Postanowienie II AKzw1006/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw1006/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Noskowicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie K. Z. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) 2014 roku w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku obrońcy skazanego o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przywrócić skazanemu K. Z. termin do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 września 2013r. w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia. Uzasadnienie Zażalenie okazało się zasadne. Okolicznością bezsprzeczną na gruncie rozpoznawanej sprawy jest fakt, iż w dniu 27 września 2013 r. skutecznie został doręczony (w trybie z art. 132 § 2 k.p.k., tj. dorosłemu domownikowi, w tym przypadku matce skazanego) odpis postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 września 2013r. w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia. Wskazać jednak należy, że uznanie za skuteczne doręczenia skazanemu odpisu postanowienia nie przesądza automatycznie o niemożności skutecznego powoływania się przez tego skazanego na okoliczności związane z doręczeniem takiego powiadomienia w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego od --- STRONA 2 --- zapadłego orzeczenia. Sąd Apelacyjny podziela bowiem stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy i w pełni aprobowane przed przedstawicieli doktryny, że do przyczyn niezależnych od strony, o których mowa w art. 126 k.p.k., niewątpliwie zaliczyć trzeba także takie zawinione działanie lub zaniechanie osoby określonej w art. 132 § 2 k.p.k., w następstwie którego nie przekazuje ona doręczonego jej pisma procesowego adresatowi, mimo iż do tego się zobowiązała. Strona nie może bowiem ponosić konsekwencji procesowych takiego zachowania się tej osoby, na które nie miała żadnego wpływu i które może być także wynikiem celowego jej działania (post. SN z dnia 26 lutego 2002 r., III KZ 85/01, OSP 2002 nr 10 poz. 130, aprobująco: A. Sakowicz, Komentarz do art. 126 k.p.k., Legalis; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Komentarz do art. 126 k.p.k. , Legalis). Obrońca skazanego wnioskując o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w dostatecznym stopniu uprawdopodobnił, że doszło do takiego właśnie zaniechania po stronie osoby, której doręczono odpis postanowienia, iż zasadne jest stwierdzenie, że uchybienie terminowi zawitemu do wniesienia zażalenie na to właśnie orzeczenie wynikało z przyczyn niezależnych od skazanego. Obrońca w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, iż w okresie od 7 września 2013 r. do 9 października 2013 r. skazany K. Z. przebywał za granicą w związku z podróżą służbową. W tym też okresie – jak już wyżej wskazano – 27 września 2013 r. odpis postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 20 września 2013 r. w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia odebrała matka skazanego, nie przekazując mu jednocześnie (jak wynika z oświadczenia skazanego) w stosownym terminie otrzymanej korespodencji, co z kolei uniemożliwiło mu wniesienie środka odwoławczego w zawitym terminie siedmiu dni. Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu skazany z przesłanym odpisem postanowienia zapoznał się dopiero w dniu 11 października 2013 roku (a więc niezwłocznie po powrocie z podróży służbowej). Okoliczności te, w ocenie Sądu Apelacyjnego, aprobującego pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w cytowanym wyżej orzeczeniu, na który zresztą powołuje się sam skarżący, uzasadniają przyjęcie tezy, że niedotrzymanie przez skazanego terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, a zatem, że w myśl art. 126 k.p.k. zasadne jest uwzględnienie wniosku obrońcy o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. 2 --- STRONA 3 --- Podkreślić przy tym należy to, że przepis art. 126 § 1 k.p.k. nie wymaga udowodnienia przez stronę, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych, wystarczające jest uprawdopodobnienie tej okoliczności (post. SN z dnia 18 kwietnia 1996 r,. V KKN 11/96, OSN Prok. i Pr. 1997, nr 1, poz. 7). Stąd w sytuacji, gdy w ocenie Sądu Apelacyjnego zaktualizowanie się przesłanek ze wskazanego przepisu zostało przez wnioskodawcę w stopniu dostatecznym uprawdopodobnione, należało podzielić wnioski skarżącego i uwzględnić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W konsekwencji orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. 3