Postanowienie II C 1455/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 24 października 2013 roku skierowanym przeciwko Skarbowi Pa

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 1455/13 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 24 października 2013 roku skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa-Prezesowi Sądu Apelacyjnego w Ł., Prezesowi Sądu Okręgowego w Ł. Prokuratorowi Apelacyjnemu w Ł., (...) Spółka Jawna z siedzibą w G., powód A. S. wniósł o zasądzenie jego rzecz solidarnie następujących kwot: 42.000,00 zł tytułem odszkodowania za szkodę spowodowaną dewastacją lokalu użytkowego położonego w P. przy ul. (...) , 36.000,00 zł z tytułu utraconych korzyści za okres okresie od dnia dokonania dewastacji lokalu do dnia 24 października 2013 roku oraz 3000 zł (trzech tysięcy złotych) za każdy miesiąc zwłoki w przywracaniu najętego lokalu handlowego do stanu pierwotnego oraz zasądzenie na rzecz powoda ustawowych odsetek od żądanych powyżej kwot. (pozew k. 2-k. 3, pismo powoda z dnia 26 listopada 2013 r. k. 5) Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa w imieniu pozwanego Skarbu Państwa-Prezesa Sądu Apelacyjnego w Ł. Prezesa Sądu Okręgowego w Ł., Prokuratora Apelacyjnego w Ł. w odpowiedzi na pozew z 24 stycznia 2014 r. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa wg norm przepisanych w kwocie 2.400,00 zł (dwa tysiące czterysta złotych). (odpowiedź na pozew k. 28-k. 37) Pozwana (...) Spółka Jawna w odpowiedzi na pozew z 3 lutego 2014 r. wniosła o oddalenie powództwa w całości podnosząc zarzuty przedawnienia dochodzonych pozwem roszczeń nie wykazania przez powoda powstałej szkody oraz braku legitymacji procesowej czynnej, nadto wniosła o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania wg norm przepisanych. (odpowiedź na pozew k. 42-k. 45) W piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r. powód zmodyfikował powództwo wnosząc o solidarne zasądzenie od strony pozwanej na jego rzecz kwoty 192.000,00 zł (sto dziewięćdziesiąt dwa tysiące złotych) z tytułu utraconych korzyści przez powoda. (pismo powoda z dnia 30 kwietnia 2014 r. k.-116) W piśmie z dnia 16 maja 2014 roku Prokuratoria Skarbu Państwa wniosła o odrzucenie pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c. z uwagi na brak legitymacji procesowej powoda uzasadniając, że umowa najmu lokalu użytkowego została zawarta pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której powód jest jedynym wspólnikiem, a (...) Spółką Jawną, natomiast powód nie wykazał, że lokal objęty pozwem w sprawie został przez niego przekazany w użytkowanie (...) spółka z o.o Strona pozwana z ostrożności procesowej wniosła ponadto o oddalenie powództwa w całości kwestionując wysokość dochodzonego roszczenia. (pismo Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa z dnia 16 maja 2014 r. k. 126-k. 127) W dniu 20 lutego 2015 r. A. D. (1) zgłosił interwencję uboczną po stronie powoda A. S., wskazując, że zawarł on z powodem umowę najmu lokalu użytkowego będącego przedmiotem sprawy w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej o takim samym profilu, co jego poprzednik (...) spółka jawna. (pismo interwenienta ubocznego k. 198) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...), której jedynym wspólnikiem jest powód A. S., zawarła w dniu 15 września 2007 r. z pozwaną spółką jawną (...), umowę najmu lokalu użytkowego położonego w P. przy ul. (...) na okres 5 lat, ustalając czynsz na kwotę 2.300,00 zł miesięcznie, powiększony o podatek VAT. (umowa najmu lokalu k. 121) Pozwana spółka jawna jako najemca, zamierzała w tym lokalu prowadzić sprzedaż wyrobów cukierniczo-piekarniczych, zgodnie z projektem architektonicznym stosowanym we wszystkich sklepach firmowych prowadzonych przez tę firmę. Lokal w chwili zawarcia umowy najmu nie spełniał wymogów do prowadzenia w nim jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Ponieważ budynek w którym znajdował się lokal nie został odebrany przez właściwą jednostkę nadzoru budowlanego nie było zatem możliwe zawarcie przez najemcę umowy z zakładem energetycznym na dostarczanie energii elektrycznej. Nie było w nim instalacji elektrycznej, oświetlenia, podłączeń sanitarnych, a ściany nie były wykończone. Płytki podłogowe były zniszczone, a strop nie był otynkowany. Pozwana dokonała remontu spółka jawna położyła kostkę brukową przed lokalem, naprawiła schody wejściowe, założyła metalowe balustrady oraz zadaszenie nad drzwiami, a także wyremontowała elewację zewnętrzną budynku. Wewnątrz lokalu pozwany na ściany i sufit położył płyty gipsowe, na podłodze wykonał wylewkę wyrównującą i położył płytki gresowe wraz z listwami wykończeniowymi --- STRONA 2 --- Na ścianach został położony ozdobny tynk, zamontowano oświetlenie pod płytami gipsowo-kartonowymi, założono grzejniki, dwie umywalki, zlewozmywak wraz z bateriami, wymieniono sedes, wykonano podłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej i centralnego ogrzewania. Pozwana spółka jawna zamontowała także w tym lokalu klimatyzację i piec grzewczy. W chwili wydania lokalu najemcy, strony nie sporządziły protokołu zdawczo-odbiorczego. Energia elektryczna do lokalu została doprowadzona z sąsiedniej nieruchomości. (zeznania świadka S. F. k. 78 odw., znacznik 00:14:03, zeznania świadka K. K. k. 79 znacznik 00:51:43, k. 79 odw., znacznik 00:59:03, zeznania świadka A. M. k. 79 odw., znacznik 01:06:10, 01:07:45, zeznania pozwanego k. 562 znacznik 00:20:00, 00:22:56 k. 454 odw., znacznik 00:20:05) W czasie trwania umowy najmu powód nigdy nie kwestionował ani zakresu ani rodzaju przeprowadzanych prac adaptacyjnych przez pozwanego. Przed upływem terminu obowiązywania łączącej strony umowy, powód rozmawiał z pozwanym o jej przedłużeniu oraz o podwyższeniu czynszu o 200 zł miesięcznie. Ostatecznie pozwany nie przystał na nowe warunki umowy, ale zaproponował powodowi, aby zapłacił mu kwotę 15000 zł z tytułem zwrotu nakładów poczynionych na lokal. Powód wnosił aby właściciele spółki jawnej nie demontowali wyposażenia sklepu oferując gotowość dokonania zwrotu wydatków poniesionych na remont i adaptacje lokalu jednak ostatecznie strony nie doszły do porozumienia w kwestii wysokości poniesionych przez spółkę jawną nakładów. Powód poinformował także pozwanego, że rozmawiał o wynajęciu spornego lokalu z innymi zainteresowanymi najemcami, którzy mieli prowadzić działalność gospodarczą o tym samym profilu, co pozwany. (zeznania świadka S. F. k. 79 znacznik 00:40:52, zeznania powoda k. 183 znacznik 00:12:41, zeznania pozwanego k. 454 odw., znacznik 00:20:05, zeznanie powoda k. 80 znacznik 01:16:11) W dniu 10 sierpnia 2012 r. powód zawarł z A. D. (2) umowę najmu w/w lokalu z zaznaczeniem, że wydanie przedmiotu najmu nastąpi nie wcześniej niż w dniu 22 września 2012 r., ale nie później niż w dniu 3 października 2012 r., ponieważ do dnia 15 września 2012 r. lokal znajdował się w posiadaniu pozwanego. Czynsz najmu został ustalony na kwotę 3200 zł miesięcznie wraz z podatkiem VAT. A. D. (1) miał prowadzić w tym lokalu sprzedaż wyrobów cukierniczo-piekarniczych. (umowa najmu lokalu z dnia 10 sierpnia 2012 r. k. 117) Powód wystosował w dniu 18 sierpnia 2012 r. pismo do pozwanej spółki, w którym domagał się opróżnienia lokalu z dniem 17 września 2012 r. (pismo powoda z dnia 18 sierpnia 2012 r. k. 46) Ponieważ powód ostatecznie nie zdecydował się na dokonanie zwrotu nakładów poniesionych przez pozwana spółkę na remont i wyposażenie sklepu, pozwany zdemontował elementy osprzętu i wyposażenia lokalu , w szczególności grzejnik, muszlę klozetową, umywalki, a także oprawy oświetlenia i klimatyzację, pozostawił jednak instalację doprowadzającą oraz usunął kostkę brukową położoną przy wejściu do sklepu. Nie doszło do sporządzenia przez strony protokołu zdawczo-odbiorczego. (zeznania pozwanego k. 562 znacznik 00:25:18, k. 454 odw., znacznik 00:20:05) W dniu 19 września 2012 r. powód zawiadomił policję o podejrzeniu dokonania dewastacji jego własności oraz przywłaszczeniu i uszkodzeniu jego mienia w wynajmowanym lokalu, które polegało na usunięciu płytek podłogowych, kostki brukowej oraz innego asortymentu. (akta sprawy o sygn. 1Ds 2074/12 k. 167). Postępowanie przygotowawcze w/w wskazanej sprawie zostało umorzone postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r. wobec stwierdzenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 288 § 1 k.k., na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 kpk. (postanowienie z dnia 11 grudnia 2012 r. akta sprawy o sygn. 1Ds 2074/12 k. 167) W dniu 6 czerwca 2013 r., Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim wydał postanowienie w przedmiocie zażalenia powoda na powyższe postanowienie, w którym zażalenie powoda uwzględniono częściowo, tj. w części dotyczącej podstawy prawnej dokonanego umorzenia, poprzez przyjęcie za podstawę umorzenia dochodzenia przepis art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. W pozostałej części Sąd uznał, że ostateczna decyzja merytoryczna organów ścigania o konieczności umorzenia przedmiotowego dochodzenia jest uzasadniona. (postanowienie z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt VII Kp 99/13 – akta sprawy o sygn. VII Kp 99/13 k. 9) W dniu 19 listopada 2014 r. w lokalu położonym w P. przy ul. (...) płytki ceramiczne ścienne i podłogowe były w stanie adekwatnym do okresu ich użytkowania . Niektóre kafle były uszkodzone w związku z nieuważnym demontażem wyposażenia lokalu. W suficie występowały puste otwory po wymontowanym oświetleniu jednakże jego stan . pozwalał na ponowny montaż osprzętu. Przywrócenie --- STRONA 3 --- lokalu do stanu pozwalającego na użytkowanie go w dotychczasowym zakresie wymagałoby także dokonania wymiany części okładzin ściennych oraz zamontowania usuniętego wyposażenia. Nakłady poczynione przez pozwaną spółkę były konieczne dla prowadzenia przez nią w tym lokalu działalności w zakresie prowadzenia działalności handlowej w branży spożywczej i będą użyteczne dla potencjalnego przyszłego najemcy. Braki osprzętu nie były przeszkodą do tego, aby lokal mógł być ponownie wynajęty. (zeznania uzupełniające biegłego K. S. k. 544 odw., znacznik 00:03:24, 00:10:16, 00:19:31) Ostatecznie umowa najmu lokalu użytkowego zawarta w dniu 10 sierpnia 2012 r. między powodem, a A. D. (2) nie doszła do skutku. Od chwili opuszczenia przez pozwaną spółkę lokalu powoda nie była w nim już prowadzona żadna działalność gospodarcza, cały czas stoi on pusty. (zeznania powoda k. 561 odw., znacznik 00:04:25, 00:16:39) Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie w postaci załączonych do akt dokumentów, które nie budziły wątpliwości, co do ich zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy i nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Ustalając stan faktyczny, Sąd wziął również pod uwagę zeznania świadków: S. F. (2), K. K. (2), A. M. (2) oraz pozwanego i częściowo powoda, które to zeznania w zakresie wyżej ustalonych faktów uznał za wiarygodne i mające oparcie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Przesłuchani w niniejszej sprawie świadkowie zeznawali na okoliczność stanu lokalu w dniu zawarcia przez strony umowy najmu, rodzaju i zakresu przeprowadzonych przez pozwanego prac adaptacyjnych lokalu, stanu lokalu w dniu wydania lokalu w związku z dokonaniem przez pozwana spółkę demontażu wyposażenia lokalu , a w szczególności czy odłączenie wyposażenia doprowadziło do dewastacji lokalu. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda na okoliczność stanu lokalu w dniu zawarcia przez strony umowy najmu lokalu, a także stanu lokalu w dniu jego wydania po rozwiązaniu łączącej strony umowy. Powód jest osobą zainteresowaną w takim przedstawieniu okoliczności faktycznych sprawy aby uzyskać korzystne rozstrzygniecie zatem do jego zeznań należy podchodzić ostrożnie, weryfikując je w oparciu o pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy . Zeznania powoda, iż stan lokalu w dniu zawarcia umowy najmu z pozwaną półką pozwalał na prowadzenie w nim działalności handlowej w branży spożywczej nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym o charakterze obiektywnym. W zakresie w jakim ustalono, że prowadzenie w lokalu będącym przedmiotem niniejszej sprawy działalności gospodarczej takiego rodzaju jaka była prowadzona przez pozwaną spółkę , po opuszczeniu tego lokalu przez tę spółkę nie wymagałoby dużych nakładów , a lokal mógłby zostać wynajęty w takim stanie w jakim znajduje się obecnie, Sąd oparł się na sporządzonej opinii biegłego z dziedziny budownictwa uznając, że jest ona logiczna, konsekwentna i obiektywna. W pozostałym zakresie opinia była nieprzydatna dla rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy zważył co następuje: Powód w niniejszej sprawie domagał się zasądzenia od pozwanych na jego rzecz solidarnie kwoty 42.000,00 zł z tytułu odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku zniszczenia mienia, 192.000,00 zł z tytułu utraconych korzyści oraz po 3.000,00 zł za każdy miesiąc zwłoki w przywróceniu lokalu użytkowego położonego w P. przy ul. (...) do stanu pierwotnego oraz ustawowych odsetek od żądanych powyżej kwot. W pierwszej kolejności należało stwierdzić, ze podniesiony przez pozwanych zarzut braku legitymacji procesowej czynnej nie jest zasadny. Powód jest właścicielem nieruchomości położonej P. przy ul (...) , a jednocześnie prezesem zarządu (...) sp. zo o w P.. Działając w imieniu i na rzecz w/w powód zawarł z pozwaną spółką (...) sp. jawna umowy najmu w/w lokalu użytkowego zatem do oceny zasadności roszczeń wynikających z umowy najmu należy stosować przepisy Kodeksu Cywilnego regulujące ten stosunek prawny natomiast do roszczeń powoda jako właściciela nieruchomości w stosunku pozwanej spółki jawnej jako posiadacza zależnego należy stosować przepisy Kodeksu Cywilnego o ochronie własności. Skoro powód wytoczył powództwo we własnym imieniu to należy rozumieć, iż jego roszczenia należy oceniać na podstawie przepisów art. 222 kc i następnych . --- STRONA 4 --- Zgodnie z treścią art. 230 kc przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub zapłatę ich wartości oraz naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy stosuje się odpowiednio do stosunku pomiędzy właścicielem a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego. Wbrew twierdzeniom powoda z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że w chwili przekazania pozwanej spółce lokalu przy ul (...) w P. nie nadawał się on do prowadzenia w nim jakiejkolwiek działalności gospodarczej, gdyż były to właściwie tylko gołe mury, nie było w nim nawet doprowadzonej energii elektrycznej. Pozwana spółka aby móc korzystać z energii elektrycznej musiała zawrzeć umowę z właścicielem sąsiedniej nieruchomości o podłączenie do jej instalacji elektrycznej gdyż budynek w którem znajdował się lokal będący przedmiotem niniejszej sprawy nie posiadał odbioru budowlanego i Zakład Energetyczny, do którego pozwana spółka wystąpiła o zawarcie umowy o dostawę energii elektrycznej nie było zatem możliwe zawarcie przez najemcę umowy z zakładem energetycznym na dostarczanie energii elektrycznej odmówił zawarcia umowy . W lokalu nie było w instalacji elektrycznej, oświetlenia, podłączeń sanitarnych, a ściany nie były wykończone. Płytki podłogowe były zniszczone, a strop nie był otynkowany. Pozwana spółka położyła kostkę brukową przed lokalem, naprawiła schody wejściowe, założyła metalowe balustrady oraz zadaszenie nad drzwiami, a także wyremontowała elewację zewnętrzną budynku. Wewnątrz lokalu pozwany na ściany położył płyty gipsowe- kartonowe oraz wykonał sufity podwieszane. Na podłodze została wykonana wylewka wyrównująca i zostały położone płytki gresowe wraz z listwami wykończeniowymi. Ponieważ woda była podłączona tylko do jednego pomieszczenia pozwana spółka rozprowadziła ją do całego lokalu. Zostało wyodrębnione pomieszczenie wc w którym zainstalowano umywalkę i sedes. Na ścianach został położony ozdobny tynk, zamontowano oświetlenie pod płytami gipsowo-kartonowymi, założono grzejniki, dwie umywalki, zlewozmywak wraz z bateriami, wymieniono sedes, wykonano podłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej i centralnego ogrzewania. Pozwana spółka jawna zamontowała także w tym lokalu klimatyzację i piec grzewczy. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, pozwany jako najemca zaadoptował przedmiotowy lokal na własne potrzeby zgodnie z projektem architektonicznym stosowanym we wszystkich swoich sklepach firmowych. Powód nie sprzeciwiał się dokonywanym nakładom, nie kwestionował ich zakresu, ani rodzaju zatem należało uznać, że w sposób dorozumiany wyraził na nie zgodę. Powód nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych na okoliczność, iż stan techniczny lokalu był inny niż wynikało to z zeznań G. O. oraz świadków zgłoszonych przez pozwaną spółkę zatem brak było jakichkolwiek podstaw aby podważać wiarygodność tych zeznań. Powód załączył do akt sprawy jedno zdjęcie ( k. 441 ) na którym widoczna jest elewacja budynku od strony ulicy twierdząc, że pochodzi ono z 2005 r . Fotografia nie posiada datownika, zatem nie jest możliwe stwierdzenie, kiedy faktycznie została zrobiona, natomiast dokumentacja zdjęciowa wnętrza lokalu będącego przedmiotem sprawy nie została złożona. Mając powyższe na uwadze należało uznać , że powód wbrew ciążącemu na nim obowiązku z art. 6 kc nie wykazał gdy pozwana obejmowała lokal w posiadanie to był on w stanie dobrym i przydatnym do umówionego . Jest okolicznością bezsporną, że strony niniejszego procesu nie uzgodniły zasad na których nastąpi rozliczenia dokonanych przez pozwaną spółkę nakładów, a powód ostatecznie nie zgodził się na zwrot wydatków poniesionych przez pozwaną spółkę. Z poczynionych ustaleń wynika, że w tej sytuacji pozwana odłączyła te nakłady które nie zostały na stałe związane z lokalem, takie jak urządzenia sanitarne, podłączenia, osprzęt elektryczny, wyposażenie sklepowe. Zdecydowana większość tych nakładów , z wyjątkiem wyposażenia sklepowego, ma charakter nakładów koniecznych , bez dokonania których korzystanie z lokalu nie byłoby możliwe.. Co do wposażenia sklepowego, to, zdaniem Sądu należało uznać je za nakład zwiększający wartość rzeczy w chwili wydania , zwłaszcza, że lokal będący przedmiotem pozwu miał charakter użytkowy, a kolejny potencjalny najemca także zamierzał prowadzić w nim działalności w takiej samej branży jak pozwana spółka. Stosownie do dyspozycji z art. 226§ 1 kc samoistny posiadacz w dobrej wierze może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle , o ile nie znajdują one pokrycia w korzyściach , które uzyskał z rzeczy. Zwrotu innych nakładów może domagać się o tyle , o ile zwiększają one wartość w chwili jej wydania właścicielowi. Ponieważ pozwana spółka, jako posiadacz zależny płaciła za wynajęcie lokalu czynsz przepis powyższy należy stosować odpowiednio uznając, że uzyskiwane w związku z korzystaniem z własności powoda korzyści, traktowane jako pożytki , były niwelowane poprzez uiszczanie opłat czynszowych. --- STRONA 5 --- Art. 227 kc stanowi, że posiadacz może przywracając stan poprzedni, zabrać przedmioty , które połączył z rzeczą , choćby stały się jej częściami składowymi .W tej sytuacji należało uznać, że pozwana spółka miała prawo dokonać odłączenia wszystkich nakładów, których dokonała w lokalu powoda. W związku z odłączaniem tych elementów powstały pewne uszkodzenia, które można uznać za efekt braku należytej staranności przy ich demontażu ale nie można ich jednak uznać za efekt celowego działania, a tym bardziej za przejaw dewastacji lokalu. Jak wynika z opinii wydanej w sprawie przez biegłego ds. budownictwa lokal powoda po jego opuszczeniu przez pozwaną spółkę nie wymagał dużych nakładów w celu ponownego przystosowania do prowadzenia w nim działalności handlowej. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zachowanie pozwanej przejawiające się w odinstalowaniu osprzętu i wyposażenia wynajmowanych pomieszczeń, które nie zostały trwale związane z podłożem, stanowiło realizacje prawa posiadacza zależnego , a nie źródło szkody powoda zatem brak było podstaw do przypisania pozwanej spółce odpowiedzialności za szkodę rozumianą jako pogorszenie stanu lokalu w dniu jego zwrotu powodowi w stosunku do stanu w jakim znajdował się w czasie posiadania tego lokalu tj. przed dokonaniem przez pozwaną spółkę demontażu wyposażenia. Co do ewentualnego odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku niedochowania przez pozwaną spółkę należytej staranności przy dokonywaniu demontażu wyposażenia i osprzętu zainstalowanego w lokalu to należało uznać je za przedawnione Stosownie do dyspozycji art. 229 kc, odpowiednio stosowanego, roszczenia właściciela przeciwko posiadaczowi o naprawienie szkody za korzystanie z rzeczy, zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości , jak również roszczenia o naprawienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. Jest okolicznością bezsporną, że lokal będący przedmiotem sprawy został powodowi zwrócony w dniu 17 września 2012 r, a zatem termin ten upłynął z dniem 17 wrzenia 2013r, podczas gdy powództwo zostało wytoczone w dniu 24 października 2013 r. Zgodnie z treścią art. 117 § 2 kc po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może się uchylić od jego zaspokojenia chyba , że zrzeka się korzystania z zarzutu Ponieważ pozwana spółka nie zrzekła się prawa korzystania z tego zarzutu i skutecznie go podniosła, powództwo w stosunku do niej należało oddalić jako przedawnione. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki aby ocenić skorzystanie przez pozwaną spółkę z tego prawa jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, gdyż szkoda za powstanie której można byłoby przypisać odpowiedzialność pozwanej spółce była niewielkiego rozmiaru , a powód nawet gdyby nie posiadał środków na jej usunięcie mógł zawrzeć umowę najmu z osobą, jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych , która była tym zainteresowana zlecając jej wykonanie tych prac na własny koszt, który następnie mógłby zostać rozliczony w należnym powodowi czynszu. Mając powyższe na uwadze powództwo w stosunku do pozwanej spółki jawnej należało oddalić zarówno jako częściowo niezasadne jak i przedawnione. Podnieść w tym miejscu należy, że wprawdzie pozwany zdemontował elementy wyposażenia lokalu, ale faktycznie ich brak nie był przeszkodą do tego, aby lokal mógł być ponownie wynajęty. Przedmiotem najmu bywają przecież lokale bez żadnego wyposażenia i znajdują one najemców. Zważywszy na fakt, że powód w dniu 10 sierpnia 2012 r. zawarł kolejną umowę najmu tego lokalu, powinien dołożyć wszelkich starań, aby niniejsza umowa, w zaistniałej sytuacji, doszła do skutku, i tym samym nie powiększać swoich strat. Odnośnie powództwa skierowanego w stosunku do Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w Ł., Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. oraz Prokuratora Apelacyjnego w Ł., domniemywać należy, że związane jest ono z działalnością organów postępowania karnego wyniku których uprawomocniło się orzeczenia o odmowie ścigania G. O., współwłaściciela spółki (...) spółka jawna, w sprawie o przestępstwo z art. 288 kk. Jak to już zostało wyżej wskazane w związku z działaniem pozwanej spółki powód doznał jedynie stosunkowo niewielkiej szkody majątkowej będącej efektem braku należytej staranności przy uprawnionym demontażu stanowiącego własność spółki wyposażenia lokalu i zainstalowanego w nim osprzętu, której nie można było jednak uznać za efekt celowego działania, a tym bardziej za przejaw dewastacji lokalu. --- STRONA 6 --- Samo stwierdzenie, że w pewnym ograniczonym zakresie można byłoby mówić o dopuszczeniu się przez pozwaną spółkę deliktu cywilnego, to nie oznacza to jeszcze, iż działaniom wspólników tej spółki można przypisać odpowiedzialność z art. 288 kk. Powód nie wykazał aby w związku z działaniem władzy publicznej poniósł jakąkolwiek szkodę. Działania organów Państwa w żaden sposób nie wpłynęły na powstanie szkody powoda lub jej zwiększenie, gdyż w chwili gdy powód składał zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 288 kk jego szkoda już istniała w określonym i stałym rozmiarze i kwestionowane przez powoda orzeczenia w żaden sposób nie mogły wpłynąć na jej rozmiar. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak sentencji . O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc.