Postanowienie II C 1037/16 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 1 września 2016 r.

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II C 1037/16 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 1 września 2016 r., skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – Okręgowemu Inspektoratowi Służby Więziennej w Ł., powód M. S. wniósł o zasądzenie kwoty 250.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych (godności i dobrego imienia) na skutek nierzetelnego prowadzenia przez stronę pozwaną postępowań wyjaśniających w sprawach ze skarg powoda oraz jego rodziny, składanych w 2015 roku, dotyczących znęcania się psychicznego i fizycznego nad powodem przez funkcjonariuszy Zakładu Karnego w P.. W ocenie powoda zaniechanie strony pozwanej w postaci nie zwrócenia się do administracji w.w. jednostki o zabezpieczenie nagrań z kamer monitoringu w celach izolacyjnych oraz zewnętrznych Oddziału VII pozbawiło powoda możliwości wykazania zasadności jego skarg oraz uwiarygodnienia okoliczności, że nie jest on osobą niezrównoważoną psychicznie, wulgarną i agresywną oraz, że przypisywane powodowi we wnioskach o ukaranie negatywne zachowania nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości, jak również udowodnienia, że funkcjonariusze Zakładu Karnego w P. znęcali się nad powodem psychicznie oraz ubliżali słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe jemu i jego rodzinie. (pozew. 2- 10 , oświadczenie powoda e-protokół k.346- adnotacja 00:04:51 k. 344 v. ) . W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. (odpowiedź na pozew k. 54 - 56 ) . W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2017 r. powód rozszerzył podstawę faktyczną swoich żądań, a nadto wniósł także o zobowiązanie strony pozwanej do przeproszenia go za naruszenie dóbr osobistych i zamieszczenie na koszt pozwanego, w ciągu 7 dni od uprawomocnienia się wyroku na stronie Fundacji (...) ( www.(...).pl), w dziale „ Ogłoszenia i komunikaty”, czcionką Verdana, rozmiar „small” z pojedynczą interlinią tekstu: „ Wyrażam ubolewanie, że Centralny Zarząd Służby Więziennej dopuścił się naruszenia dóbr osobistych Pana M. S. poprzez umieszczenie go w jednostkach penitencjarnych niespełniających standardów cywilizowanego państwa i za wszystkie wyrządzone Panu M. S. szkody niematerialne szczerze przepraszam”, dostępnego na stronie przez 30 dni. Dodatkowo powód zażądał zasądzenia kwoty 5.000 zł na cel społeczny na rzecz Fundacji (...), Organizacji Pożytku Publicznego, KRS nr (...). /pismo k. 287-289/ Na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. powód oświadczył, że podstawa faktyczna jego roszczenia w niniejszej sprawie obejmuje tylko nieprawidłowe rozpoznawanie jego skarg. /oświadczenie powoda e-protokół k.346- adnotacja 00:01:11 k. 344/ Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny : Powód był wielokrotnie karany i od połowy lat 90-tych przebywał w różnych jednostkach penitencjarnych na terenie kraju. Od dnia 26 lipca 2000 r. nieprzerwanie odbywa karę łączą 24 lat pozbawienia wolności. /okoliczności bezsporne ; znane sądowi notoryjnie z rozpoznawania sprawy II C 1527/13 Sądu Okręgowego w Łodzi / W okresie od 4 listopada 2008 r. przebywał w Zakładzie Karnym w P., Oddziale VII, dokąd został skierowany na mocy decyzji Komisji Penitencjarnej Aresztu Śledczego W.celem odbywania kary w systemie terapeutycznym na oddziale dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi i umysłowo chorych . /pismo k. 21, 230 / --- STRONA 2 --- Funkcjonowanie powoda na w.w. oddziale oceniano negatywnie. Powód wielokrotnie był karany dyscyplinarnie. W uzasadnieniach do zastosowanych wobec powoda kar wskazywano na jego negatywne zachowania, agresję werbalną w stosunku do przełożonych i innych skazanych, używanie słów wulgarnych . / odpowiedzi na skargi k. 11 -18 / W okresie września 2015 r.do 19 października 2015 r. sporządzono wobec powoda 9 wniosków o wymierzenie kary dyscyplinarnej, w tym w dniach : - 15 września 2015 r. z powodu ubliżania innemu skazanemu przy wyjściu do łaźni, - 22 września 20115 r. za przekroczenie w postaci usiłowania wymuszenia w czasie dokonywania zakupów w kantynie, aby inny osadzony kupił powodowi artykuły żywnościowe, których pozbawiony był karą dyscyplinarną oraz używania słów wulgarnych wobec funkcjonariusza, - 25 września 2015 r., 26 września 2015 r., 30 września 2015 r., 1 października 2015 r. – za używanie słów wulgarnych wobec różnych funkcjonariuszy, - 4 października 2015 r. za ubliżanie funkcjonariuszowi i jego rodzinie. Za przekroczenie z dnia 30 września 2015 r. Dyrektor Zakładu Karnego w P. wymierzył powodowi karę dyscyplinarną umieszczenia w celi izolacyjnej nr 814, którą powód odbył w dniach od 7 do 21 października 2015 r. Obraz z kamer usytuowanych na Oddziale VII nie jest rejestrowany, a wyłącznie monitorowany przez funkcjonariusza Działu Ochrony . Z celi nr 814 jest utrwalany obraz, nie jest utrwalany dźwięk. /pismo k. 21-22 , 79-80, 82, 91, W związku z tym powód oraz jego rodzina wielokrotnie składali stronie pozwanej skargi, dotyczące postępowania funkcjonariuszy Służby Więziennej, niewłaściwego traktowania powoda oraz wymierzania powodowi kar dyscyplinarnych. W 2014 r. powód złożył w różnych jednostkach 24 skargi, w 2015 r.- 21 ( w tym 13 rozpatrywanych przez stronę pozwaną), w 2017 r. – 44 . W 2015 r. skargi takie powód składał m.in. w dniu 8 kwietnia 2015 r., 8 czerwca 2015 r., 20 lipca 2015 r., 14,30 września 2015 r., 11,12, 19 października 2015 r. / okoliczności bezsporne; skargi k. 71-76, odpowiedzi na skargi k. 11 -18 , zeznania świadka M. G. e-protokół k. 259 – adnotacja 00:38:48 k. 256 / Wszystkie skargi powoda w w.w. przedmiocie strona pozwana uznawała za bezzasadne. /odpowiedzi na skargi k. 11 -18 , zeznania świadka K. O. e-protokół k. 259 – adnotacja 00:29:03, 00:33:07, 00:36:45 k. 255 v. / Postępowania wyjaśniające w sprawach ze skarg powoda strona pozwana prowadziła w oparciu o informacje udzielone przez funkcjonariuszy działu ochrony, działu terapeutycznego, pracowników cywilnych, wychowawcy oddziału terapeutycznego, którzy zaprzeczyli zarzutom powoda oraz potwierdzili negatywne zachowania powoda, będące podstawą wymierzania mu kar dyscyplinarnych. /odpowiedzi na skargi k. 11 -18, zeznania świadka J. S. e- protokół k. 259 – adnotacja 00:25:26 k. 255 v., zeznania świadka K. O. e- protokół k. 259 – adnotacja 00:29:03 k. 255 v., zeznania świadka M. G. e-protokół k. 259 – adnotacja 00:38:48 – 00:52:34 k. 256- . 256 v., /zeznania świadka E. S. e-protokół k. 259 – adnotacja 01:03:46 k. 256 v. --- STRONA 3 --- W 2015 r. powód i jego rodzina nie zwracali się bezpośrednio do Dyrektora Zakładu Karnego w P. o zabezpieczenie nagrań z monitoringu. Wcześniejsze- z 2014 r. - prośby powoda, jego matki i brata nie zostały uwzględnione z powołaniem na treść art. 73 § 7 k.k.w. i brak uprawnień wnioskodawców. Prośby takie nie były również kierowane do strony pozwanej, a jedynie do Centralnego Zarządu w W. . /zeznania świadka E. S. e-protokół k. 259 – adnotacja 01:03:46 - 01:33:41 k. 256 v. -257 ; J. S. e-protokół k. 259 – adnotacja 01:34:50 k. 257 , pismo k. 310 , zeznania powoda e- protokół k. 346 – adnotacja 00:04:51 k. 344 v.- 345/ Zabezpieczenie monitoringu nie jest kompetencją strony pozwanej. zeznania świadka K. O. e-protokół k. 259 – adnotacja 00:29:03 k. 255 v. , zeznania świadka S. S. e-protokół k. 324 – adnotacje 00:05:31- 00:07:13 k. 322 v. / O stosowaniu monitorowania w określonych miejscach i pomieszczeniach decyduje Dyrektor zakładu karnego. Celem monitoringu jest zapewnienie porządku i bezpieczeństwa w zakładzie karnym . Jeżeli utrwalony obraz lub dźwięk jest istotny dla bezpieczeństwa zakładu karnego lub bezpieczeństwa skazanego, dyrektor zakładu karnego może podjąć decyzję jego nagraniu i przechowywaniu. W innych przypadkach nagrania z monitoringu przechowywane są tylko przez kilka dni . Następnie są nadpisywane. / zeznania świadka K. O. e-protokół k. 259 – adnotacja 00:33:07 k. 255 v. , P. S. e- protokół k. 324 – adnotacje 00:23:55- 00:27:24 k. 323 / W sprawie skarg powoda, składanych w okresie od września do 19 października 2015 r., dotyczących przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Zakładu Karnego w P., Dyrekcję, pracowników cywilnych, znęcania się psychicznego nad powodem, używania wobec niego słów wulgarnych postępowanie prowadziła również Prokuratura Rejonowa w Płocku w sprawie 1 Ds. 1705/15. /pisma k. 20-22 ,77-78, 81,82, protokół k. 83-85 , 92-98 / W postępowaniu tym, w dniu 24 września 2015 r. wydane zostało postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, na które powód złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. Sąd Rejonowy w Płocku, w sprawie II Kp 145/16 uchylił zaskarżone przez powoda postanowienie i przekazał sprawę Prokuraturze Rejonowej w Płocku do dalszego prowadzenia, obligując jednocześnie do przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie, w szczególności zaś w oparciu o nagrania z monitoringu. W związku z powyższym, w dniu 25 sierpnia 2016 r., Prokurator, w sprawie 2 Ds. 1584.2016, wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa, które prowadziła Komenda Policji w P. . Pismem z dnia 29 września 2016 r. Zakład Karny w P. poinformował K. w P., iż nie ma możliwości przekazania nagrań z monitoringu za okres od dnia 30 września 2015 r. do dnia 7 października 2015 r. z uwagi na to, że obraz został nadpisany ze względu na ograniczoną ilość miejsca na dysku twardym oraz wymagany § 3 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 października 2009 r. w sprawie rodzaju urządzeń i środków technicznych służących do przekazywania, odtwarzania i utrwalania obrazu lub dźwięku z monitoringu w zakładach karnych. (Dz. U. Nr 175, poz. 1360) czas jego przechowywania ( 7 dni) . Nie przesłuchano również świadków, wskazanych przez powoda, albowiem nie chcieli oni zeznawać . W efekcie postępowanie w sprawie 2 Ds. 1584.2016 zostało umorzone postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. Postanowienie to zostało zaskarżone przez powoda. /notatka urzędowa k. 86, 164, postanowienie k. 88 , 124-125, zażalenie k. 99-100, 194-197, pisma k. 101-105, 106-107, 108-110 , 120-121 , 143-144, 151-154, 161-162, 163, 169, 176, 180, 184, 217, zarządzenie k. 129, protokół posiedzenia k. 133, postanowienie k. 134-135, 146-147, 319-320 zarządzenie k. 148, zawiadomienie k. 149, notatk i urzędow e k. 150, 185-189, 192-193, protokoły k. 155-160, 165-168 , 170-175, 177-189, 181-183, 190-191 / --- STRONA 4 --- W analogicznej sprawie, dotyczącej okresu od 2 sierpnia 2015 r. do dnia 20 sierpnia 2015 r. ta sama Prokuratura prowadziła pod sygn. 1 Ds. 1510/15. Postępowanie w tej sprawie również zakończyło się wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa. /postanowienie k. 87/ W dniu 7 kwietnia 2016 r. powód złożył do Prokuratury Okręgowej w Płocku skargę na bezprawne jego zdaniem działania Prokuratora, prowadzącego sprawę 1 Ds. 1705/15. Składał również skargę na przewlekłość w.w. postępowania przygotowawczego, która została oddalona. /skarga k. 111-114 ,pism a k. 116-119 ,126-128,136, 137-139, postanowienie k. 142 / Skargi na zachowanie funkcjonariuszy Służby Więziennej, dotyczące stosowanie wobec powoda środków przymusu i kar powód składał także w odniesieniu do funkcjonariuszy Aresztu Śledczego w W.. Postępowanie w tej sprawie prowadził Centralny Zarząd Służby Więziennej w W., który potwierdził negatywne zachowania powoda, jednak w części stwierdził nieprawidłowości . /pismo k. 251-253/ Ustalając powyższy stan faktyczny, Sąd oparł się na powołanych dowodach z dokumentów, oraz zeznaniach wskazanych świadków. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka J. L., który z uwagi na pełnioną funkcję mógł być przesłuchany wyłącznie w charakterze strony . Uwzględnieniu nie podlegały również wnioski powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków R. K. i A. L., albowiem w świetle zeznań świadków E. S. i J. S. okoliczności na jakie mieli zeznawać świadkowie nie budziły wątpliwości, a nadto zostały potwierdzone dowodami z dokumentów, znajdujących się w aktach ( m.in. k. 310 ) . Sąd pominął zeznania świadków E. S. i J. S. w zakresie odnoszącym się do sposobu traktowania powoda i jego funkcjonowania w Zakładzie Karnym w P., albowiem kwestie te nie były przedmiotem niniejszej sprawy . Za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zostały uznane przez sąd również złożone przez powoda dokumenty w postaci opisu badania psychiatrycznego powoda ( k. 315), opinii psychiatrycznej z dnia 24 lutego 2014 r. ( k. 316-318) oraz wskazane w piśmie powoda z dnia 2 sierpnia 2017 r. ( k. 341). Sąd pominął dokumenty załączone przez powoda do jego pisma z dnia 13 września 2017 r., albowiem zostały one złożone już po zamknięciu rozprawy, a nadto dotyczyły okresu nie objętego pozwem, a nadto nie odnosiły się do strony pozwanej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu. W niniejszej sprawie powód wystąpił z roszczeniami o ochronę dóbr osobistych (godności i dobrego imienia) w związku z prowadzonymi przez stronę pozwaną postępowaniami wyjaśniającymi w sprawach ze skarg powoda oraz jego rodziny, składanych w 2015 roku, dotyczących znęcania się psychicznego i fizycznego nad powodem przez funkcjonariuszy Zakładu Karnego w P.. Powód wskazał, iż zaniechanie strony pozwanej w postaci niezwrócenia się do administracji w.w. jednostki o zabezpieczenie nagrań z kamer monitoringu w celi izolacyjnej oraz zewnętrznych Oddziału VII pozbawiło powoda możliwości wykazania zasadności jego skarg oraz uwiarygodnienia okoliczności, że nie jest on osobą niezrównoważoną psychicznie, wulgarną i agresywną oraz, że przypisywane powodowi we wnioskach o ukaranie negatywne zachowania nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości, jak również udowodnienia, że funkcjonariusze Zakładu Karnego w P. znęcali się nad powodem psychicznie i ubliżali słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe jemu i jego rodzinie. W tej sytuacji należało uznać, że roszczenia powoda znajdują swoją podstawę w przepisach art. 23 k.c. i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. Treść art. 23 k.c. wskazuje na to, że dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego i to niezależnie od ochrony przewidzianej przez inne przepisy. Przy czym ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, nie może być dokonana według --- STRONA 5 --- miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby, ale musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych, odwołujących się do przyjętych w społeczeństwie ocen. Oznacza to, że każdorazowo należy mieć na uwadze nie tylko subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony, ale także obiektywną reakcję w opinii społecznej. Naruszenie czci może nastąpić przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym, ujemną ocenę postępowania lub właściwości danej osoby, ale tylko wtedy, gdy mogą wywołać określoną, ujemną reakcję opinii społecznej, przy czym chodzi tu o reakcję tych grup społecznych, do których należy osoba żądająca ochrony . Nadto, nie każde naruszenie dobra osobistego daje prawo do skorzystania z ochrony prawa cywilnego. W myśl bowiem art. 24 k.c. ochrona taka przysługuje jedynie przed bezprawnym naruszeniem dobra osobistego. Bezprawne jest natomiast zachowanie sprzeczne z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Omawiany przepis wprowadził ponadto domniemanie bezprawności naruszenia dobra. Każde więc naruszenie kwalifikowane jest jako bezprawne. Skutkuje to przerzuceniem ciężaru wykazania przyczyn, dla których nastąpiło naruszenie na sprawcę i to jego obciąża ryzyko nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności. Dlatego w procesie o ochronę dóbr osobistych, pozwany ma obowiązek wykazać, że jego działanie nie było bezprawne. Okolicznościami kontratypowymi wyłączającymi bezprawność są np: zgoda poszkodowanego, działanie w ramach obowiązku prawnego, wykonywanie własnego prawa podmiotowego, obrony koniecznej, czy wreszcie działanie podjęte w obronie uzasadnionego interesu społecznego lub prywatnego. W rozpoznawanej sprawie powód nie wykazał, że doszło do naruszenia na skutek wskazywanych przez niego uchybień strony pozwanej jego dóbr osobistych. W niniejszej sprawie bezsporne było, że strona pozwana rozpoznawała szereg skarg powoda, odnoszących się do niewłaściwego traktowania powoda w Zakładzie Karnym w P. oraz wymierzania powodowi kar dyscyplinarnych. W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego potwierdziły się również twierdzenia powoda o tym, że podstawą rozpoznawania skarg powoda były wyłącznie informacje udzielone przez funkcjonariuszy działu ochrony, działu terapeutycznego, pracowników cywilnych, wychowawcy oddziału terapeutycznego, którzy zaprzeczyli zarzutom powoda oraz potwierdzili negatywne zachowania powoda, będące podstawą wymierzania mu kar dyscyplinarnych, natomiast w postępowaniu wyjaśniającym nie skorzystano z nagrań monitoringu oraz, że nagrań takich strona pozwana w ogóle nie żądała . Fakt ten nie oznacza jednak, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Jak wynika bowiem z dokonanych ustaleń faktycznych nagrania takie mogły być udostępnione stronie pozwanej jeszcze w listopadzie 2015 r., jednakże wyłącznie w odniesieniu do okresu od 7 do 21 października 2015 r., kiedy to powód przebywał w celi izolacyjnej nr 814, albowiem tylko obraz z tej celi jest utrwalany, a zatem nie miały znaczenia dla rozpoznania wszystkich skarg objętych pozwem, w szczególności dotyczących okresu poprzedzającego w.w. czas, jak również w odniesieniu do zachowań powoda poza tą celą. Z pozostałych natomiast miejsc Oddziału VII obraz z kamer monitorowany jest przez funkcjonariuszy Działu Ochrony na stanowisku dowodzenia, ale nie jest rejestrowany. Dodatkowo, w świetle art. 73 a § 7 k.k.w. to nie na stronie pozwanej ciąży obowiązek zabezpieczenia takiego nagrania . Decyzję w tym przedmiocie podejmuje dyrektor zakładu karnego w sytuacjach, gdy utrwalony obraz lub dźwięk jest istotny dla bezpieczeństwa zakładu karnego lub bezpieczeństwa skazanego, przy czym ze względu na ograniczoną ilość miejsca na dysku twardym, stosownie do treści § 3 ust. 6 i § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 października 2009 r. w sprawie rodzaju urządzeń i środków technicznych służących do przekazywania, odtwarzania i utrwalania obrazu lub dźwięku z monitoringu w zakładach karnych. (Dz. U. Nr 175, poz. 1360) czas jego przechowywania jest ograniczony. W świetle § 5 ust. 1 w.w. rozporządzenia oraz zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że strona pozwana była uprawniona do zwrócenia się o udostępnienie posiadanych przez ZK w P. nagrań. Przy ocenie zaniechania strony pozwanej w tym zakresie nie można jednak pominąć celu dla jakiego utrwalany jest obraz lub dźwięk, którym jest zapewnienie porządku i bezpieczeństwa w zakładzie karnym, a nie rozpoznawanie skarg osadzonych. Zdaniem sądu, w.w. prawo zażądania przy rozpoznawaniu skarg powoda nagrań z monitoringu nie oznaczało, że strona pozwana miała obowiązek skorzystania z w.w. nagrań, albowiem skargi powoda mogły być rozpoznane także w oparciu o inne materiały, jak choćby wyjaśnienia osób współosadzonych z powodem. Dodatkowo nie można pominąć, iż powód wskazał, iż w niniejszym postępowaniu, domaga się ochrony dóbr osobistych takich jak godność i dobre imię, które niewątpliwie objęte są katalogiem z art. 23 k.c. podczas, gdy w uzasadnieniach pozwu, pism procesowych, --- STRONA 6 --- jak również w zeznaniach powód koncentrował się na wykazaniu naruszenia jego praw w określonym rodzaju postępowania prowadzonego przez stronę pozwaną. Należy zatem wskazać, że nie każde prawo, nie każde uprawnienie człowieka może być utożsamiane z odpowiednim dobrem osobistym. Osobom fizycznym i prawnym służy wiele różnorodnych uprawnień. Spośród nich dobrami osobistymi człowieka są jedynie pewne wartości niematerialne, łączące się ściśle i trwale z jednostką ludzką. Przykładowe dobra osobiste wymienia art. 23 k.c. Prawo do sądu, czy tak jak w tym przypadku rzetelnego rozpoznania skargi stanowi raczej gwarancję ochrony praw obywatelskich. Nie jest natomiast dobrem osobistym. Stąd próba dowodzenia przez powoda, że niewłaściwe rozpoznawanie sprawy z jego skarg przez stronę pozwaną sądowej narusza jego dobra osobiste nie może być uznana za skuteczną. Takie wnioski płyną również z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 640/09, w którym wskazano, że: "Dobra osobiste, ujmowane są w kategoriach obiektywnych, jako wartości o charakterze niemajątkowym, ściśle związane z człowiekiem, decydujące o jego bycie, pozycji w społeczeństwie, będące wyrazem odrębności fizycznej i psychicznej oraz możliwości twórczych, powszechnie uznane w społeczeństwie i akceptowane przez system prawny. Nierozerwalne związanie tych wartości, jako zespołu cech właściwych człowiekowi, stanowiących o jego walorach, z jednostką ludzką wskazuje na ich bezwzględny charakter, towarzyszący mu przez całe życie, niezależnie od sytuacji w jakiej znajduje się w danej chwili." Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że wszystkie prawa podstawowe powinny być chronione za pomocą środków wskazanych w art. 24 k.c. /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2010 r., w sprawie III CZ 6/10, opubl. w bazie Lex za nr 852673, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2014 r., w sprawie I ACa 1257/13, Lex nr 1455657/. Niezależnie od powyższego w przypadku zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych, jedną z podstawowych przesłanek odpowiedzialności cywilnej stanowi związek przyczynowo-skutkowy między działaniem sprawcy a odpowiednio uszczerbkiem niemajątkowym. Tymczasem, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym także równolegle prowadzonych odnośnie tych samych okoliczności postępowań w Prokuraturze, brak jest okoliczności, które pozwalałyby uchwycić nie tylko taki związek, ale również jego skutki. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od obciążania powoda kosztami procesu ponad kwotę 1.000 zł kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej z uwagi na jego sytuację życiową i majątkową, wywołaną wielokrotnymi i długotrwałymi okresami pobytu w warunkach izolacji penitencjarnej, w czasie których nie uzyskiwał żadnych dochodów. Sąd nie zdecydował się na całkowite odstąpienie od obciążenia powoda kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej, albowiem prawo do sądu nie oznacza przyzwolenia na konstruowanie wszelkich możliwych roszczeń i dowolne określanie ich wysokości. Powód powinien mieć świadomość konsekwencji tak sformułowanych roszczeń, także w zakresie kosztów postępowania (por. wyrok SN z 26 listopada 2003 r., II PK 585/02).