Postanowienie II C 1129/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2010 roku Sąd Okręgowy w Łodzi I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 1129/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2010 roku Sąd Okręgowy w Łodzi II Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodnicząca: Sędzia S.O. Sylwia Łopaczewska Protokolant: sekr. sąd. Sylwia Lewy po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 roku w Ł. na rozprawie sprawy z powództwa S. L. przeciwko Skarbowi Państwa –Sądowi Okręgowemu w Ł. o zapłatę kwoty 200.000,00 zł. 1. oddala powództwo; 2. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu na rzecz pozwanego kosztów procesu. Sygn. akt II C 1129/09 UZASADNIENIE --- STRONA 2 --- W pozwie z dnia 7 sierpnia 2009 roku S. L. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Ł., jako Sądu Penitencjarnego kwoty 200.000 złotych - tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż zgłoszone żądanie wynika ze szkody poniesionej na skutek odmowy udzielenia mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, w dniu 29 marca 2006r., w następstwie czego nie mógł zabezpieczyć mienia, które zostało rozkradzione i zdewastowane, po udarze, jaki przeszła w lipcu 2006r. jego matka, jak również zaopiekować się chorą, która przez dwa dni leżała w domu bez pomocy. [pozew k. 3-4] Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 roku Sąd Okręgowy zwolnił powoda od kosztów sądowych w sprawie w całości i oddalił wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. [postanowienie k. 10] W odpowiedzi na pozew z dnia 30 listopada 2009r. - Pozwany Skarb Państwa – Sąd Okręgowy w Ł., zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie podnosząc, iż powód nie wykazał żadnej z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa, wywodzonej z przepisów deliktowych, w szczególności związku przyczynowego i bezprawności działania. Brak jest również podstaw do przyznania powodowi zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną spowodowaniem szkody na osobie ( art. 444 k.c. i art. 445 k.c.), ani na skutek naruszenia dóbr osobistych ( art.448 k.c.) W szczególności powód nie wykazał bowiem, aby miało miejsce zawinione naruszenie dobra osobistego chronionego prawem. Ponadto działanie w ramach porządku prawnego tj. dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, stanowi okoliczność wyłączającą bezprawność naruszenia. Z kolei w przypadku szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia, art. 417 ze zn.1 par.2 k.c. przewiduje, że jej naprawienia można żądać dopiero po stwierdzeniu, we właściwym postępowaniu, jego niezgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie przesłanka bezprawności, powoływanego przez powoda postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 marca 2006r. w sprawie VI Kow 137/06/Pr, nie została wykazana, jak również powód, nie przedstawił stosownego orzeczenia, które mogłoby stanowić podstawę do uznania, że zachowanie pozwanego było sprzeczne z prawem. Pozwany podniósł również zarzut przedawnienia roszczeń z tytułu odszkodowania za doznaną krzywdę, objętych dyspozycją art. 448 k.c., związanych z bezprawnym działaniem funkcjonariuszy państwowych oraz roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, które ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, co wynika z art. 445 par.1 zd.1 k.c., w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 sierpnia 2007r. Powód powziął wiadomość o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia najpóźniej w lipcu 2006r., a zatem pozew został wniesiony po upływie trzyletniego terminu przedawnienia. [odpowiedź na pozew k. 28-33] Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 roku Sąd Okręgowy w Ł. oddalił kolejny wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. [postanowienie k. 56] W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2009 roku powód rozszerzył żądanie pozwu wywodząc, że powództwem obejmuje okres od 29 marca 2006r. do 4 sierpnia 2009r., w którym 7 – kronie Sąd Okręgowy w Ł. odmówił mu udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności, w sprawach o sygn. akt VI Kow 137/06/Pr, VI Kow 1289/06/Pr., VI --- STRONA 3 --- Kow 625/07, VI Kow 701/07, VI Kow 868/07/Pr, VI Kow 617/08/Pr, VI Kow 1131/09/Pr [pismo procesowe k. 64] W piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2009 roku powód rozszerzył żądanie pozwu za kolejny okres od 4 sierpnia 2009r. do dnia 25 listopada 2009r., kiedy zapadło postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. w sprawie VI Kow 26341/09/wz, w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia. [pismo procesowe k. 66] W piśmie procesowym, złożonym na rozprawie w dniu 12 marca 2010 roku, odpowiadając na rozszerzenie przez powoda faktycznej podstawy żądania, pozwany podtrzymał stanowisko co do oddalenia powództwa, wywodząc, że wszystkie wymieniane przez powoda orzeczenia posiadają przymiot prawomocności, a część z nich została poddana kontroli instancyjnej przez Sąd Apelacyjny w Ł., który nie znalazł podstaw do ich zmiany, ani uchylenia. Ponadto podniósł, iż warunkowe przedterminowe zwolnienie z reszty kary pozbawienia wolności jest wyjątkiem od zasady odbycia kary w całości, jak ją orzeczono w wyroku skazującym. Tylko przekonanie sądu, powzięte na podstawie analizy przesłanek przewidzianych w art. 77 par.1 k.k., że skazany będzie w przyszłości przestrzegał prawa mimo niewykonania kary w całości, uzasadnia odstąpienia od tej zasady. [pismo procesowe k. 94-97] Postanowieniem z dnia 12 marca 2010 roku Sąd Okręgowy w Ł. oddalił kolejny wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. [postanowienie k. 98] Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: S. L. odbywa karę pozbawienia wolności od dnia 27 października 2004r. [niesporne] W dniu 17 stycznia 2006 roku powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z wnioskiem o udzielnie przerwy w karze, z uwagi na tragiczną sytuację rodzinną - materialną, zdrowotną i bytową, związaną z chorobą córki i konkubiny .[ wniosek k. 2 załączonych akt sprawy VI Kow 137/06/Pr ] W dniu 23 lutego 2006r., na zrządzenie Sędziego Przewodniczącego VI Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Ł., zostało sporządzone sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., przez społecznego kuratora sądowego Sądu Rejonowego w Pabianicach, w którym ustalono, że skazany jest właścicielem 3 – hektarowego gospodarstwa rolnego. Na terenie zabudowań mieszkalnych zamieszkiwała jego konkubina L. O. wraz z 9 – letnią córką oraz matka powoda, 78 letnia H. L. Stan budynków był zły i stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników. Stwierdzone zaniedbania miały charakter wieloletni. Matka skazanego została uznana za osobę trwale niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolną do samodzielnej egzystencji, utrzymywała się ze świadczenia z (…) w kwocie około 800 zł. na kwartał. Konkubina S. L. – L.O. nie pracowała, zajmowała się wychowaniem córki – K., obie utrzymywały się ze świadczeń z pomocy społecznej w łącznej wysokości około 1.000 zł. miesięcznie. Wg świadczenia matki K. O. cierpi na epilepsję, stwierdzono u niej niepełnosprawność w okresie od 1998r. do 1 marca 2007r. L. O. skarżyła się na stan zdrowia wywołany skutkami wypadku samochodowego, jakiemu uległa w maju 2004r. Wg opinii pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej skazany posiadał poważne problemy alkoholowe – nadużywanie bez cech uzależnienia, a będąc pod wypływem alkoholu zachowywał się agresywnie. We wnioskach wywiadu wskazano, że sytuacja materialna i rodzinna skazanego uzasadniała udzielnie przerwy w odbywaniu kary, o ile wykorzysta ją --- STRONA 4 --- zgodnie z przeznaczeniem i zachowa abstynencję alkoholową. [sprawozdanie z wywiadu k. 23-25 załączonych akt sprawy VI Kow 137/06/Pr ] Postanowieniem z dnia 29 marca 2006r. w sprawie VI Kow 139/06/Pr, Sąd Okręgowy w Ł., na podstawie art. 153 par. 2 k.k.w., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicsch z dnia 24 lipca 2002r. sygn. akt II K 315/02, uznając, że sytuacja rodzinna, na którą powołuje się skazany nie wymaga jego bezwzględnej obecności w domu. [ postanowienie k. 50 załączonych akt sprawy VI Kow 137/06/Pr ] Postanowieniem z dnia 10 maja 2006r. w sprawie II A Kzw 282/06 Sąd Apelacyjny w Ł., po rozpoznaniu zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 marca 2006r. w sprawie VI Kow 139/06/Pr, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. [ postanowienie k. 66-67 załączonych akt sprawy VI Kow 137/06/Pr ] W dniu 4 sierpnia 2006r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z kolejnym wnioskiem o udzielnie przerwy w karze, z uwagi chorobę matki wywołaną udarem mózgu do którego doszło w dniu 20 lipca 2006r . W uzasadnieniu podniósł, że jego matka jest sparaliżowana i przebywa w szpitalu w T., zaś S. L. jest jedynym żywicielem rodziny, a jego narzeczona L. O. nie jest w stanie zaopiekować się chorą, gdyż sama wymaga pomocy, ze względu na swój stan zdrowia. Ponadto zabudowania gospodarcze wymagają remontu, zwłaszcza naprawy dachu. [wniosek k. 2- 3 załączonych akt sprawy VI Kow 1289/06/Pr ] W dniu 22 sierpnia 2006r., na zrządzenie Sędziego Przewodniczącego VI Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w Ł., zostało sporządzone sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., przez zawodowego kuratora Sądu Rejonowego w Pabianicach, w którym ustalono, że gospodarstwo rolne skazanego nie jest użytkowane. Na terenie zabudowań mieszkalnych zamieszkiwała jego konkubina L. O. wraz z dziećmi oraz matka powoda, Pani H. L.. Stan techniczny budynków mieszkalnych był bardzo zły. Konkubina S. L. – L. O. wraz z córką utrzymywały się ze świadczeń z pomocy społecznej w łącznej wysokości około 1.300 zł. miesięcznie. Matka skazanego została uznana za osobę trwale niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolną do samodzielnej egzystencji, utrzymywała się z renty kwartalnej z (…) w kwocie około 800 zł. W okresie od 21 lipca 2006r. do 7 sierpnia 2006r. H. L. była hospitalizowana na Oddziale Wewnętrznym Szpitala w T., z rozpoznaniem udaru mózgu z porażeniem połowicznym prawostronnym i afazją sensomotoryczną. Po wypisaniu ze szpitala, opiekę na chorą sprawowały L. O. ze swoją koleżanką M. K. Jednocześnie konkubina powoda czyniła starania o umieszczenie jego matki w całodobowym Domu Pomocy Społecznej. L. O. oświadczyła, że z chwilą umieszczenia H. L. w placówce opiekuńczej, zamierza się wymeldować z domu powoda i zamieszkać w swoim mieszkaniu w Ł. Wyraziła obawę przed nadużywaniem przez S.L. alkoholu po opuszczeniu placówki penitencjarnej i przeznaczaniem na ten cel renty matki, zamiast sprawowania nad nią opieki. Stwierdziła, że sama nie wymaga pomocy ze strony skazanego, zaś do momentu umieszczenia H. L. w DPS jest w stanie zapewnić chorej opiekę. Zgłosiła obawę o własne życie i zdrowie ze strony S. L. Pracownicy GOPS potwierdzili fakt sprawowania należytej opieki przez L. O. nad matką powoda, ponadto co drugi dzień w miejsca zamieszkania chorej przechodził pracownik opieki społecznej. Ponadto powtórzone zostały informacje o skłonnościach powoda do nadużywania alkoholu i agresji pod jego wpływem, wobec najbliższych członków rodziny. We wnioskach końcowych z wywiadu wskazano, że powód przypuszczalnie nie zapewni matce należytej opieki. [sprawozdanie z wywiadu k. 15-17 załączonych akt sprawy VI Kow 1289/06/Pr ] Postanowieniem z dnia 4 września 2006r. w sprawie VI Kow 1289/06/Pr, Sąd Okręgowy w Ł., na podstawie art. 153 par. 2 k.k.w., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w --- STRONA 5 --- Pabianicach z dnia 22 lutego 2006r. sygn. akt II K 283/05, uznając, że sytuacja rodzinna, na którą powołuje się skazany, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. [ postanowienie k. 24 załączonych akt sprawy VI Kow 1289/06/Pr ] Postanowieniem z dnia 15 listopada 2006r. w sprawie II AKzw 709/06 Sąd Apelacyjny w Ł., po rozpoznaniu zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 4 września 2006r. w sprawie VI Kow 1289/06/Pr, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. [ postanowienie k. 50-51 załączonych akt sprawy VI Kow 1289/06/Pr ] W 2006r., ówczesna konkubina powoda L. O., sprawowała opiekę nad jego matką i gospodarstwem rolnym położonym w miejscowości G. W lipcu 2006r. H. L. przeszła udar mózgu z porażeniem połowicznym prawostronnym i afazją sensomotoryczną. W okresie od 21 lipca 2006r. do 7 sierpnia 2006r. Honorata L. była hospitalizowana na Oddziale Wewnętrznym Szpitala (…) w T. Po wypisaniu ze szpitala, opiekę na chorą, w warunkach domowych, sprawowały L. O. z sąsiadką M.K.. Systematycznie przychodzili też pracownicy opieki Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej [niesporne; zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100-102; zaświadczenie k. 38 załączonych akt sprawy VI Kow 868/07/Pr ] Podczas nieobecności powoda spowodowanej osadzeniem w zakładzie karnym, L.O. związała się z M. M., który w sierpniu 2006r. zamieszkał wraz z nią, bez zgody powoda, w domu stanowiącym współwłasność S. L. i jego matki, w G. L.O. wyprowadziła się z domu powoda w grudniu 2006r. Powód podejrzewa L. O. i jej konkubenta M.M. o to, że dopuścili się na jego szkodę kradzieży mienia zgromadzonego na terenie posesji w G. L.O. temu zaprzeczała, utrzymując, że wyprowadzając się, zabrała tylko przedmioty stanowiące jej własność. Postępowanie w tej sprawie, zostało umorzone. Powód obwinia również te osoby o zwlekanie z udzieleniem H. L. pomocy bezpośrednio po udarze, w tej sprawie złożył także doniesienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. [ zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100-102] Od 10 stycznia 2007r. do czerwca 2007r. matka powoda przebywała w Niepublicznym ZOZ-ie „(…)” w Ł., a następnie umieszczona została w Domu Pomocy Społecznej w Ł. [ niesporne, zaświadczenie k.34 załączonych akt sprawy VI Kow 868/07/Pr ] W dniu 11 lutego 2007r. S. L. udzielił krewnym ze strony matki – H. i R.Małżonkom B., upoważnienia do zabezpieczenia gospodarstwa rolnego w G. przed kradzieżą oraz sprawowania pieczy nad jego majątkiem. [kopia upoważnienia k. 29 załączonych akt sprawy VI Kow 868/07/Pr; zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100-102] W lutym 2007r. L.O. zabrała z posesji powoda samochód marki Ż., utrzymując, że stanowił on jej własność. Powód uznał to za kradzież i zgłosił ten czyn do prokuratury. [ zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100-102] W dniu 17 kwietnia 2007r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z kolejnym wnioskiem o udzielnie przerwy w karze, z uwagi chorobę matki wywołaną przebytym udarem mózgu i koniecznością sprawowania opieki na chorą oraz zabezpieczenia zabudowań gospodarskich przed zniszczeniem i dalszym rozkradaniem .[wniosek k. 2- 3 załączonych akt sprawy VI Kow 625/07/Pr] Zarządzeniem Sędziego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 kwietnia 2007r. w sprawie VI Kow 625/07/Pr, wniosek skazanego o udzielnie przerwy w wykonaniu kary , na podstawie art. 6 par.3 k.k.w., został pozostawiony bez rozpoznania, wobec uznania, że S. L. oparł swój --- STRONA 6 --- kolejny wniosek na tej samej podstawie faktycznej, jak we wniosku będącym przedmiotem rozpoznania w sprawie VI Kow 1289/06/Pr. [zarządzenie k. 6 załączonych akt sprawy VI Kow 625/07/Pr] Postanowieniem z dnia 14 maja 2007r. Sąd Okręgowy w Ł., po rozpoznaniu skargi S. L. na zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 kwietnia 2007r. w sprawie VI Kow 625/07/Pr, utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. [ postanowienie k. 13 załączonych akt sprawy VI Kow 625/07/Pr ] W dniu 2 maja 2007r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z kolejnym wnioskiem o udzielnie przerwy w karze, z uwagi na konieczność uregulowania spraw majątkowych związanych z przepisaniem na niego części nieruchomości stanowiącej własność jego matki oraz potrzebą sprawowania opieki na chorą matką i zabezpieczenia zabudowań gospodarskich przed zniszczeniem. [ wniosek k. 2 załączonych akt sprawy VI Kow 701/07/Pr] Zarządzeniem Sędziego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 7 maja 2007r. w sprawie VI Kow 701/07/Pr, wniosek skazanego o udzielnie przerwy w wykonaniu kary , na podstawie art. 6 par.3 k.k.w., został pozostawiony bez rozpoznania, wobec uznania, że S. L. oparł swój wniosek na tej samej podstawie faktycznej, jak we wniosku będącym przedmiotem rozpoznania w sprawie VI Kow 1289/06/Pr. [zarządzenie k. 5 załączonych akt sprawy VI Kow 701/07/Pr] Postanowieniem z dnia 17 maja 2007r. Sąd Okręgowy w Ł., po rozpoznaniu skargi S. L. na zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 7 maja 2007r. w sprawie VI Kow 701/07/Pr, utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. [postanowienie k. 14 załączonych akt sprawy VI Kow 701/07/Pr ] W dniu 4 czerwca 2007r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z kolejnym wnioskiem o udzielnie przerwy w karze, z uwagi na konieczność sprawowania opieki na chorą matką i zabezpieczenia zabudowań gospodarskich przed zniszczeniem po wyprowadzeniu się stamtąd jego konkubiny. W uzasadnieniu podniósł, że stan zdrowa jego matki znacznie się pogorszył, od momentu udaru była poddawana trzykrotnej hospitalizacji, a powrót chorej do zdewastowanego i zaniedbanego domu jest niemożliwy. [ wniosek k. 2- 4 załączonych akt sprawy VI Kow 868/07/Pr ] W dniu 5 lipca 2007r., zostało sporządzone sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., przez zawodowego kuratora Sądu Rejonowego w Pabianicach, w którym ustalono, że skazany jest współwłaścicielem w ¼ części 3 – hektarowego gospodarstwa rolnego, zaś ¾ stanowią własność jego matki 79 letniej H. L. L. O. wraz z córką K. wyprowadziła się z posesji w końcu grudnia 2006r., została wymeldowana z dniem 7 lutego 2007r. Stan budynków gospodarczych i mieszkalnych był zły, zaś stwierdzone zaniedbania miały charakter wieloletni. Nieogrzewane pomieszczenia były zawilgocone i zagrzybione, remontu wymagało pokrycie dachu, w pomieszczeniach panował bałagan, odcięta została energia elektryczna, zdekompletowana instalacja CO i wodociągowa. Matka skazanego została uznana za osobę trwale niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolną do samodzielnej egzystencji, utrzymywała się ze świadczenia z (…) w kwocie około 830 zł. na kwartał. Od stycznia 2007r. do 30 czerwca 2007r., po przebytym udarze mózgu, została umieszczona w ZOL w Ł., a następnie umieszczona do DPS w Ł. Jej pobyt w ośrodku finansowany był przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w R. Opinia sąsiedzka dotycząca skazanego była zróżnicowana, z przewagą negatywnej, z powodu zachowań agresywnych pod wpływem alkoholu. --- STRONA 7 --- Zabezpieczenia mienia skazanego podjęli się H. i R. małżonkowie B. , będący jego rodziną ze strony matki. Przeprowadzili remont dachu nad werandą i rozpoczęli porządkowanie posesji. We wnioskach końcowych z wywiadu wskazano, że sytuacja materialna skazanego uzasadniała udzielnie mu przerwy w odbywaniu kary, o ile wykorzysta ją zgodnie z przeznaczeniem i zachowa abstynencję alkoholową, natomiast z uwagi na stan techniczny budynku mieszkalnego, próba sprawowania opieki na chorą matką przez S. L. w warunkach domowych nie jest możliwa [sprawozdanie z wywiadu k. 53-55 załączonych akt sprawy VI Kow 868/07/Pr ] Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2007r. w sprawie VI Kow 868/07/Pr, Sąd Okręgowy w Ł., na podstawie art. 153 par. 2 k.k.w., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i n. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. Śródmieścia w Ł. z dnia 1 lutego 2006r. sygn. akt V K 925/05, uznając, że obecność skazanego nie jest niezbędna do pomocy rodzinie, w sytuacji, gdy jego matka ma zapewnioną należytą opiekę w ośrodku pomocy społecznej, zaś przeprowadzenie ewentualnego remontu zabudowań mieszkalnych i gospodarczych wymaga znacznych środków finansowych, a skazany nie wykazał, że po opuszczeniu zakładu karnego będzie miał zapewnioną pracę. Ponadto na decyzję wpłynęła również negatywna opinia skazanego w miejscu zamieszkania, uzależnienie od alkoholu, jego postawa i zachowanie przed popełnieniem przestępstw oraz działanie w warunkach recydywy. [ postanowienie k. 59 – 60 załączonych akt sprawy VI Kow 868/07/Pr ] Postanowieniem z dnia 31 października 2007r. w sprawie II AKzw 598/07 Sąd Apelacyjny w Ł., po rozpoznaniu zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 30 sierpnia 2007r. w sprawie VI Kow 868/07/Pr, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. [ postanowienie k. 81 załączonych akt sprawy VI Kow 868/07/Pr ] Małżonkowie B., którzy mieli zabezpieczyć mienie powoda, również, w jego ocenie okazali się ludźmi niegodnymi zaufania, bowiem dopuścili się kradzieży na szkodę S. L., a także, przyczynili się do dalszego zdewastowania pomieszczeń mieszkalnych. Na żądanie powoda, zwrócili mu część zabranych przedmiotów. [ zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100- 102] W grudniu 2007r. S. L. zwrócił się z prośbą o pomoc w zabezpieczeniu mienia do swojej koleżanki G. Z., z którą od tego czasu jest związany uczuciowo. G. Z. podjęła się opieki nad majątkiem powoda i jego matki w G., zabezpieczyła dach, który przeciekał, zabezpieczyła dom mieszkalny przed kradzieżami. [ zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100- 102] W dniu 25 kwietnia 2008r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z kolejnym wnioskiem o udzielnie przerwy w karze, z uwagi na sytuację rodzinną, w szczególności konieczność sprawowania opieki nad konkubiną G.Z., zawarcie z nią związku małżeńskiego, spłacenie zadłużenia i zabezpieczenia zabudowań gospodarskich przed zniszczeniem. [ wniosek k. 2- 4 załączonych akt sprawy VI Kow 617/08/Pr ] W dniu 1 lipa 2008r., w wykonaniu postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 czerwca 2008r., zostało sporządzone sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., przez kuratora specjalistę Sądu Rejonowego w Pabianicach, w którym ustalono, że matka powoda H. L., od ponad 2 lat przebywa w DPS w Ł., po udarze mózgu. Od długiego okresu posesja powoda położona w miejscowości G., przy ul. L. (…), była niezamieszkana. Zabudowania były zaniedbane, a dom wymagał gruntowanego remontu. Pomieszczenia mieszkalne nosiły ślady zalania, brak było energii elektrycznej, urządzenia wodociągowe – niesprawne. Sprzęty gospodarstwa domowego były zniszczone, jednak we wnętrzu panował --- STRONA 8 --- względy porządek, a pomieszczenia domu w miarę dobrze zabezpieczone przed kradzieżą. Budynki gospodarcze natomiast nosiły ślady włamań. Od grudnia 2007r. posesją opiekowała się konkubina powoda G.Z., na stałe zamieszkująca w Ł. W gospodarstwie powoda bywała w weekendy i systematycznie porządkowała dom. Dzięki jej obecność kradzieże już się nie zdarzały. Oboje z S. L. planowali wspólną przyszłość i remont zabudowań w których zamierzali zamieszkać w przyszłości. Rodzina skazanego, która poprzednio miała zająć się dobytkiem S. L., doprowadziła do zniszczeń i na żądanie powoda osoby te wyprowadziły się z domu. [sprawozdanie z wywiadu k. 24-25 załączonych akt sprawy VI Kow 617/08/Pr ] Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2008r. w sprawie VI Kow 617/08/Pr, Sąd Okręgowy w Ł., na podstawie art. 153 par. 2 k.k.w., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 1 roku 4 miesięcy, 4 lat 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. Widzewa w Ł. z dnia 18 października 2007r. x 2 sygn. akt IV K 277/07 x 2, uznając, że obecność skazanego nie jest niezbędna do pomocy rodzinie, w sytuacji, gdy jego matka ma zapewnioną opiekę w ośrodku pomocy społecznej, a gospodarstwo rolne znajduje się pod systematyczną opieką jego konkubiny, z którą związek małżeński może zawrzeć w zakładzie karnym. Ponadto na decyzję wpłynęło również uzależnienie skazanego od alkoholu i jego postawa znamionująca się działaniem w warunkach powrotu do przestępstwa, co poddaje w wątpliwość, czy ewentualna przerwa w karze zostanie wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem oraz, czy będzie on przestrzegał porządku prawnego. [ postanowienie k. 31 – 32 załączonych akt sprawy VI Kow 617/08/Pr ] W dniu 2 kwietnia 2009r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z kolejnym wnioskiem o udzielnie przerwy w karze, z uwagi potrzebę poddania zabudowań gospodarskich i mieszkalnych remontowi oraz objęcia opieką sparaliżowanej matki. [ wniosek k. 2- 3 załączonych akt sprawy VI Kow 1131/09/Pr ] W dniu 16 czerwca 2009r., w wykonaniu postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 26 maja 2009r., zostało sporządzone sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., w miejscu zamieszkania jego konkubiny G. Z., w Ł., przez kuratora Sądu Rejonowego dla Ł. Widzewa w Ł., w którym ustalono, że G. Z. pracuje jako szwaczka i zarabia od 1.200 zł. do 1.400 zł. miesięcznie oraz otrzymuje alimenty na dwoje dzieci w łącznej wysokości 500 zł. miesięcznie. Zadeklarowała konieczność remontu zajmowanego mieszkania i w tym zakresie liczyła na pomoc powoda, który obiecał sprzedać 1 ha ziemi, odziedziczonej w miejscowości G. po adopcyjnych rodzicach. Matka powoda przebywała w Domu Starców w Ł. [sprawozdanie z wywiadu k. 22-23 załączonych akt sprawy VI Kow 1131/09/Pr ] W dniu 16 czerwca 2009r., w wykonaniu postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 26 maja 2009r., zostało sporządzone sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., przez kuratora Sądu Rejonowego w Pabianicach, w miejscowości G., przy ul. L. (…), w którym ustalono, że przedmiotowa posesja, stanowiąca współwłasność skazanego i jego matki, jest do długiego czasu niezamieszkała. Od grudnia 2007r. posesją opiekowała się konkubina powoda G.Z., na stałe zamieszkująca w Ł.. W gospodarstwie powoda bywała w okresie letnim w weekendy, a zimą raz w miesiącu i systematycznie porządkowała oraz zabezpieczała nieruchomość. Oboje ze skazanym planowali wspólną przyszłość, zawarcie związku małżeńskiego i generalny remont zabudowań w których zamierzali zamieszkać w przyszłości. Zabudowania były w złym stanie technicznym, narastającą dewastację pomieszczeń powodowały zalania z niesprawnej instalacji wodociągowej i grzewczej, dom wymagał generalnego remontu. G. Z. oświadczyła, że jest jedyną osoba wykazującą czynne zainteresowanie stanem nieruchomości powoda, jednak jej zła sytuacja materialna nie pozwala na przeprowadzenie niezbędnych remontów, podczas, gdy --- STRONA 9 --- skazany byłby w stanie wiele prac wykonać we własnym zakresie. [sprawozdanie z wywiadu k. 25-26 załączonych akt sprawy VI Kow 1131/09/Pr ] Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2009r. w sprawie VI Kow 1131/09/Pr, Sąd Okręgowy w Ł., na podstawie art. 153 par. 2 k.k.w., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 4 lat 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. Widzewa w Ł. z dnia 18 października 2007r., sygn. akt IV K 277/07, uznając, że obecność skazanego nie jest niezbędna do pomocy rodzinie, w sytuacji, gdy jego matka ma zapewnioną opiekę w ośrodku pomocy społecznej, a gospodarstwo rolne znajduje się pod systematyczną opieką jego konkubiny, która wspólnie z synami przeprowadza na posesji skazanego prace porządkowe i zabezpieczające. Ponadto na decyzję wpłynęła również jego postawa znamionująca się wielokrotnym popełnianiem przestępstw, co sprawia, że zachodzi uzasadniona obawa, czy ewentualna przerwa w karze zostanie wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem oraz, czy będzie on przestrzegał porządku prawnego pozostając na wolności. [ postanowienie k. 4 załączonych akt sprawy VI Kow 1131/09/Pr ] Postanowieniem z dnia 21 października 2009r. w sprawie II AKzw 669/09 Sąd Apelacyjny w Ł., po rozpoznaniu zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 4 sierpnia 2009r. w sprawie VI Kow 1131/09/Pr, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. [ postanowienie k. 69 załączonych akt sprawy VI Kow 1131/09/Pr ] W dniu 25 sierpnia 2009r. powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Ł. z wnioskiem o udzielnie warunkowego przedterminowego zwolnienia, z uwagi na konieczność pomocy konkubinie, która ze względu na swój stan zdrowia nie powinna pracować, ale jest do tego zmuszona z powodu potrzeby zapewnienia utrzymania sobie i swoim 2 małoletnim synom, a ponadto ze względu na konieczność poddania zabudowań gospodarskich i mieszkalnych remontowi oraz ich zabezpieczenia przed dalszą kradzieżą. [ wniosek k. 2 załączonych akt sprawy VI Kow 2634/09/wz ] W dniu 9 września 2009r., do akt sprawy wpłynęła opina o skazanym, w której jego dotychczasową postawę i zachowanie w warunkach izolacji penitencjarnej oceniono, jako nieodpowiednie. Z opinii tej wynikało, że skazany był wielokrotnie karany dyscyplinarnie, kilkakrotnie też nagradzany regulaminowo, zdemoralizowany w znacznym stopniu, mało podatny na oddziaływanie wychowawcze, dobrze przystosowany do warunków izolacji, w stosunku do przełożonych najczęściej obojętny, często przyjmuje postawy skargowe, potrafi być arogancki i wulgarny. Biorąc pod uwagę powyższe, jak również w szczególności bezkrytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa, brak sprecyzowanych planów odnośnie podjęcia pracy zarobkowej na wolności, warunki osobiste ( uzależnienie od alkoholu ), powroty do przestępstwa, prognoza kryminologiczno – społeczna została uznana za negatywną. [opinia k. 6 – 7 załączonych akt sprawy VI Kow 2634/09/wz ] Postanowieniem z dnia 25 listopada 2009r. w sprawie VI Kow 2634/09/wz, Sąd Okręgowy w Ł., na podstawie art. 77 par.1 k.k., art. 78 par.2 k.k. i art. 161 par.1 k.k.w., odmówił S. L. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności, uznając, że, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, cele kary wobec skazanego nie zostały jeszcze osiągnięte. [ postanowienie k. 17 załączonych akt sprawy VI Kow ] Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010r. w sprawie II AKzw 72/10 Sąd Apelacyjny w Ł., po rozpoznaniu zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 25 listopada 2009r. w sprawie VI Kow 2634/09/wz, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. [ postanowienie k. 445 załączonych akt sprawy VI Kow 2634/09/wz] --- STRONA 10 --- Postanowieniem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 3 lutego 2010r. w sprawie I Ns 305/09, na wniosek S. L., matka powoda, H. L., została całkowicie ubezwłasnowolniona. [ zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100-102] Przed osadzeniem powód utrzymywał się z prac rozbiórkowych oraz prowadził gospodarstwo ogrodnicze. Nadużywał alkoholu, ale nie leczył się odwykowo, nie wyraził również zgody na terapię w warunkach izolacji penitencjarnej. Bywał agresywny, ale tylko w stosunku do ludzi, którzy byli mu winni pieniądze, nie wobec najbliższych. Zdarzało się natomiast, że jego ówczesna konkubina, L. O., prowokowała z nim awantury, interweniowała wtedy policja. Kiedy czynił kolejne starania o uzyskanie przerwy w karze, nie miał pomysłu na to, kto miałby sprawować stał opiekę na jego matką. Wcześniej, w 2006r. umówił się z pielęgniarką, która bezpośrednio po udarze miała podjąć się opieki nad chorą, ale do tego nie doszło, bo skazany nie otrzymał przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. [zeznania powoda k. 103 w zw z k. 100-102] Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach załączonych postępowań przed Sądem Okręgowym w Ł. VI Wydziałem Penitencjarnym oraz zeznaniach powoda. Okoliczności faktyczne nie były w istocie między stronami sporne. Spór dotyczył raczej ich interpretacji w świetle zasadności lub bezzasadności roszczeń powoda. Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań zgłoszonych świadków, uznając, iż wobec bezspornego charakteru okoliczności faktycznych, ich przeprowadzenie było niecelowe i zmierzałoby wyłącznie do przedłużenia postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo, jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Dochodzone w niniejszym postępowaniu roszczenie o zapłatę kwoty 200.000 złotych tytułem zadośćuczynienia powód wywodzi z siedmiokrotnej odmowy udzielenia mu przez Sąd Okręgowy w Ł. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności oraz odmowy warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności. Przedmiotowe prawomocne postanowienia zapadły w okresie od 29 marca 2006r. do 25 listopada 2009r. Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw zmieniała art. 417 k.c. Z uwagi na treść art. 5 w/w ustawy w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 417 k.c. w brzmieniu aktualnym. Podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa, jako szczególnej państwowej osoby prawnej stanowi art. 417 k.c. Powołany przepis przyjmuje, że przesłanką odpowiedzialności jest wykonywanie władzy publicznej niezgodnie z prawem, co oznacza, że wykonującemu władzę publiczną - bez względu na sposób i formę działania - można postawić zarzut działania z naruszeniem prawa. Za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej odpowiada ta osoba prawna, z którą związana jest jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna wykonująca uprawnienia władzy publicznej. Odpowiedzialność na podstawie art. 417 k.c. odnosi się wyłącznie do szkód wyrządzonych niezgodnym z prawem działaniem lub zaniechaniem przy wykonywaniu władzy publicznej przez Skarb Państwa. Chodzi zatem o wszelkie czynności związane z wykonywaniem imperium, a więc zarówno czynności faktyczne, jak i indywidualne --- STRONA 11 --- rozstrzygnięcia podjęte przy zachowaniu określonej procedury. Nie można mieć wątpliwości, iż do sfery imperium państwa należy stosowanie środków przymusu związanych z wykonywaniem kary pozbawienia wolności czy też tymczasowego aresztowania. Podstawową przesłanką odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem przy wykonywaniu zadań z zakresu władzy publicznej jest ich bezprawność ujęta zarówno w art. 77 ust. 1 Konstytucji, jak i w art. 417 k.c. w formule „niezgodne z prawem” . Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 grudnia 2001 r., SK 18/2000, wyjaśniając pojęcie „niezgodne z prawem” użyte w art. 77 ust. 1 Konstytucji, skłania się ku ścisłemu ujmowaniu tego pojęcia, rozumiejąc je jako „zaprzeczenie zachowania uwzględniającego nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej” . Chodzi tu zatem o niezgodność z konstytucyjnie rozumianymi źródłami prawa, czyli Konstytucją, ustawami, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi oraz rozporządzeniami, a po 1 maja 2004 roku walor prawa stosowanego w Polsce ma dorobek prawny Wspólnoty Europejskiej i prawa stanowione przez Unię Europejską. Normy te mają pierwszeństwo w razie kolizji z normami zawartymi w ustawach RP, rozporządzeniach, czy aktach prawa miejscowego. Wśród przesłanek konstytuujących obowiązek odszkodowawczy nie występuje wina. [tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 2002 roku I CKN 581/99, OSNC 2002 nr 10 poz. 128] . Jest to więc odpowiedzialność na zasadzie ryzyka (Z. Radwański: Odpowiedzialność odszkodowawcza , s. 14). Dla przyjęcia odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 417 k.c. nie ma znaczenia formalny status osoby będącej sprawcą szkody, lecz charakter i rodzaj podejmowanych przez nią czynności, jako związanych z wykonywaniem władzy publicznej mieszczącej się w obszarze kompetencji danej instytucji. Nie ma więc potrzeby ustalania osoby bezpośredniego sprawcy szkody, lecz wystarczy ustalenie istnienia związku między wykonywaniem władzy publicznej, czyli funkcjonowaniem danej instytucji i szkodą. Jeżeli szkoda wynikła jedynie przy okazji (sposobności) wykonywania władzy publicznej, to związek funkcjonalny z reguły nie istnieje. Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 417 k.c. jest szkoda w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., czyli obejmująca straty oraz utracone korzyści, które poszkodowany mógł osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono Pojęcie szkody powinno być rozumiane w sposób przyjęty na gruncie prawa cywilnego jako tej gałęzi prawa, w której usytuowane są przepisy konkretyzujące mechanizm funkcjonowania odpowiedzialności odszkodowawczej. Należy w konsekwencji przyjąć, że chodzi tu o każdy uszczerbek w prawnie chronionych dobrach danego podmiotu, zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym. Nie można zatem wykluczyć odpowiedzialności władzy publicznej z tytułu naruszenia dóbr osobistych obywatela, w tym także możliwości podniesienia przez pokrzywdzonego roszczeń z tytułu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę niemajątkową. Przez szkodę rozumie się nie tylko szkodę majątkową, ale także i szkodę niematerialną (uszczerbek niematerialny), jednakże Sąd podkreśla, że obowiązek wynagrodzenia (zadośćuczynienia) krzywdy powstaje tylko wtedy, kiedy przewiduje to wyraźnie przepis szczególny. Poszkodowany może zatem żądać zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w przypadkach wskazanych w ustawie. Roszczenia o zadośćuczynienie w niniejszej sprawie rozpatrywać można jedynie w oparciu o art. 448 k.c. Powód nie wskazywał bowiem na żadne zdarzenia, które mogłyby mieć znaczenie w świetle unormowania z art. 445 k.c.. Przepis art. 448 k.c. stanowi, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez --- STRONA 12 --- niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zadośćuczynienie, w przeciwieństwie do odszkodowania, dotyczy szkody niemajątkowej, a więc nieprzeliczalnej wprost na określoną kwotę pieniężną. Stanowi zatem formę rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej. Podstawą roszczenia z art. 448 k.c. jest doznana krzywda w postaci ujemnych przeżyć związanych z cierpieniami psychicznymi i fizycznymi pokrzywdzonego. Treść art. 448 k.c. wiązać należy z art. 24 k.c., w którym zawarto podstawową konstrukcję cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych. Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. na zasadach przewidzianych w kodeksie pokrzywdzony może żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na cel społeczny. Te zasady reguluje właśnie art. 448 k.c. Jeżeli zatem podstawową przesłanką cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych jest ustalenie, że doszło do naruszenia chronionego dobra osobistego działaniem bezprawnym, to konsekwentnie uznano, iż jedynie ta przesłanka warunkuje zarówno roszczenia zmierzające do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, jak i roszczenia o zasądzenie zadośćuczynienia albo stosownej sumy pieniężnej na cel społeczny. Jak wskazywano wyżej odpowiedzialność Skarbu Państwa opiera się jednak nie na bezprawności, a węziej pojmowanym działaniu lub zaniechaniu sprzecznym z obowiązującym prawem. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, aby spełnione zostały przytoczone powyżej przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa. Działania funkcjonariuszy państwowych w osobach sędziów Sądu Okręgowego w Ł., którzy podejmowali czynności procesowe obejmujące wydanie orzeczeń (postanowień i zarządzeń ) w przedmiocie wniosków powoda o udzielnie przerwy w odbywaniu kolejnych kar pozbawienia wolności oraz odmowy warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary, nie były niezgodne z prawem. Funkcjonariusze ci wykonywali bowiem uprawnienia przysługujące im na podstawie obowiązującego w dacie dokonania tychże czynności przepisu art. 153 par.2 k.k.w. z dnia 6 czerwca 1997r. ( Dz. U. Nr 90, poz 557 ze zm.), w myśl którego Sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary, jeżeli przemawiają za tym względy zdrowotne, rodzinne i osobiste , a także art.6 par.3 k.k.w. oraz art. 77 par.1 k.k., art. 78 par.2 k.k. i art. 161 par.1 k.k.w. Art. 6 k.k.w. stanowi, że skazany może składać wnioski o wszczęcie postępowania przed sądem i brać w nim udział jako strona oraz wnosić zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Jeżeli wnioski, o których mowa w § 1 i 2, oraz skargi i prośby, o których mowa w § 2, oparte są na tych samych podstawach faktycznych, właściwy organ może wydać zarządzenie o pozostawieniu ich bez rozpoznania. Zgodnie natomiast art. 77 § 1 k.k. skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, okoliczności jego popełnienia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, iż skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. W myśl. art. 78 § 1 i 2 k.k. skazanego można warunkowo zwolnić po odbyciu przez niego co najmniej połowy kary, jednak nie wcześniej niż po 6 miesiącach. Skazanego określonego w art. 64 § 1 można warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary, natomiast określonego w art. 64 § 2 po odbyciu trzech czwartych kary; warunkowe zwolnienie nie może nastąpić wcześniej niż po roku. --- STRONA 13 --- O warunkowym zwolnieniu orzeka sąd penitencjarny; posiedzenie powinno odbywa się w zakładzie karnym ( art. 161 par.1 k.k.w. ) W przedmiotowej sprawie, w toku czynności procesowych podjętych na skutek wniosków S. L., zapadły prawomocne postanowienia Sądu Okręgowego w Ł., odmawiające powodowi udzielenia przerwy oraz warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary oraz dwukrotnie zarządzenia wydane przez sędziów Sądu Okręgowego w Ł. w przedmiocie pozostawienia wniosków skazanego o udzielenie przerwy w karze bez rozpoznania, wobec oparcia tychże na tej samej podstawie faktycznej, która była przedmiotem rozpoznania w poprzednim postępowaniu, zakończonym prawomocnym postanowieniem z dnia 4 września 2006r. w sprawie o sygn. akt VI Kow 1289/06/Pr. Merytoryczne postanowienia w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy były poprzedzone każdorazowo zleceniem wywiadu środowiskowego. Z ustaleń poczynionych w toku pierwszego nich, przez kuratora społecznego Sądu Rejonowego w Pabianicach, w lutym 2006r., na skutek wniosku powoda motywowanego tragiczną sytuację rodzinną - materialną, zdrowotną i bytową, związaną z chorobą konkubiny skazanego i jej córki, wynikało, że jest on właścicielem 3 – hektarowego gospodarstwa rolnego, na terenie którego zamieszkiwała jego konkubina L. O. wraz z 9 – letnią córką oraz matką powoda, 78 letnią H. L. Stan budynków był zły i stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników, z tym, że stwierdzone zaniedbania miały charakter wieloletni. Matka skazanego została uznana za osobę trwale niezdolną do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolną do samodzielnej egzystencji, utrzymywała się ze świadczenia z (…) w kwocie około 800 zł. na kwartał. Konkubina S. L. – L. O. nie pracowała, zajmowała się wychowaniem córki – K., obie utrzymywały się ze świadczeń z pomocy społecznej w łącznej wysokości około 1.000 zł. miesięcznie. Wg świadczenia matki K. O. cierpi na epilepsję, stwierdzono u niej niepełnosprawność w okresie od 1998r. do 1 marca 2007r. L. Ol. skarżyła się na stan zdrowia wywołany skutkami wypadku samochodowego, jakiemu uległa w maju 2004r. Wg opinii pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej skazany posiadał poważne problemy alkoholowe – nadużywanie bez cech uzależnienia, a będąc pod wypływem alkoholu zachowywał się agresywnie. We wnioskach wywiadu wskazano, że sytuacja materialna i rodzinna skazanego uzasadniała udzielenie przerwy w odbywaniu kary, o ile wykorzysta ją zgodnie z przeznaczeniem i zachowa abstynencję alkoholową. Postanowieniem z dnia 29 marca 2006r. w sprawie VI Kow 139/06/Pr, ( utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 10 maja 2006r. w sprawie II A Kzw 282/06), Sąd Okręgowy w Ł., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 24 lipca 2002r. sygn. akt II K 315/02, uznając, że sytuacja rodzinna, na którą powołuje się skazany nie wymaga jego bezwzględnej obecności w domu. W toku kolejnego wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w sierpniu 2006r. przez zawodowego kuratora Sądu Rejonowego w Pabianicach, na skutek wniosku powoda z dnia 4 sierpnia 2006r., uzasadnianego chorobą matki wywołaną udarem mózgu do którego doszło w dniu 20 lipca 2006r . , a także potrzebą pomocy konkubinie L. O. i remontem zabudowań gospodarczych, ustalono, że gospodarstwo rolne skazanego nie jest użytkowane, zaś stan techniczny budynków mieszkalnych był bardzo zły. Zamieszkująca na terenie posesji konkubina S. L. – L. O. wraz z córką utrzymywały się ze świadczeń z pomocy społecznej w łącznej wysokości około 1.300 zł. miesięcznie. Matka skazanego w okresie od 21 lipca 2006r. do 7 sierpnia 2006r. była hospitalizowana na Oddziale Wewnętrznym Szpitala w T., z rozpoznaniem udaru mózgu z porażeniem połowicznym prawostronnym i afazją sensomotoryczną. Po wypisaniu ze szpitala, opiekę na chorą sprawowały L. O. wraz z M. K. Konkubina powoda czyniła starania o umieszczenie jego matki w całodobowym Domu --- STRONA 14 --- Pomocy Społecznej i oświadczyła, że z chwilą umieszczenia H. L. w placówce opiekuńczej, zamierza się wymeldować z domu powoda i zamieszkać w swoim mieszkaniu w Ł. Wyraziła obawę przed nadużywaniem przez S. L. alkoholu po opuszczeniu placówki penitencjarnej i przeznaczaniem na ten cel renty matki, zamiast sprawowania nad nią opieki. Zaprzeczyła, aby wymagała pomocy ze strony skazanego, oraz zapewniła, że do momentu umieszczenia H. L. w DPS jest w stanie zapewnić chorej opiekę. Zgłosiła obawę o własne życie i zdrowie ze strony S. L. Pracownicy GOPS potwierdzili fakt sprawowania należytej opieki przez L. O. nad matką powoda, ponadto co drugi dzień w miejsca zamieszkania chorej przechodził pracownik opieki społecznej. We wnioskach końcowych z wywiadu wskazano, że powód nie zapewni matce należytej opieki. Postanowieniem z dnia 4 września 2006r. w sprawie VI Kow 1289/06/Pr ( utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 15 listopada 2006r. w sprawie II AKzw 709/06 ), Sąd Okręgowy w Ł.odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 22 lutego 2006r. sygn. akt II K 283/05, uznając, że sytuacja rodzinna, na którą powołuje się skazany, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Kolejne sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., zostało sporządzone w lipcu 2007r. przez zawodowego kuratora Sądu Rejonowego w Pabianicach, na skutek ponownego wniosku powoda złożonego w dniu 4 czerwca 2007r., uzasadnionego koniecznością sprawowania opieki na chorą matką i zabezpieczenia zabudowań gospodarskich przed zniszczeniem po wyprowadzeniu się stamtąd jego konkubiny, w którym ustalono, że L. O. wraz z córką K. wyprowadziła się z posesji powoda w końcu grudnia 2006r. Stan budynków gospodarczych i mieszkalnych był zły od wielu lat, nieogrzewane pomieszczenia były zawilgocone i zagrzybione, remontu wymagało pokrycie dachu, w pomieszczeniach panował bałagan, odcięta została energia elektryczna, zdekompletowana instalacja CO i wodociągowa. Matka skazanego od stycznia 2007r. do 30 czerwca 2007r., po przebytym udarze mózgu, została umieszczona w ZOL w Ł., a następnie umieszczona do DPS w Ł. Jej pobyt w ośrodku finansowany był przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w R. Opinia sąsiedzka dotycząca skazanego była zróżnicowana, z przewagą negatywnej, z powodu zachowań agresywnych pod wpływem alkoholu. Zabezpieczenia mienia skazanego podjęli się H. i R. małżonkowie B., będący jego rodziną ze strony matki. Przeprowadzili remont dachu nad werandą i rozpoczęli porządkowanie posesji. We wnioskach końcowych z wywiadu wskazano, że sytuacja materialna skazanego uzasadniała udzielnie mu przerwy w odbywaniu kary, o ile wykorzysta ją zgodnie z przeznaczeniem i zachowa abstynencję alkoholową, natomiast z uwagi na stan techniczny budynku mieszkalnego, próba sprawowania opieki na chorą matką przez S. L. w warunkach domowych nie jest możliwa. Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2007r. w sprawie VI Kow 868/07/Pr ( utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 31 października 2007r. w sprawie II AKzw 598/07 ), Sąd Okręgowy w Ł. odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i n. orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. Śródmieścia w Ł. z dnia 1 lutego 2006r. sygn. akt V K 925/05, uznając, że obecność skazanego nie jest niezbędna do pomocy rodzinie, w sytuacji, gdy jego matka ma zapewnioną należytą opiekę w ośrodku pomocy społecznej, zaś przeprowadzenie ewentualnego remontu zabudowań mieszkalnych i gospodarczych wymaga znacznych środków finansowych, a skazany nie wykazał, że po opuszczeniu zakładu karnego będzie miał zapewnioną pracę. Ponadto na decyzję wpłynęła również negatywna opinia skazanego w miejscu zamieszkania, uzależnienie od alkoholu, jego postawa i zachowanie przed popełnieniem przestępstw oraz działanie w warunkach recydywy. --- STRONA 15 --- W dniu 1 lipa 2008r., zostało sporządzone kolejne sprawozdanie z wywiadu środowiskowego dotyczącego S. L., na potrzeby postępowania wywołanego ponownym wnioskiem powoda o przerwę, motywowanym sytuację rodzinną, w szczególności koniecznością sprawowania opieki nad konkubiną G. Z., planami zawarcia z nią związku małżeńskiego, potrzebą uregulowania zobowiązań finansowych i zabezpieczenia zabudowań gospodarskich przed zniszczeniem, na podstawie którego ustalono, że matka powoda H. L., od ponad 2 lat przebywa w DPS w Ł., zaś jego posesja położona w miejscowości G., przy ul. L. (…), pozostaje niezamieszkana. Zabudowania były zaniedbane, a dom wymagał gruntowanego remontu. Pomieszczenia mieszkalne nosiły ślady zalania, brak było energii elektrycznej, urządzenia wodociągowe – niesprawne. Sprzęty gospodarstwa domowego były zniszczone, jednak we wnętrzu panował względny porządek, a pomieszczenia domu w miarę dobrze zabezpieczone przed kradzieżą. Budynki gospodarcze natomiast nosiły ślady włamań. Od grudnia 2007r. posesją opiekowała się konkubina powoda G. Z., na stałe zamieszkująca w Ł., która w gospodarstwie powoda bywała w weekendy i systematycznie porządkowała dom. Oboje z S. L. planowali wspólną przyszłość i remont zabudowań w których zamierzali zamieszkać. Rodzina skazanego, która poprzednio miała zająć się dobytkiem S. L., doprowadziła do zniszczeń i na żądanie powoda osoby te wyprowadziły się z domu. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2008r. w sprawie VI Kow 617/08/Pr, Sąd Okręgowy w Ł., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 1 roku 4 miesięcy, 4 lat 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. Widzewa w Ł. z dnia 18 października 2007r. x 2 sygn. akt IV K 277/07 x 2, uznając, że obecność skazanego nie jest niezbędna do pomocy rodzinie, w sytuacji, gdy jego matka ma zapewnioną opiekę w ośrodku pomocy społecznej, a gospodarstwo rolne znajduje się pod stałą opieką jego konkubiny, z którą związek małżeński może zawrzeć w zakładzie karnym. Ponadto na decyzję wpłynęło również uzależnienie skazanego od alkoholu i jego postawa znamionująca się działaniem w warunkach powrotu do przestępstwa, co poddaje w wątpliwość, czy ewentualna przerwa w karze zostanie wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem oraz, czy będzie on przestrzegał porządku prawnego. Na skutek kolejnego wniosku powoda z dnia 2 kwietnia 2009r. o udzielenie przerwy w karze, z uwagi potrzebę poddania zabudowań gospodarskich i mieszkalnych remontowi oraz objęcia opieką sparaliżowanej matki, w czerwcu 2009r., zostały sporządzone dwa sprawozdania z wywiadów środowiskowych dotyczących S. L., przeprowadzonych przez kuratorów zawodowych w miejscu zamieszkania jego konkubiny G. Z., oraz w miejscowości G., w toku których ustalono, że G. Z. pracuje jako szwaczka i zarabia od 1.200 zł. do 1.400 zł. miesięcznie oraz otrzymuje alimenty na dwoje dzieci w łącznej wysokości 500 zł. miesięcznie. Zadeklarowała konieczność remontu zajmowanego mieszkania i w tym zakresie liczyła na pomoc finansową powoda. Matka powoda w dalszym ciągu przebywała w ośrodku w Ł. Posesją stanowiącą współwłasność powoda i jego matki w G., przy ul. L.(…), od grudnia 2007r. opiekowała się G. Z., która systematycznie porządkowała oraz zabezpieczała nieruchomość. Oboje ze skazanym planowali wspólną przyszłość, zawarcie związku małżeńskiego i generalny remont zabudowań. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2009r. w sprawie VI Kow 1131/09/Pr (utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 21 października 2009r. w sprawie II AKzw 669/09 ), Sąd Okręgowy w Ł., odmówił skazanemu udzielenia przerwy w odbywaniu kary 4 lat 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. Widzewa w Ł. z dnia 18 października 2007r., sygn. akt IV K 277/07, uznając, że obecność skazanego nie jest niezbędna do pomocy rodzinie, w sytuacji, gdy jego matka ma zapewnioną opiekę w ośrodku pomocy społecznej, a gospodarstwo rolne znajduje się pod systematyczną opieką jego konkubiny, która wspólnie z synami przeprowadza na posesji skazanego prace porządkowe i zabezpieczające. Ponadto na decyzję wpłynęła również jego postawa --- STRONA 16 --- znamionująca się wielokrotnym popełnianiem przestępstw, co sprawia, że zachodziła uzasadniona obawa, czy ewentualna przerwa w karze zostanie wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem oraz, czy będzie on przestrzegał porządku prawnego pozostając na wolności. Z kolei, na skutek wniosku powoda z dnia 25 sierpnia 2009r. o udzielnie warunkowego przedterminowego zwolnienia, uzasadnionego koniecznością pomocy konkubinie i poddania zabudowań gospodarskich i mieszkalnych remontowi oraz ich zabezpieczenia przed dalszą kradzieżą, została sporządzona we wrześniu 2009r., opinia o skazanym, w której jego dotychczasową postawę i zachowanie w warunkach izolacji penitencjarnej oceniono, jako nieodpowiednie. Z opinii tej wynikało, że skazany był wielokrotnie karany dyscyplinarnie, kilkakrotnie też nagradzany regulaminowo, zdemoralizowany w znacznym stopniu, mało podatny na oddziaływanie wychowawcze, dobrze przystosowany do warunków izolacji, w stosunku do przełożonych najczęściej obojętny, często przyjmujący postawy skargowe, czasami arogancki i wulgarny. Biorąc pod uwagę powyższe, jak również w szczególności bezkrytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa, brak sprecyzowanych planów odnośnie podjęcia pracy zarobkowej na wolości, warunki osobiste ( uzależnienie od alkoholu ), powroty do przestępstwa, prognoza kryminologiczno – społeczna została uznana za negatywną. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2009r. w sprawie VI Kow 2634/09/wz, Sąd Okręgowy w Ł., na podstawie art. 77 par.1 k.k., art. 78 par.2 k.k. i art. 161 par.1 k.k.w., odmówił S. L. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności, uznając, że, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, cele kary wobec skazanego nie zostały jeszcze osiągnięte. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010r. w sprawie II AKzw 72/10 Sąd Apelacyjny w Ł., po rozpoznaniu zażalenia S. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 25 listopada 2009r. w sprawie VI Kow 2634/09/wz, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W tym stanie rzeczy należało uznać, że orzeczenia, które zapadły w powołanych postępowaniach, wywołanych 7 wnioskami powoda o udzielenie przerwy w karze oraz wnioskiem o warunkowe zwolnienie z reszty kary pozbawienia wolności, były uzasadnione wynikami prowadzonego postępowania i poczynionych w jego toku ustaleń faktycznych. Prowadzenie zaś przez organy władzy publicznej postępowania w ramach określonej przez ustawodawcę procedury nie stanowi działania bezprawnego. Przepis art. 153 par.2 k.k.w. zawiera fakultatywną przesłankę udzielenia przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Materialną treść tej przesłanki należy rozumieć podobnie jak przewidziane w przypadku odroczenia wykonania kary, wynikające z tego wykonania, zbyt ciężkie skutki dla skazanego lub jego rodziny. Ponadto w razie wystąpienia skazanego z wnioskiem o udzielenie przerwy z ważnych względów osobistych, rodzinnych i zdrowotnych, słuszne jest zbadanie, czy skazany rokuje wykorzystanie przerwy zgodnie z deklarowanymi celami. Ważne względy rodzinne uzasadniające udzielnie przerwy w wykonaniu kary, to okoliczności uzasadniające uznanie za ciężką sytuacji życiowej najbliższego członka rodziny skazanego, a zarazem nadające się do poprawienia przez obecność skazanego i jego osobiste starania. Fakultatywność przerwy w wypadku istnienia przesłanek określonych w art. 153 par.2 k.k.w. nakłada na sąd obowiązek zwrócenia uwagi także na charakter, okoliczności i skutki czynu popełnionego przez skazanego. Mogą one przemawiać przeciwko udzieleniu przerwy. Każdorazowo też sąd powinien ocenić na podstawie zebranych dowodów ( opinia zakładu karnego, wywiad środowiskowy, dane o skazanym znajdujące się z aktach sprawy karnej) prognozę co do zachowania się skazanego w wypadku udzielenia mu przerwy ( w szczególności przestrzegania porządku prawnego ) i wykorzystania jej zgodnie z celem, któremu ma służyć. --- STRONA 17 --- Mając powyższe na uwadze, w rozpoznawanej sprawie, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy w Ł. każdorazowo, w oparciu o powołane przepisy i zgromadzony materiał dowodowy, dokonał uprawnionej i mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów oraz uznania sędziowskiego, analizy przesłanek uzasadniających udzielnie powodowi wnioskowanej przerwy w karze, stwierdzając brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosków skazanego, zważywszy na okoliczność, iż matka S. L. miała zapewnioną całodobową opiekę w ośrodku pomocy społecznej, natomiast związek skazanego z L. O. zakończył się jeszcze w 2006r., z kolei relacja nawiązana z G. Z. zrodziła się w trakcie osadzenia powoda, toteż oboje powinni liczyć się z konsekwencjami i ograniczeniami takiego związku. Również majątek powoda, wprawdzie dopiero w 2007r., ale został tymczasowo zabezpieczony przez małżonków B., którym S. L. udzielił stosownych pełnomocnictw, a następnie G. Z.. Wprawdzie małżonkowie B. okazali się osobami niegodnymi pokładanego w nich zaufania, jednak nie sposób obarczać Skarbu Państwa odpowiedzialnością z tego tytułu, zważywszy, że w dacie podejmowania przez Sąd Okręgowy w Ł. stosownych decyzji, powód powoływał się na upoważnienie udzielone tymże i nie kwestionował ich kompetencji w tym zakresie. Sąd Okręgowy w Ł., prawidłowo miał również wzgląd na uzależnienie skazanego od alkoholu oraz jego postawę znamionującą się działaniem w warunkach powrotu do przestępstwa, co poddaje w wątpliwość, czy ewentualna przerwa w karze zostanie wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem oraz, czy będzie on przestrzegał porządku prawnego. Ponadto, jak słusznie podnosi strona pozwana, dopóki decyzji o warunkowym przedterminowym zwolnieniu nie podjęto, dopóty nie można mówić o nabyciu przez osobę skazaną uprawnień, które mogłyby podlegać ochronie w świetle konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych. Upływ określonego quantum kary nie tworzy jeszcze bowiem po stronie skazanego żadnego "roszczenia" ("uprawnienia"), czy choćby samej "ekspektatywy" warunkowego zwolnienia, które mogłyby podlegać ochronie. O tego typu skutkach można byłoby mówić jedynie wówczas, gdyby po odbyciu określonej części kary istniał obowiązek warunkowego zwolnienia skazanego po tym właśnie okresie. Omawiana instytucja ma jednak, jak notoryjnie wiadomo, charakter fakultatywny i jej zastosowanie uzależnione jest od tego, jak sąd oceni spełnienie (lub jego brak) przesłanek materialnych, od których zależy warunkowe przedterminowe zwolnienie. Tak więc dopiero z chwilą, gdy w orzeczeniu sądowym uprawniony organ da wyraz przeświadczeniu, iż w odniesieniu do konkretnego skazanego spełnione są wszystkie, w tym i materialne, warunki przedterminowego zwolnienia, można mówić o uzyskaniu przez skazanego prawa do wcześniejszego, warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary. [ tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 stycznia 1999r. w sprawie I KZP 15/98; publ. OSNKW z 1999 r Nr 1-2 poz.1 ] Warunkowe przedterminowe zwolnienie z reszty kary pozbawienia wolności jest bowiem wyjątkiem od zasady odbycia kary w całości, jak ją orzeczono w wyroku skazującym. Tylko przekonanie sądu, powzięte na podstawie analizy przesłanek przewidzianych w art. 77 § 1 k.k., że skazany będzie w przyszłości przestrzegał prawa mimo niewykonania kary w całości, uzasadnia odstąpienie od tej zasady. [ por. postanowienie z dnia 21 czerwca 2000 r. Sądu Apelacyjnego w Krakowie, sygn. akt II AKz 217/00 ; KZS 2000/6/12 ] Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało również istnienia adekwatnego związku przyczynowego między wydaniem przedmiotowych prawomocnych orzeczeń, w siedmiu przypadkach poddanych kontroli instancyjnej na skutek inicjatywy procesowej powoda, a szkodą S. L. obejmującą niesprecyzowaną równowartość bliżej nieokreślonych przedmiotów zabranych z jego domu pod nieobecność skazanego oraz koszty remontu spowodowanego koniecznością usunięcia zniszczeń i dewastacji będących skutkiem --- STRONA 18 --- wieloletnich zaniedbań. Powód nie wykazał bowiem, aby wspomniane uszkodzenia substancji mieszkaniowej oraz zabudowań gospodarczych powstały na skutek bezprawnego zachowania się funkcjonariuszy państwowych, natomiast skutek taki nie jest normalnym następstwem odmowy udzielenia skazanemu przerwy w karze lub warunkowego zwolnienia z reszty kary. Bez wątpienia zabudowania mieszkalne i gospodarcze, nienależycie zabezpieczone i niezamieszkane, niepoddawane systematycznym remontom i bieżącym konserwacjom, ulegają naturalnemu niszczeniu wywołanemu przez warunki atmosferyczne i upływ czasu, jednak zjawiska te nie stanowią normalnego następstwa sprawowania przez Państwo imperium w postaci konsekwentnego wykonywania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec osoby skazanej za wielokrotne przestępstwa, która w toku odizolowania w jednostce penitencjarnej wykazuje w dalszym ciągu bezkrytyczny stosunek do popełnionych czynów karalnych. Nie sposób również obarczać Skarbu Państwa odpowiedzialnością za kradzieże, jakich dopuścili się na szkodę powoda jego domownicy lub członkowie rodziny, do których miał on początkowo pełne zaufanie. Ponadto powód nie udowodnił również wysokości szkody poniesionej z tytułu rzekomych kradzieży, bowiem jak sam przyznał, część przedmiotów wyniesionych przez małżonków D., została mu zwrócona, zaś L. O. utrzymywała, że rzeczy, które zabrała z domu powoda, w tym również samochód marki Ż., stanowiły jej własność. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ta zasada materialno - prawna znajduje odzwierciedlenie w przepisie procesowym art. 232 k.p.c., który z kolei stanowi, iż strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Są to naczelne zasady postępowania dowodowego, które zawsze w postępowaniu sądowym obciążają stronę, która z danego faktu wywodzi dla siebie określone skutki prawne. W przepisie art. 6 k.c. chodzi o fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc fakty prawotwórcze, czyli wykazujące istnienie prawa oraz fakty niweczące lub tamujące prawo. O tym co każda ze stron stosunku cywilnoprawnego ma udowodnić w sporze toczącym się przed sądem decydują przede wszystkim przedmiot sporu, prawo materialne regulujące określone stosunki prawne oraz prawo procesowe normujące zasady postępowania dowodowego. Uwzględniając treść art. 6 k.c. stwierdzić należy, iż do osoby występującej z pozwem należy udowodnienie faktów pozytywnych, które stanowią podstawę powództwa, gdyż z faktów tych wywodzi ona swoje prawo. Do przeciwnika natomiast należy wykazanie okoliczności niweczących to prawo lub uniemożliwiających jego powstanie W sprawie o odszkodowanie ciężar dowodu i rozkład ciężaru zależą od tego co było przyczyną powstania szkody, czyli jaka jest podstawa materialnej odpowiedzialności pozwanego. W szczególności jeżeli szkoda powstała poza stosunkiem zobowiązaniowym łączącym strony, a więc pozwany ponosi odpowiedzialność na podstawie przepisów k.c. o czynach niedozwolonych, na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej sprawcy. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż powód, na którym, w myśl art. 6 k.c., spoczywa ciężar udowodnienia faktu z którego wywodzi skutki prawne, nie wykazał wysokości poniesionej szkody, istnienia adekwatnego związku przyczynowego między powstałą szkodą, a zachowaniem się funkcjonariuszy państwowych, ani bezprawności działania tychże funkcjonariuszy. Nie zostało zatem dowiedzione wystąpienie wszystkich przesłanek odpowiedzialności deliktowej z art.417 k.c. --- STRONA 19 --- Ponadto wskazać również należy, iż z żądania powoda wynika, że dochodzi on zadośćuczynienia – jak sam wskazuje – „na skutek uniemożliwienia żebym zabezpieczył swoje mienie, czego skutkiem było nie udzielenie mi przerwy w karze w dniu 29 marca 2006r., było skutkiem następujących wydarzeń w lipcu 2006”. (tj. usiłowania zabójstwa jego matki w skutek zwlekania domowników z udzieleniem jej pomocy po doznanym udarze, rozgrabienia domu i gospodarstwa wobec nie zabezpieczenia przez nikogo znajdującego się tam mienia). W kolejnych pismach procesowych powód rozszerzył podstawę faktyczną żądania pozwu również o wydarzenia obejmujące postępującą dewastację jego dobytku w postaci zabudowań gospodarczych i mieszkalnych w okresie od lipca 2006r. do 25 listopada 2009r., wiążąc te skutki z kolejnymi odmowami udzielenia mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Powód na żadnym etapie postępowania nie wskazał, iż domaga się ochrony swoich dóbr osobistych. W złożonych zeznaniach nie wskazuje, czy którekolwiek z tych zdarzeń i stanów faktycznych spowodowało naruszenie jego dóbr osobistych, a przede wszystkim jakich. Niemniej jednak Sąd rozważył, czy mając na uwadze przedstawione przez powoda okoliczności faktyczne uznać można, iż naruszone zostały jego dobra osobiste zważając, iż rozpoznanie roszczenia o ochronę dóbr osobistych wymaga przede wszystkim ustalenia i dokonania oceny, czy i jakie dobro osobiste żądającego ochrony zostało naruszone, a w dalszej kolejności stwierdzenia bezprawności działania sprawcy bądź też wystąpienia okoliczności bezprawność tę wyłączającą. Oceniając, czy doszło do naruszenia dobra, którego ochrony domaga się powód, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności konkretnej sprawy. Różnorodność występowania w życiu społecznym dóbr osobistych podlegających ochronie cywilnoprawnej, a także ochronie przewidzianej w innych przepisach polskiego systemu prawnego, przesądza o niemożliwości systematycznego i syntetycznego ujęcia przesłanek ogólnych, których występowanie mogłoby przesądzić o tym, czy konkretne zdarzenie lub wypowiedź stanowią naruszenie któregoś z nich. Ocena musi być, i jest w praktyce orzeczniczej, dokonywana na tle konkretnego stanu faktycznego. Sąd w świetle konkretnego stanu faktycznego ocenia - stosując kryteria obiektywne - czy doszło do naruszenia dobra osobistego (dóbr osobistych) i czy zachodzą przesłanki do zastosowania któregoś ze środków ochrony przewidzianych w art. 24 k.c., bądź też w innych przepisach. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, na skutek odmowy udzielenia powodowi przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności oraz odmowy warunkowego zwolnienia z reszty kary, nie doszło do naruszenia żadnych jego dóbr osobistych, w szczególności dobra założonej przez niego rodziny, zważywszy, że jego nieformalny związek z L O. zakończył się z jej inicjatywy w 2006r., zaś relacja uczuciowa z G. Z. została zainicjowana już w trakcie pobytu powoda z jednostce penitencjarnej i jako taka, siłą rzeczy, była skazana na oczywiste w tej sytuacji ograniczenia. Natomiast potrzeby matki skazanego zostały zabezpieczone przez powołane do tego instytucje państwowe w sposób wystarczający i pozwalający na wnioskowanie, że również S. L., zważywszy na ciężki stan zdrowia chorej, wymagającej kompleksowej, całodobowej opieki, nie byłby w stanie zapewnić matce lepszych warunków egzystencji. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że orzekanie sądów – zwłaszcza w karnym postępowaniu wykonawczym – nie ma na celu wyłącznie ochrony rodziny, lecz wymierzanie sprawiedliwości ( art. 175 ust.1 i art. 77 Konstytucji RP ). [ por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 1992r., sygn. akt II AKz 62/02; KZS 2002, z.3, poz.22] --- STRONA 20 --- Z tych wszystkich względów, brak jest podstaw do przyjęcia, że roszczenie powoda o zadośćuczynienie jest usprawiedliwione i zasadne na tle art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. i art. 23 k.c. Wobec braku podstawy do przypisania pozwanemu obowiązku zapłaty żądanego zadośćuczynienia powództwo zostało całości oddalone. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd uznał, iż sytuacja majątkowa powoda oraz fakt, iż powód jest pozbawiony wolności uzasadniają potraktowanie przypadku powoda jako szczególnego. Zasady słuszności nakazywały więc odstąpienie od rozliczenia kosztów przy zastosowaniu zasady odpowiedzialności za wynik sprawy.