Wyrok II C 12/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 grudnia 2016r. Sąd Okręgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 12/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 grudnia 2016r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek (...) w R. Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Renata Kopala Protokolant: Jolanta Bober po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2016r. w R. sprawy z powództwa R. G. (G.) przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w R. o zapłatę 1) oddala powództwo; 2) odstępuje od obciążania powoda kosztami postępowania. Sędzia: Sygn. akt II C 12/16 UZASADNIENIE Powód R. G. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa-Dyrektora Zakładu Karnego w R. kwoty 110.000,00 zł z tytułu zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powstałego związku z poniżającym i nieludzkim traktowaniem w trakcie izolacji w ramach odbywanej kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w R.. W uzasadnieniu wskazał, że przebywając w Zakładzie Karnym w R., w okresie od 07 lutego 2013 roku do 04 stycznia 2016 roku, był umieszczany w celach dwuosobowych oraz wieloosobowych o powierzchni nieprzekraczającej 2,5 m 2 . Natomiast uporczywe nękanie jakiego doznawał ze strony funkcjonariuszy Zakładu Karnego w R., przejawiało się ciągłych kontrolach i testach na obecność środków narkotycznych w organizmie. Niezależnie od tego, w jego odczuciu, zachodziły inne nieprawidłowości w zakresie utrzymania warunków odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w R. we wskazanym przez powoda okresie, które przybrały postać braku dostępu do ciepłej wody, braku dobrej wentylacji cel, braku naturalnego oświetlenia, oddzielenia kącika sanitarnego jedynie zwykłą płytą, braku wystarczającej ilości zajęć kulturalno - oświatowych, braku odpowiednich badań profilaktycznych skutkujących pogorszeniem jego stanu zdrowia. Pozwany Skarb Państwa - Dyrektor Zakładu Karnego w R. wniósł o oddalenie powództwa oraz o przyznanie kosztów sporu według norm przepisanych. --- STRONA 2 --- W uzasadnieniu podniósł, że w celach, w których przebywał powód we wskazanym przez niego czasie odbywania kary, zachowana była właściwa norma powierzchni przypadająca na jedną osobę. Odnośnie zarzutu braku odpowiedniej wentylacji, wskazał, ze cele są wyposażone w wentylacje grawitacyjną. Przeprowadzenie zaś okresowych kontroli instalacji grawitacyjnych nie potwierdziło żadnych nie nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu. W każdej celi są umieszczone podwójne okna w drewnianych bądź plastikowych ramach. Wszystkie cele też posiadają wyodrębnione kąciki sanitarne oraz bieżącą wodę. Wobec braku stosownych regulacji, w ocenie pozwanego, każdą zabudowę kącika sanitarnego należy uznać za spełniającą pożądane przez prawodawcę wymagania. W pomieszczeniach znajduje się też odpowiednia ilość szafek, stołów i taboretów oraz środków pozwalających zapewnić czystość w celi. Osadzeni mogą także posiadać własne grzałki do gotowania wody w celach spożywczych bądź sanitarnych. Powód miał zapewnione wszystkie przedmioty i urządzenie zgodnie z obowiązującym normami. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód w okresie od 07 lutego 2013 roku do 04 stycznia 2016 roku przebywał w Zakładzie Karnym w R. w warunkach oddziału zamkniętego. Każda z cel, w której przebywał, we wskazanym okresie posiadała powierzchnię co najmniej 3 m 2 . W skład wyposażenia każdej z cel wchodziło łóżko, taboret, szafki więzienne oraz stół. Każdy z osadzonych posiadał możliwość korzystania z kącika sanitarnego, odgrodzonego w sposób zgodny z punktu widzenia obowiązujących przepisów, od reszty pomieszczenia. Pełna zabudowa kącików nie jest możliwa ze względów bezpieczeństwa nakazujących monitorowanie zachowania więźniów wewnątrz cel. Cele są pomalowane. Część cel w skrzydle A posiada kafelki na podłogach. Większość pomieszczeń posiada światło jarzeniowe. Nadto za zgodą Dyrektora osadzeni mogą instalować własne lampki. Obecnie stosuje się również oświetlenie ledowe. W celach istnieje możliwość otwierania okien o każdej porze dnia i nocy. Funkcjonuje wentylacja grawitacyjna oraz centralne ogrzewanie. W porze zimowej w celach temperatura stale przekracza 20 stopni Celsjusza. Osadzeni mogą za zgodą Dyrektora Zakładu posiadać własne wentylatory. W sytuacji przekroczenia temperatury powyżej 25 stopni Celsjusza, dla osadzonych Zakład zapewnia dodatkowe napoje. W celu utrzymania higieny, osadzeni każdego miesiąca otrzymują 2 rolki papieru toaletowego oraz proszek. Od lipca 2014 roku mężczyźni mają zapewnioną ciepłą wodę 2 razy w tygodniu. Wszelkie usterki sprzętu, instalacji i przedmiotów znajdujących się na terenie zakładu usuwane są bez zbędnej zwłoki. Realizacją zadań związanych z organizacją zajęć kulturalno - oświatowych zajmuje się na każdym oddziale Zakładu wychowawca. Na jego terenie funkcjonuje zakład opieki zdrowotnej podstawowej. W razie niezbędnej potrzeby istnieje możliwość niezwłocznego skorzystania z pomocy lekarza specjalisty bądź zapewnienia konsultacji medycznych w placówkach podmiotów zewnętrznych. Wszelkie aspekty działalności Zakładu Karnego w R., w płaszczyźnie zgodności z obowiązującymi przepisami i normami, podlegają stałej kontroli takich służb i organów jak SANEPID, urząd dozoru technicznego, sędzia penitencjarny w zakresie przewidzianej obowiązującymi przepisami ich właściwości. W trakcie przeprowadzanych kontroli SANEPID nie zanegował kształtu, konstrukcji i usytuowania kącików sanitarnych. Powód z powodu pozytywnego wyniku jednego z przeprowadzonych testów na obecność środków odurzających w organizmie, został objęty stosowną procedurą Zakładu w zakresie zapobiegania ich używania i wprowadzania do obrotu na terenie Zakładu Karnego w R.. Dowód: - pismo powoda skierowane do Dyrektora Zakładu Karnego k. 25, odpowiedzi Dyrektora Zakładu Karnego w R. z dnia 06 października, 07 października 2015 roku k. 26-27, informacje udzielane powodowi dotyczące odmowy transportu do innej jednostki penitencjarnej k. 28, odmowa zatrudnienia powoda i przyczyny tej odmowy k. 31, wydruk rozmieszczenia powoda w celach k.. 51, protokoły kontroli funkcjonowania instalacji wentylacyjnych w okresie od 2013 do 2015 k. 58-71, notatki kontrolnych pomiaru temperatury w celach z grudnia 2011 k. 78, listopada 2012 roku k. 79 i grudnia 2013 k. 80, notatki służbowe wychowawcy ds. kulturalno - oświatowych z grudnia 2013 roku k. 81-84, notatka kierownika ambulatorium z 23 lutego 2015 roku, kopia dokumentacji lekarskiej powoda k. 87 - 90, wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej z dnia 13 października 2014 roku k. 93, zeznania świadków S. A. i D. P. protokół nagrania przebiegu rozprawy z dnia 27 kwietnia 2016 roku k. 113. --- STRONA 3 --- Przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Sąd kierował się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 233 § 1 k.p.c. Podejmując rozstrzygnięcie, Sąd oparł się przede wszystkim na dowodach z dokumentów, którym dał wiarę w całości, jako że sporządzone zostały one przez uprawnione podmioty w ramach obowiązków wynikających z charakteru ich działalności, albowiem zgodność ich treści z rzeczywistym stanem faktycznym nie została przez strony zakwestionowana w toku procesu. Sąd dał wiarę także zeznaniom świadka S. A. i D. P. będących funkcjonariuszami Służby Więziennej w pozwanej jednostce, gdyż przedstawili on rzeczywisty obraz warunków panujących w Zakładzie Karnym w R. oraz powody i przesłanki objęcia powoda stosowną procedurą odnoszącą się do ogólnie pojmowanej kwestii zapobiegania narkomanii na terenie Zakładu Karnego w R.. Sąd przy tym oddalił wniosek dowodowy powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu celi mieszkalnej, realnego metrażu, braku wentylacji, niehumanitarnego kącika sanitarnego, istnienia i stanu okien, szafek oraz innego sprzętu gdyż okoliczności te zostały ustalone przez Sąd w sposób szczegółowy i wyczerpujący na podstawie przedstawionej przez stronę pozwaną dokumentacji oraz zeznań wyżej powołanych świadków w osobach funkcjonariuszy Służby Więziennej pełniących służbę w Zakładzie Karnym w R.. Nadto taka opinia mogłaby odnosić się jedynie do aktualnego stanu celi natomiast Sąd ustalał warunki panujące w celach w okresie przebywania w nich przez powoda. Zeznania powoda sąd uznał za subiektywne odczucia co braku opieki lekarskiej, niesłuszne jego zdaniem kontrole na obecność narkotyków, brak zatrudnienia. Powód uciążliwości odbywania kary pozbawienia wolności i obowiązki służby więziennej związane ze sprawdzaniem więźniów w celu zapewnienia im bezpieczeństwa, a także brak zagwarantowania mu zatrudnienia traktuje jako zamierzone, nieprawidłowe i złośliwe zachowania funkcjonariuszy zakładu względem niego przy czym nie wskazuje żadnych innych dowodów ,które uzasadniałyby przyjęcie, że postawa funkcjonariuszy jest sprzeczna z obowiązującymi regułami prawa w zakresie warunków odbywania kary wolności. Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną dochodzonego przez powoda roszczenia o zadośćuczynienie za złe, uciążliwe warunki pobytu w Zakładzie Karnym w R. jest art. 448 k.c., zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia. Przesłanki ochrony dóbr osobistych zostały sprecyzowane w art. 24 § 1 k.c., który wskazuje, że ten czyje dobro osobiste zostało naruszone bezprawnym działaniem może żądać zaniechania tego działania lub usunięcia jego skutków. Ustawodawca w art. 24 k.c. wprowadził domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego, które strona pozwana może obalić przez wykazanie, że jej działanie miało miejsce w warunkach obowiązującego porządku prawnego, stanowiło wykonywanie prawa podmiotowego, było za zgodą pokrzywdzonego, lub wynikało z potrzeby ochrony uzasadnionego interesu lub wartości nadrzędnych. Domniemanie to pozwany skutecznie obalił. Na gruncie prawa polskiego sytuacja prawna osób pozbawionych wolności uregulowana jest w sposób ogólny w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 z późn. zm.). Ustawodawca wśród naczelnych zasad k.k.w. wymienił w art. 4 zasadę humanitaryzmu, która zakłada, że kary, środki karne, zabezpieczające i zapobiegawcze wykonuje się w sposób humanitarny, z poszanowaniem godności ludzkiej skazanego. Skazany zachowuje także prawa i wolności obywatelskie. Ich ograniczenie może wynikać jedynie z ustawy oraz z wydanego na jej podstawie prawomocnego orzeczenia. W myśl art. 5 k.k.w. skazany jest podmiotem określonych w kodeksie praw i obowiązków. Katalog praw skazanych wyliczony jest w art. 102 k.k.w., gdzie w pkt 1 mowa jest o tym, że skazany ma prawo do: odpowiedniego ze względu na zachowanie zdrowia, wyżywienia, odzieży, warunków bytowych, pomieszczeń oraz świadczeń zdrowotnych i odpowiednich warunków higieny. Przepisy k.k.w. przewidują też szczególną drogę dochodzenia przez skazanych odbywających karę pozbawienia wolności ochrony ich praw naruszonych lub zagrożonych działaniami funkcjonariuszy więziennych. Zgodnie z art. 7 i art. 34 k.k.w. skazany może zaskarżyć do sędziego penitencjarnego oraz do sądu penitencjarnego decyzje wydawane przez funkcjonariuszy --- STRONA 4 --- z powodu ich niezgodności z prawem, jak również zaskarżyć wymierzenie kary dyscyplinarnej (art. 148 § 1 k.k.w.). W tym szczególnym trybie następuje zatem stwierdzenie, czy decyzja oraz działania i zaniechania funkcjonariusza służby więziennej ograniczające prawa osoby osadzonej były zgodne z prawem czy bezprawne. Skoro więźniowie mogą domagać się w odpowiednim postępowaniu zapewnienia im godziwych warunków wykonywania kary pozbawienia wolności, to w sprawie o naruszenie ich dóbr osobistych nie mogą powoływać się na te okoliczności, które mogły stanowić podstawę skarg i wniosków kierowanych do odpowiednich organów na podstawie przepisów k.k.w. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt IV CSK 276/11, niepubl.). Tymi okolicznościami są np. prawo dostępu do lekarzy odpowiednich specjalności, osadzenie palaczy z osobami niepalącymi, zapewnienie odpowiedniego sprzętu kwaterunkowego, dostęp do zajęć kulturalno - oświatowych, dostęp do aktów prawnych, brak odpowiedniej jakości bielizny pościelowej, brak zapewnienia odpowiednich warunków podczas transportu, zła jakość wydawanych posiłków, itp. Postępowanie cywilne w sprawie o ochronę dóbr osobistych nie może bowiem zastępować odpowiedniego trybu przewidzianego w kodeksie karnym wykonawczym dla zmniejszenia uciążliwości odbywania kary pozbawienia wolności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt VI ACa 1143/14 LEX nr 1794395). Sformułowane przez powoda zarzuty nie są zgodne ze stanem faktycznym ustalonym przez Sąd. W niniejszej sprawie trzeba mieć na uwadze, że powód odbywał karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym zamkniętym. Kara spełnia funkcję represyjną jako odpłata za dokonane przestępstwo i dolegliwość dla skazanego (dyskomfort) stanowi jej istotę (tak też Sąd Apelacyjny w Katowicach, w wyroku z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt I ACa 247/09). Nie każda uciążliwość związana z odbywaniem kary pozbawienia wolności rodzi prawo do żądania zadośćuczynienia. Aby można było mówić o odczuwaniu dolegliwości przez skazanego, odbywanie kary musi być bardziej uciążliwe od sposobu życia osób pozostających na wolności. Odczuwanie niedogodności i dyskomfortu, nawet znacznych rozmiarów, w przypadku kary pozbawienia wolności nie ogranicza się jedynie do braku możności opuszczenia zakładu karnego, lecz oznacza także obniżenie standardu życiowego. Zachowania pozwanego, polegające na stworzeniu warunków pobytu w zakładzie karnym, poniżej poziomu typowego dla życia na wolności, które powód odczuwa jako uciążliwe, nie są przez to bezprawne. Żądania zmierzające do podwyższenia warunków życia, tak aby odpowiadały one warunkom osób przebywających na wolności, a nawet które zapewniłyby powodowi poziom pobytu pod pewnymi względami wyższy niż poziom życia znacznej części polskiego społeczeństwa są tym samym bezzasadne. O bezprawnym naruszeniu dóbr osobistych, w szczególności godności może być mowa dopiero, gdy dochodzi do poniżającego i nieludzkiego traktowania, sprzecznego z zasadą humanitaryzmu. Do naruszenia godności ludzkiej może dojść w wypadku, gdy pozbawi się więźniów jakiejkolwiek intymności przy spełnianiu potrzeb fizjologicznych, gdy brak wyżywienia będzie powodował głód u więźniów, lub nie zapewni niezbędnych składników odżywczych, gdy przeludnienie osiągnie stan uniemożliwiający funkcjonowanie w celi, w szczególności gdy więźniowie zostaną zmuszeni do spania na przemian w jednym łóżku, gdy w celi nie będzie możliwości pozostawania w pozycji leżącej, gdy niewykonywanie obowiązków przez służbę zdrowia spowoduje permanentny stan chorobowy u osadzonego, gdy w celach będzie panowało zimno. Regulacja zawarta w art.448 k.c. wskazuje, że przesłanką odpowiedzialności przewidzianej w nim jest nie tylko bezprawne, ale i zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt IV CK 805/04). Przyjęcie zatem odpowiedzialności odszkodowawczej sprawcy takiego naruszenia wymaga kumulatywnego zaistnienia nie tylko wystąpienia szkody o charakterze niemajątkowym i wskazania bezprawności działania sprawcy, ale także wykazania jego zawinienia, a także związku przyczynowego zachodzącego pomiędzy zaistniałą szkodą, a działaniem sprawcy, czego powód w żadnym zakresie nie wykazał. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż zarzuty powoda dotyczące warunków bytowych w pozwanej jednostce są bezzasadne. Kąciki sanitarne usytuowane w celach są odgrodzone od reszty pomieszczenia przegrodą dość niską, ale zapewniającą minimum intymności, a odczucia związane z rozchodzącym się po całej celi nieprzyjemnym zapachem na pewno nie należą do przyjemnych, ale skala tych dolegliwości nie przekracza stopnia, --- STRONA 5 --- który pozwalałby mówić o naruszeniu godności. Tym bardziej, że więźniowie sami odpowiadają za czystość, i w tym celu wydawane są im odpowiednie środki czyszczące. Ponadto ze względów bezpieczeństwa oraz rozwiązań architektonicznych nie możliwe było całkowite zabudowanie kącików sanitarnych. Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. I ACa 508/10 - niepubl., wskazał, iż: „Jedynie częściowe odgrodzenie od reszty celi kącika sanitarnego wynika z konieczności zapewnienia warunków bezpieczeństwa (obserwacja skazanych), a ujemne doznania skazanych wynikające z konieczności obcowania z toaletą znajdującą się w celi, która ponadto nie zapewnia całkowitej intymności winny ustąpić przed nadrzędną wartością, jaką jest bezpieczeństwo zdrowia i życia człowieka”. W celach znajduje się sprawna technicznie wentylacja i okno, które można otwierać o każdej porze dnia i nocy. Zakład Karny w R. jest wyposażony w wentylację grawitacyjną, której zasada działania polega na tym, że ciepłe powietrze jako lżejsze unosi się do góry zapewniając jego obieg w pomieszczeniu. Wprowadzenie rozwiązań bardziej zaawansowanych technicznie np. wentylacji mechanicznej za pomocą wentylatorów umieszczonych w przewodach wentylacyjnych, stanowiłoby w istocie luksus, byłoby to bowiem lepsze rozwiązanie niż posiada większość budynków w Polsce. Natężenie oświetlenia jest zgodne z odpowiednimi normami. Za zgodą dyrektora osadzeni mogą też korzystać z własnych lampek. Cele mieszkalne nie są wyposażone w instalacje ciepłej wody. Osadzeni mają zagwarantowane dwa razy w tygodniu korzystanie z ciepłej wody ( mimo że norma przewiduje ciepłą kąpiel dla mężczyzn raz w tygodniu) Osadzeni mogą jednak posiadać własne grzałki do gotowania wody w celach spożywczych lub sanitarnych. Jeżeli sprzętu takiego nie posiadają to gorącą wodę mogą otrzymać od porządkowych. Zarzut powoda co do przebywania w przeludnionych celach również okazał się bezzasadny. Nie przedstawił on żadnych dokumentów potwierdzających ten fakt, w szczególności decyzji dyrektora o umieszczeniu w warunkach przeludnienia na czas określony, którą powinien otrzymać jeśli przebywał w takich warunkach. Nadto strona pozwana wykazała, iż zarówno w celach wieloosobowych, jak i dwuosobowych, w których przebywał powód minimalna norma powierzchni przypadająca na 1 osobę była zachowana. Zważyć należy, iż powód swoje zarzuty formułował w sposób ogólnikowy, nie wykazał, iż w czasie przebywania w jednostce penitencjarnej doszło do pogorszenia stanu jego zdrowia zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Zgodnie z art. 115 § 1 k.k.w. skazanemu zapewnia się bezpłatne świadczenia zdrowotne, leki i artykuły sanitarne. Szczegółowe zasady, zakres i tryb udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakłady opieki zdrowotnej określa natomiast Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu udzielania świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności (Dz. U. z 2003 r. Nr, 204, poz. 1985). Służba zdrowia w Zakładzie karnym w R. funkcjonuje w sposób właściwy. Z materiału dowodowego wynika, że stan zdrowia powoda w czasie odbywania kary pozbawienia wolności był w sposób ciągły monitorowany. Był on konsultowany przez specjalistów z różnych dziedzin. Prowadzenie leczenia powoda w warunkach izolacyjnych samo przez się nie przesądza o naruszeniu dóbr osobistych. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że kara pozbawienia wolności jest środkiem represyjnym i ze swej istoty warunki jej odbywania mogą odbiegać od standardu jakiego można oczekiwać na wolności. Istotnym jest, aby opieka lekarska prowadzona była adekwatnie do zaistniałej potrzeby (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt I ACa 1191/15 LEX nr 2017722). Powód został osadzony w Zakładzie Karnym w R. w celu ochrony interesu społecznego i wartości nadrzędnych, jakimi są izolacja osób, które popełniły określone przestępstwa od społeczeństwa i uzyskanie pozytywnych efektów probacji. Ponadto osadzenie powoda nie miało cech poniżającego i nieludzkiego traktowania i odbywało się w godziwych warunkach. Subiektywne przekonanie powoda, że nastąpiło przy tym naruszenie jego dóbr osobistych, jest bezpodstawne i nie może znaleźć ochrony z mocy art. 23 i 24 k.c., nie może też być podstawą przyznania mu zadośćuczynienia przewidzianego w art. 448 k.c., zwłaszcza, że powód nie wykazał, zgodnie z ciążącym na nim na podstawie art. 6 k.c. obowiązkiem, jakiej wymiernej szkody doznał wskutek pobytu w jednostce pozwanego. Ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby, ale musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych (tak też Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z --- STRONA 6 --- dnia 28 sierpnia 1996, sygn. akt I ACr 341/96, OSA nr 7-8 z 1997 r., poz. 43). Liczy się więc społeczny odbiór danego zachowania, oceniany według kryteriów właściwych dla ludzi rozsądnych i uczciwych. Ocena czy dobro osobiste człowieka zostało zagrożone lub naruszone wymaga zastosowania kryteriów o charakterze obiektywnym. Nie ma tu bowiem znaczenia subiektywna reakcja i odczucia pokrzywdzonego, lecz istotny jest odbiór danego zachowania przez osoby trzecie i reakcja opinii publicznej (wyroku Sądu Najwyższego z 26 października 2001 r., sygn. akt V CKN 195/01, LEX nr 53107). Kreując się na ofiarę systemu penitencjarnego powód nie chce pamiętać, że jest przede wszystkim ofiarą własnych decyzji, stylu życia i postępowania. Powód nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Pozew został sformułowany w sposób nieprecyzyjny, ogólnikowy. Natomiast pozwany w odpowiedzi na pozew szczegółowo i merytorycznie wykazał, że szkoda nie miała miejsca. Przedstawił odpowiednie dokumenty na potwierdzenie swoich twierdzeń. Nie ma więc podstaw, by przyjąć, iż działanie pozwanego naruszyło jakiekolwiek dobro osobiste powoda. Brak też podstaw, by uznać zachowanie pozwanego jako bezprawne i że powód wskutek takiego zachowania doznał jakiejkolwiek szkody pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym z tym działaniem lub zaniechaniem. Brak też jakiegokolwiek dającego się uzasadnić powiązania pomiędzy wysokością dochodzonej kwoty zadośćuczynienia, a rzekomą krzywdą doznaną przez powoda. Żądana kwota zadośćuczynienia jest rażąco wygórowana i nie przystaje do rzeczywistości. Wysokość żądanego przez powoda zadośćuczynienia w odniesieniu do intensywności rzekomego naruszenia dóbr ze strony pozwanego zakładu karnego wskazuje, iż powództwo miało charakter wyłącznie fiskalny. Wobec powyższego, Sąd w pkt 1 wyroku, oddalił powództwo w całości. Na zasadzie art. 102. k.p.c. Sąd, uwzględniając brak środków finansowych i trudną sytuację materialną powoda, odstąpił w pkt 2 wyroku od obciążania go kosztami postępowania. Sędzia: