Wyrok II C 183/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowica

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 183/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Joanna Kozera Protokolant: st. sekr. sądowy Agata Grala po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. w Katowicach sprawy z powództwa A K przeciwko (…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K o zapłatę 1) oddala powództwo; 2) zasądza od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego Katowicach na rzecz Radcy Prawnego T G kwotę 4.428 zł ( cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu; 3) nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt C 183/12 UZASADNIENIE Powód, po ostatecznym sprecyzowaniu swych żądań domagał się zasądzenia od – (…)sp. z o.o. w K kwoty 23.285,75 zł tytułem zwrotu poniesionych nakładów na zajmowany lokal oraz kwoty 76.714,25 zł tytułem odszkodowania na podstawie art. 444 k.c. Wniósł również o zasądzenie na jego rzecz od strony pozwanej kosztów postępowania. W uzasadnieniu swych żądań powód podał, że jego roszczenia związane są z faktem poczynienia w latach (…). nakładów na lokal. Nakłady te polegać miały na przeprowadzeniu w zajmowanym przez powoda lokalu mieszkalnym nr 2 położonym w K przy ul. (…) remontu, którego łączny koszt wynosił 23.285,25 zł. --- STRONA 2 --- Strona pozwana do dnia wytoczenia powództwa, tj. do 19 lutego 2012r. nie rozliczyła się z powodem, ani też z jego żoną z powyższych nakładów. W dalszej części uzasadnienia pozwu, A K , przyznał, że wprawdzie tytuł prawny do zajmowania powyższego lokalu mieszkalnego posiadała, na podstawie zawartej umowy najmu, jego była żona, jednakże, na skutek umowy darowizny z 10 listopada 2011r., E M , darowała powodowi wszelkie rzeczy, jakie pozostały w wynajmowanym lokalu. Przekazała mu również wszelkie uprawnienia w zakresie żądania zwrotu poniesionych nakładów. Ponieważ pozwana spółka naruszyła, w ocenie powoda, przepisy art. 676 k.c. oraz 229 k.c. i nie dokonała wyboru opisanego w tym ostatnim artykule, nie rozliczyła się z powodem, ani tez z jego żoną, a ponadto dokonała w lokalu przeróbek, niszcząc wszelkie nakłady poczynione przez powoda na zajmowany lokal, A K został zmuszony do wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego powód wskazał, że pozwana swym zachowaniem doprowadziła do rozstroju zdrowia. W pozwie wskazano, że (…) sp. zo.o. w K zażądała od powoda opróżnienia lokalu w lipcu 2011r. a rozwiązanie umowy nastąpiło dopiero w listopadzie 2011r. Ponadto pozwana wielokrotnie nękała go w celu przymuszenia go do opróżnienia lokalu, co doprowadziło do pogłębienia się chorób powoda. W odpowiedzi na tak sformułowane powództwo, pozwana wskazała, że zgodnie z regulacją art. 676 k.c. jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący , w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego. W świetle powyższego strona pozwana wezwała najemcę – E M do przywrócenia do stanu poprzedniego lokalu mieszkalnego nr 2 położonego przy ul. (…) w K w terminie 14 dni od chwili doręczenia jej pisma zawierającego wezwanie. W szczególności spółka wezwała byłego najemcę do zabrania zamontowanych w lokalu ulepszeń. Jednocześnie wynajmujący zastrzegł, że usunięcie ulepszeń nie może spowodować uszkodzenia substancji przedmiotowego lokalu. Niezależnie od powyższego strona pozwana zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 662 § 2 k.c. drobne nakłady na nieruchomość połączone ze zwykłym używaniem obciążają najemcę. Spółka podkreśliła również, że zgodnie z art. 6d ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy, najemca może wprowadzić w lokalu mieszkalnym ulepszenia tylko za zgodą wynajmującego i na podstawie pisemnej umowy określającej sposób rozliczeń z tego tytułu. W niniejszej sprawie zgoda na ulepszenia nie została przez pozwaną wyrażona. Nigdy też najemca o zgodę taką do (…) sp. zo.o. w K się nie zwrócił, jak też nie informował o dokonywanych w lokalu ulepszeniach. W ocenie pozwanej najemca swym działaniem dokonał uszkodzenia substancji zajmowanego lokalu mieszkalnego, w szczególności poprzez rozebranie mieszczących się w lokalu --- STRONA 3 --- pieców kaflowych, bez zgody i wiedzy wynajmującego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 10 grudnia 1992r. E M zawarła z Komunalnym Zakładem Gospodarki Mieszkaniowej w K , umowę najmu lokalu mieszkalnego nr 2 położonego w budynku przy ul. (…) w K . Umowa faktycznie obowiązywała od listopada 1992r. Wraz z E M lokal ten zajmował, niebędący stroną umowy najmu A K . W czasie trwania stosunku najmu, najemca oraz powód dokonywali w zajmowanym mieszkaniu drobnych napraw, a E M z własnych środków przeprowadziła remont zajmowanego mieszkania. W dniu 14 listopada 2011r. E M opuściła zajmowany lokal. Wraz z najemcą lokal ten opuścił również powód. Dowód: częściowo okoliczności bezsporne, a nadto faktury, k. 81 – 142, Sąd zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że po ostatecznym sprecyzowaniu żądań A K domagał się zasądzenia dwóch kwot z dwóch różnych tytułów prawnych. Jednym z nich było odszkodowanie za naruszenie na skutek działalności strony pozwanej dóbr osobistych powoda, w szczególności zdrowia. Drugie ze zgłoszonych przez powoda żądań dotyczyło zwrotu nakładów poczynionych przez powoda oraz jego byłą żonę na zajmowany przez nich lokal. Odnosząc się do pierwszego z wymienionych żądań pozwu, podkreślić trzeba, że powód poza zgłoszeniem tego roszczenia, w istocie nie zgłosił w tym zakresie, pomimo obowiązku ciążącego na nim na podstawie art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., jakichkolwiek środków dowodowych, które pozwoliłyby na poczynienie ustaleń czy istotnie powód doznał jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu, jak również czy ów rzekomy uszczerbek pozostawał w adekwatnym związku przyczynowym z działaniem strony pozwanej. Tym samym wobec nieudowodnienia tego roszczenia co do zasady, powództwo w tym zakresie należało oddalić, bez czynienia dalszych rozważań dotyczących wykazania przez powoda dalszych przesłanek uzasadniających żądanie odszkodowania na podstawie art. 444 k.c. Rozważając natomiast kwestię zasadności zgłoszonego w pozwie żądania zwrotu nakładów poczynionych przez powoda oraz jego byłą żonę na zajmowany lokal, podkreślić należy, kwestię rozliczeń nakładów na lokal będący przedmiotem najmu reguluje przepis art. 681 k.c., który stanowi, że do drobnych nakładów, które obciążają najemcę lokalu należą w szczególności: drobne naprawy podłóg, drzwi i okien, malowanie ścian, podłóg oraz wewnętrznej strony drzwi wejściowych, jak również drobne naprawy instalacji i urządzeń technicznych, zapewniających korzystanie ze światła, ogrzewania lokalu dopływu i odpływu wody. Abstrahując w tym miejscu od tego, kto i w jakim zakresie finansował nakłady na zajmowany lokal (powód czy jego była żona), podkreślić przede wszystkim trzeba, że zdecydowana --- STRONA 4 --- większość, wynikające z dołączonych przez powoda faktur nakładów (napraw) wiązała się właśnie z wykonywaniem prac remontowych w takim zakresie, o jakim mowa w art. 681 k.c. Przykładowo wymienić w tym miejscu można, że przedmiotem zakupów były farby, narzędzia malarskie, materiały budowlane, służące do wykonywania bieżących napraw. Już zatem z tej choćby przyczyny strona powodowa nie może w chwili obecnej skutecznie żądać poniesionych z tego tytuły wydatków. Znamiennym jest również, że wydatki na naprawy mieszkania, w zdecydowanej większości sfinansowała E M . W śród nich były również zakupy wyposażenia mieszkania, które wprawdzie nie mogą być uznane za drobne naprawy w rozumieniu art. 681 k.c., jednakże ewentualne żądanie ich zwrotu, w ocenie Sądu mogła zgłosić wyłącznie E M jako najemca, skoro to ona w rzeczywistości koszty te poniosła. Bez znaczenia dla takiej oceny pozostaje fakt sporządzenia przez byłego najemcę oświadczenia z dnia 10 listopada 2011r. dotyczące przekazania (darowizny) przez najemcę wszystkich rzeczy, które zostały zakupione w celu wyremontowania mieszkania nr 2 przy ul. (…) oraz przekazania uprawnień do ewentualnych roszczeń w tym zakresie. W ocenie Sądu, okoliczności przedłożenia wspomnianego pisma, nakazują przyjąć, że zostało ono w istocie sporządzone li tylko na potrzeby niniejszego postępowania, podczas gdy w rzeczywistości do takiego przekazania, które traktować by należało w istocie jako przelew wierzytelności, nigdy nie doszło. Niezależnie od powyższego, mając na względzie już samą treść oświadczenia, wysoki stopień jego ogólności, a w szczególności niezwykle ogólne określenie przedmiotu tej cesji, nie pozwalają na przyjęcie, by mogła ona wywołać zamierzone przez strony skutki prawne, tj. doprowadzić do skutecznego przeniesienia wierzytelności na powoda. Tym samym nie mógł też A K skutecznie dochodzić roszczeń wynikających z rozliczenia nakładów na zajmowany wraz z byłą żoną, uprzednio lokal mieszkalny. Z tych też przyczyn, w ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, i jako takie podlegało oddaleniu w całości. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 102 k.p.c., który w szczególnie uzasadnionych przypadkach pozwala odstąpić od obciążania kosztami stronę przegrywającą proces. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taki szczególnie uzasadniony przypadek zaistniał. Mając bowiem na względzie charakter dochodzonego przez powoda roszczenia, a w tym przede wszystkim okoliczności faktyczne, które stanęły u podstaw wytoczenia powództwa w niniejszej sprawie, jego aktualną sytuację majątkową, Sąd uznał, że są to okoliczności tego rodzaju, które pozwalają na zastosowanie w niniejszym procesie powołanej normy art. 102 k.p.c.