Postanowienie II C 1091/20 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2022 roku Sąd Rejonowy w Gliwicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 1091/20 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2022 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach II Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Magdalena Łyczbińska . Protokolant : Karolina Dalach po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 roku w Gliwicach - na rozprawie sprawy z powództwa S. R. (R.) przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego w G. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 900,00 zł (dziewięćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 13 maja 2021 roku do dnia zapłaty; 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. nie obciąża powoda kosztami postępowania. . Sędzia Magdalena Łyczbińska Sygn. akt II C 1091/20 Powód S. R. pozwem z dnia 9 października 2020 roku (k. 3) domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa — Dyrektora Aresztu Śledczego w G. kwoty 10.000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia a także zasądzenia od pozwanego kosztów procesu w całości i nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. " W uzasadnieniu pozwu powód podał, że został przetransportowany do Aresztu Śledczego w G. dnia 30 września 2020 roku. Powód zarzucił, że pozwany w okresie przebywania powoda w tej jednostce nie zapewnił mu odpowiednich warunków bytowo-socjalnych i zdrowotnych. Powód wskazał, że podczas pobytu w Areszcie Śledczym w G. był po wypadku i miał usztywnioną prawą nogę, w | związku z czym poruszał się o kulach. Oświadczył, że został osadzony w celi nr 135, której metraż nie był odpowiedni dla osoby niepełnosprawnej, miał trudności z poruszaniem się po celi, Był zmuszony korzystać z toalety przy otwartych drzwiach ze względu na usztywnienie nogi, co stanowiło dła niego upokorzenie, nie mógł także korzystać z łaźni, która nie jest przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Powód podkreślał, że został umieszczony w celi dla palących, mimo że zwracał uwagę personelowi Aresztu, że jest osobą niepalącą. Podnosi także, że jego stan zdrowia był bagatelizowany, w okresie od dnia 30 września 2020 roku do dnia 7 --- STRONA 2 --- października 2020 roku nie został bowiem zbadany przez lekarza, mimo zgłaszanych dolegliwości kolana. Zdaniem powoda pozwany naruszył wszelkie dobra osobiste powoda, co uzasadnia żądanie zadośćuczynienia. Postanowieniem Referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Gliwicach z dnia 11 marca 2021 roku (k. 21) powód został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Pozwany, Skarb Państwa — Dyrektor Aresztu Śledczego w G., zastępowany przez fachowego pełnomocnika, w odpowiedzi na pozew zdnia 19 maja 2021 roku (k. 35-36) wnosił o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany przyznał, że powód przebywał w Areszcie Śledczym w G. przez 10 dni, od dnia 30 września 2020 roku do dnia 9 października 2020 roku a także, że w tym okresie powód był ograniczony ruchowo, poruszał się o kulach łokciowych i miał założony opatrunek gipsowy w obrębie kończyny dolnej. Pozwany wskazał, że rozmieszczenie powoda w celach mieszkalnych uwzględniało te ograniczenia, brak było jednak wskazań do traktowania powoda jako osoby niepełnosprawnej, a cele dla niepełnosprawnych przeznaczone są dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Pozwany zaznaczył, że powód nie zgłaszał podczas kontaktu wychowawczego zastrzeżeń związanych z rozmieszczeniem lub uwag dotyczących warunków socjalno-bytowych. Pozwany stwierdził, że powód został osadzony w celi dla palących zgodnie ze złożoną deklaracją. Podniósł także, że powód został przyjęty w ambulatorium Aresztu w dniu 30 września 2020 roku, odbył wizytę lekarską 7 października 2020 roku, natomiast planowana rekonsultacja ortopedyczna nie doszła do skutku w związku z przeniesieniem powoda do innej jednostki penitencjarnej. W piśmie z dnia 5 lipca 2021 roku (k. 54-55) powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, w piśmie z dnia 2 sierpnia 2021 roku (k. 65) argumentował, że podczas pobytu w Areszcie Śledczym w G. był osobą niepalącą. Pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko w piśmie z dnia 30 maja 2022 roku (k. 125). W toku rozprawy w dniach 2 czerwca 2022 roku (k. 134-138) oraż 18 sierpnia 2022 roku (k. 155) stanowiska stron nie uległy zmianie, powód sprecyzował jednak, że podstawą faktyczną powództwa jest nieprawidłowe umieszczenie go w celi dia palących, niezapewnienie możliwości korzystania z toalety przy zamkniętych drzwiach oraz korzystania z łaźni, co zmusiło go do mycia się w plastikowej misce w celi. 'W dalszym toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe. Sąd ustalił, co następuje: Powód S. R. przebywał w Areszcie Śledczym w G. od dnia 30 września 2020 roku do dnia 9 października 2020 roku. (fakt bezsporny — przyznany) Podczas pobytu w Areszcie Śledczym w G. powód miał założony opatrunek gipsowy na prawej nodze. Opatrunek założono w innej jednostce penitencjarnej w związku ze skręceniem stawu kolanowego z wewnętrznym przemieszczeniem. Powód poruszał się przy pomocy kul łokciowych. (dowód: zeznania M. G., k. 135-137; zeznania powoda, k. 156-157) Opatrunek gipsowy usztywniał kończynę od stopy aż do biodra, w związku z czym powód nie mógł zginać kolana. (dowód: zeznania powoda, k. 156-157) ' Rozmowę po przetransportowaniu powoda do Aresztu Śledczego w G. w dniu 30 września 2020 roku przeprowadziła z powodem psycholog A. M. jako wychowawca dyżurny, powód został bowiem dowieziony do Aresztu po godzinach pracy administracji i poza godzinami służby wychowawcy, który powinien przeprowadzać pierwszą rozmowę z osadzonym. Powód, na pytanie osoby przeprowadzającej rozmowę, podał, że jest palący, w związku z czym został umieszczony w celi mieszkalnej zgodnie z deklaracją. Jego deklaracja została odnotowana w systemie informatycznym. Deklaracja w przedmiocie używania wyrobów tytoniowych co do --- STRONA 3 --- zasady składana jest tylko w formie ustnej, wyjątkowo w postaci pisemnego oświadczenia. Powód oświadczył podczas rozmowy, że nie zgłasza próśb i skarg, (dowód: notatka z rozmowy po przetransportowaniu, k. 37; zeznania A. M., k. 222-223; zeznania M. G., k. 135-137) Informacja o używaniu wyrobów tytoniowych, która przesądza o umieszczeniu osadzonego w celi dla palących lub niepalących, jest uzyskiwana podczas wstępnej rozmowy z osadzonym. Informacje zamieszczone w systemie informatycznym mają pomocnicze znaczenie. W przypadku powoda z zapisów w systemie wynikało, że przed osadzeniem w Areszcie Śledczym w G. zmieniał deklaracje w przedmiocie używania tytoniu. (dowód: zeznania K. G., k. 223-225) Powód w pierwszym dniu po przetransportowaniu do Aresztu Śledczego w G. przebywał w celi mieszkalnej nr (.... Następnego dnia został przeniesiony do celi nr 135, w której przebywał aż do opuszczenia jednostki penitencjarnej. Cele, w których przebywał powód nie są celami dla niepełnosprawnych. Cele mieszkalne nr (...) posiadają zabudowany kącik sanitarny. Powoda przeniesiono do celi nr 135, aby zapewnić mu łatwiejszy dostęp do ambulatorium, ponieważ cela nr 135 znajduje się na tym samym piętrze co ambulatorium. Cela powoda była codziennie wizytowana przez wychowawcę, powód miał też możliwość umówienia się na indywidualną rozmowę z wychowawcą. Powód miał możliwość zgłoszenia, że został nieprawidłowo zakwaterowany w celi dla palących. Powód w okresie pobytu w Areszcie Śledczym w G. nie zmieniał deklaracji w zakresie używania wyrobów tytoniowych, jej zmiana skutkowałaby przeniesieniem powoda do innej celi i odnotowaniem tego faktu. (dowód: zeznania M. G., k. 135-137; dowód: zeznania R. Ł., k. 137; częściowo zeznania powoda, k. 156-157; zeznania A. M., k. 222-223; zeznania K. G., k. 223-225; zeznania P. K., k. 225-226) ' Cele mieszkalne nr (...) znajdują się na oddziale pierwszym, przy czym cela nr 135 znajduje się na wyższym poziomie. Cela nr 135 jest celą czteroosobową, zachowane jest w niej minimum 3 m” powierzchni na każdego osadzonego, przy czym powierzchnia kącika sanitarnego nie jest wliczana do powierzchni celi. Kącik sanitarny jest do pełnej wysokości zamykany. Korzystanie z toalety w celi nr 135 po zamknięciu drzwi kącika sanitarnego przez osobę z usztywnioną, wyprostowaną nogą było utrudnione. (dowód: zeznania R. Ł., k. 137) W celi nr 127 kącik sanitarny obejmował toaletę oraz umywalkę, powód miał możliwość korzystania z toalety w tej celi przy zamkniętych drzwiach. W celi nr 135 umywalka znajdowała się poza kącikiem sanitarnym, który miał mniejszą powierzchnię, Powód miał trudności z wejściem do kącika sanitarnego, nie mógł zamknąć za sobą drzwi, a podczas korzystania z toalety był zmuszony wystawić usztywnioną nogę za drzwi kącika sanitarnego. Powód zgłaszał wychowawcy, że w celi nr 135 nie ma możliwości swobodnego korzystania z toalety. (dowód: zeznania powoda, k. 156-157; dowód: zeznania P. K., k. 225) , Łaźnię ogólną w Areszcie Śledczym w G. stanowi ciąg pryszniców, przesłoniętych przegrodami montowanymi w ścianie, łaźnia ta posiada L5 stanowisk. Nie ma w niej miejsca do kąpieli dla osób niepełnosprawnych. (dowód: zeznania R. Ł., k. 137) Powód, przebywając w Areszcie Śledczym w G., miał prawo do dwóch pryszniców tygodniowo, nie korzystał jednak z prysznica, ale mył się w misce, znajdującej się w celi. Pod prysznicami nie zainstalowano uchwytów, których powód mógłby się złapać podczas kąpieli. Powód obawiał się także zawilgocenia opatrunku gipsowego. Nie chciał także korzystać z łaźni ogólnej z uwagi na objęcie jej monitoringiem. Powód ma 168 cm wzrostu. (dowód: zeznania powoda, k. 156-157) --- STRONA 4 --- Łaźnia ogólna jest wyposażona w krzesełko, z którego mogą korzystać osoby osadzone w razie potrzeby. Krzesełko takie wydawane jest przez funkcjonariusza, na żądanie osadzonego, jego wydanie nie jest odnotowywane. Funkcjonariusz obsługujący łaźnię może wydłużyć czas kąpieli w przypadku osoby z ograniczeniami ruchowymi, w przypadku takiej osoby korzystanie z łaźni może odbywać się poza zasadniczą grupą spacerową, Łaźnia ogólna jest monitorowana z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa osadzonym, jednak intymne części ciała są zasłonięte i nie są rejestrowane na monitoringu. (dowód: zeznania K. G., k. 223-225; zeznania P. K., k. 225-226) W Areszcie Śledczym w G. znajdują się dwie cele przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych (jedna z nich jest izbą chorych). O umieszczeniu osadzonego w takiej celi decyduje penitencjarna służba zdrowia, przy czym bezwzględne pierwszeństwo mają osoby poruszające się na wózkach, cele te są jednak przeznaczane także dla osób chorych i w podeszłym wieku. W. celach dla niepełnosprawnych nie ma zabudowy, osadzeni mają większą swobodę ruchów, drzwi celi są szersze, cele te mają większą powierzchnię. Znajduje się w nich oddzielne pomieszczenie przeznaczone do załatwiania potrzeb fizjologicznych. Cele nr 127 i 135 nie mają stałego przeznaczenia dla osób palących lub niepalących. (dowód: zeznania A. M., k. 222-223; zeznania K. G., k. 223-225; zeznania P. K., k. 225-226) W celi dla osób niepełnosprawnych znajduje się prysznic w ramach kącika sanitarnego, z fotelikiem montowanym na ścianę i dwoma uchwytami. (dowód: zeznania R. Ł., k. 137) Powód został poddany konsultacji ortopedycznej w dniu 16 września 2020 roku w poprzedniej jednostce penitencjarnej, w której przebywał. W dniu 30 września 2020 roku został poddany badaniu;w ambulatorium Aresztu Śledczego w G., w książce zdrowia odnotowano wówczas, że konieczne jest przeprowadzenie rekonsultacji ortopedycznej. Dnia 7 października 2020 roku powód był badany przez lekarza, który zalecił stosowanie leczenia farmakologicznego (dwóch leków). (dowód: wkładka do książki zdrowia osadzonego, k. 40-45; częściowo zeznania powoda, k. 156-157) Kierownik Ambulatorium Aresztu Śledczego w G. uznał, że brak jest wskazań do umieszczenia powoda w celi dla niepełnosprawnych. (dowód: notatka służbowa z dnia 23 listopada 2020 roku, k. 173) * Podczas pobytu w Areszcie Śledczym w G. powód zapisał się na rozmowę z Dyrektorem Aresztu na dzień 5 października 2020 roku. Przedmiotem rozmowy było uzyskanie zgody na wykonywanie origami w celi mieszkalnej. W dniu 6 października 2020 roku powód zapisał się na rozmowę z Kierownikiem D. Ewidencji w sprawie transportu. Rozmowa z Dyrektorem Aresztu nie dotyczyła rozmieszczenia powoda w celi, powód nie składał podczas rozmowy skarg, Rozmieszczenie osadzonych w celach leży w kompetencji wychowawcy, (dowód: kopia zeszytu rozmów z kierownictwem Aresztu, k. 130; zeznania P. K., k. 225) W dniu 7 października 2020 roku powód skierował do Dyrektora Aresztu Śledczego w G. pismo datowane na dzień 6 października 2020 roku, w którym domagał się udzielenia świadczeń zdrowotnych, zarzucając, że w jednostce penitencjarnej lekceważone są jego potrzeby zdrowotne, a zaniedbania personelu zagrażają mu trwałym kalectwem. (dowód: pismo powoda z dnia 6 października 2020 roku, k. 178-179) Pismo skarżącego potraktowano jako skargę, a w toku czynności wyjaśniających uznano, że powód przebywał pod opieką służby medycznej, a personel Aresztu nie dopuścił się uchybień. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. uznał skargę powoda z dnia --- STRONA 5 --- 6 października 2020 roku za nieuzasadnioną, wskazując, że postępowanie diagnostyczne i lecznicze było prowadzone względem powoda w sposób zgodny ze stanem wiedzy medycznej. (dowód: sprawozdanie z czynności wyjaśniających z dnia 13 października 2020 roku, k. 177; pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia 27 października 2020 roku, k. 175) Dnia 9 października 2020 roku powód złożył skargę do Dyrektora Aresztu Śledczego w G. (datowaną na 8 października 2020 roku), zarzucając brak właściwej opieki zdrowotnej i niezapewnienie koniecznych warunków bytowych. Powód zaznaczył, że jest zmuszony korzystać z toalety przy otwartych drzwiach, z uwagi na usztywnienie nogi. (dowód: skarga powoda z dnia 8 października 2020 roku, k. 174) W toku przeprowadzonych czynności wyjaśniających nie stwierdzono uchybień w działaniu Aresztu. Pismem z dnia 28 października 2020 roku skargę powoda przekazano Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w K., który skargę uznał za niczasadną, o czym poinformowano powoda pismem z dnia 10 grudnia 2020 roku. W piśmie wskazano, że powód był objęty opieką medyczną adekwatną do zgłaszany dolegliwości oraz stwierdzonych obiektywnie patologii, uznano także, że w ocenie lekarza brak było wskazań medycznych do zakwaterowania powoda w celi przystosowanej do przebywania w niej osób niepełnosprawnych. (dowód: sprawozdanie z czynności wyjaśniających z dnia 23 października 2020 roku, k. 169; pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w G. z dnia 28 października 2020 roku, k. 56; pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia 10 grudnia 2020 roku, k. 167) Powód w piśmie z dnia 12 grudnia 2020 roku zakwestionował stanowisko organu, wskazując, że warunki w jakich przebywał, nie były odpowiednie dla osoby niepełnosprawnej, powód był bowiem zmuszony korzystać z toalety przy otwartych drzwiach ze względu na usztywnienie nogi. Zarzucił także, że został umieszczony w celi dla palących, mimo że nie pali papierosów. (dowód: pismo powoda z dnia 12 grudnia 2020 roku, k. 59) Podczas pobytów powoda w Areszcie Śledczym w T. w latach 2006, 2008, 2018-2019 i 2020 powód był umieszczany zarówno w celach mieszkalnych dla osób używających wyrobów tytoniowych jak i w celach mieszkalnych dla osób nieużywających wyrobów tytoniowych, zgodnie ze składanymi deklaracjami, które były zmieniane przez powoda. (dowód: pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w T. z dnia 24 maja 2022 roku, k. 119) Dnia 30 marca 2020 roku, opuszczając Areszt Śledczy w K., powód podał, że jest osobą palącą. (dowód: wydruk informacji z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności z dnia 30 marca 2020 roku, k. 126) W dniu 31 marca 2020 roku, podczas osadzenia w Zakładzie Karnym w K., powód podał, że jest osobą palącą. W dniu 21 kwietnia 2020 roku, podczas pobytu w tej jednostce penitencjarnej, powód, wraz z innymi współosadzonymi z celi, oświadczył wychowawcy, że jest osobą niepalącą i został umieszczony w celi dla niepalących. (dowód: pismo Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia 25 maja 2022 roku, k. 112; pismo Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia 21 lipca 2021 roku, k. 66; wydruk informacji z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności z dnia 21 kwietnia 2020 roku, k. 126) : Dnia 1 grudnia 2020 roku, w Areszcie Śledczym w K., powód zadeklarował, że jest osobą palącą. (dowód: wydruk informacji z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności z dnia 1 grudnia 2020 roku, k. 127) Dnia 7 czerwca 2021 roku powód poinformował personel Aresztu Śledczego w K., że zaprzestał używania wyrobów tytoniowych i poprosił o zmianę zakwaterowania na celę dla niepalących. (dowód: wydruk informacji z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności z dnia 7 czerwca 2021 roku, k. 128) --- STRONA 6 --- Na dzień 25 maja 2022 roku w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności zamieszczony był wpis potwierdzający używanie przez powoda wyrobów tytoniowych. (dowód: wydruk informacji z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności z dnia 25 maja 2022 roku, k. 129) Powyższy stan faktyczny, w zakresie, w jakim nie pozostawał on bezsporny, ustalono w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, zeznania świadków a także zeznania powoda. Złożone do akt sprawy dokumenty nie były kwestionowane co do ich autentyczności i prawdziwości, Sąd nie dopatrzył się także okoliczności, które podważałyby ich wartość dowodową. Walor wiarygodności przypisać należało co do zasady zeznaniom świadków M.G.R.Ł., A. M,K.G.iP. K.. Zeznania świadków, dotyczące okoliczności pobytu powoda w Areszcie Śledczym w G., pozostawały logiczne i spójne, wzajemnie się uzupełniały oraz znajdowały potwierdzenie w treści dokumentów zebranych w aktach sprawy. Niewiarygodne pozostają jedynie zeznania M. G. w zakresie, w jakim twierdził on, że powód nie zgłaszał żadnych trudności w korzystaniu z toalety w celi nr 135 a także, że kącik sanitarny w celi nr 135 obejmuje umywalkę. Powód w dniach 7 października 2020 roku i 9 października 2020 roku złożył skargi, w których zarzucał funkcjonariuszom Aresztu Śledczego m.in. niezapewnienie mu warunków bytowych adekwatnych do jego stanu zdrowia, w tym zwłaszcza brak odpowiedniego leczenia, umieszczenie w celi ze zbyt małym kącikiem sanitarnym, bez możliwości zamykania drzwi podczas korzystania z toalety, a także nieprawidłowe umieszczenie w celi dla palących. Sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego byłoby przyjęcie, że zarzuty te powód po raz pierwszy sformułował dopiero w pisemnej skardze, zwłaszcza że wychowawca M. G. niewątpliwie codziennie wizytował cełę powoda, którym miał w związku z tym możliwość wyrażania swoich zastrzeżeń. Wiarygodne w tym zakresie okazały się zeznania powoda, który stwierdził, że zgłaszał wychowawcy trudności w korzystaniu z toalety. W kwestii lokalizacji umywalki w celi mieszkalnej nr (...) wiarygodne okazały się zarówno zeznania powoda jak i zeznania P. K., który wskazywał, że umywalka znajduje się poza kącikiem sanitarnym. Żaden z pozostałych świadków w sposób kategoryczny nie stwierdził odmiennego stanu rzeczy. Przyjąć zatem należało — w zgodzie z. zeznaniami powoda oraz świadka P. K. — że kącik sanitarny w celi nr 135 obejmuje tylko toaletę i jest relatywnie małych rozmiarów. Ustalenie takie potwierdza także przytaczana przez pozwanego w pismach procesowych okoliczność, że cela mieszkalna nr (...) ma powierzchnię 12,47 m, natomiast cela 127 — 12,12 m” (zob. pismo z dnia 8 września 2022 roku, k. 184). Nie można wobec tego zaakceptować twierdzeń, jakoby układ tych cel był identyczny. Skoro natomiast powierzchnia celi nr 135 jest większa, a — jak wynika z zeznań świadka R. Ł. — powierzchnia kącika sanitarnego nie jest wliczana do powierzchni celi, to należało uznać, że w celi nr 135 kącik sanitarny istotnie jest mniejszy i nie obejmuje umywalki. Zeznania powoda uznano za niewiarygodne w zakresie, w jakim utrzymywał on, że nie przeprowadzono z nim żadnej rozmowy w dniu przyjęcia do Aresztu Śledczego w G. a także nie uzyskano od niego deklaracji w zakresie używania wyrobów tytoniowych. W istocie wszyscy świadkowie potwierdzali jednoznacznie, że przeprowadzanie rozmów z osadzonymi przewożonymi do Aresztu Śledczego jest rutynową procedurą, a informacja o paleniu tytoniu jest zawsze odbierana od osadzonych i decyduje o umieszczeniu w celi mieszkalnej określonego rodzaju. Procedura ta nie mogła przebiegać inaczej w przypadku powoda, a przeprowadzenie wywiadu, także w zakresie używania tytoniu, potwierdza także notatka z rozmowy. Niewiarygodne okazały się też twierdzenia powoda, że nie został poddany po przetransportowaniu badaniom w ambulatorium, skoro w dokumentacji medycznej skarżącego widnieją zapisy potwierdzające przeprowadzenie podstawowych badań (pomiaru temperatury, ważenia) w dniu przyjęcia do Aresztu. Nie zasługiwały na wiarę zeznania powoda, że cela nr 127 w okresie jego pobytu w Areszcie Śledczym w G. była celą dla niepalących, natomiast cela nr 135 — dla osób palących, jak również twierdzenia, że powód po przeniesieniu do celi dla palących zgłaszał personelowi Aresztu, że jest osobą niepalącą. Brak jest jakichkolwiek racjonalnych motywów, które mogłyby skłonić zeznających w sprawie świadków do złożenia fałszywych oświadczeń w tej kwestii. Nie sposób też logicznie wytłumaczyć, z jakich przyczyn funkcjonariusze Aresztu mieliby w sposób uporczywy przeciwstawiać się przeniesieniu powoda do celi dla niepalących, gdyby wyraził on taką wolę. Ustalono także, że cele mieszkalne w Areszcie Śledczym w G. nie mają z góry określonego przeznaczenia dla osób palących lub niepalących — potwierdziły to zwłaszcza zeznania świadek A. M.. Poddaje to w wątpliwość całość zeznań powoda dotyczących jego umieszczenia wceli dla osób palących wbrew jego życzeniom. . Postanowieniem, z dnia 18 sierpnia 2022 roku (k. 157) Sąd pominął na podstawie art. 23528 1 pkt 2 k.p.c. wnioski dowodowe powoda zawarte w piśmie z dnia 2 lipca 2022 roku (k. 54) w postaci przedstawienia pełnego wykazu pomieszczeń Aresztu Śledczego w G., pełnej informacji czy kąciki sanitarne są włączane do powierzchni celi mieszkalnej, przedstawienie informacji czy dla osób --- STRONA 7 --- poruszających się o kulach z usztywnioną kończyną dolną, metraż celi ogólnej jest wystarczający, przedstawienie kompletnego raportu z wizytacji Aresztu Śledczego przez sędziego penitencjarnego, przedstawienie informacji ile było łącznie wszystkich skarg na funkcjonowanie Aresztu i warunków bytowych, zwrócenie się do powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej o informację o przeprowadzonych kontrolach cel mieszkalnych, przeprowadzenie wizji lokalnej, przedstawienie informacji czy powód jest osobą palącą czy niepalącą oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego czy warunki w których przebywał powód były zgodne ze stanem jego zdrowia. Wskazane wnioski dowodowe nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się zasadne w części, co do kwoty 900 złotych. Bezsporne w sprawie było, że powód przebywał w Areszcie Śledczym w G. w okresie od 30 września 2020 roku do 9 października 2020 roku, natomiast od dnia 1 października przebywał w celi nr 135, czyli łącznie 9 dni. Poza sporem pozostawało, że powód miał w tym okresie założony opatrunek gipsowy ograniczający ruchomość prawej nogi. Bezspornym pozostawało także, że powód został zakwalifikowany jako osoba paląca wyroby tytoniowe i przebywał w celach mieszkalnych z osadzonymi palącymi. Przedmiotem sporu pozostawało, czy pozwany naruszył dobra osobiste powoda oraz czy ich naruszenie było następstwem niezgodnego z prawem wykonywania władzy publicznej. Sporne było zwłaszcza, czy powód miał możliwość swobodnego korzystania z toalety w celi nr 135 oraz czy zapewniono mu odpowiednie warunki umożliwiające korzystanie z prysznica. Sporne było także, czy z powodem przeprowadzono rozmowę po przetransportowaniu go z innej jednostki penitencjarnej oraz czy powód złożył oświadczenie w przedmiocie palenia wyrobów tytoniowych. Sporne pozostawało wreszcie, czy powód zgłaszał pozwanemu trudności w korzystaniu z toalety oraz domagał się przeniesienia do celi dla niepalących. Podstawę roszczenia powoda stanowił art. 24 $ 1 k.c. w zw. z art. 448 k.c. Stosownie do art. 24 $ 1 k.c, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia; dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapiaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Według art. 448 k.c. W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia, Podstawą odpowiedzialności strony pozwanej za roszczenia zgłoszonć przez powoda jest art. 417 $ 1 k.c., według którego za szkodę wyrządzoną przez niczgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Powód powoływał się na naruszenie jego dóbr osobistych w wyniku umieszczenia w celi z osobami palącymi, niezapewnienia warunków umożliwiających korzystanie z prysznica oraz zakwaterowania w celi z kącikiem sanitarnym, którego rozmiary nie pozwalały powodowi na swobodne korzystanie z toalety. Wykonywanie kary pozbawienia wolności i stosowanie przewidzianych ustawami środków względem osób osadzonych mieści się w pojęciu wykonywania władzy publicznej, które w doktrynie i judykaturze rozumiane jest w sposób szeroki. Wykonywaniem władzy publicznej jest zatem także zapewnianie organizacji pobytu osób osadzonych w zakładach karnych oraz porządku funkcjonowania jednostek penitencjarnych, w tym zwłaszcza czuwanie nad prawidłowym zakwaterowaniem osób osadzonych i zapewnieniem im możliwości zaspokojenia potrzeb higienicznych. Przesłanką odpowiedzialności Skarbu Państwa za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej jest ustalenie, że działanie funkcjonariusza publicznego było sprzeczne z obowiązującymi przepisarni. Odpowiedzialność ta opiera się bowiem na zasadzie bezprawności. W judykaturze dominuje wąskie ujęcie bezprawności, utożsamiające niezgodność z prawem z naruszeniem dyspozycji norm prawnych. Przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie należy zatem rozmieć działania lub zaniechania sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym sensu stricto (Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, ustawami, rozporządzeniami wydanymi na podstawie delegacji ustawowej, aktami prawa miejscowego, prawem unijnym), a więc ze skonkretyzowanymi nakazami i zakazami wynikającymi z normy prawnej, a nie z zasadami współżycia społecznego lub dobrymi --- STRONA 8 --- obyczajami. Obowiązek wykazania tak rozumianej bezprawności spoczywa na stronie powodowej, która z faktu naruszenia prawa wywodzi skutki prawne, konstytuujące odpowiedzialność pozwanego. W świetle art. 417 $ 1 k.c. odpowiedzialność Skarbu Państwa obejmuje szkody wyrządzone przy wykonywaniu władzy publicznej. Pojęcie wykonywania władzy publicznej należy ujmować w kontekście funkcjonalnym, przy czym chodzi o sytuacje, gdy zdarzeniem sprawczym jest nie tylko rozstrzygnięcie władcze w określonej formie, lecz także działania faktyczne podejmowane przy wykonywaniu władzy publicznej. Pojęcie wykonywania władzy publicznej obejmuje tylko takie działania, które ze swej istoty, a więc ze względu na charakter i rodzaj funkcji przynależnej władzy publicznej, wynikają z kompetencji określonych w samej Konstytucji RP oraz innych przepisach prawa. Ich wykonywanie z reguły łączy się z możliwością władczego kształtowania sytuacji jednostki. Odpowiedzialność przewidziana w art. 417 k.c. została ukształtowana na zasadzie odpowiedzialności za własny czyn związany z wykonywaniem władzy publicznej, co oznacza, że nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu, która osoba fizyczna realizująca tę funkcję była bezpośrednim sprawcą szkody. Wystarczy dowód, że szkoda niewątpliwie powstała wskutek działania bliżej niezidentyfikowanej osoby wykonującej określoną funkcję, Norma art. 417 $ 1 k.c. przewiduje odpowiedzialność opartą na przesłance obiektywnie niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej, a wina pozostaje poza przesłankami konstytuującymi obowiązek odszkodowawczy (Wyrok SA w Łodzi z 20.04.2017 r., I ACa 1372/16, LEX nr 2310605). Powód wykazał, że wskutek naruszenia prawa przez funkcjonariuszy pozwanego doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Pozwany umieścił pozwanego w celi wieloosobowej, która nie była przystosowana do szczególnych potrzeb powoda związanych z jego stanem zdrowia. Powód, w okresie dziesięciodniowego pobytu w Areszcie Śledczym w G., miał założony opatrunek gipsowy, całkowicie usztywniający jego prawą nogę. Nie miał możliwości swobodnego korzystania z toalety, znajdującej się w kąciku sanitarnym niewielkich rozmiarów. Korzystając z toalety nie był w stanie zamknąć za sobą drzwi oddzielających kącik sanitarny od celi, ponieważ nie mógł zgiąć nogi znajdującej się w opatrunku, która częściowo wystawała poza kącik sanitarny. Sąd ustalił to na podstawie dowodu z zeznań powoda, a strona pozwana, pomimo obciążającego ja obowiązku dowodowego w rozumieniu art. 6 k.c. i 232 k.p.c. nie wykazała odimiennych okoliczności faktycznych. Zakwaterowanie powoda w takich warunkach bytowych naruszało art. 102 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 53 z późn. zm.; dalej: k.k.w.), zgodnie z którym skazany ma prawo m.in. do odpowiednich ze względu na zachowanie zdrowia warunków bytowych i pomieszczeń. Z powołanego przepisu wynika, że organy jednostek penitencjarnych są zobowiązane do zapewnienia osadzonym możliwości odbywania kary w warunkach poszanowania godności człowieka i prywatności, co znajduje potwierdzenie także w przepisach Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Obowiązkiem pozwanego było wobec tego uwzględnienie w jaki największym stopniu szczególnych potrzeb powoda i dostosowanie warunków odbywania kary do jego stanu zdrowia. Powód wykazał, że został umieszczony w celi, w której jego funkcjonowanie z usztywnioną nogą było istotnie utrudnione — był bowiem zmuszony korzystać z toalety przy otwartych drzwiach, podczas gdy w celi przebywali inni osadzeni. Pozwany nie wykazał, że jego organy podejmowały jakiekolwiek starania zmierzające do poprawy warunków bytowych powoda. Jakkolwiek nie sposób wymagać, z uwagi na możliwości materialne zakładów penitencjarnych i sytuację poszczególnych osadzonych, aby każdemu ze skazanych zapewniać optymalne warunki, dostosowane do jego potrzeb, to jednak organy penitencjarne powinny wykorzystywać w pełni swoje możliwości w zakresie poprawy warunków odbywania kary. Jeżeli zatem jednostka penitencjarna dysponuje celą dla niepełnosprawnych i chorych, powinna być ona wykorzystywana w celu zaspokojenia szczególnych potrzeb zdrowotnych tych skazanych, którzy w największym stopniu wymagają zapewnienia im ponadstandardowych warunków. W realiach niniejszej sprawy pozwany nie wykazał, iż cel przeznaczona dla osób niepełnosprawnych była wykorzystywana przez tak osobę w okresie pobytu powoda w Areszcie Śledczym w G.. Nawet gdyby uznać, że pozwany nie zgłaszał dostatecznie wyraźnych zastrzeżeń związanych z trudnościami w korzystaniu z toalety, funkcjonariusze. pozwanej, z racji fachowego charakteru ich pracy, powinni przewidzieć, że powód z usztywnioną kończyną nie będzie mógł swobodnie korzystać z toalety w celi, w której został umieszczony (nr 135). Przeniesienie powoda z celi nr 127, w której mógł swobodnie korzystać z toalety (z uwagi na większe rozmiary kącika sanitarnego w tej celi) do celi nr 135, w której warunki bytowe nie były dostosowane do potrzeb osoby po urazie kończyny dolnej, z opatrunkiem głpsowym, stanowiło wykonywanie władzy publicznej w spósób niezgodny z prawem. Funkcjonariusze pozwanego powinni bowiem rozważyć umieszczenie powoda w celi dla niepełnosprawnych, w przypadku istnienia takiej możliwości. Pozwany nie wykazał natomiast, czy cela dla niepełnosprawnych --- STRONA 9 --- znajdująca się na terenie jednostki penitencjarnej, w okresie osadzenia powoda były wykorzystywane i ewentualnie czy osoby zajmujące te cele wymagały zapewnienia im szczególnych warunków odbywania kary ze względu na ograniczenia ruchowe w takim stopniu jak powód. Nawet jeżeli uznać, że osadzenie powoda w celi dla niepełnosprawnych nie było uzasadnione — co w zasadzie było przedmiotem oceny lekarza więziennej służby zdrowia i wynikało z jego wiedzy fachowej — nie sposób wyjaśnić, dlaczego powoda przeniesiono do celi z mniejszym kącikiem sanitarnym, tym bardziej, że większość cel w Areszcie Śledczym w G. wyposażona jest w kąciki sanitarne większych rozmiarów. Działania strony pozwanej związane z zakwaterowaniem powoda pozostawały zatem bezprawne w rozumieniu art. 417 k.c. Niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej przez pozwanego skutkowało naruszeniem dóbr osobistych powoda, w postaci prywatności i godności osobistej, na co powód w sposób jasny wskazywał w pozwie oraz swoich wystąpieniach procesowych. Nie sposób zakwestionować, że korzystanie z toalety w obecności innej, w szczególności natomiast obcej, osoby jest upokarzające, a potrzeby fizjologiczne w kulturze europejskiej stanowią sferę życia, która jest objęta wstydem i skrępowaniem. Zmuszenie powoda do załatwiania potrzeb fizjologicznych w obecności innych osób współosadzonych, było zatem naruszeniem jego godności wewnętrznej i prywatności. Każda osoba ma bowiem prawo zachować swoje potrzeby fizjologiczne w sferze autonomii, a konieczność załatwiania takich potrzeb w obecności innych osób ujemnie oddziałuje na poczucie własnej wartości i sposób postrzegania siebie. Podsumowując, pozwany ponosi odpowiedzialność za skutki naruszenia dóbr osobistych powoda w związku z niezgodnym z prawem wykonywaniem władzy publicznej, polegającym na osadzeniu powoda w celi z kącikiem sanitarnym, którego rozmiary uniemożliwiały powodowi swobodne korzystanie z toalety. Roszczenie o zadośćuczynienie zgłoszone przez powoda okazało się zatem co do zasady słuszne. Wysokość roszczenia zgłoszonego przez powoda uznać natomiast należy za wygórowaną. Powód przebywał w celi ze zbyt małym kącikiem sanitarnym przez 9 dni (pierwszego dnia przebywał bowiem w celi nr 127). Uznać należy, że adekwatną kwotą zadośćuczynienia jest suma 100 złotych za każdy dzień naruszenia godności osobistej i prywatności powoda. Naruszenie to nie przybrało rażących rozmiarów, było jednak dla powoda przynajmniej w pewnym stopniu dotkliwe. Powód doznał upokorzenia, jednak fakt, że świadkami załatwiania przez powoda jego potrzeb fizjologicznych byli jedynie trzej inni mężczyźni, musi zostać uwzględniony przy ocenie rozmiarów krzywdy. W konsekwencji na rzecz powoda należało zasądzić kwotę 900 złotych tytułem zadośćuczynienia. Pozostałe zarzuty, na których powód opierał swoje roszczenie, dotyczące uniemożliwienia korzystania z. prysznica oraz niezgodnego z deklaracjami powoda umieszczenia w celi dla palących, były pozbawione słuszności, W świetle poczynionych w sprawie ustaleń powód miał możliwość korzystania z prysznica w łaźni ogólnej, a pozwany stwarzał warunki dogodnego wykonywania czynności higieny osobistej. W szczególności, w łaźni ogólnej powód miał możliwość korzystania z plastikowego stołeczka, miał również możliwość korzystania z łaźni pod nieobecność innych osadzonych oraz mógł skorzystać z wydłużonego czasu kąpieli. Nie sposób zatem postawić zarzutu, że pozwany naruszył w tym zakresie jakiekolwiek przepisy prawa, także służące ochronie osób z ograniczeniami ruchowymi. Powód mógł bowiem korzystać z łaźni ogólnej, a decyzja o wykonywaniu czynności higieny osobistej w celi, przy pomocy plastikowej miski, była wyłącznie jego swobodnym wyborem. Nie można wykluczyć, że taki sposób kąpieli w stanie zdrowia powoda był w istocie jedyną możliwością zapewnienia higieny osobistej bez zawilgocenia opatrunku gipsowego oraz ryzyka upadku, jednak brak możliwości korzystania z kąpieli nie był adekwatnym następstwem jakichkolwiek zaniedbań pozwanego, a jedynie normalną konsekwencją urazu, którego doznał powód w okresie poprzedzającym osadzenie w Areszcie Śledczym w G.. Pozwany dochował wszelkiej staranności w zakresie zapewnienia powodowi odpowiednich warunków kąpieli. Nawet w przypadku osadzenia w celi dla niepełnosprawnych powód nie korzystałby z większych udogodnień - również w łaźni ogólnej powód dysponował bowiem plastikowym krzesełkiem. Brak jest zatem przesłanek do stwierdzenia niezgodnego z prawem wykonywania władzy publicznej w zakresie zapewnienia powodowi możliwości wykonywania czynności higienicznych. Powód miał zapewnione odpowiednie warunki higieny podczas pobytu w Areszcie Śledczym w G.. Co więcej, nawet gdyby przyjąć, że spełnione są przesłanki odpowiedzialności pozwanego, trudno dopatrzeć się jakiegokolwiek naruszenia dóbr osobistych powoda w związku z ograniczeniem możliwości korzystania z prysznica. W szczególności, nie pogorszyło to stanu zdrowi powoda, który we własnym zakresie dbał o zachowanie higieny osobistej. Pewne ograniczenia w zakresie kąpieli nie stanowią też samoistnie naruszenia godności osobistej bądź wolności. Powód nie wyjaśnia natomiast, w jaki sposób ograniczenie --- STRONA 10 --- swobody kąpieli, wynikające w istocie jedynie z doznanego przez niego urazu, miałoby godzić w jego dobra osobiste. Potwierdza to niezasadność jego roszczeń wywodzonych z tej okoliczności. W zakresie monitoringu łaźni ogólnej stwierdzić natomiast należy, że jest on zgodny z prawem, o ile nie wiąże się z utrwalaniem obrazu intymnych części ciała osadzonych oraz czynności fizjologicznych. Stosownie do art. 73a $ 1 k.k.w. zakłady karne mogą być monitorowane przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, w tym przez system telewizji przemysłowej. Według art. 73a $ 5 k.k.w. obraz z kamer systemu telewizji przemysłowej, zainstalowanych w części celi mieszkalnej przeznaczonej do celów sanitarno-higienicznych oraz w łaźniach, jest przekazywany do monitorów lub urządzeń, o których mowa w $ 3, w sposób uniemożliwiający ukazywanie intymnych części ciała skazanego oraz wykonywanych przez niego intymnych czynności fizjologicznych. Powód nie wykazał, że monitoring stosowany przez stronę pozwaną naruszał zasady określone w ustawie. Także w tym zakresie brak jest zatem podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego za niezgodne z prawem wykonywanie, władzy publicznej. " Powód niesłusznie podnosi także, że jego umieszczenie w celi z osobami palącymi było nieprawidłowe. Odpowiadało bowiem złożonej przez niego deklaracji. Powód nie wykazał, że oświadczenie o używaniu wyrobów tytoniowych, które złożył w dniu 30 września 2020 roku, podczas wstępnej rozmowy przy osadzeniu w Areszcie Śledczym w G., zostało przez niego zmienione przed dniem 9 października 2020 roku. Bez znaczenia pozostaje, jakie deklaracje w zakresie palenia tytoniu były składane przez powoda we wcześniejszych okresach, podczas pobytu w innych zakładach karnych i aresztach śledczych. Jak ustalono, deklaracje powoda składane w innych jednostkach penitencjarnych były co najmniej kilkakrotnie zmieniane w stosunkowo krótkim czasie. Fakt, że w kwietniu 2020 roku powód oświadczył, że zaprzestał palenia tytoniu, nie przesądza zatem, że we wrześniu i październiku tego roku powód wciąż był osobą niepalącą. Pozwany trafnie przyjmuje, że o osadzeniu w celi określonego rodzaju decyduje oświadczenie powoda złożone podczas osadzenia w danej jednostce penitencjarnej. Powód nie sprostał ciężarowi udowodnienia, że przy osadzeniu w Areszcie Śledczym w G. oświadczył, że jest osobą niepałącą. Do przeciwnych wniosków prowadzi bowiem analiza całego materiału dowodowego, obejmującego zarówno dowody z dokumentów jak i zeznania świadków. Mając na uwadze, że powód często zmieniał swoje deklaracje w przedmiocie palenia tytoniu, na marginesie należy wskazać, że ewentualne, bezprawne umieszczenie powoda na okres kilku dni w celi dla osób palących — którego w okolicznościach sprawy nie wykazano — nie stanowiłoby zapewne naruszenia dobra osobistego powoda w postaci zdrowia. Skoro bowiem powód okresowo palił papierosy, to kilkudniowy pobyt z osobami palącymi zapewne nie wypłynąłby istotnie na jego stan zdrowia, ani tym bardziej nie stanowił odczuwalnego dyskomfortu. O roszczeniu odsetkowym orzeczono na podstawie art. 481 k.c. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Pozwany popadł w opóźnienie z dniem 13 maja 2021 roku, to jest po upływie 7 dni od doręczenia odpisu pozwu. Powód nie skierował wcześniej do pozwanego wezwania do zapłaty, które skutkowałoby wymagalnością roszczenia (określonego w ujęciu podmiotowym i przedmiotowym). Uznać należało, że żądanie zadośćuczynienia zostało skonkretyzowane dopiero w pozwie, a pozwany miał możliwość zaspokojenia roszczenia w części, w której było ono zasadne, z dniem 12 maja 2021 roku, to jest po upływie 7 dni od doręczenia pozwu. Od dnia następnego popadł w opóźnienie co do obowiązku zapłaty powodowi kwoty 900 złotych. Mając na uwadze powyższe, należało, na podstawie powołanego art. 481 k.c. zasądzić od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 900 złotych za okres od dnia 13 maja 2021 roku do dnia zapłaty. Dalej idące roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Z przytoczonych względów orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. 'W pozostałym zakresie należało oddalić powództwo, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparto na art. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Według dyspozycji art. 100 k.p.c. powód winien ponieść koszty procesu poniesione przez pozwanego w 91% - wygrał bowiem spór jedynie w 9%. Na koszty procesu po stronie pozwanej składało się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w osobie radcy prawnego, w kwocie 1.800 złotych. Sąd dostrzegł jednak podstawy do nieobciążania powoda kosztami procesu. Powód jest osobą --- STRONA 11 --- długotrwale pozbawioną wolności (do roku 2030). Aktualnie nie posiada majątku i nie uzyskuje dochodów, w związku z czym udzielono mu zwolnienia od kosztów sądowych. Brak jest perspektyw, aby w możliwej do przewidzenia przyszłości powód uzyskał możliwości zarobkowe, które umożliwiłyby spłatę należności z tytułu kosztów procesu. Na rzecz odstąpienia od obciążenia powoda kosztami procesu przemawiał także charakter sprawy. Powód dochodził od pozwanego zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych, a jego roszczenie, chociaż wygórowane, w pewnym stopniu okazało się zasadne. Wobec powyższego, z mocy art. 102 k.p.c., rozstrzygnięto jak w punkcie 3 sentencji wyroku o nieobciążaniu powoda kosztami procesu. Sędzia Magdalena Łyczbińska