Wyrok II C 161/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy w Katowicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 161/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Joanna Kozera Protokolant: protokolant sądowy Patrycja Wichary po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. w Katowicach sprawy z powództwa S W przeciwko Skarbowi Państwa - Okręgowemu Inspektoratowi Służby Więziennej w K o zapłatę 1. oddala powództwo ; 2. zasądza od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego ; 3. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach na rzecz adwokata T K kwotę 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu. Sygn. akt: II C 161/10 Uzasadnienie Powód domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa- Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w K kwoty 100.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu. Powód wyjaśnił, iż kwoty powyższej domaga się tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wynikłą z naruszenia jego dóbr osobistych w postaci godności i prawa do intymności podczas osadzenia go w Areszcie Śledczym w H oraz Areszcie Śledczym w M . W uzasadnieniu powód wskazał, iż w okresie od 19.10.2004 r. do 30.10.2006 r. był tymczasowo aresztowany – nieprzerwanie przez 742 dni. Wskazał, że do kwietnia 2005 r. był osadzony w Areszcie Śledczym w H , a następnie w Areszcie Śledczym w M . Powód wskazał, że w tych jednostkach penitencjarnych występowało permanentne przeludnienie (średnio 120 %). Podał, iż był osadzany w celach, w których nie było zapewnione min. 3 m2 na jednego osadzonego. Ponadto wskazał, iż w celach, w których przebywał kącik sanitarny nie był stale wydzielony, a jedynie był ogrodzony zasłonką. Cele, w których przebywał nie były wentylowane, a z muszli klozetowej wydobywał się fetor, co w szczególności w miesiącach letnich było dla powoda nie do --- STRONA 2 --- wytrzymania. Powód wskazał także, że na ścianach cel był grzyb, a dostarczana pościel był brudna. Powód wyjaśnił także, że powództwo wnosi dopiero teraz, gdyż pod koniec 2009 r. dowiedział się z prasy, o takiej możliwości. W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w K wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa na rzecz Skarbu Państwa- Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. W uzasadnieniu pozwany w pierwszej kolejności podniósł zarzut przedawnienia roszczeń powoda, wskazując, iż wydanie przez Trybunał Konstytucyjny Wyroku dotyczącego art. 248 k.k.w. nie może zmienić oceny biegu terminu przedawnienia, gdyż wyrok ten wywarł skutek prospektywny i nie podważył zasadności stosowania normy z art. 248 k.k.w. Następnie pozwany wskazał, iż powód w ogóle nie może domagać się zadośćuczynienia od Skarbu Państwa, albowiem przepis art. 448 k.c., znajduje jedynie zastosowanie w przypadku do sprawcy naruszeń dóbr osobistych- a zatem, osoby fizycznej. Niezależnie od powyższego z ostrożności procesowej, pozwany wskazał, iż powód nie wykazał naruszenia jego dóbr osobistych, związku przyczynowego pomiędzy krzywdą, a zdarzeniem sprawczym oraz nie wykazał winy i niezgodności z prawem działania pozwanego. Ponadto, pozwany wskazał, iż nawet gdyby powód przebywał w warunkach przeludnienia, to brak jest podstaw do przyjęcia, że następowało to w warunkach bezprawności działań pozwanego. Podał, że o fakcie przeludnienia regularnie informowano w trybie art. 248 §1 k.k.w. właściwe Sądy penitencjarne. Odnośnie warunków socjalno-bytowych pozwany wskazał, iż warunki te odpowiadały obowiązującym przepisom prawa, a tym samym nie można ich uznać za niewłaściwe czy niehumanitarne. Pozwany wskazał także, iż żądanie powoda jest sprzeczne z art. 5 k.c., gdyż stosowane środki zapobiegawcze były wobec powoda stosowane zgodnie z prawem i wynikały z okoliczności faktycznych wykazujących naganną ocenę zachowań powoda. Pełnomocnik powoda ustanowiony dla niego z urzędu, wskazał jako podstawę prawną żądania pozwu art. 24 k.c. i 448 k.c. w zw. z art. 110 § 2 k.k.w. Podtrzymał twierdzenie, że Areszt Śledczy w H i Areszt Śledczy w M , nie zapewniły powodowi podstawowych warunków socjalnych i nie spełniły przewidzianych przez prawo wymogów dotyczących warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Na skutek tego doszło do naruszenia takich dóbr osobistych powoda jak prawo do godności i intymności. Odnośnie zarzutu przedawnienia, pełnomocnik powoda wskazał, iż jego podniesienie przez pozwanego jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Uzasadnił to tym, że powód dopiero po uzyskaniu wiadomości o treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 maja 2008 r. w sprawie SK 25/2007 powziął wiedzę o tym, iż sprawcą naruszeń jego dóbr osobistych były osoby sprawujące zarząd Aresztami Śledczymi. (k. 92-97) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód przebywał w Areszcie Śledczym w M dwukrotnie, w okresach od dnia 21 października 2004 r. do 27 października 2004 r., oraz od dnia 15 marca 2005 r. do dnia 30 października 2006 r. W Areszcie Śledczym w H przebywał w okresie od 27 października 2004 r. do dnia 15 marca 2005 r. Powód wniósł pozew w przedmiotowej sprawie 22 marca 2010 r. /okoliczności bezsporne/ --- STRONA 3 --- Areszt Śledczy w M przeznaczony jest dla 397 osadzonych. w listopadzie 2005 r. w areszcie było osadzonych 553 osoby. Zaludnienie w celach, w których przebywał powód w areszcie Śledczym w M mogło okresowo nie spełniać normy 3m2 na skazanego, z powodu występującego przeludnienia. W okresie, w którym przebywał powód średnie zaludnienie wynosiło od 130% do 147,4 %, a w prawie wszystkich celach nie spełniona była norma 3m2 na jednego osadzonego. /dowód notatka służbowa z 20.05.2010 r. k. 30-32, wykaz cel mieszkalnych AŚ w M k. 33- 43, protokół z wizytacji k. 49-55/ W Areszcie Śledczym w M , cele mieszkalne są remontowane i odświeżane na bieżąco w ramach posiadanych środków finansowych. Kompleksowy remont celi odbywa się dwa razy do roku. W celach występuje wentylacja naturalna, za pomocą kratek wentylacyjnych. Wentylacja jest okresowo kontrolowana przez wyspecjalizowany zakład kominiarski. Powód miał możliwość za zgoda Dyrektora posiadania i korzystania w celi z wentylatora elektrycznego. W sezonie grzewczym temperatura w celach utrzymywana jest na poziomie +20 0 C. We wszystkich celach panuje oświetlenie naturalne, a dodatkowo sztuczne- oprawa oświetleniowa. Kąciki sanitarne w postaci umywalki i muszli klozetowej, znajdują się w każdej celi. W poszczególnych celach kąciki są oddzielone od części mieszkalnej, za pomocą parawanów wykonanych z materiałów płóciennych bądź konstrukcjami wykonany i z płyty OSB. /dowód: notatka służbowa z 20.02.2010 r. k. 44-47 protokół z wizytacji k. 49—55, protokół kontroli sanitarnej k. 56-60/ Areszt Śledczy w H jest zakładem zamkniętym przeznaczonym jednorazowo dla 443 osadzonych. Na dzień 28 grudnia 2005 r. przebywało w nim 563 skazanych. W Areszcie Śledczym w H , cele mieszkalne są wyposażone w węzły sanitarne trwale oddzielone od pozostałej części celi. W skład sanitariatów wchodzą: miska ustępowa, automat płuczący oraz umywalka z doprowadzeniem bieżącej zimnej wody. Pomieszczenia, w których przebywał powód były prawidłowo wentylowane i oświetlone. Wentylacja jest naturalna, okresowo kontrolowana przez wyspecjalizowany zakład kominiarski. /dowód: notatka służbowa AŚ H z 20.05.2010 k. 65-66, protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych k. 67, sprawozdanie k. 71-75,/ Obecnie nie jest możliwe ustalenie ilości oraz nazwisk osób osadzonych razem z powodem. Stosowany w tym zakresie system informatyczny nie pozwala wygenerować takich danych. /dowód: pismo Dyrektora Zakładu Karnego w H z dnia 11.10.2010 r. k. 110-113/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dokumentów oraz zeznań powoda. Oceniając zeznania świadków J S i P Z Sąd uznał je za wiarygodne, jednakże miał Sąd na uwadze fakt, iż świadkowie wskazywali na ogólne warunki panujące w Zakładzie Karnym w H , żaden ze świadków nie posiadał informacji dotyczących bezpośrednio powoda i cel, w których przebywał. Sąd dokonując ustaleń faktycznych w sprawie dał wiarę zeznaniom powoda, co do faktu, iż w okresie, gdy powód przebywał w Areszcie Śledczym w K – przebywał w celach przeludnionych. Brak jest, co prawda danych o ilości osób, z którymi w celi był osadzony powód, jednakże logika i doświadczenie życiowe wskazują na to, że skoro z informacji Dyrektora Aresztu Śledczego w M i Dyrektora Zakładu Karnego w H wynika, że w okresie, gdy przebywał tam powód występowało znaczne przeludnienie – również powód przebywał w celach przeludnionych. Jednakże dokonując powyższych ustaleń, Sąd miał na uwadze, iż kluczową kwestią rzutującą na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy, był podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia powoda. Zarzut ten okazał się uzasadniony. --- STRONA 4 --- Sąd zważył : Roszczenie powoda, który domagał się zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych w związku z warunkami bytowymi w jednostkach penitencjarnych , w których był osadzony, oparte jest o treść przepisów art. 23 i 24 k.c., w zw. z art. 448 k.c. Przepis art. 23 k.c. stanowi, że dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego. W myśl przepisu art. 24 k.c. ten którego ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, aby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. W razie naruszenia dobra osobistego sąd na mocy art. 448 k.c. może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Przesłankami powyższej odpowiedzialności są: istnienie dobra osobistego, jego naruszenie oraz bezprawność działania sprawcy naruszenia. Ciężar udowodnienia dwóch pierwszych okoliczności obciąża powoda, natomiast trzecia przesłanka – bezprawność działania – objęta jest wzruszalnym domniemaniem prawnym, które pozwany może obalić, wykazując brak bezprawności swego działania. Roszczenie o zadośćuczynienie w oparciu o przepis art. 448 k.c., pomimo, iż jest związane z niemajątkowym roszczeniem o ochronę dóbr osobistych (art. 24 k.c.), jest roszczeniem majątkowym, a jako takie ulega przedawnieniu (art. 117 §1 k.c.). Przedawnienie charakteryzuje się tym, że po upływie terminu ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia powołując się na upływ czasu. Skutek przedawnienia polega na prawie dłużnika do zgłoszenia zarzutu wyłączającego możliwość dochodzenia roszczenia. Roszczenie nie może być zasądzone i przymusowo egzekwowane. Przedawnienie jest instytucją stabilizującą stosunki prawne i przy ocenie przedawnienia wskazany jest rygoryzm (por. wyrok SN z dnia 12.09.2007 r., I CSK 213/07, wyrok S.A. w Poznaniu z dnia 24.05.2006 r. I ACa 1345/05). Istotą przedawnienia jest to, aby dłużnik – pozwany nie pozostawał w niepewności co do swojej sytuacji oprawnej. Pozwany nie powinien bezterminowo pozostawać w stanie pozwalającym na przypisanie mu ewentualnej odpowiedzialności za zdarzenia występujące w przeszłości. Stosownie do treści art. 117 §1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. W § 2 tegoż artykułu wskazano, iż po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba, że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Przepis art. 448 k.c., podlega reżimowi odpowiedzialności deliktowej, wobec czego w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazł przepis art. 442 1 § 1 k.c. dodany ustawą z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2007 r. Nr 80 , poz. 538 ). Nowelizacja kodeksu cywilnego, weszła w życie dnia 10 sierpnia 2007 r. Do dnia 10 sierpnia 2007 r. obowiązywał przepis art. 442 § 1 k.c., przewidujący, iż roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę. Powyższy przepis, utracił moc obowiązującą w myśl przepisu art.1 pkt.1 oraz art. 3 cyt. --- STRONA 5 --- wyżej ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny. W art. 2 tejże ustawy wskazano, że do roszczeń, o których mowa w art. 1, powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy art. 442 1 Kodeksu cywilnego. W chwili wejścia w życie ustawy z 16 lutego 2007 r., roszczenie powoda nie było przedawnione. Zgodnie z treścią przepisu art. 442 1 § 1 k.c., roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powód domagał się ochrony swojego dobra osobistego w postaci godności osobistej i intymności w związku z przebywaniem w warunkach bytowych stworzonych przez pozwanych, które nie spełniały podstawowych norm i nie zapewniały godziwych warunków odbywania kary. Powyższe powód wywodził w oparciu o stan faktyczny, który zakończył się dnia 30 października 2006 r. Trzyletni okres przedawnienia minął z dniem 30 października 2009 r. Odpierając zarzut przedawnienia powód podnosił, iż powziął wiadomość o osobie zobowiązanej do naprawienia szkody pod koniec 2009 r. z prasy. Natomiast jego pełnomocnik wskazywał, iż w 2008 r., po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 maja 2008 r. SK 25/2007. Ponadto powód podniósł, że podniesienie zarzutu przedawnienia jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego . Sąd w całości podziela pogląd dominujący w literaturze przedmiotu i w orzecznictwie, co do tego, iż chwilą właściwą dla określenia początku trzyletniego biegu terminu przedawnienia jest moment "dowiedzenia się o szkodzie", gdy poszkodowany "zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia wskazujących na fakt powstania szkody"; inaczej rzecz ujmując, gdy ma "świadomość doznanej szkody". (por. wyrok SN z 18 września 2002 r., III CKN 597/00, niepubl uchwała składu 7 sędziów SN z 11 lutego 1963 r., III PO 6/62, OSNCP 1964/5/87;.). Po stronie powoda, świadomość szkody wystąpiła już w czasie, kiedy był osadzony w Areszcie Śledczym w M i w Areszcie Śledczym w H . Skoro bowiem szkoda powoda jest naruszeniem przez pozwanego jego dóbr osobistych w postaci godności i intymności, to niewątpliwym jest, że przez cały okres pobytu w Aresztach Śledczych powód musiał o niej wiedzieć, podobnie jak o osobie naruszającej jego dobra. Zdaniem Sądu argumenty, iż dopiero na skutek wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 26 maja 2008 r. w sprawie SK 25/2007, powód powziął wiadomość, że to pozwany jest winny naruszenia jego dóbr osobistych, nie mogą się ostać. Powód wystąpił z przedmiotowym powództwem po upływie prawie 4 lat od czasu, gdy opuścił Areszt Śledczy w M . Mając na uwadze fakt, iż powód zarzucił, iż powołanie się przez pozwanego na zarzut przedawnienia jest nadużyciem prawa, Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z wnioskami dowodowymi złożonymi przez powoda, dokonując oceny roszczeń powoda również w kontekście zasad współżycia społecznego. Zgodnie przepisem art. 5 k.c., nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zasady współżycia społecznego nie sprzeciwiają się podniesieniu zarzutu przedawnienia roszczenia powoda. Zdaniem Sądu, by potraktować zarzut przedawnienia za nadużycie prawa, musi być to uzasadnione indywidualnymi okolicznościami, które pozwalałyby skorzystać z art. 5 k.c. Aby można było potraktować podnoszenie zarzutu przedawnienia jako nadużycie prawa, trzeba wykazać, że w indywidualnym przypadku państwo wprowadziło wierzyciela w błąd, dając mu nadzieję na pozytywne załatwienie jego sprawy. Przepis art. 5 k.c. powinien być stosowany rygorystycznie i nie może, wyłączywszy sytuacje wyjątkowe, stanowić podstawy do korygowania skutków zaniedbań, których dopuściła się strona, prowadzących do przedawnienia roszczenia. (por. I ACa 495/09, wyrok s.apel. 2009.11.25 w Białymstoku, publ. OSAB 2009/4/9). --- STRONA 6 --- Skorzystanie z uprawnienia podniesienia zarzutu przedawnienia jest działaniem w granicach prawa, z reguły świadczącym o realizacji służącego dłużnikowi prawa podmiotowego. Potrzeba stosowania art. 5 k.c. może pojawiać się wyjątkowo, gdy w okolicznościach konkretnego wypadku wystąpienie skutku przedawnienia okaże się rażąco niemoralne (por. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19.07.2001r w sprawie sygn. akt II UKN O SNP 2003 Nr 8 poz. 210). Z taką sytuacją w tej sprawie nie mamy do czynienia. Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uznania, jakoby działanie pozwanego polegające na podniesieniu zarzutu przedawnienia nosiło znamiona nadużycia prawa podmiotowego i z tego względu nie powinno być uważane za wykonywanie tego prawa, a w konsekwencji – nie powinno korzystać z ochrony przewidzianej przez to prawo. Przepis powyższy znajduje, bowiem zastosowanie jedynie wówczas, gdy wykorzystywanie czy też realizacja uprawnień wynikających z przepisów prawa prowadziłaby do skutku nieakceptowanego w społeczeństwie ze względu na powszechnie aprobowane zasady współżycia społecznego. W orzecznictwie wskazuje się, że podniesienie zarzutu przedawnienia będzie nadużyciem prawa na przykład w sytuacji, gdy wierzyciel na skutek odmowy spełnienia świadczenia przez dłużnika – znajdzie się w sytuacji krytycznej oraz gdy to dłużnik swoją postawą doprowadził do przedawnienia roszczenia (np. zwodząc wierzyciela, co do możliwości uzyskania zaspokojenia). Często o uznaniu podniesionego zarzutu przedawnienia za nadużycie prawa decydować będzie bardzo trudna sytuacja życiowa wierzyciela (brak doświadczenia, nieporadność, niedołęstwo). W przedmiotowej sprawie, żadna z powyższych okoliczności nie zachodziła. Powód podał, iż pozew wniósł dopiero teraz, bo miał „miliony problemów” stracił rodzinę i firmę. Powyższe fakty, nie pozbawiały go możliwości wniesienia do Sądu pozwu. Sąd podziela również pogląd, iż trzyletni termin przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym przewidziany w art. 442 § 1 zdanie pierwsze k.c. ma znaczenie dyscyplinujące poszkodowanego, aby nie zwlekał ze skorzystaniem z przysługującego mu roszczenia (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 4.10.2006r., IACa 415/06 , LEX nr 279971). Ponadto, definitywna utrata możliwości dochodzenia roszczenia przez wierzyciela w rezultacie nieskorzystania z niej mimo braku usprawiedliwionych przeszkód w dochodzeniu roszczenia stanowi podstawową funkcję instytucji przedawnienia (por. wyrok SN z 6.5.2010 r. , II CSK 536/09 , LEX nr 585765). Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż zarzut nadużycia prawa podmiotowego, podniesiony przez powoda, nie został bliżej uzasadniony. A fakt, iż powód nie miał wiedzy na temat bezprawności działania pozwanego, tj. osadzenia ludzi w celach poniżej 3m2. Na marginesie należało dodać, że z materiału dowodowego wynika, iż powód faktycznie przebywał u pozwanych w warunkach przeludnienia, pozwani nie kwestionowali tego faktu. Powód opierał żądanie zadośćuczynienia na naruszeniu swoich dóbr osobistych i zgodnie z przepisem art. 6 k.c., powinien był wykazać, że do naruszenia tych dóbr doszło. Sam fakt przeludnienia, jeżeli nie jest połączony z naruszeniem konkretnych dóbr osobistych, nie uzasadnia odpowiedzialności pozwanego. W takiej sytuacji przedmiotem analizy sądu jest zawsze ocena całokształtu zachowań pozwanego względem powoda, pod kątem wymagań nałożonych na niego przez przepisy, ocenie prawnej podlega skumulowany efekt warunków, w jakich znalazł się powód. Sytuacja powoda, w jakiej faktycznie odbywał tymczasowe aresztowanie nie pozwala przyjąć, że mimo okresowego przeludnienia, doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Brak uwzględnienia zarzutu przedawnienia nie byłby zgodny z prawem, ale również z poczuciem społecznej sprawiedliwości. Należy mieć na uwadze, że powód został pozbawiony wolności w związku z tymczasowym aresztowaniem. Co prawda jak wskazywał, do dnia dzisiejszego sprawa, w której był tymczasowo aresztowany, nie została przedstawiona Sądowi do rozpoznania, jednakże Sąd zważył, iż odrębną, od przedmiotu niniejszego sporu kwestią, są ewentualne roszczenia powoda, w przypadku niesłusznego skazania lub niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania (lub zatrzymania). Kwestie te nie mogą być przedmiotem oceny Sądu cywilnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono jak w pkt. 1 wyroku, oddalając --- STRONA 7 --- powództwo. O kosztach orzeczono w pkt. 2 wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie, z którym strona przegrywająca obowiązana jest do zwrotu kosztów procesu obejmujących wydatki, do których należą m.in. koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Koszty te zostały przyznane zgodnie z § 6 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z przepisem art. 11 ust. 3. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. z dnia 6 września 2005 r.), koszty zastępstwa procesowego zasądzone lub przyznane Skarbowi Państwa w sprawie, w której zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna, przysługują Skarbowi Państwa - Prokuratorii Generalnej. O kosztach zastępstwa procesowego udzielonego powodowi z urzędu orzeczono w pkt. 3 wyroku. Wynagrodzenie zostało pełnomocnikowi przyznane w oparciu o § 6 pkt. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z póź. zm.).