Wyrok II C 212/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 grudnia 2011r. Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 212/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 grudnia 2011r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek (...) w R. Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Renata Kopala Protokolant: Jolanta Bober po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2011r. w R. sprawy z powództwa G. G. (1) (G.) przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1) oddala powództwo, 2) odstępuje od obciążania powoda kosztami postępowania. Sędzia: Sygnatura akt II C 212/10 UZASADNIENIE Powód G. G. (1) domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektora Zakładu Karnego w J. kwoty 80.000 zł za naruszenie jego dóbr osobistych , a w szczególności jego godności osobistej poprzez bezprawnej w ocenie powoda pozbawienie go grupy klasyfikacyjnej R-2/p. Bezprawność ta polegała na tym, ze powód został zdegradowany do niższej grupy mimo, ze nie popełnił żadnego wykroczenia , był nagradzany za poprawne zachowanie, nie dokonano ujemnej oceny jego postawy i zachowania, ponadto zdaniem powoda termin komisji został wyznaczony zbyt szybko bowiem w praktyce takie komisje mają miejsce co 6 miesięcy. Wskutek degradacji u powoda zrodziły się” negatywne przeżycia psychiczne, wykraczające poza ramy złego samopoczucia wywołanego koniecznością odbywania kary pozbawienia wolności” Pozwany w odpowiedzi na pozew (k. 20-22) wnosił o oddalenie powództwa i zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów postępowania wskazując że działanie pozwanego przy podejmowaniu decyzji zmieniającej powodowi grupę klasyfikacyjną na niższą nie było bezprawne. Podnosił, że decyzja z dnia 16 sierpnia 2010 roku o zmianie grupy z --- STRONA 2 --- R-2 na R-1 została przez powoda zaskarżona skargami z dnia 16 i 19 sierpnia 2010 roku i po rozpoznaniu tych skarg Zastępca Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w K. utrzymał ją w mocy. Ponadto po rozpoznaniu w dniu 04 października 2010 roku skargi powoda z dnia 30 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział Penitencjarny w sprawie VII K. (...) utrzymał w mocy decyzję komisji penitencjarnej. Podejmowane wobec powoda decyzje, czynności i wydawane orzeczenia były zgodne z prawem a powód był informowany o rozstrzygnięciach tej sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód odbywa karę pozbawienia wolności za zabójstwo w wymiarze 25 lat pozbawienia wolności. Koniec kary upływa mu w dniu 17 sierpnia 2018 roku. Początkowo został zakwalifikowany do grupy R-1. Po sporządzeniu notatki psychologa w zakładzie karnym w C. 11 maja 2010 roku (k.27) , w dniu 22 lipca 2010 roku został przeklasyfikowany do grupy R-2 i przetransportowany w dniu 04 sierpnia 2008 roku do zakładu karnego w J., który jest zakładem typu półotwartego. W czasie pobytu w zakładzie karnym w J., komisja penitencjarna w dniu 16 sierpnia 2010 roku podjęła decyzje o przeklasyfikowaniu powoda z powrotem do grupy R-1 stwierdzając, że skierowanie powoda do odbywania kary w ośrodku półotwartym było przedwczesne. Wskazano, że w orzeczeniu psychologiczno-penitencjarnym sporządzonym w dniu 03 czerwca 2009 roku w Ośrodku (...) Aresztu Śledczego w P. zdiagnozowano u powoda nieprawidłowa osobowość i niski poziom krytycyzmu wobec popełnionych czynów. (k. 32-36). Te wnioski zostały potwierdzone w konsultacji psychologicznej przeprowadzonej w dniu 12 sierpnia 2010 roku. (k. 27).Tą decyzję zaskarżył powód skargami z dnia 16 sierpnia (k. 24) i 19 sierpnia 2010 roku. (k.25) Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ( k. 30-32) skargi te zostały rozpoznane przez Zastępcę Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej W K. w dniu 06 października 2010 roku i uznane za bezzasadne.(k. 38). Ponadto powód złożył wniosek o uchylenie decyzji komisji penitencjarnej w sprawie zdegradowania go do grupy klasyfikacyjnej R-1 w dniu 30 sierpnia 2010 roku. Wniosek ten wraz ze zajętym stanowiskiem przekazano Sądowi Okręgowemu w Gliwicach, Wydziałowi Penitencjarnemu w dniu 30 września 2010 roku (k. 37) i po rozpoznaniu tego wniosku (zawierającego również skargę na decyzję komisji penitencjarnej z dnia 16 sierpnia 2-010 roku) Sąd w dniu 04 października 2010roku w sprawie VII K. (...) utrzymał w mocy decyzje komisji penitencjarnej ( fakt bezsporny) . Obecnie powód przebywa w zakładzie karnym we W.. Nadal jest zakwalifikowany do grupy więźniów R-1. Wnioskował o przedterminowe zwolnienie w lipcu 2010 roku jednakże Sąd Apelacyjny w Katowicach odmówił mu warunkowego zwolnienia. Po decyzji z 16 sierpnia 200 roku starał się o zmianę grupy z R-1 na R-2 w zakładzie karnym we W. – ze skutkiem negatywnym. Również Sąd Okręgowy w Kaliszu w dniu 12 lipca 2011 roku podjął negatywną decyzję co do zwolnienia powoda ( zeznania powoda –k. 95-96). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie niekwestionowanych przez strony dokumentach: Skarg powoda na decyzje komisji penitencjarnej z dni: 16 sierpnia 2010 –k-24, 19 sierpnia 2010 –k. .25, 30 sierpnia –k. 26, opinii psychologicznej z dnia 12 sierpnia –k.27 verte, orzeczenia psychologiczno-penitencjarnego z 03 czerwca 2009 –k.32-36, sprawozdania z postępowania wyjaśniającego związanego ze skargami powoda –k. 30-32,42 pisma przekazującego skargę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach , wydziałowi VII Penitencjarnemu z 30września 2010 –k.37, decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. –k.38 oraz na podstawie zeznań powoda – 95-97. Sąd zważył: --- STRONA 3 --- Powód zarzuca podjęcie przez komisję penitencjarną 16 sierpnia 2010 roku błędnej decyzji dotyczącej przeklasyfikowania go do niższej grupy klasyfikacyjnej oznaczonej R-1gdy wcześnie zakwalifikowano go do grupy R-2 pozwalającej odbywać mu kare pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu półotwartego. w wadliwości tej decyzji dopatruje się naruszenia jego dóbr osobistych w postaci godności człowieka. Twierdzi , że taka decyzja spowodowała jego poniżenie jako człowieka, wywołała w nim negatywne przeżycia psychiczne i pozbawiła szansy na warunkowe przedterminowe zwolnienie. Z tych przyczyn domaga się tytułem zadośćuczynienia kwoty 80.000 zł. Roszczenia powoda nie zasługują na uwzględnienie. Przesłanki naruszenia dóbr osobistych zostały sformułowane w art. 24§1 kc , zgodnie z którym ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Powód musiałby zatem wykazać po pierwsze ,że decyzja z dnia 16sierpnia narusza jego godność osobista, poniża go i była jedyną przyczyna pozbawienia go możliwości warunkowego przedterminowego zwolnienia, a po drugie decyzja ta musiałaby być bezprawna. Decyzja o zmianie grupy klasyfikacyjnej z R-2 na R-1 została podjęta w oparciu o obowiązujące przepisy prawa , a w szczególności w oparciu o art. 76§1 pkt1 i 2 kodeksu karnego wykonawczego (kkw). Decyzje tę mogła podjąć komisja penitencjarna powołana przez dyrektora zakładu karnego na zasadzie art.75 kodeksu karnego wykonawczego. Zgodnie z 76 § 2 kkw jeżeli decyzja komisji penitencjarnej w przedmiocie klasyfikacji jest sprzeczna z prawem, o jej zmianie lub uchyleniu orzeka sąd penitencjarny przy czym zgodnie z § 3wyzej wskazanego przepisu w wypadku określonym w § 2 decyzję komisji penitencjarnej może także uchylić dyrektor okręgowy Służby Więziennej albo Dyrektor Generalny Służby Więziennej. W niniejszej sprawie za niezasadne Dyrektor Okręgowy służby więziennej w K. uznał skargi na decyzję komisji penitencjarnej z dnia 16 sierpnia 2010 roku, a sąd penitencjarny orzeczeniem z dnia 04 października 2010 roku w sprawie VII K. (...) utrzymał tę decyzję w mocy.Decyzja komisji zatem podlegała kontroli merytorycznej powołanych do tego organów i skargi powoda na jej treść zostały zgodnie z procedurą prawidłowo rozpoznane. Ani Sąd Penitencjarny ani Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej nie dopatrzyli się sprzeczności z prawem decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 roku W niniejszej sprawie Sąd nie jest władny merytorycznie kontrolować trafności decyzji komisji penitencjarnej a jej niezgodność z prawem nie została potwierdzona przez organy rozpoznające odwołanie powoda od tej decyzji w żadnym późniejszym postępowaniu. Wydanie zatem decyzji o takiej treści nie było ani bezprawne ani niezgodne z prawem. Na marginesie należy wskazać na treść przepisu art. 88 § 5 kodeksu karnego wykonawczego ,który stanowi, ze. Skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności albo na karę 25 lat pozbawienia wolności osadza się w zakładzie karnym typu zamkniętego( oznaczonego zgodnie z §53 ust.1 pkt 2a regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności –DZ. U. z 2003 r.nr 152 poz. 1493, cyfrą 1) Oznacza to, ze zasadą było zaliczenie powoda do podgrupy klasyfikacyjnej „1” a nie „2” (która określa zakład karny typu półotwartego Wprawdzie art. 89 §3 kkw pozwalały przenieść powoda do zakładu karnego typu półotwartego, ale jest to kwestia ocenna i sąd mógł zastosować przepis art. 89§4 kkw wskazujący na możliwość przeklasyfikowania osadzonego do zakładu karnego typu zamkniętego. --- STRONA 4 --- Podjęcie takiej decyzji mieściło się w ramach obowiązujących przepisów, w żaden sposób nie powodowało poniżenia godności powoda i było zgodne z prawem. Powód miał możliwość odwołania się od tej decyzji i z prawa tego skorzystał. Niezgodne z oczekiwaniami powoda rozstrzygnięcie jego skargi nie świadczy o naruszeniu jego dobra osobistego. Reasumując powyższe w ocenie Sądu nie zostały spełnione przesłanki wskazane wart. 24 kc i nie doszło odo naruszenia dób osobistych powoda , a jego żądanie zapłaty zadośćuczynienia, w oparciu o art. 448 kc jest bezzasadne. Z uwagi na sytuację materialną powoda, brak jakiegokolwiek majątku i dochodów – co wynika z jego oświadczenia majątkowego złożonego w niniejszej sprawie (k. 9,10) Sąd na zasadzie art. 102 kpc odstąpił od obciążania go kosztami postępowania w niniejszej sprawie.