Postanowienie II C 156/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowica

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 156/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Joanna Głogowska Protokolant: st. sekr. sądowy Agata Grala po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa M T przeciwko M D o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt IIC 156/12/6 Uzasadnienie Powód w pozwie skierowanym do tut. Sądu domagał się, po jego ostatecznym sprecyzowaniu, zasądzenia na swoją rzecz od pozwanego kwoty 80.000 zł za nieprawidłowe sporządzenie przez pozwanego opinii na potrzeby postępowania karnego, która do tej pory skutkuje w ocenie powoda bezprawnym przebywaniem przez niego na terapii w Zakładzie Karnym w R . W ocenie powoda opinia sporządzona przez pozwanego pogrążyła rodzinę powoda i spowodowała problemy finansowe w związku z odbywaniem przez powoda kary. Powód kwoty 80.000 zł domagał się tytułem odszkodowania, natomiast w pozwie sformułował również żądanie zapłaty przez pozwanego kwoty 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia za straty moralne i uciążliwości związane z odbywaniem kary oraz skierowaniem go na terapię, co w ocenie powoda nie powinno mieć miejsca (pismo powoda k.9). Pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Swoje stanowisko procesowe uzasadnił w ten sposób, że jest stałym biegłym sądowym i faktycznie, wykonując zlecenie Prokuratury, opracował opinię seksuologiczną dot. powoda. W opinii tej zawarł sugestie, że w razie skazania powoda, celowym byłoby poddanie go specjalnej terapii, z uwagi na fakt, że powód czynu tego dopuścił się po raz kolejny, a wcześniej takim terapiom nie był poddawany. Pozwany wskazał, iż jego opinia była tylko jednym z dowodów w sprawie i że to nie jego decyzją powód odbywa karę pozbawienia wolności. Sąd ustalił co następuje: --- STRONA 2 --- W sprawie o sygn. akt(…), w oparciu o postanowienie Prokuratury Rejonowej w B , biegły M D sporządził opinię sądowo-seksuologiczną, po badaniu w dniu 27.05.2008 r. M T , podejrzanego o przestępstwa z art. 200 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk oraz o przestępstwo z art. 200 §2 kk w zw. z art. 64 §1 kk. Biegły (a pozwany w tej sprawie) w swojej opinii stwierdził, że u M T występują zaburzenia o charakterze dewiacyjno-pedofilnym, mogące skutkować ograniczeniem zdolności do kierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 §2 kk. Zaburzenia zostały określone jako impulsywne, sytuacyjne. M D w swojej opinii wskazał, że powód wymaga kompleksowego leczenia seksuologicznego, co powinno mieć miejsce w warunkach oddziału więziennego specjalnego w przypadku orzeczenia kary pozbawienia wolności, lub ewentualnie po opuszczeniu zakładu karnego. W postępowaniu karnym prowadzonym przed Sądem Rejonowym w B , ostatecznie w sprawie pod sygn. akt (…), Sąd uznał M T za winnego tego, że w dniu (…) r. w B doprowadził małoletnią poniżej 15 lat A H do poddania się innym czynnościom seksualnym w ten sposób, że dotykał ją po piersiach, kroczu, pośladkach, całował w usta, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 22.12.2004 do 22.06.2007 kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w C z 19.12.2005 sygn. akt (…) za przestępstwo z art. 200 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk i za to na podstawie art. 200 §1 wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w B w/w wyrokiem uznał również M T za winnego tego, że w dniu (…)r. ręką doprowadził małoletnią D P lat 9 do wykonania czynności seksualnej polegającej na dotykaniu jej ręką krocza oskarżonego, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 22.12.2004 do 22.06.2007 kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w C z 19.12.2005 r. w sprawie sygn. akt (…)za przestępstwo z art. 200 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk, czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 197 §2 kk i art. 200 §1 kk przy zastosowaniu art. 11 §2 kk w zw. z art. 64 §1 kk. Sąd orzekł karę łączną w wymiarze 5 lat i 6 miesięcy kierując oskarżonego po odbyciu kary na leczenie zamknięte. W następstwie apelacji oskarżonego, Sąd Okręgowy w K zmienił częściowo orzeczenie Sądu Rejonowego przyjmując, w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu, że oskarżony doprowadził małoletnią poniżej 15 lat A H do poddania się czynności seksualnej w ten sposób, że dotykał ją po pośladkach, wewnętrznej stronie uda i całował w usta, uchylił orzeczenie o skierowaniu oskarżonego po odbyciu kary na leczenie zamknięte. Na mocy art. 95 a §1 kk Sąd Okręgowy orzekł o skierowaniu oskarżonego na leczenie ambulatoryjne w związku z występującymi u niego zaburzeniami preferencji seksualnych. Powód odbywa obecnie karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w R . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B pod sygn. akt (…) dokumenty, a to opinię biegłego M. D , wyrok Sądu Rejonowego w B z dnia 13.09.2010 (…), wyrok Sądu Okręgowego w K z dnia 1.02.2011 sygn. akt (…). Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanego M. D o braku istnienia związku przyczynowego między działaniami pozwanego a faktem osadzenia powoda w Zakładzie Karnym. Sąd pominął dowód z przesłuchania powoda, uznając, iż dowód ten nie jest przydatny dla rozstrzygnięcia sporu. Dowód z przesłuchania stron ma charakter subsydiarny i jest przeprowadzany jedynie w sytuacji, gdy powstały w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do wyjaśnienia okoliczności spornych, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. Sąd zważył co następuje: Powód w pozwie z jednej strony domagał się zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w postaci --- STRONA 3 --- cierpień moralnych, z drugiej strony natomiast domagał się od pozwanego kwoty 80.000 zł tytułem naprawienia szkody - której zresztą powód nie był w stanie bliżej sprecyzować. Gdy idzie o żądanie pozwu w części dot. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w postaci cierpień moralnych, to tu podstawą wydaje się być art. 24 §1 kc. Powód zarzucał pozwanemu nieprawdziwość opinii o nim, okoliczności tej jednak w żaden sposób nie wykazał. W tym miejscu zauważyć należy, iż działanie pozwanego nie było bezprawne. Działał on w ramach porządku prawnego, wykonując na zlecenie Prokuratury Rejonowej opinię. Poza tym to, co powód nazywa krzywdą (a więc np. uciążliwości związane z odbywaniem kary) to efekt prawomocnego orzeczenia Sądu, a nie działania pozwanego. Opinia biegłego M. D była tylko jednym z wielu dowodów w tej sprawie. Przesłankami odpowiedzialności deliktowej są zdarzenia, z którymi prawo wiąże odpowiedzialność na określonych zasadach, szkoda oraz związek przyczynowy między zdarzeniem a powstałą szkodą. Podstawowe znaczenie dla zastosowania art. 415 kc ma określenie zdarzenia, za które podmiotowi przypisywano odpowiedzialność oraz jakie okoliczności pozwalają albo uniemożliwiają uznanie go za czyn zawiniony. Ustalenie bezprawności zachowania polega na zakwalifikowaniu czynu sprawcy jako zakazanego na podstawie norm określonych przez system prawny. Mając na uwadze powyższe wywody brak jest podstaw do uznania, że wydanie przez M. D opinii na potrzeby postępowania karnego było bezprawne. Po raz kolejny należy wskazać, iż osadzenie powoda w Zakładzie Karnym w R to rezultat wykonania prawomocnego orzeczenia sądu. Powód jako szkodę traktuje rozłączenie z rodziną, nie jest to jednak efekt działania pozwanego, ale konsekwencją wykonania prawomocnego wyroku sądu. Opinia biegłego M. D była jednym z wielu dowodów. Sąd orzekając jest niezawisły, co oznacza, że opinia biegłego nie wiąże go. Sąd orzekał zgodnie z przepisami, podjął decyzję o skazaniu go i umieszczeniu w zakładzie karnym. Uwzględniając powyższe z braku przesłanek z art. 24 kc i art. 415 kc orzeczono jak na wstępie.