Postanowienie II AKzw 994/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 994/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Beata Fenska-Paciorek Protokolant: sekr. sąd Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie R. K. zażalenia skazanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. H. kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych brutto, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu, III. zwolnić skazanego w całości od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążyć Skarb Państwa; Uzasadnienie Zażalenia skazanego i jego obrońcy są bezzasadne. Zgodnie z przepisem art. 153 § 2 zd. 1 k.k.w., Sąd Penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. W pierwszej kolejności zważyć trzeba, że przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności ma charakter wyjątku od zasady nieprzerwanego odbywania kary pozbawienia wolności, a więc przesłanki jej udzielania muszą być ściśle interpretowane. Dopóki zatem istnieje przekonanie, że obecność skazanego na wolności nie jest absolutnie konieczna, a jedynie wskazana do realizacji określonych celów, dopóty --- STRONA 2 --- udzielenie przerwy nie jest uzasadnione (zob. postanowienie SA w Lublinie z dnia 25 marca 2009 r., II AKzw 223/09, KZS 2009, z. 7-8, poz. 103, LEX nr 530890). Osadzenie skazanego w zakładzie karnym z reguły wywołuje ujemne skutki dla jego najbliższych - tak w sferze materialnej, jak i emocjonalnej. Jest to jednak normalna konsekwencja wykonania kary, która nie może, sama w sobie, skutkować udzieleniem przerwy. Członkowie rodziny skazanego są zobowiązani do podjęcia wzmożonego wysiłku w celu zapewnienia sobie podstawowych warunków egzystencji bez jego pomocy. Dopiero w wypadku, kiedy nie jest to możliwe - także przy uwzględnieniu pomocy państwowej - a jednocześnie sytuacja bliskich skazanego jest na tyle trudna, że zaspokojenie ich podstawowych potrzeb egzystencjalnych jest zagrożone, uzasadnione jest rozważenie możliwości zastosowania wobec skazanego instytucji przerwy na podstawie art. 153 §2 k.k.w., o ile oczywiście obecność skazanego na wolności może prowadzić do poprawy sytuacji jego najbliższych (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2011 r., II AKzw 540/11, Lex nr 895944). Niewątpliwie - jak wynikało z ustaleń poczynionych przez Sąd Penitencjarny - konkubina skazanego opiekuje się dwójką ich wspólnych dzieci. Fakt sprawowania owej opieki wprawdzie rzeczywiście utrudnia jej podjęcie zatrudnienia, stąd utrzymuje się ona ze środków uzyskiwanych z MOPS-u oraz Urzędu Miasta w G. Rzeczywiście rodzina skazanego ma zaległości czynszowe w wysokości 2280 złotych, jak również zobowiązania kredytowe na sumę 10 000 złotych. Niemniej jednak istniały one już w czasie, kiedy R. K. przebywał na wolności – trafił on przecież do jednostki penitencjarnej 30 października 2013r. w wyniku zarządzenia przez Sąd Rejonowy w G. w dniu 4 lipca 2013r. wykonania kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej w wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 11 marca 2011r. – sygn. II K (…)/10 oraz wprowadzenia do wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z 6 sierpnia 2012r. – sygn. akt IX K (…)/11 za spowodowanie wypadku śmiertelnego „pod wpływem amfetaminy”. W tym stanie rzeczy skazany winien liczyć się z koniecznością zapewnienia swej rodzinie „bezpiecznych” warunków bytowych na czas, kiedy będzie on zobligowany do stawienia się w zakładzie karnym, co w sytuacji w/w było nieuchronną perspektywą. Skoro wówczas wykazał się on niefrasobliwością, ale także brakiem poszanowania prawa, to już z tego powodu nie ma pewności, czy R. K. właściwie wykorzystałby ewentualnie udzieloną przerwę. 2 --- STRONA 3 --- Nadto – zdaniem Sądu Odwoławczego – wręcz nieprawdopodobnym jest to, że przy możliwościach zarobkowych skazanego, byłby on w stanie przez okres przerwy uregulować zobowiązania finansowe w taki sposób, aby zagwarantować swej rodzinie materialne bezpieczeństwo - co trafnie akcentował także Sąd I instancji. Tymczasem „ważne względy rodzinne”, jako przesłanka udzielenia przerwy w wykonaniu kary, to okoliczności uzasadniające uznanie za ciężką sytuacji życiowej najbliższej rodziny skazanego, a zarazem nadające się do poprawienia wyłącznie przez obecność skazanego i jego osobiste starania (zob. postanowienie SA w Krakowie z dnia 13 września 2001 r., II AKz 326/01, KZS 2001, z. 9, poz. 21, LEX nr 49500). I wreszcie, nie bez znaczenia jest również i to, że – w ocenie Sądu Apelacyjnego – konkubina R. K. może liczyć na wsparcie finansowe swych obojga pracujących rodziców. Może ona również ubiegać się o świadczenia alimentacyjne. Nie jest zatem tak, iż osadzenie skazanego pozbawił jego rodzinę całkowicie możliwości funkcjonowania. Sam natomiast fakt, iż córka skazanego korzysta z konsultacji w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w G. z uwagi na trudności emocjonalne, wynikające m. in. z rozłąki z ojcem, nie stanowi dostatecznej podstawy do udzielenia skazanemu przerwy. Dolegliwości o charakterze emocjonalnym są naturalnym następstwem izolacji skazanego i nie mogą być uznane za ważny wzgląd rodzinny w rozumieniu art. 153 §2 k.k.w. Małoletnia ma zagwarantowaną pomoc specjalistyczną – duże starania o prawidłowe funkcjonowanie W. K. w związku z zaistniałą sytuacją, wywołaną przecież z winy skazanego, podejmują nauczyciele szkoły, do której uczęszcza dziewczynka, a z którymi aktywnie współpracuje jej matka. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 9 § 1 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k., mającego się przejawiać nieprzeprowadzeniem przez Sąd Okręgowy dowodu z akt sprawy egzekucyjnej, nieuzyskaniem od kredytodawcy informacji odnośnie możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sprawy egzekucyjnej i niezwróceniem się do urzędu pracy o informację odnośnie okresu czasu w jakim konkubina skazanego jest zarejestrowana jako bezrobotna, wskazać należy, że okoliczności dotyczące kredytu, jakim obciążony jest skazany, zostały w niniejszej sprawie dostatecznie wyjaśnione na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Natomiast kwestia statusu konkubiny w zakresie jej rejestracji w urzędzie pracy pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej 3 --- STRONA 4 --- sprawie, albowiem Sąd pierwszej instancji nie wskazywał na możliwość podjęcia przez nią pracy w jej obecnej sytuacji rodzinnej. W związku z powyższym, nie dostrzegając w zażaleniach argumentacji (odwoływała się ona de facto do okoliczności podniesionych w złożonym wniosku o udzielenie przerwy), skutkującej koniecznością zmiany zaskarżonej decyzji, bądź jej uchylenia, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. O kosztach za obronę z urzędu orzeczono na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., §15 pkt 1, §2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm). Na podstawie art. 626 §1 k.p.k. w zw. z art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w jego sytuacji ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 4