Wyrok II C 129/07/6 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 sierpnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Katow

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 129/07/6 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 sierpnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Katowicach Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Głogowska Protokolant: Dorota Król po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2008 w Katowicach sprawy z powództwa: A K przeciwko: Skarbowi Państwa o zapłatę 1. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Dyrektora Aresztu Śledczego w na rzecz powoda kwotę 3.000,00 (trzy tysiące) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 14.08.2008 r; 2. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa Dyrektora Zakładu Karnego w na rzecz powoda kwotę 1.500,00 (tysiąc pięćset) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 14.08.2008 r; 3. oddala powództwo w pozostałej części; 4. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu. --- STRONA 2 --- Sygn. akt II C 129/07/6 Uzasadnienie Powód w pozwie skierowanym do tut. Sądu domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dyrektorów Aresztu Śledczego w , Zakładu Karnego w kwoty 250.000 zł oraz po 50,00 zł za każdy następny dzień pobytu w zakładach karnych. W uzasadnieniu podkreślono, iż powód przebywa od 16.02.2002 r w zakładach karnych, początkowo był to Areszt Śledczy w , obecnie Zakład Karny w . Pozwany zobowiązany jest zgodnie z art. 3 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wartości do zapewnienia minimalnych warunków bytowych odpowiadających standardom. Pozwany przetrzymywał powoda w przeludnionej celi poniżej 3 m 2 na osobę. Obecnie powód przebywa w celi o pow. 16 m 2 razem z 7 innymi skazanymi. Przebywanie w takiej ciasnocie naraża powoda na niewyobrażalny stres, zaburzenia snu, ciągłe rozdrażnienie. Cele są zniszczone i zagrzybiałe, gnieżdżą się tam różne insekty. Pozwany Dyrektor Zakładu Karnego w , wniósł o oddalenie powództwa, wskazując, iż powód przybył do Zakładu Karnego w 10.08.2006 r. Pozwany przyznał, że powód przebywał w przeludnionych celach, jednakże przeludnienie to nie było wielkie a nadto Dyrektor Zakładu Karnego każdorazowo zawiadamiał o takiej sytuacji sędziego penitencjarnego. Wskazano również, iż powód 3-krotnie korzystał z konsultacji psychologicznych, a raz z konsultacji psychiatrycznej. Wyposażenie cel mieszkalnych w których przebywał powód jest prawidłowe. Każdy osadzony ma do własnego użytku łóżko, pościel, koce. Cele wyposażone są w węzły sanitarne. Pozwany Skarb Państwa - Dyrektor Aresztu Śledczego w wniósł o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu wskazano, iż powód przebywał w tej jednostce w okresie od 20.02.2002 r do 10.08.2006 r. Przeludnienie Aresztu Śledczego w w latach 2002-2006 r wynosiło od kilku do kilkudziesięciu procent, o czym informowany był cyklicznie sędzia sądu penitencjarnego. Podczas pobytu powód przebywał w celach wieloosobowych z wydzielonym węzłem sanitarnym. Otrzymywał środki do utrzymania czystości w celi. Poza tym raz w miesiącu przeprowadzana była dezynsekcja cel. Powód w okresie pobytu w Areszcie, był raz konsultowany psychologicznie. Pozwany Skarb Państwa Minister Sprawiedliwości wniósł o oddalenie powództwa, wskazując, że nie jest właściwym statio fisci. --- STRONA 3 --- Sąd ustalił co następuje: Powód do Aresztu Śledczego w został przewieziony16.02.2002 r i przebywał tam do 10.08.2006 r. W okresie od 3.01.2005 do 07.2006 r średnie przeludnienie w areszcie wynosiło 30 % (dowód: pisma Aresztu Śledczego w do Sądu Penitencjarnego w Katowicach k 363-374). Podczas pobytu powód przebywał w celach wieloosobowych z wydzielonym węzłem sanitarnym. Nie jest możliwe ustalenie zaludnienia celi w której przebywał powód, gdyż areszt nie prowadzi takiej statystyki. Cele były zapluskwione, raz w miesiącu odbywała się dezynsekcja. Z powodu przeludnienia w celi dochodziło do kłótni, powód nie miał możliwości swobodnego poruszania. Na skazanego zgodnie z twierdzeniami powoda przypadało mniej niż 2 metry. Nie było wentylacji. Nawet w porze nocnej przeludnienie było odczuwalne gdyż w celi w nocy słychać było hałasy. Powód miał w związku z tym kłopoty ze snem. Odczuwał ciągłe bóle głowy. Nie zapewniona była intymność przy załatwianiu potrzeb fizjologicznych. W okresie od 10.08.2006 powód przebywał w Zakładzie Karnym w . Przebywał w celi Nr 85 i Nr 6. Obie o pow. ok. 18 m 2 . Cela 85 to cela na ostatnim, piętrze budynku, zagrzybiona i zapluskwiona. Kącik sanitarny był oddzielony od reszty celi 2 płytami z dykty. W różnych okresach przebywało tam 8-9 osadzonych. Cela była wyposażona w łóżka w ilości odpowiedniej do ilości skazanych, dwa stoły, 4 lub 5 taboretów. Skazani mieli trudności w poruszaniu się, korzystaniu z toalety, dochodziło do kłótni. Nie było możliwości spożywania posiłków przy stołach. Powód cierpiał na bezsenność, bóle głowy. Środki do utrzymywania czystości osadzeni otrzymywali raz w tygodniu przy okazji kąpieli. Kontrole sanitarne w areszcie i zakładzie karnym dawały pozytywne rezultaty. W areszcie oraz zakładzie karnym organizowane są posługi religijne dla osadzonych. Działa, biblioteka. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: -notatki służbowej kapitana M R z dnia 15.06.2007 karta 33, -z notatki służbowej kapitana P K z dnia 18.06.2007 - karta 34, -notatki urzędowej kierownika działu ewidencji R W z dnia 15.06.2007 karta 43, - z notatki służbowej por. I M karta 44, - z notatki urzędowej por. M W z dnia 27.06.2007 karta 45, - z oceny okresowej z dnia 21.07.2007 karta 226, - pisma Dyrektora Zakładu Karnego w do Sądu Okręgowego w z dnia 13.11.2006-karta228 , z dnia 5.03.2007 karta 229, . - - z notatki psychologa Zakładu Karnego z dniał6.03.2007 karta 231, - pisma Zakładu Karnego w do Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w z 26.03.2007 karta 234-235, --- STRONA 4 --- - pisma z-cy Dyrektora Zakładu Karnego w wraz z załącznikami do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w z dnia 11.02.2008 - karta 236-242, - sprawozdania z wizytacji z Zakładu Karnego w za rok 2006 karta 244-249 oraz za rok 2007 karta 251-258, » protokołów kontroli sanitarnej Zakładu Karnego w karta 259-267, - protokołu przeprowadzonej kontroli problemowej w Zakładzie, Karnym w karta 268-271, - notatki służbowej z dnia 26.10.2007 karta 272, - protokołu dezynsekcji karta 273, *• pisma między innymi powoda z dnia 5.06.2007 karta 275, - notatki służbowej kpi J E karta 276, » instrukcji Nr 2/99 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej karta 277, - listy osadzonych którzy pobierali środki czystości i higieny w październiku 2006 - karta 278, maju 2007 karta 279, - notatki służbowej z dnia 8.02.2008 karta 280, - opinii biegłego M B karta 310-313, - sprawozdania z wizytacji Aresztu Śledczego w K za rok 2005 karta 349-362, - pisma Aresztu Śledczego w Katowicach do Sądu Okręgowego w z dnia 3.01.2005 karta 363, - pisma z dnia 30.03.2005 karta 364, z dnia 30.06.2005 karta 365, 13.10.2005 karta 366, 1.12.2005 karta 367, 2.01.2006 karta 368, 14.02.2006 karta 369, 9.03.2006 karta 370, 20.04.2006 karta 371, 9.05.2006 karta 372, 12.06.2006 karta 373, 2.07.2006 karta374, - protokołu kontroli sanitarnej Aresztu Śledczego karta 375-397, - notatki służbowej kpt. D I z dnia 1.07.2008, - indywidualnej karty należności - środki higieny osobistej karta 399-401, - protokołu dezynsekcji celi karta 402-410, - wydziału osadzonych biorących udział w koncercie w dniu 7.09.2006 karta 414, w dniu 15.12.2006 karta 415-416, oraz w spektaklu w dniu 30.01.2007 karta 417, w spotkaniu z mistrzem boksu w dniu 5.06.2007 karta 418-419, oraz zeznań świadków M R 115, P K k 116, M R k 117, J B k 118, J C k 119, J S k 120, B P k 121, R Ł k 177, A S k 178, P O k 179, M S k 180, J M k 181, - zeznań powoda k 219. Fakt przeludnienia panującego zarówno w Zakładzie Karnym w jak i Areszcie Śledczym w nie był przez pozwanych kwestionowany a z tego tytułu powód dochodził swoich roszczeń. Zawnioskowani przez stronę pozwana świadkowie, , którym zeznaniom Sąd dał wiarę, zeznawali na temat warunków panujących w placówce w tj. tego, że osadzeni mają zapewnioną opiekę lekarską, zajęcia kulturalno-oświatowe, że zapewnia im się cotygodniową kąpiel. Innymi słowy, że --- STRONA 5 --- podejmowane są działania ze strony zakładu karnego, aby mimo istniejącego przeludnienia, zapewnić prawidłowe wykonywanie kary pozbawienia wolności. Z zeznań świadków wynika, że każdy osadzony miał własne łóżko, materac, pościel, koc. Mię świadczy to jednak o nadzwyczajnych warunkach panujących w tej jednostce, ale $ tym, że przynajmniej w tym względzie zachowane były normy. Sąd dokonując ustaleń faktycznych w sprawie dał wiarę zeznaniom powoda co do faklu, że przebywał on w celach przeludnionych. Ze statystyk prowadzonych przez Zakład Karny i Areszt Śledczy wynika, że przeludnienie w okresie pobytu tam powoda wynosi około 130 %. W sytuacji gdy jednostki nie prowadziły odpowiedniej ewidencji i nie potrafią udzielić ścisłej informacji w jakim czasie i przy jakim przekroczeniu dopuszczalnej liczby Osadzonych odbywał karę powód, nie może wywołać dla niego negatywnych skutków procesowych i matrialnoprawnych. Zwłaszcza, że zeznania powoda co do przeludnienia uzupełnione są zeznaniami współosadzonych w Zakładzie Karnym W R. Ł , AS, R. L , P. O , MS a zwłaszcza J. M który odbywał karę pozbawienia wolności przez cały czas w tej samej celi co powód. Cela 85 miała 18,02 m 2 tymczasem jak wynika z zeznań w/w świadków przebywało w niej 8-9 osób, B sporadycznie 6 osób. Z zeznań współosadzonych wynika, że powód był nerwowy, cierpiał na bezsenność. Z zeznań świadków R Ł i J M wynika, że zbyt duża ilość ,| \ osób w celi powodowała trudności w poruszaniu, spożywaniu posiłków, korzystaniu z toalety. Pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy to dokumenty złożone przez Zakład Karny w i Areszt Śledczy w : Protokoły kontroli sanitarnej, protokoły powizytacyjne sędziego penitencjarnego, notatki dotyczące organizacji zajęć kułturalno-oświatowych, opieki medycznej. Sąd dał wiarę złożonym dokumentom. Sąd zważył: Uzasadniając swoje powództwo powód wskazał, że naruszone zostały | jego prawa człowieka, przez to, że przebywał w nieludzkich poniżających go i warunkach. I Z tego tytułu domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 250.000 zł tytułem 1 zadośćuczynienia oraz kwoty po 50,00 zł za każdy dzień pobytu w przeludnionej celi. Tak określone żądanie powoda należało zakwalifikować jako żądanie zadośćuczynienia za niemajątkową krzywdę. Żądanie to znajduje oparcie w art. 23 i 24 kc. l Powołane przepisy stanowią, że dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochrona prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. --- STRONA 6 --- Zasądzenie zadośćuczynienia może nastąpić w oparciu o art. 448 kc, zgodnie z którym W razie naruszenia dobra osobistego Sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę pieniężną tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Jak wynika z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, zarzuty powoda dotyczące złych warunków w Areszcie Śledczym w i Zakładzie Karnym w , potwierdziły się co do tego, że powód przebywał w przeludnionej celi. Ustalenie normy powierzchni jaka winna przypadać na jednego więźnia wynika z tego, że przetrzymywanie w zamkniętym pomieszczeniu stłoczonych ludzi narusza ich godność, rodzi agresję. Potwierdziły się również twierdzenia powoda dotyczące toalet w celach. Jeżeli w jednym pomieszczeniu przebywa zamiast 4 osób, osiem i osoby te mają do dyspozycji tylko jedną toaletę, oddzieloną przepierzeniem, to korzystanie z tak zorganizowanego urządzenia sanitarnego w wieloosobowej celi narusza jakiekolwiek poczucie intymności a ilość użytkowników musi powodować upokarzające przebywanie w celi o odrażającym zapachu. Fakt przeludnienia celi w których przebywał powód był bezsprzeczny. Sami pozwani okresowo informowali o tym fakcie sąd penitencjarny. Art. 24 kc nie wymaga dla odpowiedzialności winy sprawcy oraz przewiduje domniemanie bezprawności j ego działania. Natomiast przesłanki do przyznania zadośćuczynienia są naruszeniem dobra osobistego powoda oraz zawinione działaniami pozwanego. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 02.10.2007 r w sprawie sygn. akt II CSK 269/07 wskazał, iż dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną konstytucji RP, w której są zawarte przepisy dotyczące bezpośrednio dóbr osobistych. Art. 30 Konstytucji stanowi, że przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam gdzie Państwo działa w ramach imperium realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka. Zapewnienie przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymagań demokratycznego państwa prawnego znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Wynika to wprost z art. 10 ust. l ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Publicznych z dnia 19.12.1966 ( Dz. U. z 1977 Nr 38, póz 167 i 169) i z art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wartości z dnia 04.12.1950r, stanowiących, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Przytoczone zasady norm prawa międzynarodowego na gruncie prawa polskiego wyrażają art. 40, 41 ust. 4 i 47 konstytucji. Europejski Trybunał Praw Człowieka w orzeczeniu z dnia 6.03.2001 r (skarga nr 40-907/98) uznał, że sam fakt przetrzymywania więźnia w przeludnionej celi, w niewłaściwych warunkach sanitarnych............ , stanowi poniżające traktowanie, rodzące obowiązek wypłaty odszkodowania.. Przesłanką odpowiedzialności za naruszenie cudzego dobra --- STRONA 7 --- osobistego jest bezprawność działania, przez którą rozumie się działanie (zaniechanie) sprzeczne z porządkiem prawnym i zasadami współżycia społecznego. Przepis art. 24 kc przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobra osobiste co powoduje, że na nim spoczywa ciężar wykazania, że jego działanie było zgodne z prawem. Pozwany Skarb Państwa, nie wykazał aby osadzenie powoda praktycznie przez cały okres jego pobytu w celach w warunkach w których powierzchnia na jedna osobę wynosiła mniej niż 3 m 2 było zgodne z prawem. Art. 110 §2 kodeksu karnego wykonawczego zawiera wymogi dotyczące wykonywania kary pozbawienia wolności, w tym m. in. to, że powierzchnia przypadająca na skazanego nie może wynosić mniej niż 3 m 2 . Tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach określonych w art. 248 k.k.w i przy zachowaniu trybu postępowania wskazanego w tym przepisie oraz przewidzianych w nich przepisach wykonawczych może dojść do ograniczenia wielkości powierzchni celi na jednego skazanego poniżej 3 m 2 jednakże jedynie na czas określony. Musi to być czas ściśle określony i nie nadmiernie długi, chodzi bowiem o wyjątek od zasady. Fakt, że zakłady karne nie prowadzą odpowiedniej ewidencji i nie potrafią udzielić ścisłej informacji w jakim czasie i przy jakim przekroczeniu dopuszczalnej liczby osadzonych odbywał karę powód, nie może wywoływać dla niego negatywnych skutków procesowych i materialnoprawnych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego można uznać za ukształtowany pogląd, że ilekroć jedna ze stron swoim postępowaniem spowoduje uniemożliwienie lub utrudnienie wykazania okoliczności przeciwnikowi, na którym spoczywał ciężar ich udowodnienia, tylekroć na tę stronę przechodzi ciężar dowodu co do tego, że okoliczności takie nie zachodziły. W tym miejscu raz jeszcze należy podkreślić, że sam fakt przeludnienia był przez stronę pozwaną przyznany. W ocenie Sądu jako bezprawne uznać należy zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego (Aresztu Śledczego) o umieszczeniu powoda w celach, których przypadało poniżej 3m 2 . Wydawanie takich decyzji znajduje co prawda oparcie w art. 248 k.k.w.. jednakże osadzenie takie może mieć miejsce jedynie na czas określony i nie nadmiernie długi, chodzi bowiem o wyjątek od zasady. Z dokumentacji złożonej przez Zakład Karny w i Areszt Śledczy w jednoznacznie wynika, że przez cały okres pobytu powoda w tych jednostkach występowało przeludnienie. Zarządzenia te zatem nie miały charakteru wyjątkowego. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26.05.2008 r sygn. akt SK 25/07. W sprawie tej Trybunał Konstytucyjny rozpoznał skargę Jacka G. dotyczącą braku granic czasowych umieszczenia skazanego w warunkach w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 248 § l ustawy z dnia 06.06.1997 r kodeks karny wykonawczy ( dz. U. Nr 90 póz. 557 ze zm.) jest niezgodny z art. 40, art. 41 ust. 4 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, że w przypadku powoda przepis art. 248 § l k.k.w. stosowany był permanentnie, poprzez wyznaczanie kolejnych, następujących po --- STRONA 8 --- sobie „czasów określonych" przebywania w przeludnionej celi, czyniąc to faktycznie zasadą. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że roszczenie powoda jest zasadne w odniesieniu do zarzutu przebywania w przeludnionej celi. Naruszyło to dobra osobiste powoda i jego godność. W związku z przeludnieniem w celi powód miał problemy ze snem, załatwianiem potrzeb fizjologicznych (brak intymności). Nie miał zapewnionych warunków spożywania posiłków (nieodpowiednia liczba taboretów i stołów w stosunku do liczby osadzonych). W tym zakresie pozwanemu nie udało się obalić domniemania bezprawności działania. Są także podstawy, by w tym względzie uznać działania pozwanego Skarbu Państwa za zawinione. Rodzaj i stopień winy ma wpływ na zakres odpowiedzialności przewidzianej w art. 448 kc. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 27.09.2005 r I CK 256/05 i wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2002 r VC KN 1581/00 OSNC 2004 nr 4 póz. 53 „Roszczenie wynikające z art. 448 kc nie powinno być bowiem traktowane jako mające charakter lub choćby aspekt penalny. Jego rola polega wyłącznie na zapobieżeniu trwania naruszenia i możliwego do osiągnięcia złagodzenia skutków negatywnych doznań, wynikających z naruszenia dóbr osobistych". Dlatego oceniając zarówno możliwość zasądzenia jak i wysokość odpowiedniej sumy pieniężnej, Sąd musi wziąć pod uwagę kompensacyjny, a nie represyjny — charakter zadośćuczynienia. Z powyższego wynika, iż obok udowodnienia winy po stronie naruszyciela, do zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 448 kc konieczne jest uwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy ( tak SN w wyroku z dnia 19.04.2006 r II PK 245/05). Zarówno Zakład Karny w , jak i Areszt Śledczy w podejmowały działania, aby kara pozbawienia wolności mimo przeludnienia, wykonywana była humanitarnie. Powód miał możliwość realizacji swoich zainteresowań w ramach zajęć kulturalno- oświatowych, możliwość korzystania z indywidualnych konsultacji psychologicznych, objęty był stałą opieką lekarską, mógł brać udział w nabożeństwach. Nieprawdziwe były zatem twierdzenia powoda o tym, że w przeludnionej celi musiał przebywać przez 23 godziny na dobę. Nie potwierdził się również zarzut powoda co do znacznego pogorszenia jego zdrowia psychicznego z uwagi na pobyt w przeludnionej celi. W tym względzie Sąd podziela twierdzenia opinii biegłego M B i przyjmuje j e za własne. Z opinii tej wynika, że pobyt powoda w przeludnionej celi, przy obciążeniu psychicznym, narażeniu na trudniejsze warunki higieniczne mógł jedynie nieznacznie i okresowo doprowadzić do krótkotrwałej dekompensacji psychicznej powoda . Powód zdradza objawy osobowości typu dyssocjalnego oraz objawy toksykomanii alkoholowej, ale objawy te stanowią sztywne ukształtowane przez cały okres dorastania mechanizmy przystosowawcze, a nie stanowią konsekwencji narażenia okresowego na trudne warunki w placówkach penitencyjnych. Powyższe prowadzi do wniosku, że adekwatną kwotą zadośćuczynienia za doznaną krzywdę będzie 4500,00 zł. --- STRONA 9 --- Powód w Areszcie Śledczym w przebywał przez ponad 4 lata, natomiast W Zakładzie Karnym w przez okres 1,5 roku. Uwzględniając czas pobytu w każdej z jednostek a także fakt, że powód zeznaniami Świadków udowodnił, że cela Nr 85 w Zakładzie Karnym w była Zagrzybiona, a warunki w niej szczególnie ciężkie orzeczono jak w pkt. l i 2 wyroku po myśli art. 448 kc. Zadośćuczynienie w tej kwocie spełni swoją funkcję kompensacyjną nie jest też kwotą nadmierną. Powód w pozwie domagał się zasadzenia kwoty 250.000 zł oraz kwot po 50,00 zł z każdy dzień pobytu w przeludnionej celi. Mając na względzie treść wyroku, powód jest stroną przegrywającą proces. Uwzględniając sytuację majątkową powoda, brak dochodów, fakt długotrwałego odbywania kary pozbawienia wolności — o kosztach orzeczono zgodnie z art. 102 kpc.