Postanowienie II C 116/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowic

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: II C 116/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Małgorzata Turek Protokolant: st. sekr. sądowy Teresa Szczypińska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. w Katowicach sprawy z powództwa R S , przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B , Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Zakładu Karnego S, o zapłatę 1. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektora Zakładu Karnego na rzecz powoda kwotę 3000 złotych ( trzy tysiące złotych) z ustawowymi odsetkami od dnia 25 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty; 2. w pozostałej części powództwo oddala; 3. odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania; 4. przyznaje adwokatowi M F od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej powodowi z urzędu kwotę 8856 złotych ( osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych) w tym 1656 złotych ( jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt sześć złotych) podatku od towarów i usług Sygn. akt II C 116/10/2 UZASADNIENIE Powód pozwem skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa wniósł o zasądzenie kwoty 200.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia orzeczenia wyroku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania, za niezapewnienie przez pozwanego należytych warunków bytowych, które --- STRONA 2 --- Państwo nakazuje zapewnić osobie izolowanej, w okresie objętym pozwem tj od dnia 25 maja 2005 roku . W uzasadnieniu swojego żądania powód zawarł zarzuty kierowane do pozwanego, które spowodowały jego krzywdę. Powód podniósł, ze cele stanowiące wyposażenie Aresztu nie spełniały podstawowych wymogów — są przeludnione tak, że nie tylko nie gwarantowały powodowi przypisanych prawem 3 m2, przysługujących na mocy licznych przepisów, ale ograniczały się do 2 m2, co uniemożliwiało normalne funkcjonowanie zarówno w sferze psychicznej jak i fizycznej. Co z kolei miało bezpośredni wpływ na problemy natury psychofizycznej pozwanego, depresji, zanikiem aktywności ruchomej, kłopotów z koncentracją. Powód podkreślał, że na chwile wniesienia pozwu przebywa w celi jednoosobowej wraz ze współosadzonym. Wyposażenie celi również było w złym stanie technicznym i sanitarnym — zwłaszcza pościel — niedoprana i zniszczona, zawilgocone materace było zawilgocone grzybem na ścianach, niedogrzane , źle wentylowane. Ponadto powód podał, że jest osobą schorowaną, brak palca i małżowiny usznej, przebywanie w takich warunkach jest dla niego szczególnie utrudnione. Powód stwierdził, że dochodzona pozwem kwota ze względu na wyrządzona mu p o ważną szkodę jest adekwatna, jednocześnie swoje roszczenie opierał na art. 77 Konstytucji rzeczpospolitej Polskiej oraz na art. 3 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i podstawowych Wolności, Europejskiej Konwencji o Zapobieganiu Torturom, oraz nieludzkiemu, poniżającemu traktowaniu lub karaniu, Europejskimi Regułami Więziennymi, Normom Polskiego Kodeksu Karno Wykonawczego a to art.. 110, regulującym normy powierzchni mieszkalnej przypadającej na jednego skazanego, bądź osadzonego (k. 4). --- STRONA 3 --- Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 roku (k.23) zwolniona powoda w całości od kosztów postępowania. Powód w dniu 20 czerwca 2010 roku złożył wniosek o przydzielenie pełnomocnika z urzędu, Sąd postanowieniem z dnia 23 lipca 2010 roku, wydał postanowienie w tym przedmiocie, w związku z którym, Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach wyznaczyła adw. M F (k.63) pełnomocnikiem z urzędu powoda. Pozwany zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa w odpowiedzi na pozew (k.34) wniósł o oddalenie powództwa w całości, oraz zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. W uzasadnieniu wyrażonego stanowiska odniósł się do wszystkich podniesionych przez powoda zarzutów, twierdząc że powództwo jest niezasadne i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie. Pozwany podnosił, że okoliczności faktyczne pozwu są przywoływane zdawkowo, co powoduje, że na obecnym etapie postępowania nie jest możliwym odniesienie się w pełni do stawianych zarzutów, jednocześnie pozwany zaprzeczył wszelkim okolicznościom wskazanym w pozwie. Pozwany zarzucał również powodowi nie przedstawienie dowodów i jednoczesne bezpodstawne złożenie wniosku o przedstawienie dzienników dziennych i nocnych na okoliczności, rzeczywistego osadzenia powoda oraz osób osadzonych próbując w ten sposób przesunąć ciężar dowodu na pozwanego, co jest niezgodne z art. 6 kpc. W następnych pismach procesowych pozwany podtrzymywał swoje stanowisko w sprawie jednocześnie podniósł zarzut przedawnienia roszczenia względem pozwanego za okres od 25 maja 2005 roku do dnia 8 lutego 2008 roku (k.76). We wskazanym piśmie pozwany wskazał dokładne okresy w jakich powód przebywał w oznaczonych zakładach karnych wraz z dokładnym rozpisaniem konkretnych cel w jakich przebywał powód z dokładnym określeniem ich powierzchni i ilości osadzonych. Jednocześnie pozwany wskazał, że do 2007 roku nie była prowadzona żadna rejestracją ilości przebywających osadzonych w celach mieszkalnych, wobec czego nie jest możliwe podanie dokładnej liczby osadzonych przebywających w danym dniu w celi w tym okresie. Podobnie nie jest możliwe wskazanie osób, które w tym czasie przebywały z powodem w celi, ponieważ w powyższym okresie nie była prowadzona ewidencja, bowiem nie zobowiązywały wówczas do tego pozwanego żadne unormowania prawne (k.81) Pozwany zarzucał powodowi, że ogólne stwierdzenie zarzutów dotyczących warunków bytowych, które według powoda powodują utrudnienia, należy uznać za gołosłowne i nieznajdujące potwierdzenia w okolicznościach faktycznych sprawy. Ponadto pozwany twierdził, że osadzeni przebywali w Zakładach Karnych w warunkach odpowiadających podstawowym wymogom higieny. 3 --- STRONA 4 --- Korzystają z codziennych spacerów, na bieżąco wymieniana jest pościel, bielizna i ręczniki do kąpieli. W czasie wizytacji osadzeni nie zgłaszali uwag krytycznych. Podkreślano także duże zaangażowanie kierownictwa aresztu w realizację remontów i modernizację jednostki przy nieadekwatnych nakładach finansowych potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania jednostki. Pełnomocnik powoda pismem dnia 20 września 2010 roku, zaprzeczył wszelkim okolicznościom podnoszonym w odpowiedzi na pozew, wskazując jednocześnie, że roszczenie powoda oparte jest na zasadzie art. 23 i 448 kc i polega na żądaniu zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 200.000,00 zł za naruszenie dóbr osobistych ( godności, prawa do godziwego traktowania, prawa do intymności, prawa do leczenia) jakiego doznał w areszcie Śledczym w B oraz Zakładzie Karnym w S. W placówkach tych powód przebywał w przeludnionych celach, nie wszyscy osadzeni mieli dostęp do własnego łóżka, miejsca gdzie znajdowały się sanitariaty nie były oddzielone od reszty pomieszczenia przeznaczonej do spania , odpoczynku i spożywania posiłków oraz braku łóżek dla wszystkich osadzonych - miały formę bądź przepierzenia z płyty wiórowej o wysokości około 12o cm, bądź zrobione były jedynie z cienkiej kotary z materiału — w każdym przypadku z jednej strony uniemożliwiały intymne załatwianie potrzeb fizjologicznych, z drugiej zmuszały współosadzonych do „uczestniczenia" w procesach fizjologicznych innych. Ściany i sufit były zagrzybione, odpadał z nich tynk, materace, koce i pościel przydzielone powodowi były brudne, powód, mimo wielokrotnych próśb o zmianę akcesoriów, zmuszony był do samodzielnego ich prania i czyszczenia. Jednocześnie pełnomocnik powoda zwrócił szczególna uwagę na niepełnosprawność fizyczną powoda oraz stwierdzona ociężałość umysłową, co miało istotny wpływ Ana trudności w samodzielnym wykonywaniem w/w czynności, we własnym zakresie. Powód, przebywając w placówkach pozwanych, był osadzony w celach pięcioosobowych, w których czasowo przebywało do 9ciu osób, oraz w celach sześcioosobowych, w których przebywało do 8 osób. Ponadto powód podczas pobytu w Zakładach karnych nie miał możliwości kontaktu z lekarzem rodzinnym, co powodowało nadmierne uciążliwe i przedłużające się leczenie schorzeń (k.121 -125) . Na poparcie twierdzeń podniesionych w pismach procesowych strony powołały dowody. Pozwany powołał następujące dowody: wydruk z historii rozmieszczenia powoda w celach rut. jednostki w trakcie pobytu wygenerowany z archiwalnej bazy danych Neo. Avalon, 4 --- STRONA 5 --- sprawozdania z wizytacji Sędziego Penitencjarnego za okres pobytu powoda (lata 2003 -2007), notatka służbowa D M - kierownika działu kwatermistrzowskiego Aresztu Śledczego w B , notatka służbowa mł. chór. A O - młodszego inspektora ds. organizacyjno - prawnych Aresztu Śledczego w B , e) notatka służbowa kpt. mgr J B - kierownika działu penitencjarnego Aresztu Śledczego w B , notatka służbowa chór. inż. S K - starszego instruktora ds. zatrudnienia i BHP Aresztu Śledczego w B , (k. 76 -77), dopuszczenie dowodu z zeznań kierownika Działu Ewidencji Zakładu Karnego S kpt. mgr. J R (k. 155), dopuszczenie oświadczenia z dnia 25 października 2010 roku Dyrektora Aresztu Śledczego w B (k. 159), Karta Historii Rozmieszczenia (k. 15 7-158), Zarządzenia nr 25/2009 z dnia 20 października 2009 roku Dyrektora Zakładu karnego wS, zarządzenia nr 12/2009 z dnia 20 kwietnia 2009 roku Dyrektora Zakładu Karnego w S wraz z pismem z dnia 20 października 2009 roku skierowanym do Sądu Penitencjarnego, zarządzenie nr 27/2009 z dnia 20 października 2008 roku Dyrektora Zakładu Karnego w S, karta osadzonego z dnia 20 marca 2009 roku, 7 listopada 2008 roku, 21 października 2009 roku , pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w B z dnia 26 kwietnia 2007 roku(k. 173-196). Powód powołał następujące dowody: przesłuchanie powoda, zeznania świadka R W , wykaz cel, w których powód był osadzony podczas przebywania w placówkach pozwanego, zeznania świadków - współosadzonych z powodem w jednej celi, pismo z Okręgowego inspektoratu Służby Więziennej z dnia 29 stycznia 2010 roku (k. 121 - 126), przesłuchanie świadka A S , przesłuchanie świadka M C , przesłuchanie świadka T G 9 (k. 162). Sąd przeprowadził zawnioskowane dowody ograniczając dowód z przesłuchania świadków J R (k.249), R W (k. 269-270), A S (k.358) powoda R S (k.442 - 445) W pozostałym zakresie dowodu ze świadków nie przeprowadził, gdyż świadek nie stawił się prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, Sąd postanowił o odstąpieniu od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tego świadka (św. M C ). W oparciu o przedstawione dowody Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Występując z roszczeniem skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – Areszt Śledczy w B i Skarbowi Państwa – Zakład Karny w S powód w pozwie wskazał okres za jaki domaga się zapłaty a to od 25.05.2005r za krzywdy doznane w Areszcie Śledczym w B i od 16.04.2007r do dnia wniesienia pozwu 08.02.2010r za krzywdy doznane w Zakładzie Karnym w S .Precyzując swoje roszczenie powód pismem z dnia 08.03.2010 (k -9) odpowiadając na pytanie sądu określił żądanie od Skarbu Państwa – Aresztu Śledczego w B kwotę 200.000 zł. W piśmie tym precyzując żądanie w stosunku do Aresztu Śledczego w B nie cofnął roszczenia w stosunku do Zakładu Karnego w S (k-9). W kolejnym piśmie z dnia 20.06.2010 – powód twierdząc iż nie jest osobą zaznajomioną z prawem, nie rozumie języka prawniczego wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wniosek powyższy Sąd uwzględnił. Profesjonalny pełnomocnik w piśmie z dnia 20.09.2010 określił w sposób jednoznaczny pozwane jednostki organizacyjne Skarbu Państwa podał podstawę faktyczną i prawną żądania powoda. Powód przebywał w Areszcie Śledczym w B od maja 2005r do miesiąca kwietnia 2007r. – od dnia 16 kwietnia 2007r do dnia 8 grudnia 2010r. przebywał w Zakładzie Karnym w S . Po opuszczeniu Zakładu Karnego zamieszkał z rodzicami B , a od 6 czerwca 2011r ponownie przebywa w Areszcie Śledczym w B . Pozwem powód obejmuje okres od dnia 25 maja 2005r do dnia 8.02.2010r. (k-4). Sąd zważył co następuje : Roszczenie powoda, który domagał się zadośćuczynienia z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych w postaci godności i prawa do intymności, za warunki bytowe podczas osadzenia 5 --- STRONA 6 --- oparte jest o treść art. 23 i 24 kc w zw. z art. 448 kc. Zgodnie z art. 24 kc każdemu czyje dobro osobiste zostało naruszone bezprawnym działaniem przysługuje uprawnienie do żądania zaniechania tego działania i usunięcia skutków naruszenia. Powyższa odpowiedzialność oparta jest na trzech przesłankach istnienia dobra osobistego , jego naruszenia oraz bezprawności działania. Ciężar udowodnienia pierwszych dwóch przesłanek odpowiedzialności obciąża powoda, natomiast trzecia przesłanka objęta jest wzruszanym domniemaniem prawnym. Jeżeli powód udowodni naruszenie dobra osobistego, sprawca naruszenia może zwolnić się z odpowiedzialności jak wykaże brak bezprawności działania. W tym miejscu wskazać należy, że jako podstawę faktyczną uzasadniającą żądanie pozwu, którą to podstawę faktyczną sąd z mocy art. 321 kpc jest związany, powód powołał : nadmierne przeludnienie, niezabudowane sanitariaty, ściany wilgotne i zagrzybiałe, ale bez wentylacji, nadmiernie wysoka temperatura latem, zbyt niska zimą, brak warunków utrzymania należytej higieny osobistej. Rozpoznając żądanie powoda w stosunku do każdej pozwanych jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa Sąd uznał, że wszystkie podniesione w stosunki do Skarbu Państwa w związku z osadzeniem powoda w jednostkach penitencjarnych odnoszą się zarówno do Aresztu Śledczego w B jak i Zakładu Karnego w S W Areszcie Śledczym w B powód przebywał od dnia 25 .05.2005r do dnia 15.04.2007roku. Pozwany ustosunkowując się do roszczeń powoda obejmujący ten okres zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia z powołaniem się na art. 442 kc w brzmieniu sprzed zmiany w 2007r w tym zakresie. Stosownie do treści art. 442 kc roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem tak trzech od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Zgodnie z uchwałą pełnego składu ICSN z dnia 17 lutego 2006roku III CZP 84/05 skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalania, czy zachodzą wszystkie inne przesłanki prawnomaterialne uzasadniające jego uwzględnienie, a ich badanie w takiej sytuacji staje się zbędne, (podobnie w wyroku SN z 11.08.2010r ICSK 653/09).Chwilą właściwą dla określenia początku trzyletniego biegu terminu przedawnienia jest moment „dowiedzenia się o szkodzie” gdy poszkodowany zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia wskazującego na fakt powstania szkody gdy ma świadomość doznanej szkody (uchwała składu 7 sędziów SN z 11 lutego1963r IIIPO 6/20 –OSNCP 1964/5/87, wyrok SN z 18.09.2000r III CKN 597/00 niepubl. ) Powód miał świadomość szkody już w czasie gdy przebywał w Areszcie Śledczym w B przed lutym 2007roku. Wtedy bowiem warunki socjalne miejsca pobytu w tym przeludnienie miały naruszać jego dobra osobiste. Przedawnienie skutkuje, tym że po upływie terminu ten przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia powołując się na upływ czasu. Roszczenie przedawnione nie może być zasądzone i przymusowo egzekwowane, a dłużnik zwolniony jest od ewentualnej odpowiedzialności zdarzenia występującego w przeszłości. W okolicznościach niniejszej sprawy uznanie zarzutu przedawnienia roszczenia powoda za okres sprzed 8 lutego 2007r nie narusza zdaniem orzekającego sądu zasad współżycia społecznego (art. 5 kc) co mogłoby nastąpić tylko w sytuacji usprawiedliwionej wyjątkowymi okolicznościami. W kontekście podniesionego zarzutu przedawnienia nie jest rzeczą obojętną ocena zachowania się powoda występującego z żądaniem udzielenia ochrony naruszonego dobra osobistego. W orzecznictwie ukształtowała się wykładnia art. 5 kc według której ten , kto sam naruszył zasady współżycia społecznego nie może powoływać się na nie, żądając udzielenia ochrony prawnej, ponieważ takie działanie stanowi nadużycie prawa podmiotowego. W przypadku powoda należy mieć na względzie to, że swoim zachowaniem skutkującym izolacją naruszył zasady współżycia społecznego a popełniając przestępstwo naruszył również normy prawa karnego które z kolei chroni określone dobra społeczne. 6 --- STRONA 7 --- W zakresie roszczeń nieprzedawnionych (dotyczących okresu 8.2.2007 – 8.2.2010 ) ocenie Sądu podlegało w kontekście przesłanek z art. 24 i art. 448 kc czy i w jakim stopniu naruszenie dóbr osobistych powoda miało miejsce, czy i jakiej krzywdy powód doznał, a także czy działanie pozwanego miało charakter zawiniony. W nieprzedawnionym okresie mieści się ponad 2 miesięczny pobyt powoda w Areszcie Śledczym w B oraz okres 2 lat i 10 miesięcy pobytu w Zakładzie Karnym w S . Odnosząc, żądanie powoda do przedstawionych przez pozwanego dokumentów obrazujących zasady i standardy panujące w Areszcie Śledczym w B ( k 87-113) należy stwierdzić, że powód miał zapewnione właściwe warunki socjalno – bytowe , respektowane były uprawnienia powoda w zakresie zapewnienia właściwych warunków higieny i warunków sanitarnych, Respektowane były prawa powoda do korzystania z opieki medycznej. Powód zresztą nigdy nie skarżył się na naruszenie swoich praw ani administracji jednostek, wychowawcy, sądu penitencjarnego (k-112).Nie bez znaczenia na ocenę warunków odbywania kary izolacyjnej w Areszcie Śledczym w Bytomiu miały przedstawione przez pozwanego sprawozdania sędziów penitencjarnych z wizytacji Aresztu Śledczego w B za okres 2003 (k-91) 2004r (k-95) 2005r (k-99) 2006r (k-103) 2007r (k-106) i każdorazowo pozytywną ocenę pracy wizytowanego Aresztu Śledczego w B . Wizytacja i końcowe oceny Aresztu uwiarygodniają składane przez Areszt Śledczy informacje oraz notatki które określają plan remontowy pomieszczeń, wygląd cel mieszkalnych, wykonanie tzw. kącików sanitarnych.(k-111). Oceniając żądanie powoda w aspekcie przedłożonych przez pozwanego dokumentów określających sytuację bytową osadzonych w Zakładzie Karnym w S Sąd stwierdził iż z dokumentów tych wynika, że w placówce tej przez okres wielu miesięcy 2007, 2008 i 2009r (k 178-181 ) występowało przeludnienie cel wynoszące 118, 124, 130 % . Powód przebywał w celach wraz z 3,4,9 i 16 osobami ( k. 157 i 158) w warunkach w których powierzchnia celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3m 2 (k 190-194). W odniesieniu się do zarzutów powoda na warunki pobyty w Zakładzie Karnym S pozwany nie złożył żadnych dokumentów obrazujących działanie tej placówki w kierunku wykonywania remontów cel mieszkalnych, zabudowy kącików sanitarnych, oceny sędziego penitencjarnego wizytującego tą jednostkę. Poprzestano na opisie działalności w realnym aspekcie działalności gospodarczej, medycznej, kulturalno oświatowej. Tym czasem „opis obyczajów” panujących w Zakładzie Karnym w S nie utrzymuje się w świetle zeznań świadków R W (k-269) A S (k - 358) oraz odpowiedzi na skargę powoda potwierdzająca słuszność pretensji powoda o dostępie do lekarza pierwszego kontaktu {pisma Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej z dnia 29 stycznia 2010r (k-126)}. Konkludując tę część rozważań w ramach okoliczności (z podstawy faktycznej wskazanej przez powoda) takich jak: pozostawanie przeludnieniu oraz występowanie w pomieszczeniach ścian zagrzybiałych, wilgotnych organizacji kącika sanitarnego uznać należało, że w Zakładzie karnym w S doszło do naruszenia godności i prawa do intymności oraz prawa do leczenia. Sąd uznał, że sam fakt nieprzestrzegania metrażu 3m 2 nie może stanowić podstawy odpowiedzialności Skarbu Państwa za naruszenie dóbr osobistych osadzonego, ale w tym konkretnym przypadku skumulowały się inne skutki postępowania takie jak: złe warunki sanitarne, bark prywatności przy korzystaniu z urządzeń sanitarnych, nie zapewnienie dostępu do pomocy medycznej które doprowadziły do naruszenia godności osobistej i były przejawem poniżającego traktowania. Pozwany nie wykazał żadnych działań celowo zmierzających do poprawy warunków mieszkalnych (remonty cel, pozyskiwanie pomieszczeń) i godził się z tym aby w jednej celi o powierzchni 11,33 m 2 w dniach od 20.03.2009r – 23.11.2009 przebywało 16 osób ( k-158). Do obowiązków Państwa należy zapewnienie godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Wymóg ten bezpośrednio wynika z art. 30, 40, 41 u. 4i artt.47 Konstytucji RP jak również z art. 10 u 1 ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego 7 --- STRONA 8 --- Paktu Praw Osobistych i Publicznych z dnia 19 grudnia 1966(*Dz.U.1977 Nr 38 poz. 167 i 169) a także z art. 3i8 u.1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 grudnia 1950r i ratyfikowanej w 1993r (Dz.U.1993 Nr 62 poz. 284). Każda osoba pozbawiona wolności winna bowiem być traktowana w sposób humanitarny, z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Powyższe nadrzędne zasady znalazły również odzwierciedlenie w przepisach Kodeksu Karnego Wykonawczego z dnia 6 czerwca 1997r (Dz.U. 1997 Nr 90 poz. 557 ze zm.) Dodatkowo warunki odbywania kary pozbawienia wolności regulują przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywanie kary pozbawienia wolności (DZ.U.Nr 152 , poz. 1493) i Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003r w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. (Dz.U.Nr 186 poz. 1820) W związku z powyższym stwierdzić należy , że powód w należyty sposób wykazał krzywdę oraz udowodnił roszczenie wskazane w pozwie i dalszych pismach procesowych, sam fakt odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności jest kara wystarczającą , zamieszkiwanie w warunkach takich jak zagrzybiałe pomieszczenia w których osadzeni nie maja możliwości zapewnienia sobie intymności jest niezgodna z obowiązującym porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Przepis art. 448§ 1 kc na który powód opiera żądanie majątkowe stanowi, że w razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu czyje dobro zostało naruszone odpowiednią sumę pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powoda doszło jedynie w okresie jego pobytu w Zakładzie Karnym w S za to naruszenie Skarb Państwa winien ponieść odpowiedzialność. Wysokość zadośćuczynienia nie może być funkcją subiektywnych odczuć osoby uprawnionej do jego otrzymania, a przy jej ustalaniu należy mieć na względzie wszystkie istniejące obiektywnie okoliczności a to ;ogólny poziom zamożności społeczeństwa, przyczyny dla których powód odbywał karę izolacyjną. Sąd uznał, że za adekwatne do doznanego przez powoda uszczerbku w jego dobrach osobistych należy uznać kwotę 3000 zł – jako odpowiednią. W rozumieniu art. 445§ 1 kc, a dalej idące żądanie powoda jako wygórowane oddalił. Należy mieć na uwadze to, że zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny a nie represyjny i powinno być traktowane jako mające w swej istocie charakter lub aspekt penalny. Jego funkcja polega na złagodzeniu negatywnych skutków doznań związanych z naruszeniem dóbr osobistych powoda. Mając powyższe na względzie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013r Sąd zasądził od pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w S kwotę 3.000 zł z odsetkami od daty wydania wyroku 9art. 481§1 kc). O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 102 kpc oraz na podstawie § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 .09.2002r w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszone przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Roszczenie powoda w kwocie przewyższającej 3000 zł i w stosunku do Aresztu Śledczego w B oddalił jako częściowo nienależnego i przedawnionego. 8