowania w sprawie III RCo (...) nie ma żadnego znaczenia bowiem prawo do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki nie jest dobrem osobistym – wyrok SN z dnia 06.05.2010 II CSK 640/09,) bowiem, jak to już wyżej sąd zaznaczył, od czerwca 2007 roku brak było możliwości udzielenia pomocy Z. K. w zakresie realizacji orzeczenia o kontaktach, które zostały uregulowane w wyroku rozwodowym. Natomiast za tą sytuację odpowiedzialny nie jest Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Żorach a Z. K., który poprzez swoje zachowanie wobec starszego syna doprowadził do sytuacji, kiedy to synowie od tego momentu nie chcą się już z nim widywać. W tym zakresie żadne regulacje państwa nie będą skuteczne. W konkluzji należy stwierdzić, iż Sąd Rejonowy w Żorach do lipca 2007 roku wyczerpał możliwości pomocy Z. K., co do realizacji kontaktów ojca z synami w oparciu o regulacje znajdujące się w wyroku rozwodowym, a było to spowodowane zachowaniem Z. K., który doprowadził do takiego konfliktu z synami, iż ci do dnia dzisiejszego nie chcą się z nim widywać. W tej sytuacji kreowanie naruszenia dóbr osobistych po stronie Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Żorach w sprawie III RCo (...) jest niezasadne. Sąd działał tak aby pomóc powodowi, robił to zgodnie z prawem, przy czym zetknął się z takim oporem dzieci – których psychika i osobowość – musiały i nadal muszą być (uwzględniając ich wiek i stopień rozwoju) głównym probierzem regulacji kontaktów ojca z nimi. Dlatego – uwzględniając właśnie ten argument – Sąd Rejonowy w Żorach w sprawie III RCo(...) nie mógł w żaden sposób pomóc Z. K. w zakresie jego prawa do kontaktów z dziećmi. W konkluzji należy jeszcze raz podkreślić, iż swoim działaniem Skarb Państwa w sprawie III RCo(...) nie naruszył dóbr osobistych powoda. Natomiast kwestia regulacji kontaktów Z. K. z synami była przedmiotem odrębnego postępowania, które trwało od września 2006 do grudnia 2010 roku (sprawa III Nsm (...)co zostało opisane w stanie faktycznym. W ocenie Sądu – przyczyną tak długiej procedury był stopień skomplikowania sprawy, wyrażający się eskalującym się konfliktem pomiędzy Z. K. a jego synami. Zarówno z uzasadnienia do postanowienia Sądu Rejonowego w Żorach jak i uzasadnienia postanowienia Sądu Odwoławczego w G. Ośrodek (...) w R. wynika, iż synowie Z. K. nie chcą się z nim --- STRONA 15 --- kontaktować – co przyznaje sam powód – a kontakt (który ostatecznie został uregulowany) winien być poprzedzony terapią rodzinną, jaką ma przejść Z. K. oraz synowie. Na marginesie należy podkreślić, iż powód stwierdził, iż nadal naruszane są jego dobra osobiste do nieskrępowanego kontaktu z synami, przy czym nie wykazał aby odbył terapię, jaka jest konieczna aby móc realizować kontakty z synami. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie III Nsm (...) dowodzi, iż Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Żorach, zrobił – w zakresie dostępnych środków prawnych – wszystko aby uregulować kontakty powoda z synami. Jednak realizacja tego orzeczenia nie zależy od wdrożenia narzędzi procedury cywilnej, przymuszającej do wykonania tego orzeczenia, bowiem to nie była małżonka aktualnie uniemożliwia kontakty synów z ojcem a synowie nie chcą się z nim widywać. W tej sytuacji zastosowanie – dostępnych w prawie cywilnym procesowym – narzędzi przymusu, w celu realizacji prawa Z. K. do kontaktu z synami, nie tylko nie przyniesie skutku, ale doprowadzi do zerwania tych relacji. Odnosząc stan faktyczny, jaki wytworzył się w relacjach Z. K. z jego synami, do stanu faktycznego sprawy rozpoznawanej przez Trybunał w Strasburgu należy stwierdzić, iż podobieństwo jest takie, iż w obydwu przypadkach doszło do zerwania relacji ojców z dziećmi, z tym iż w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Trybunał przyczyną był brak właściwej reakcji zastosowania dostępnych narzędzi prawnych przez państwo, a w przypadku rozpoznawanym aktualnie jest zachowanie się Z. K., który poprzez działanie wobec starszego syna – noszące znamiona nadużycia władzy rodzicielskiej – doprowadził do takiej eskalacji konfliktu pomiędzy nim a synami, iż żadne narzędzia prawne nie są w stanie dziś go rozwiązać. Natomiast próba przeniesienia na Państwo odpowiedzialności za tą sytuację, samodzielnie wygenerowaną przez powoda, musi być oceniona jako chybiona. Sąd Rejonowy w Żorach w sprawie III Nsm (...)udzielił Z. K. pomocy poprzez przeprowadzenie szczegółowego procesu, którego wynikiem było orzeczenie regulujące kontakty z synami (które następnie w niewielkim stopniu zostało zmienione przez Sąd Odwoławczy). Brak jest możliwości dokonania oceny, iż Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Żorach naruszył dobra osobiste powoda w zakresie jego prawa do nieskrępowanego kontaktu z synami co z kolei naruszyło jego więź emocjonalna z synami. Aktualnie to od powoda zależy, czy będzie potrafił: a) poddać się terapii rodzinnej, która pomoże mu dostrzec popełnione błędy, b) nawiązać na nowych zasadach relacje z synami. Na marginesie należy podnieść, iż oceny jakie kreuje powód wobec: a) byłej żony, b) sądów i sędziów, c) policji, d) całego Państwa, wykazują – w ocenie sądu – brak samokrytycyzmu, maksymalne skupienie się na samym sobie, co z koli skutkuje oceną powoda jaka została wyrażona przez jego starszego syna, a to w konsekwencji prowadzi do braku chęci, po stronie synów, do relacji z własnym ojcem. Reasumując sąd nie dopatrzył się – po stronie Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Żorach naruszenia dóbr osobistych powoda. Również brak jest możliwości stwierdzenia, iż Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Żorach wyrządził powodowi jakąkolwiek szkodę poprzez działanie niezgodne z prawem bądź jakiekolwiek zaniechanie (art. 417§1 kc). Sąd działał w granicach prawa a jego działanie było skierowane na udzielenie pomocy Z. K., co zmaterializowało się --- STRONA 16 --- w wydaniu orzeczenia o regulacji jego kontaktów z synami. Brak jest również możliwości stwierdzenia, iż po stronie Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Żorach doszło do naruszenia normy prawnej art. 417 1 §2 -3 kc, bowiem żądne orzeczenie czy to Sądu Rejonowego w Żorach, czy to Sądu Okręgowego we Wrocławiu nie zostało uznane za niezgodne z prawem. Również żadna szkoda nie została wyrządzona powodowi przez niewydanie orzeczenia (§3 tego artykułu). W sprawie III RCo(...)sąd orzeczenia wydawał – choć były one uchylane do ponownego rozpoznania, a jak wyżej sąd zaznaczył od czerwca 2007 roku procedowanie w tej sprawie praktycznie było bezprzedmiotowe. Na koniec warto też zaznaczyć, iż brak jest możliwości podciągnięcia działań Skarbu Państwa pod normę prawną art. 417 2 kc, bowiem to nie przez zgodne z prawem działanie Skarbu Państwa a przez własne działania powód doznał szkody, co eliminuje możliwość przyjęcia jego roszczenia w oparciu o tą normę prawną. W konsekwencji, kiedy powód nie wykazał: a) naruszenia dóbr osobistych, b) deliktu Skarbu Państwa wobec niego, brak było podstaw do badania, czy jego depresja, stan wyobcowania, bezsenność, są wynikiem działania Skarbu Państwa i czy z tego tytułu przysługuje mu zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, bowiem stan ten – jak to wykazał sąd wyżej – jest wynikiem działania samego powoda. Stąd oddalenie wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność ustalenia czy doznał uszczerbku na zdrowiu w zakresie zdrowia psychicznego i jaka była tego przyczyna. Również, skoro po stronie Skarbu Państwa brak jest naruszenia norm prawnych z zakresu dóbr osobistych oraz reżimu deliktowego, powód nie ma roszczenia o straty materialne jakich doznał, czy to w wyniku częstych dojazdów do kraju na rozprawy, czy to w wyniku upadłości jego biznesu jaka miała miejsce w(...) Reasumując, powództwo Z. K. w całości musiało zostać oddalone, co znalazło wyraz w punkcie 1 wyroku. W zakresie cofniętego powództwa sąd postępowanie umorzył – pkt. 2 wyroku. Jako, iż powód przegrał proces winien zwrócić stronie pozwanej – reprezentowanej profesjonalnie przez Prokuratorię Skarbu Państwa – koszty profesjonalnej reprezentacji. W oparciu o treść art. 98§1 kpc w związku z art. 99 1 kpc w związku z §2 i 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163,poz.l348 z późniejszymi zmianami) sąd zasądził na rzecz strony pozwanej kwotę wyszczególnioną w punkcie 3 wyroku – liczoną od kwoty 100 000 000 złotych – jakiej pierwotnie domagał się powód, bowiem jego cofnięcie powództwa ponad kwotę 200 000 złotych należało uznać jako przegranie procesu. Sędzia Jarosław Klon